Zoals sommigen van jullie weten, zit ik op een bumpy road in mijn proces op weg naar herstel. Met veel van de middelen die ik ooit gebruikte ben ik al lang gestopt (o.a. wiet/hash, nicotine, xtc, mdma, speed, paddo's, 4fma en 4a). Coke en ghb heb ik inmiddels al een maand of vijf niet gedaan. Niet per se voorgoed afgezworen, wel bewust even laten staan. Met 3mmc ben ik vandaag drie maanden gestopt, dat werd een probleemmiddel. Alcohol gaat af en aan nu. Paar weken niet, één dagje wel, zoiets.
Blijven over: de benzo's. Ik gebruik dagelijks bromazolam (een rc en dus niet op recept). Om te slapen en tegen mijn (vele, vele) angsten. Hiermee kan en mag ik niet zomaar stoppen. Dus ik zit er nog aan vast. Op 19 augustus word ik door mijn behandelteam overgezet op diazepam. Als ik daarnaast geen andere middelen gebruik, mag ik mezelf dan
clean noemen. Nu nog niet.
Desondanks ben ik zondag voor het eerst in mijn leven naar een NA-meeting gegaan. Spontane actie. Ik voelde me dit weekend mega-onrustig. Had vrijdag een
off-the-wagon-moment en werd (word) geteisterd door gierende onrust, oersterke obsessieve gedachtes en manie. Want ja, ik heb óók nog een bipolaire stoornis. Kreeg ik er gratis bij cadeau. Top!
![:hearteyes:]()
Ik wist van ellende niet wat ik met mezelf aan moest.
Zondagavond ben ik halsoverkop de deur uitgegaan naar die meeting. Geen idee wat ik kon verwachten. Ik zag een schemerig zaaltje voor me zoals in
Fight Club, waar je lekker anoniem achterin zou kunnen zitten. De reis ernaartoe duurde langer dan gepland (tijdsinschattingen maken lukt me momenteel niet, geen idee van maanden, weken, dagen, uren). Dus ik kwam te laat aan. Wilde naar binnen glippen door de deur die op een kier stond, maar werd onderschept door een man die buiten stond te roken en zich aan me voorstelde. Dat ik zeker voor de meeting kwam. Ik knikte, stamelde iets, kreeg een rode kop. Hij nam me mee naar binnen en wees me de weg.
Tot mijn schrik zag ik dat de mensen in een kring zaten. In het midden van het zaaltje stond een grote tafel. Niets anoniem achter in een zaaltje. Tl-licht en nowhere to hide. Mensen zeiden me vriendelijk gedag. Ik had dorst, zweette met kapot van het haasten, maar durfde niet op te staan om thee te pakken.
Toen ben ik gaan luisteren, en kijken. Aanvankelijk voelde ik me een voyeur. Er werden spreuken opgezegd die ik niet kende. Ik kreeg een boekje en een lijst met telefoonnummers. Er werd voorgelezen, in het Engels en in het Nederlands. Mensen spraken soms ineens in koor. Ik snapte de codes niet. Het leek alsof ik in een documentaire over verslaafden zat, alleen was ik er zelf onderdeel van.
Langzaam verdween dat gevoel van voyeurisme. Want wat was er veel herkenning! Wat waren deze mensen dapper, open, kwetsbaar en eerlijk. Wat wisten ze zich genuanceerd uit te drukken. Wat een zelfinzicht. Ik was zwaar onder de indruk. Op het laatst kreeg ik het woord, maar wist niet veel meer uit te brengen dan mijn naam, en dat ik geïnspireerd was door hun wijsheid en openheid. Aan het einde stond iedereen op en hield elkaar vast. Er was een moment van stilte. Het voelde onwennig en bijzonder. Intiem. Mensen gaven me knuffels, zeiden me dat het goed was dat ik de stap gezet had, dat ik terug moest komen. Ik moest huilen, van verdriet, omdat ik hier kennelijk thuishoor, van verwarring, omdat ik niet meer wist hoe ik op dit punt in mijn leven gekomen was, en van angst, om het grote beest in de bek te moeten kijken. Maar ook van trots ergens. Omdat ik stappen zet, stapjes. Soms vooruit, soms achteruit, maar ik loop.
De dag erna ben ik weer gegaan en vanavond ga ik weer. Ik weet niet of ik clean kan zijn. Ik weet ook niet of ik het wil. Ik weet niet of ik van mijn obsessies af kan komen, van mijn dwanggedachten en van mijn manische episodes. Ik weet alleen maar dat ik het vandaag probeer. Just for today.
![:redheart:]()