#1
Nou je zei het volgende:Maar waar heb ik gezegd dat ik nu geen hulp accepteert. Ik accepteert wel hulp en ben blij met de hulp en wil ook hulp maar makkelijk gezegd kan ik mezelf moeilijk tegen houden om het zo te zeggen dan
En ben best eigenwijs dus hulp is best moeilijk want doe eigenlijk altijd wat ik zelf wil zelfs al helpen mensen me en zeggen ze dat ik het niet moet doen enz.
Dus vandaar dat ik even wat tough love geef. Stoppen met 3-MMC gebruiken betekent dat je andere keuzes moet gaan maken.
Wat er vaak aan de hand is bij verslaving is dat je gedachten in een cirkel terechtkomen, waarbij je je eerst niet chill voelt. Daarom besluit je om drugs te gebruiken, zodat je even aan dat gevoel kan ontsnappen. Maar door de kater van de drugs ga je je juist weer slechter voelen. Zo ontstaat het voornemen om het anders te doen: je wil geen drugs meer gebruiken. Paradoxaal genoeg ga je je door die gedachten nog slechter voelen over jezelf, bijvoorbeeld omdat je jezelf een minkukel vindt omdat je alwéér drugs hebt gebruikt. Die gedachten zorgen ervoor dat je een negatiever zelfbeeld krijgt, waardoor er uiteindelijk juist meer druk ontstaat om drugs te gaan gebruiken. Daarna blijft die cirkel zich steeds herhalen.
Daarom is het ook zo moeilijk om te stoppen met gebruiken.
Op je vorige post heb ik daarom uitgelegd dat professionele hulp zich meestal richt op de klachten die onder het drugsgebruik zitten. Wat ik bijvoorbeeld opvallend vond aan je post was dat je zei dat je huiswerk te saai vindt en dat je er geen energie voor hebt zonder 3-MMC. Nou is huiswerk ook saai. Maar als dat een reden is om drugs te gaan gebruiken dan zijn er meestal nog allerlei andere dingen aan die hand. Het vertelt ons dat de emoties rondom naar school gaan en huiswerk doen kennelijk te heftig zijn om op nuchtere manier mee te dealen. Dat is -denk ik- onderdeel van het patroon wat ervoor zorgt dat je steeds weer voor drugs kiest. Hulp bij het stoppen zal zich dus focussen op die onderliggende problemen. Je zal op een gezonde manier moeten leren omgaan met emoties.
Heb je nog iets gedaan met de tips die ik je heb gegeven onder je vorige post? Over dat je de Drugs Infolijn kunt bellen en/of naar NA-meetings kunt gaan?
Daarnaast denk ik dat het echt nodig is om even naar de huisarts te gaan. Want de huisarts is het startpunt voor hulp. Dat kan inderdaad nogal spannend zijn, om dat echt te gaan doen. Maar ik beloof je dat als je dat traject in gang zet, dat er uiteindelijk ook een hoop opluchting voor terug komt omdat je een plek ervoor terugkrijgt waar je openhartig kunt praten over wat je bezighoudt. Op die manier kun je andere keuzes maken die je in staat stellen om het patroon te doorbreken.