Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Wie – Ik
Wat – Ayahuasca (2 shot glazen)
Waar – Amazone (in de buurt van Iquitos)
Wanneer – 27-4-2018
Voorbereiding
Vrijdagochtend, 6:45, mijn wekker gaat en ik sta dit keer gelukkig redelijk uitgeslapen op. Deze ochtend ceremonie is optioneel maar ik heb me gisteren na de ceremonie wel opgegeven ervoor. Nu twijfel ik echter nogal want ik ben inmiddels wel een beetje klaar met het extreme overgeven. Bovendien heb ik al bijna 20 uur niks meer gegeten en ook weinig gedronken, hoewel uitgeslapen voel ik me dus best slap. Maar dan schiet een quote van Hunter S. Thompson uit Fear and Loathing in Las Vegas me te binnen, “buy the ticket take the ride”. Ik ben hier helemaal aan de andere kant van de wereld om Ayahuasca te gaan doen en dan ga ik het niet doen omdat ik geen zin heb om over te geven? Opzich heb ik al wel bereikt hier wat ik wilde, maar besluit toch om te gaan drinken om te zien hoe het overdag en in mijn eentje is.
Als de sjamaan voorbij mijn huisje loopt denk ik nog even van misschien is dit een teken en moet ik het overslaan, maar dan besluit ik toch achter hem aan te lopen om alsnog te kunnen drinken.
De trip
Ik ga in mijn hangmat zitten en ontvang de 2 shots die ik vraag. De sjamaan doet nog een zegening en gaat dan weer door naar de volgende. Ik pak mijn slaapmasker en oordopjes en ga lekker in de hangmat muziek liggen luisteren. Ik heb een playlist van alle albums van Emancipator op mijn telefoon staan en dat is dat zoals verwacht heerlijke muziek om op weg te dromen. De effecten zijn dit keer zo subtiel dat ik de DMT bijna niet merk, maar ik zie met mijn ogen dicht de muziek wel pulseren en zweef er voor mijn gevoel doorheen. De hele tijd ben ik misselijk, maar door erop te mediteren en me te realiseren dat als ik de misselijkheid kan ervaren ik er in feite ook vrij van kan zijn heb ik er amper last van. De misselijkheid gaat niet weg of wordt niet minder, maar door me er van te distantiëren veranderd mijn ervaring van een negatieve naar een positieve. Hoe simpel ook, deze ervaring voelt diepgaand en ik geniet er ten volste van. Ik lig uren met een grote glimlach in mijn hangmat muziek te luisteren.
Om 1 uur in de middag, zo’n 6 uur na het drinken, begint de Ayahuasca wel echt uit te werken en wordt ik helaas echt veel en veel misselijker. Zo beroerd heb ik me al die dagen nog niet gevoeld. Ik heb inmiddels zoveel overgeven, dat ik het idee heb dat ik mijn lichaam echt aan het uitputten ben en dat ik langzaam begin uit te drogen. Ik besluit wat water met ORS te maken, maar ook dat komt er meteen weer uit. Ik probeer wat te slapen maar ook dat wilt niet lukken omdat ik minstens een paar keer per uur moet overgeven.
Uiteindelijk lukt het me om rond 4 uur mijn huisje uit te komen om wat eten te gaan regelen. Extreem langzaam loop ik terug en kom uiteindelijk bij de keuken aan. De lunch heb ik al gemist, maar er is gelukkig nog wat fruit dat ik kan eten. Ik krijg ook een mix van limoen, zout en suiker, wat volgens de mensen hier de effecten van de Ayahuasca zou moeten stoppen. Nadat ik het opdrink en een klein stukje fruit heb gegeten voel ik me langzaam weer tot leven komen. Aangezien ik veruit de laatste ben die terug is na de laatste ceremonie en als enige zoveel last van misselijkheid had proberen wat mensen met me te praten, maar hoe lief ik het ook vind ik voel me nog te beroerd om uitgebreid te praten. Rond 5 uur is het avondeten en sinds dagen zit daar eindelijk weer smaak aan. Voor en tijdens de Ayahuasca mag je geen zout, suiker, pepers, etc eten dus het eten is nogal smaakloos over het algemeen. Nu smaakt het eten echt geweldig en ik ben blij dat ik ook eindelijk weer wat binnen houd. Normaal zou ik met gemak het hele bord leeg eten, maar na een half bord is het voor mijn lichaam wel weer even genoeg na zo lang niets gegeten te hebben. Voldaan van het eten ga ik weer terug naar mijn huisje en ga op bed liggen en val direct in een diepe slaap voor 12 uur.
Conclusie
Hoewel het effect van deze laatste ceremonie echt heel mild was heb ik er toch van genoten en was het op een subtiele manier een hele diepgaande ervaring. De enorme misselijkheid is wel zwaar, maar dat maakt Ayahuasca ook wel weer mooi. Je moet voor Ayahuasca echt werken, maar als je daar doorheen bent voelt het wel heel bevredigend. Ayahuasca is in ieder geval niet iets wat je even voor de lol doet en het heeft bij mij ook een paar jaar geduurd voordat ik me er klaar voor voelde.
Mijn tweede ceremonie was de enige echte volwaardige trip met Ayahuasca, maar de ervaring als geheel vond ik ook erg bijzonder. De reis ernaar toe, de afgelegen plek midden in de jungle, de bijzondere mensen die je in korte tijd goed leert kennen en een bijzondere band mee opbouwt, de sjamaan en de ceremonies en rituelen, alles draagt bij aan het proces en maakt het een unieke ervaring. Eigenlijk waren het teveel mensen voor bij een ceremonie, we lagen daardoor best dicht op elkaar in de Maloka, maar ondanks dat ben ik blij dat het er zoveel waren want anders had ik mogelijk een paar hele bijzondere mensen nooit ontmoet.
Ik vraag me achteraf nog wel steeds af of ik mogelijk wat tolerantie had opgebouwd door zo vaak achter elkaar te trippen en daardoor met name de laatste twee ceremonies weinig gemerkt heb. Aan de andere kant waren er ook mensen op het retreat die echt 4 dagen achter elkaar een volwaardige trip hebben gehad.
Het maakt uiteindelijk ook niet uit want ik heb eruit gehaald wat ik wilde. Ik heb de kracht van moeder Aya mogen aanschouwen en voel me herboren sindsdien. Zeker de eerste week na het retreat leefde ik nog een beetje op een wolk en voelde ik me heerlijk. Daarnaast moest ik weer aan het werk, dus dan wordt je uiteraard wel gedwongen om langzaam weer op aarde te komen. Maar ik heb sindsdien geen last meer gehad van onnodig kwaad worden om benullige dingen. Ik ben nu direct bewust van de gedachtestromen die het veroorzaken en het is me tot op heden ook elke keer gelukt om niet mee te gaan in die gedachtes. Het zal wellicht niet voor eeuwig zijn, maar het voelt wel echt alsof moeder Aya gedaan heeft waar ik om gevraagd had en daar ben ik nog steeds erg dankbaar voor. Mijn ontzag voor DMT die al groot was is hiermee nog meer toegenomen, wat een bijzondere stof is DMT ook en het wordt echt terecht the spirit molecule genoemd.