#1
Wauw, dat DPT is sterk spul. ![:grimacing:]()
Mooi report weer!
Denk dat je wel even goed de tijd moet nemen om dit te verwerken.
Denk dat je wel even goed de tijd moet nemen om dit te verwerken.
DPT 80 mg nasaal – Into The Human Biocomputer
35 antwoorden
8 weergaven
18-5-2026
#2
22.45 uur. Ik wil net mijn lijntje nemen als er om mijn hoofd ineens een bromvlieg zoemt die ik eerder niet had opgemerkt. O jee, dit kan echt niet, dit gaat mijn trip verstoren. Ik doe de deur een stukje open en probeer hem naar buiten te jagen. Ik probeer insecten doorgaans niet dood te maken, maar dit kan nog wel eens een flinke klus worden. Ik doe verwoede pogingen het beestje naar buiten te leiden, maar hij vliegt eigenwijs de andere kant op. Na ruim een kwartier geef ik het op en sla hem tot mijn verdriet toch dood, want trippen in een stille ruimte met een bromvlieg om me heen gaat echt niet werken. Het einde van een organisme. Ergens weet ik dat ik zelf ook zo’n organisme ben.
Ik schud het van me af. Om 23.15 uur neem ik mijn lijntje van 80 mg en blijf even zitten om het vervelende gevoel in mijn neus en keel te laten zakken. Ik doe de lichten uit, de gordijnen dicht en ga met een dekentje op de bank zitten. Geen geluid, enkel de klok. Volgende keer oordopjes gebruiken. Ik drink wat water om de vieze smaak in mijn keel weg te spoelen. Nog steeds te veel licht: lampjes van de tv, de dvd-speler en de oven, die overigens nu al beginnen te flikkeren. Ik doe mijn blinddoek om en ga liggen. Ik begin te zweten en te trillen en ik voel een onrust en misselijkheid opkomen.
Het duurt niet lang voordat ik er al in zit. Drukke visuals, flikkerende neonpatronen, fragmentatie. Het komt dreigend over. Ik laat het over me heen komen, ik wil ervaren en alles wat komt is goed. De geluiden in mijn hoofd worden steeds harder, er zijn krachten om me heen en in me aan het werk, ik zit nog niet op dezelfde frequentie. Steeds drukker. Steeds harder. Nare associaties, o ja, ik was vergeten dat dit ook bij trippen hoort. Ik accepteer het.
De sfeer wordt steeds dreigender. Talloze hoge intelligentievormen om me heen. Heel statisch, krachtig. De geluiden en trillingen van deze frequentie zijn zo hard en woest, ik kan het maar net hebben. De intelligentievormen beginnen bij me binnen te dringen en ik begin mezelf te verliezen. Ik word gemaakt, mijn lichaam wordt gemaakt. Ik zit er helemaal in tot in het kleinste niveau. De bloedcellen worden aangevoerd, de spieren gecreëerd, van bloed voorzien. Ik ben de spier en niets anders. De pure praktische creatie van het lichaam, gevoelloos. Ik ben geobjectificeerd.
Ik schrik op, ga recht overeind zitten, blinddoek af. Mijn God. Wil ik dit wel? Durf ik hier echt aan toe te geven? Heb ik een keus überhaupt? Ik haal even adem en besluit eraan toe te geven, dit wil ik al zo lang, deze kans moet ik grijpen. Blinddoek weer om en liggen maar.
Ze komen bij me binnen, agressief, met steeds meer. Ze zijn een soort lichtgevende zwevende pixels, ze staan ver boven me op de hiërarchische ladder en ze nemen me compleet over. Ze zijn koud en afstandelijk. Nog meer energie, ik ben in de computer van het universum. Het is ongelooflijk groots en complex en het heeft álles, tot in de kleinste detail, het volledige spectrum aan ervaringen en de mogelijkheden zijn eindeloos. Gefascineerd kijk ik toe. Moet ik dat echt allemaal gaan ervaren voordat ik weer één kan zijn? Dat kan niet! Dat gaat een eeuwigheid duren! Zo veel ondraaglijk lijden nog te gaan, dat kan ik echt niet aan.
Mijn lichaam is allang weg en tijd bestaat niet op de plek waar ik nu ben. Ze komen met duizenden tegelijk op me af, mannelijk en machinaal, dreigend, oorverdovend hard, vol energie. In het midden verschijnt plots een groot duivelsfiguur met daarachter duizenden kleintjes.
Een keiharde stem.
“ZO. Dus jij wilde ervaren? Alles is goed zoals het is? Goed, dan zul je het ervaren ook.”
Nog meer geluiden, alles beeft en trilt, als er een grond zou zijn geweest zou deze onder mijn voeten uiteengebarsten zijn. Duizenden harde dreigende stemmen, keiharde geluiden, oneindig veel angstaanjagende beelden en realiteiten in razendsnel tempo tegelijk. Te veel herrie, te veel beelden, te harde schokken. Veel te veel, ik word gek, ik draai door, aaahhh stop!!!
KRANKZINNIGHEID
HAAAAA, KRANKZINNIGHEID!!!
“Ik ga je helemaal krankzinnig maken! K-R-A-N-K-Z-I-N-N-I-G! K-R-A-N-K-Z-I-N-N-I-G! Ik zal je laten voelen wat dat is! Het zit in je hoofd, dus je komt er nooit van weg!! NOOIT!”
Dus zo voelt het om krankzinnig te worden, zo voelt het om volledig door te draaien, nu snap ik degenen die mij voor zijn gegaan. Gaat dit eeuwig door? Blijf ik hier eeuwig in hangen? Ik wil dit niet! Nee, ik wil dit niet ervaren! Ik denk aan licht, er is toch ook licht, waar is licht? Waar is liefde? Het geluid en de schokken zijn te hard om me te concentreren. “Stil, stil, alles even stil!!” roep ik hardop, tevergeefs, al is het horen van mijn eigen stem een hele geruststelling. Ik ben dus nog wel iets en ik klamp me eraan vast, het is alles wat ik nog heb.
Langzaam vervaagt deze scene van hel en duisternis, krankzinnigheid en waanzin naar iets anders, iets nog veel angstaanjagenders. Ik ben een programma in een computer. Ik voer uit. Ik ben een cel in een lichaam, ik ben een atoom, nee, ik ben een elementair deeltje. Ik voer dwangmatig uit, ik moet blijven vuren, ik kan niet anders. De anderen om mij heen ook, maar zij zijn niets, zij hebben geen ziel. Boven ons in de hiërarchie staat weer een andere gevoelloze entiteit. Als ik evolueer word ik misschien ook zo. Maar ook zij zijn maar een programmaatje, en boven hun staat ook weer een programma, allemaal gevoelloos en dwangmatig. Waar eindigt het? Het gaat maar door en door en door. HELP! Hoe kom ik hier uit? Pure paniek, terror, ik geef over waardoor ik er heel even weer uit ben, maar gelijk weer terugschiet. Het is angstaanjagend, de objectificatie, het vastzitten in een gevoelloos systeem waarbij er niemand is die erkent dat ik iets ben, iemand ben, dat ik voel. Dat ik een ziel heb en hier niet hoor. En het gaat maar door, tijd is er niet, maar ik heb het gevoel alsof ik hier al jaren vastzit en ik hier nooit meer aan zal ontsnappen. In Godsnaam, hoe kom ik hier uit? Doodgaan kan niet want dan gaat het gewoon door. Delen met iemand kan niet want alles is mezelf. Er is geen uitweg. John Lilly had gelijk (Programming and Metaprogramming in the Human Biocomputer). Had ik zijn boek maar nooit gelezen. Maar wacht, hij heeft dit dus meegemaakt en hij gelooft ook in universele liefde, licht, Satori. Dus dat moet er zijn. Of niet? Ik denk aan andere bekende mensen die verlicht zijn, zij kennen dit, en als zij het zeggen dan zal het licht er ook zijn. Ik denk aan een aantal forumleden en aan wat zij allemaal meegemaakt hebben. Er is dus meer dan dit, dit blijft niet zo, zij weten het dus het moet waar zijn. Maar wacht. Wie zijn zij? En wie ben ik? Wij zijn precies dezelfde! Het heeft helemaal geen zin om me vast te klampen aan boeken of ervaren psychonauten. Want wat zijn zij? Zij zijn mijn eigen hersenspinsel, mijn eigen creatie, mijn eigen fragmentatie, het zegt helemaal niks! De hele wereld zoals ik die ken is niets meer dan een atoompje! Niets om je aan vast te houden!
Ik probeer me nog vast te klampen aan iets van mezelf. Mijn lichaam is er niet, mijn beeld bestaat enkel uit de binnenkant van de machine, er is niets van een externe wereld. Wat is nog van mij? Ik weet het. Mijn ademhaling, ik voel mijn ademhaling nog. Ik focus me erop, het is alles wat ik heb. Ergens zie ik een héél klein beetje licht door een kiertje en ik voel iets vrouwelijks met een erotische energie. Dan wordt de ademhaling zwakker. Ik kan het niet vasthouden. Mijn ademhaling is er niet meer.
Angst. Wat is nog van mij, wat ben ik nog? Ben ik enkel het onderdeel van de machine tot in de eeuwigheid? Maar… wie ben ik dan? En wie zijn jullie dan? Mijn wereld en iedereen om me heen is mezelf, maar is het dan enkel een programma wat zichzelf opnieuw en opnieuw afspeelt, compleet zielloos? Dacht ik dat ik béter was, méér was dan een cel, een bacterie, de bromvlieg die ik doodmaakte? Ben ik precies hetzelfde, staan er wezens naar mij te kijken terwijl ik met mijn vriendjes gemanipuleerd word in het kleine kooitje genaamd ‘de aarde’? Lig ik onder een microscoop terwijl andere wezens mij bestuderen en testen op mij uitvoeren? Denk ik dat ik een vrije wil heb terwijl ik gewoon een marionet ben? Ik moet denken aan mijn oude hamster die uit zijn kooi was ontsnapt. Is dat wanneer er een mens de ruimte in reist? Maar als ik geen lichaam heb en geen ziel heb en maar een programma ben en alles één en hetzelfde is, wat ben ik dan nog en hoe… wat…
Error.
Error.
Error.
Dit kan ik niet bevatten. Dit mag ik ook niet bevatten. Ik ben maar een onderdeeltje. Ik word geherprogrammeerd.
Terug naar het lichaam. Ik word gemaakt. Er wordt een opzet voor de constructie gemaakt. Zie en voel hoe de bloedcellen zuurstof afgeven. Ik ben de rode bloedcel. Duizenden flikkerende beelden en keiharde geluiden. Talloze intelligentievormen om me heen. O nee, nee, nee, niet weer. Niet weer! Krankzinnigheid. Zoeken naar licht. Ik zit in de machine. Geen identiteit. Dwangmatige handelingen. Nee, nee, niet weer, laat me hieruit. Jaren verstrijken. De radeloosheid maakt me kotsmisselijk en ineens lukt het me om mijn ogen te openen en rechtop op de bank te gaan zitten. Ik ben doorweekt van het zweet en mijn gezicht is nat van de tranen. In doodsangst ren ik naar het lichtknopje, zet de lamp aan en ga weer terug op de bank zitten. Ik zie wat pixels uit me vloeien en ik voel de aanwezigheid van de hoge intelligenties afnemen. Het voelt onvoorstelbaar leeg. Terwijl er steeds meer pixels uit me vloeien lijken ze te zeggen: “oké, als je dit wil dan gaan we weg, dan doen we alsof dit nooit gebeurd is, dan kun je weer gaan leven in je eigen neppe leven, je eigen illusie, je eigen veilige postzegeltje. Laat haar maar in die waan, die schijnveiligheid, het is te angstaanjagend voor haar.” Maar ik begrijp inmiddels dat alles wat ik kende zo nep is dat ik mijzelf onmogelijk nog voor de gek kan blijven houden. Hoe kan ik met gesloten ogen leven na zoiets als dit? Tegelijkertijd wil ik niet opnieuw een leven lang terug de machine in. Ik moet snel kiezen, ik voel ze steeds verder weggaan. Ik wil de waarheid. Ik wil niet leven in een illusie. Ik sluit mijn ogen en ga weer terug.
O God, wat heb ik gedaan. Geef je eraan over. Vecht er niet tegen. Ik weet het wel, en ik onderga, maar ik kan de verschrikkelijke angst niet van me afschudden. Alles zoals ik het kende is voorbij. Alle mensen, alle boeken, alle opvattingen van de wereld, ze bestaan allemaal niet, ze spelen zich alleen af in mijn eigen geest. Het is allemaal één grote mindfuck geweest en ik ben erin getrapt. Ik kom niet uit het universum, het universum komt uit mij. En wat ik geloof wordt echt. Daarom ervaar ik dit, want wat ik geloof is echt, wordt echt. Geloof ik dan echt niet in universele liefde, de bron van creatie, de zachtheid, het licht en de warmte? Ik heb dat toch in eerdere trips en levensgebeurtenissen gevoeld? Maar ik bleef altijd twijfelen. Ik wilde geloven, maar geloofde net niet helemaal. Ik geloofde in de computertheorie en zie hier, je zit erin. Kan ik dit ombuigen? Heb ik hier enige controle over?
In opperste concentratie probeer ik mijn eigen kracht te vinden tussen alle schokken en harde geluiden. Mijn stem, mijn stem, heb ik die nog? Als ik dit allemaal heb gemaakt, dan kan ik het ook veranderen. “STIL, STIL, stil nou even!” roep ik hardop. Het helpt niet. Ik voel mijn kracht toenemen, maar ik ben in de verste verte niet opgewassen tegen de enorme krachten in mij en om mij heen. LICHT, LICHT, ik wil die harde mannelijkheid niet meer om me heen, ik wil zachtheid. Langzaam begint er iets van licht door te breken en ik voel warmte. Ja, ja, zie je wel, ik kan zelf maken wat ik wil. Maar hoe kan dat? Ben ik de maker? Maar wat ben ik dan, waar besta ik uit? En als zij mij zijn en alles eromheen mij is en ik niets ben dan… hoe kan… wat… waarom...
Error.
Error.
Error.
Dit mag niet. Te veel om te bevatten. Een simpel programmaatje mag zo niet denken. Herprogrammering in 3, 2, 1…
De creatie van het lichaam. Bloedcellen, zuurstof, de opzet voor de spieren. Nee… Neeeeeeeeeeeee. Niet weer. Ik weet wat er komen gaat. De angst is nu verminderd en het slaat langzaam om in een leeg en lusteloos gevoel, steeds minder vechtlust, het is een soort aangeleerde hulpeloosheid geworden. Pavlov. Ik kan er toch niets aan veranderen, dus waarom zou ik het nog proberen. Tijdens het maken van de spieren controleer ik nog gauw even of er een constructiefout in de rugspieren zit. Dat is niet het geval. Waarom heb ik dan rugpijn in mijn dagelijkse leven? Is het neurologisch? Ik krijg het niet te zien. Het is wel duidelijk dat de rugpijn bij me hoort, het zit overal doorheen vervlochten, ik hang er zelf een label aan maar het is gewoon één stukje van alles en dat zal ook zo blijven.
De krankzinnigheidsfase zet in, het is prima, laat maar gebeuren, ik heb er de energie niet meer voor. De machinale fase, ja hoor, daar gaan we weer. Ademhaling, focus, op ademhaling, ademhaling weer weg, niets meer. Ik ben vlak, moe en leeg. Het doet er allemaal niet meer toe, kan mij het schelen, ik vecht niet meer.
Dieper dan dit kan ik niet gaan. En dan, in alle leegte en hopeloosheid, besef ik me de waanzin van dit alles. De absurditeit, de grote grap van het leven. HA, wat ben ik erin getrapt zeg! Wat een illusie! Wat een meestergrap! Ik begin te lachen, en nog meer te lachen, en nog meer te lachen. Ik wil schreeuwen omdat het zo grappig is, besef me ergens dat dat niet kan vanwege de buitenwereld, dus ik schreeuw voluit in mijn hoofd, wat eigenlijk gewoon hetzelfde is. Ik schreeuw en lach en laat me helemaal gaan, oh, wat hilarisch, wat een waanzin! WAANZIN!
De cyclus zet nog een paar keer in. Creatie van lichaam, krankzinnigheid, machine, wie ben ik, error. De intensiteit ervan wordt bij elke ronde iets minder en het lukt me zelfs een keer om tussendoor naar mijn telefoon te rennen en muziek aan te zetten in de hoop dat het de cyclus kan doorbreken. Langzamerhand gebeurt dat ook.
Alles valt op z’n plek. Alles komt precies bij elkaar. Ik wil deze ervaring delen, maar er zijn geen woorden voor. Woorden zeggen niks, woorden zijn zo extreem beperkend. En zo’n uitwisseling heeft ook helemaal geen zin, want ik deel gewoon met mezelf! Het is zinloos om vrienden te maken, het maakt niet uit of ik wel of geen partner heb, ik zal hoe dan ook altijd alleen zijn omdat alles mezelf is. Het maakt ook niet uit of men mij wel of niet gelooft, als men het niet gelooft is het gewoon mezelf die het niet wil geloven omdat dat veiliger is. Ik weiger nog mee te doen aan die belachelijk poppenkast. Ik kan beter stil zijn. Stil zijn is wijsheid.
Een diepe eenzaamheid overvalt me. Als het geen zin heeft, waarom voel ik dan toch zo’n behoefte om te delen? En hoe moet dat dan zonder woorden? Ik sluit mijn ogen en zie verschillende witte deeltjes, witte vierkantjes, aanwezigheden. Ze communiceren met elkaar. We downloaden elkaars informatie, we voelen elkaar. Woorden zijn helemaal niet nodig. Ik ben niet alleen, maar toch ook wel.
Met zachte muziek aan heb ik eindelijk iets wat me hier houdt. Nog steeds word ik er af en toe in meegezogen, maar het neemt af in kracht. Er vindt een onbeschrijflijke synergie plaats. Alles valt op z’n plek, het ene na het andere onvoorstelbaar belangrijke inzicht komt tot me. Het is zo bizar, ik moet weer lachen als een krankzinnige. Ik wil alles eruit gooien, lachen, schreeuwen. Ik weet het nu eindelijk, het mysterie van het universum is me eindelijk duidelijk, maar ook weer helemaal niet. Eindelijk weet ik wat ik al mijn hele leven wilde weten. En nu ik het eenmaal weet is het zo verschrikkelijk dat ik het niet had willen weten!!! Hoe grappig is dit?! Ik ga kapot van het lachen. Ik mis gezelschap om deze vreugde te delen maar gelukkig kan ik heel hard om mijn eigen hardop uitgesproken gedachtes lachen.
Ik weet helaas niet meer wat de inzichten waren. Ik weet alleen nog maar dat ze reuze belangrijk en bizar en hilarisch waren. En dat ik uiteindelijk tot de conclusie kwam dat ik nog steeds helemaal niks weet en ook nooit zal weten.
Ik wil me laten gaan, ik voel dat ik me móet laten gaan, er komt een punt dat ik me niet langer in kan houden. Hoe komt het dat er bijna nergens in deze wereld een plek is om ongegeneerd te schreeuwen, te lachen en je te laten gaan? Waarom moeten we onszelf constant inhouden? Waarom beperken we onszelf zo? Dat werkt niet! Dat is niet uit te houden! We worden letterlijk ziek van onze eigen regels en kaders! Hoe is dat zo gekomen? Ik zie hoe de mens alles kapot heeft gemaakt door industrialisatie. Ik ga terug in de tijd vóór de industrialisatie, nog verder terug, nog verder. Ik zie natuur, metershoge bomen, groen. Hier is het goed. Hier was ik ooit, als dinosaurus. Maar nu is alles kapot. Dit kan zo niet langer, er moet iets veranderen.
De comedown is zo fijn. Het ene inzicht na het andere, vergezeld met een warme trillende bodyhigh en een mengeling van complete verbijstering, teleurstelling en euforie. Het is nu 3,5 uur na inname, maar ik ben zeker meer dan een mensenleven weggeweest. Ik moet wennen dat er ineens weer tijd is, een overbodig concept. Is dit echt alles wat ik ben? Ik voel me op m'n plek gezet, ik dacht van alles te weten maar ik weet niets, ik voel me nederig. Maar hoe moet ik nu verder? En waaróm? Wat is het nut? Hoe kan ik verder na zoiets als dit, hoe kan ik in godsnaam het gewone leven weer oppakken? Moet ik nu echt weer als een mens naar de wc gaan, gaan slapen, de dagelijkse gang van zaken weer oppakken? Waarvoor dan? Het stelt niets voor, het is zo nutteloos. Ik denk aan een belangrijke afspraak die ik over een aantal uur heb. Helemaal niet belangrijk eigenlijk, want dat is ook maar een poppetje. En de autoritaire figuren die mij laatst zo dwars zaten zijn ook maar poppetjes, niets meer, en ze betekenen niks. Geen waarde aan hechten dus. Maar nu wel weer terug op automatische piloot.
Is dit het dan? Dat kan niet. Dat geloof ik niet.
Dat gelóóf je niet?! Je GELOOFT het niet?!! Na alles wat je net hebt gezien en gevoeld? Weer een lachsalvo.
Er moet meer zijn. Ik moet het simpelweg geloven. Wat ik geloof wordt waar, ik ben de maker van mijn eigen realiteit, ik heb zelf gezien hoeveel invloed ik kan uitoefenen. Ik heb nu dit stukje van het spectrum beleefd, maar dit is niet alles, ik weiger het te geloven.
Ik neem twee benzo's en wanneer deze beginnen te werken voel ik ineens dat alle aanwezigheden wegvallen en valt er een diepe leegte over me heen. Pas nu ze er niet meer zijn ben ik me er bewust van dat ze er al die tijd nog waren. Slapen lukt niet. Om 4:30 neem ik nog een benzo en dan val ik heerlijk in slaap.
Ondanks de verschrikkelijke terror die oneindig lang leek te duren en het treurige besef dat dit alles waar is, blijf ik gefascineerd en weet ik nu alweer dat ik terug wil. Deze trip heeft al mijn vastigheid op zijn grondvesten laten schudden, maar ik weet dat ik pas net begonnen ben. Alles is veranderd. Ik zal nooit meer dezelfde zijn.
Ik schud het van me af. Om 23.15 uur neem ik mijn lijntje van 80 mg en blijf even zitten om het vervelende gevoel in mijn neus en keel te laten zakken. Ik doe de lichten uit, de gordijnen dicht en ga met een dekentje op de bank zitten. Geen geluid, enkel de klok. Volgende keer oordopjes gebruiken. Ik drink wat water om de vieze smaak in mijn keel weg te spoelen. Nog steeds te veel licht: lampjes van de tv, de dvd-speler en de oven, die overigens nu al beginnen te flikkeren. Ik doe mijn blinddoek om en ga liggen. Ik begin te zweten en te trillen en ik voel een onrust en misselijkheid opkomen.
Het duurt niet lang voordat ik er al in zit. Drukke visuals, flikkerende neonpatronen, fragmentatie. Het komt dreigend over. Ik laat het over me heen komen, ik wil ervaren en alles wat komt is goed. De geluiden in mijn hoofd worden steeds harder, er zijn krachten om me heen en in me aan het werk, ik zit nog niet op dezelfde frequentie. Steeds drukker. Steeds harder. Nare associaties, o ja, ik was vergeten dat dit ook bij trippen hoort. Ik accepteer het.
De sfeer wordt steeds dreigender. Talloze hoge intelligentievormen om me heen. Heel statisch, krachtig. De geluiden en trillingen van deze frequentie zijn zo hard en woest, ik kan het maar net hebben. De intelligentievormen beginnen bij me binnen te dringen en ik begin mezelf te verliezen. Ik word gemaakt, mijn lichaam wordt gemaakt. Ik zit er helemaal in tot in het kleinste niveau. De bloedcellen worden aangevoerd, de spieren gecreëerd, van bloed voorzien. Ik ben de spier en niets anders. De pure praktische creatie van het lichaam, gevoelloos. Ik ben geobjectificeerd.
Ik schrik op, ga recht overeind zitten, blinddoek af. Mijn God. Wil ik dit wel? Durf ik hier echt aan toe te geven? Heb ik een keus überhaupt? Ik haal even adem en besluit eraan toe te geven, dit wil ik al zo lang, deze kans moet ik grijpen. Blinddoek weer om en liggen maar.
Ze komen bij me binnen, agressief, met steeds meer. Ze zijn een soort lichtgevende zwevende pixels, ze staan ver boven me op de hiërarchische ladder en ze nemen me compleet over. Ze zijn koud en afstandelijk. Nog meer energie, ik ben in de computer van het universum. Het is ongelooflijk groots en complex en het heeft álles, tot in de kleinste detail, het volledige spectrum aan ervaringen en de mogelijkheden zijn eindeloos. Gefascineerd kijk ik toe. Moet ik dat echt allemaal gaan ervaren voordat ik weer één kan zijn? Dat kan niet! Dat gaat een eeuwigheid duren! Zo veel ondraaglijk lijden nog te gaan, dat kan ik echt niet aan.
Mijn lichaam is allang weg en tijd bestaat niet op de plek waar ik nu ben. Ze komen met duizenden tegelijk op me af, mannelijk en machinaal, dreigend, oorverdovend hard, vol energie. In het midden verschijnt plots een groot duivelsfiguur met daarachter duizenden kleintjes.
Een keiharde stem.
“ZO. Dus jij wilde ervaren? Alles is goed zoals het is? Goed, dan zul je het ervaren ook.”
Nog meer geluiden, alles beeft en trilt, als er een grond zou zijn geweest zou deze onder mijn voeten uiteengebarsten zijn. Duizenden harde dreigende stemmen, keiharde geluiden, oneindig veel angstaanjagende beelden en realiteiten in razendsnel tempo tegelijk. Te veel herrie, te veel beelden, te harde schokken. Veel te veel, ik word gek, ik draai door, aaahhh stop!!!
KRANKZINNIGHEID
HAAAAA, KRANKZINNIGHEID!!!
“Ik ga je helemaal krankzinnig maken! K-R-A-N-K-Z-I-N-N-I-G! K-R-A-N-K-Z-I-N-N-I-G! Ik zal je laten voelen wat dat is! Het zit in je hoofd, dus je komt er nooit van weg!! NOOIT!”
Dus zo voelt het om krankzinnig te worden, zo voelt het om volledig door te draaien, nu snap ik degenen die mij voor zijn gegaan. Gaat dit eeuwig door? Blijf ik hier eeuwig in hangen? Ik wil dit niet! Nee, ik wil dit niet ervaren! Ik denk aan licht, er is toch ook licht, waar is licht? Waar is liefde? Het geluid en de schokken zijn te hard om me te concentreren. “Stil, stil, alles even stil!!” roep ik hardop, tevergeefs, al is het horen van mijn eigen stem een hele geruststelling. Ik ben dus nog wel iets en ik klamp me eraan vast, het is alles wat ik nog heb.
Langzaam vervaagt deze scene van hel en duisternis, krankzinnigheid en waanzin naar iets anders, iets nog veel angstaanjagenders. Ik ben een programma in een computer. Ik voer uit. Ik ben een cel in een lichaam, ik ben een atoom, nee, ik ben een elementair deeltje. Ik voer dwangmatig uit, ik moet blijven vuren, ik kan niet anders. De anderen om mij heen ook, maar zij zijn niets, zij hebben geen ziel. Boven ons in de hiërarchie staat weer een andere gevoelloze entiteit. Als ik evolueer word ik misschien ook zo. Maar ook zij zijn maar een programmaatje, en boven hun staat ook weer een programma, allemaal gevoelloos en dwangmatig. Waar eindigt het? Het gaat maar door en door en door. HELP! Hoe kom ik hier uit? Pure paniek, terror, ik geef over waardoor ik er heel even weer uit ben, maar gelijk weer terugschiet. Het is angstaanjagend, de objectificatie, het vastzitten in een gevoelloos systeem waarbij er niemand is die erkent dat ik iets ben, iemand ben, dat ik voel. Dat ik een ziel heb en hier niet hoor. En het gaat maar door, tijd is er niet, maar ik heb het gevoel alsof ik hier al jaren vastzit en ik hier nooit meer aan zal ontsnappen. In Godsnaam, hoe kom ik hier uit? Doodgaan kan niet want dan gaat het gewoon door. Delen met iemand kan niet want alles is mezelf. Er is geen uitweg. John Lilly had gelijk (Programming and Metaprogramming in the Human Biocomputer). Had ik zijn boek maar nooit gelezen. Maar wacht, hij heeft dit dus meegemaakt en hij gelooft ook in universele liefde, licht, Satori. Dus dat moet er zijn. Of niet? Ik denk aan andere bekende mensen die verlicht zijn, zij kennen dit, en als zij het zeggen dan zal het licht er ook zijn. Ik denk aan een aantal forumleden en aan wat zij allemaal meegemaakt hebben. Er is dus meer dan dit, dit blijft niet zo, zij weten het dus het moet waar zijn. Maar wacht. Wie zijn zij? En wie ben ik? Wij zijn precies dezelfde! Het heeft helemaal geen zin om me vast te klampen aan boeken of ervaren psychonauten. Want wat zijn zij? Zij zijn mijn eigen hersenspinsel, mijn eigen creatie, mijn eigen fragmentatie, het zegt helemaal niks! De hele wereld zoals ik die ken is niets meer dan een atoompje! Niets om je aan vast te houden!
Ik probeer me nog vast te klampen aan iets van mezelf. Mijn lichaam is er niet, mijn beeld bestaat enkel uit de binnenkant van de machine, er is niets van een externe wereld. Wat is nog van mij? Ik weet het. Mijn ademhaling, ik voel mijn ademhaling nog. Ik focus me erop, het is alles wat ik heb. Ergens zie ik een héél klein beetje licht door een kiertje en ik voel iets vrouwelijks met een erotische energie. Dan wordt de ademhaling zwakker. Ik kan het niet vasthouden. Mijn ademhaling is er niet meer.
Angst. Wat is nog van mij, wat ben ik nog? Ben ik enkel het onderdeel van de machine tot in de eeuwigheid? Maar… wie ben ik dan? En wie zijn jullie dan? Mijn wereld en iedereen om me heen is mezelf, maar is het dan enkel een programma wat zichzelf opnieuw en opnieuw afspeelt, compleet zielloos? Dacht ik dat ik béter was, méér was dan een cel, een bacterie, de bromvlieg die ik doodmaakte? Ben ik precies hetzelfde, staan er wezens naar mij te kijken terwijl ik met mijn vriendjes gemanipuleerd word in het kleine kooitje genaamd ‘de aarde’? Lig ik onder een microscoop terwijl andere wezens mij bestuderen en testen op mij uitvoeren? Denk ik dat ik een vrije wil heb terwijl ik gewoon een marionet ben? Ik moet denken aan mijn oude hamster die uit zijn kooi was ontsnapt. Is dat wanneer er een mens de ruimte in reist? Maar als ik geen lichaam heb en geen ziel heb en maar een programma ben en alles één en hetzelfde is, wat ben ik dan nog en hoe… wat…
Error.
Error.
Error.
Dit kan ik niet bevatten. Dit mag ik ook niet bevatten. Ik ben maar een onderdeeltje. Ik word geherprogrammeerd.
Terug naar het lichaam. Ik word gemaakt. Er wordt een opzet voor de constructie gemaakt. Zie en voel hoe de bloedcellen zuurstof afgeven. Ik ben de rode bloedcel. Duizenden flikkerende beelden en keiharde geluiden. Talloze intelligentievormen om me heen. O nee, nee, nee, niet weer. Niet weer! Krankzinnigheid. Zoeken naar licht. Ik zit in de machine. Geen identiteit. Dwangmatige handelingen. Nee, nee, niet weer, laat me hieruit. Jaren verstrijken. De radeloosheid maakt me kotsmisselijk en ineens lukt het me om mijn ogen te openen en rechtop op de bank te gaan zitten. Ik ben doorweekt van het zweet en mijn gezicht is nat van de tranen. In doodsangst ren ik naar het lichtknopje, zet de lamp aan en ga weer terug op de bank zitten. Ik zie wat pixels uit me vloeien en ik voel de aanwezigheid van de hoge intelligenties afnemen. Het voelt onvoorstelbaar leeg. Terwijl er steeds meer pixels uit me vloeien lijken ze te zeggen: “oké, als je dit wil dan gaan we weg, dan doen we alsof dit nooit gebeurd is, dan kun je weer gaan leven in je eigen neppe leven, je eigen illusie, je eigen veilige postzegeltje. Laat haar maar in die waan, die schijnveiligheid, het is te angstaanjagend voor haar.” Maar ik begrijp inmiddels dat alles wat ik kende zo nep is dat ik mijzelf onmogelijk nog voor de gek kan blijven houden. Hoe kan ik met gesloten ogen leven na zoiets als dit? Tegelijkertijd wil ik niet opnieuw een leven lang terug de machine in. Ik moet snel kiezen, ik voel ze steeds verder weggaan. Ik wil de waarheid. Ik wil niet leven in een illusie. Ik sluit mijn ogen en ga weer terug.
O God, wat heb ik gedaan. Geef je eraan over. Vecht er niet tegen. Ik weet het wel, en ik onderga, maar ik kan de verschrikkelijke angst niet van me afschudden. Alles zoals ik het kende is voorbij. Alle mensen, alle boeken, alle opvattingen van de wereld, ze bestaan allemaal niet, ze spelen zich alleen af in mijn eigen geest. Het is allemaal één grote mindfuck geweest en ik ben erin getrapt. Ik kom niet uit het universum, het universum komt uit mij. En wat ik geloof wordt echt. Daarom ervaar ik dit, want wat ik geloof is echt, wordt echt. Geloof ik dan echt niet in universele liefde, de bron van creatie, de zachtheid, het licht en de warmte? Ik heb dat toch in eerdere trips en levensgebeurtenissen gevoeld? Maar ik bleef altijd twijfelen. Ik wilde geloven, maar geloofde net niet helemaal. Ik geloofde in de computertheorie en zie hier, je zit erin. Kan ik dit ombuigen? Heb ik hier enige controle over?
In opperste concentratie probeer ik mijn eigen kracht te vinden tussen alle schokken en harde geluiden. Mijn stem, mijn stem, heb ik die nog? Als ik dit allemaal heb gemaakt, dan kan ik het ook veranderen. “STIL, STIL, stil nou even!” roep ik hardop. Het helpt niet. Ik voel mijn kracht toenemen, maar ik ben in de verste verte niet opgewassen tegen de enorme krachten in mij en om mij heen. LICHT, LICHT, ik wil die harde mannelijkheid niet meer om me heen, ik wil zachtheid. Langzaam begint er iets van licht door te breken en ik voel warmte. Ja, ja, zie je wel, ik kan zelf maken wat ik wil. Maar hoe kan dat? Ben ik de maker? Maar wat ben ik dan, waar besta ik uit? En als zij mij zijn en alles eromheen mij is en ik niets ben dan… hoe kan… wat… waarom...
Error.
Error.
Error.
Dit mag niet. Te veel om te bevatten. Een simpel programmaatje mag zo niet denken. Herprogrammering in 3, 2, 1…
De creatie van het lichaam. Bloedcellen, zuurstof, de opzet voor de spieren. Nee… Neeeeeeeeeeeee. Niet weer. Ik weet wat er komen gaat. De angst is nu verminderd en het slaat langzaam om in een leeg en lusteloos gevoel, steeds minder vechtlust, het is een soort aangeleerde hulpeloosheid geworden. Pavlov. Ik kan er toch niets aan veranderen, dus waarom zou ik het nog proberen. Tijdens het maken van de spieren controleer ik nog gauw even of er een constructiefout in de rugspieren zit. Dat is niet het geval. Waarom heb ik dan rugpijn in mijn dagelijkse leven? Is het neurologisch? Ik krijg het niet te zien. Het is wel duidelijk dat de rugpijn bij me hoort, het zit overal doorheen vervlochten, ik hang er zelf een label aan maar het is gewoon één stukje van alles en dat zal ook zo blijven.
De krankzinnigheidsfase zet in, het is prima, laat maar gebeuren, ik heb er de energie niet meer voor. De machinale fase, ja hoor, daar gaan we weer. Ademhaling, focus, op ademhaling, ademhaling weer weg, niets meer. Ik ben vlak, moe en leeg. Het doet er allemaal niet meer toe, kan mij het schelen, ik vecht niet meer.
Dieper dan dit kan ik niet gaan. En dan, in alle leegte en hopeloosheid, besef ik me de waanzin van dit alles. De absurditeit, de grote grap van het leven. HA, wat ben ik erin getrapt zeg! Wat een illusie! Wat een meestergrap! Ik begin te lachen, en nog meer te lachen, en nog meer te lachen. Ik wil schreeuwen omdat het zo grappig is, besef me ergens dat dat niet kan vanwege de buitenwereld, dus ik schreeuw voluit in mijn hoofd, wat eigenlijk gewoon hetzelfde is. Ik schreeuw en lach en laat me helemaal gaan, oh, wat hilarisch, wat een waanzin! WAANZIN!
De cyclus zet nog een paar keer in. Creatie van lichaam, krankzinnigheid, machine, wie ben ik, error. De intensiteit ervan wordt bij elke ronde iets minder en het lukt me zelfs een keer om tussendoor naar mijn telefoon te rennen en muziek aan te zetten in de hoop dat het de cyclus kan doorbreken. Langzamerhand gebeurt dat ook.
Alles valt op z’n plek. Alles komt precies bij elkaar. Ik wil deze ervaring delen, maar er zijn geen woorden voor. Woorden zeggen niks, woorden zijn zo extreem beperkend. En zo’n uitwisseling heeft ook helemaal geen zin, want ik deel gewoon met mezelf! Het is zinloos om vrienden te maken, het maakt niet uit of ik wel of geen partner heb, ik zal hoe dan ook altijd alleen zijn omdat alles mezelf is. Het maakt ook niet uit of men mij wel of niet gelooft, als men het niet gelooft is het gewoon mezelf die het niet wil geloven omdat dat veiliger is. Ik weiger nog mee te doen aan die belachelijk poppenkast. Ik kan beter stil zijn. Stil zijn is wijsheid.
Een diepe eenzaamheid overvalt me. Als het geen zin heeft, waarom voel ik dan toch zo’n behoefte om te delen? En hoe moet dat dan zonder woorden? Ik sluit mijn ogen en zie verschillende witte deeltjes, witte vierkantjes, aanwezigheden. Ze communiceren met elkaar. We downloaden elkaars informatie, we voelen elkaar. Woorden zijn helemaal niet nodig. Ik ben niet alleen, maar toch ook wel.
Met zachte muziek aan heb ik eindelijk iets wat me hier houdt. Nog steeds word ik er af en toe in meegezogen, maar het neemt af in kracht. Er vindt een onbeschrijflijke synergie plaats. Alles valt op z’n plek, het ene na het andere onvoorstelbaar belangrijke inzicht komt tot me. Het is zo bizar, ik moet weer lachen als een krankzinnige. Ik wil alles eruit gooien, lachen, schreeuwen. Ik weet het nu eindelijk, het mysterie van het universum is me eindelijk duidelijk, maar ook weer helemaal niet. Eindelijk weet ik wat ik al mijn hele leven wilde weten. En nu ik het eenmaal weet is het zo verschrikkelijk dat ik het niet had willen weten!!! Hoe grappig is dit?! Ik ga kapot van het lachen. Ik mis gezelschap om deze vreugde te delen maar gelukkig kan ik heel hard om mijn eigen hardop uitgesproken gedachtes lachen.
Ik weet helaas niet meer wat de inzichten waren. Ik weet alleen nog maar dat ze reuze belangrijk en bizar en hilarisch waren. En dat ik uiteindelijk tot de conclusie kwam dat ik nog steeds helemaal niks weet en ook nooit zal weten.
Ik wil me laten gaan, ik voel dat ik me móet laten gaan, er komt een punt dat ik me niet langer in kan houden. Hoe komt het dat er bijna nergens in deze wereld een plek is om ongegeneerd te schreeuwen, te lachen en je te laten gaan? Waarom moeten we onszelf constant inhouden? Waarom beperken we onszelf zo? Dat werkt niet! Dat is niet uit te houden! We worden letterlijk ziek van onze eigen regels en kaders! Hoe is dat zo gekomen? Ik zie hoe de mens alles kapot heeft gemaakt door industrialisatie. Ik ga terug in de tijd vóór de industrialisatie, nog verder terug, nog verder. Ik zie natuur, metershoge bomen, groen. Hier is het goed. Hier was ik ooit, als dinosaurus. Maar nu is alles kapot. Dit kan zo niet langer, er moet iets veranderen.
De comedown is zo fijn. Het ene inzicht na het andere, vergezeld met een warme trillende bodyhigh en een mengeling van complete verbijstering, teleurstelling en euforie. Het is nu 3,5 uur na inname, maar ik ben zeker meer dan een mensenleven weggeweest. Ik moet wennen dat er ineens weer tijd is, een overbodig concept. Is dit echt alles wat ik ben? Ik voel me op m'n plek gezet, ik dacht van alles te weten maar ik weet niets, ik voel me nederig. Maar hoe moet ik nu verder? En waaróm? Wat is het nut? Hoe kan ik verder na zoiets als dit, hoe kan ik in godsnaam het gewone leven weer oppakken? Moet ik nu echt weer als een mens naar de wc gaan, gaan slapen, de dagelijkse gang van zaken weer oppakken? Waarvoor dan? Het stelt niets voor, het is zo nutteloos. Ik denk aan een belangrijke afspraak die ik over een aantal uur heb. Helemaal niet belangrijk eigenlijk, want dat is ook maar een poppetje. En de autoritaire figuren die mij laatst zo dwars zaten zijn ook maar poppetjes, niets meer, en ze betekenen niks. Geen waarde aan hechten dus. Maar nu wel weer terug op automatische piloot.
Is dit het dan? Dat kan niet. Dat geloof ik niet.
Dat gelóóf je niet?! Je GELOOFT het niet?!! Na alles wat je net hebt gezien en gevoeld? Weer een lachsalvo.
Er moet meer zijn. Ik moet het simpelweg geloven. Wat ik geloof wordt waar, ik ben de maker van mijn eigen realiteit, ik heb zelf gezien hoeveel invloed ik kan uitoefenen. Ik heb nu dit stukje van het spectrum beleefd, maar dit is niet alles, ik weiger het te geloven.
Ik neem twee benzo's en wanneer deze beginnen te werken voel ik ineens dat alle aanwezigheden wegvallen en valt er een diepe leegte over me heen. Pas nu ze er niet meer zijn ben ik me er bewust van dat ze er al die tijd nog waren. Slapen lukt niet. Om 4:30 neem ik nog een benzo en dan val ik heerlijk in slaap.
Ondanks de verschrikkelijke terror die oneindig lang leek te duren en het treurige besef dat dit alles waar is, blijf ik gefascineerd en weet ik nu alweer dat ik terug wil. Deze trip heeft al mijn vastigheid op zijn grondvesten laten schudden, maar ik weet dat ik pas net begonnen ben. Alles is veranderd. Ik zal nooit meer dezelfde zijn.
#3
#4
Nee, ik kan niet meer de oude persoon zijn na dit alles. Ik ben gefascineerd en ook dankbaar voor de ervaring, maar weet ook even niet hoe en wat nu verder, ben weer zoekende hoe ik dit leven nu weer vorm moet gaan geven. Na elke keer trippen vind ik het lastig om weer binnen de kaders te functioneren. Moet het echt even gaan verwerken allemaal, komt wel goed.Wat ik mij afvraag is of je nog wel de oude persoon kan zijn na zo een ervaring. Hoe ervaar jij dit?
#5
@NiandraLades
De tijd staat zowat stil met dit spul heb ik ook gemerkt lol!Het is nu 3,5 uur na inname, maar ik ben zeker meer dan een mensenleven weggeweest
#6
Ik vraag mij af, heeft deze ervaring er nu in jouw beleving blijvend voor gezorgd dat jij de wereld en alles in de wereld als een soort programma ziet? Een machine die simpelweg een programma afloopt en herhaalt? Inclusief al onze gedachten en emoties.Nee, ik kan niet meer de oude persoon zijn na dit alles. Ik ben gefascineerd en ook dankbaar voor de ervaring, maar weet ook even niet hoe en wat nu verder, ben weer zoekende hoe ik dit leven nu weer vorm moet gaan geven. Na elke keer trippen vind ik het lastig om weer binnen de kaders te functioneren. Moet het echt even gaan verwerken allemaal, komt wel goed.
Sommigen zeggen ook wel dat de duivel de god van deze wereld is, maar dat er daarboven een transcendentale God is. Je zou de duivel kunnen zien als dat wat ons in dit programma/deze wereld wil houden.
Jouw trips lijken altijd erg veel op die van mij lijkt het.
#7
Ahzo, meneer omschrijft m’n maatschappij-kritisch betoog v. tijdens onze trip als luchtig?Ik had maandag 99mg nasaal genomen van dit spul first time en ik ben spontaan fan geworden!
Ik denk wel dat het samen trippen met @AphexTwin het wat luchtiger heeft gemaakt, alleen ga je denk ik toch een stuk dieper.
Good to know, dan doe ik er next time nog een schepje bovenop!
Oh ja, next time is morgen al ... haaa haaa!
#8
#9
Ik weet het niet. Ik weet het nu echt even niet. Ik wil de wereld niet zo zien, maar zo voelt het wel op dit moment. Het is ook niet te rijmen met mijn vorige DPT trip waarbij juist universele liefde centraal stond. Ik snap wel dat er twee kanten van de munt zijn, zonder het tegenovergestelde van liefde is er geen liefde. Maar dit was simpelweg niets, geen gevoel, geen ziel, en waarom zou het ook niet kunnen eigenlijk. Waarom zou ik anders zijn dan alle andere gevoelloze systemen om me heen. Ik vind het moeilijk.Ik vraag mij af, heeft deze ervaring er nu in jouw beleving blijvend voor gezorgd dat jij de wereld en alles in de wereld als een soort programma ziet? Een machine die simpelweg een programma afloopt en herhaalt? Inclusief al onze gedachten en emoties.
Sommigen zeggen ook wel dat de duivel de god van deze wereld is, maar dat er daarboven een transcendentale God is. Je zou de duivel kunnen zien als dat wat ons in dit programma/deze wereld wil houden.
Jouw trips lijken altijd erg veel op die van mij lijkt het.
#10
Vooral veel over praten met mensen want dit klinkt niet als een erg positieve ervaring. Wellicht zelfs traumatisch. Hoop dat je dat kunt.Ik weet het niet. Ik weet het nu echt even niet. Ik wil de wereld niet zo zien, maar zo voelt het wel op dit moment. Het is ook niet te rijmen met mijn vorige DPT trip waarbij juist universele liefde centraal stond. Ik snap wel dat er twee kanten van de munt zijn, zonder het tegenovergestelde van liefde is er geen liefde. Maar dit was simpelweg niets, geen gevoel, geen ziel, en waarom zou het ook niet kunnen eigenlijk. Waarom zou ik anders zijn dan alle andere gevoelloze systemen om me heen. Ik vind het moeilijk.
#11
@Rivalrie ah, geen zorgen hoor. Geen trauma en ik ben niet gek geworden. Slechts moeilijk te plaatsen. Ik voeg dit toe aan alle gedachtes en ideeën die ik al had en ik denk dat ook deze lessen die ik uit deze ervaring ga halen mij gaan laten groeien. Ik weet nu nog niet zo goed wat ik ermee moet maar dat komt nog wel.
#12
Gelukkig maar@Rivalrie ah, geen zorgen hoor. Geen trauma en ik ben niet gek geworden. Slechts moeilijk te plaatsen. Ik voeg dit toe aan alle gedachtes en ideeën die ik al had en ik denk dat ook deze lessen die ik uit deze ervaring ga halen mij gaan laten groeien. Ik weet nu nog niet zo goed wat ik ermee moet maar dat komt nog wel.
#13
Ik denk dat de interactie tussen onszelf/jouzelf/mijzelf misschien wel juist heel belangrijk kan zijn.En zo’n uitwisseling heeft ook helemaal geen zin, want ik deel gewoon met mezelf! Het is zinloos om vrienden te maken, het maakt niet uit of ik wel of geen partner heb, ik zal hoe dan ook altijd alleen zijn omdat alles mezelf is.
Als we allemaal dezelfde persoon zijn doch in een andere verschijningsvorm, laten we dan volop geïnteresseerd zijn in onze vele verschijningsvormen, in onze vreemde gewoontes en gevoelens, onze verscheidenheid aan meningen en voorkeuren.
Het is een mindfuck van jewelste, en dat accepteren is gekkenwerk. Dus: go with the flow en wéés gek. Strijd er niet tegen. Omarm de gekte. Deze hele situatie is knettergek, en het is aan ons om er het beste van te maken.
Deze hele planeet, nee, het hele universum, wordt bevolkt door slechts één entiteit. Eén persoon. Dit geeft enerzijds een enorm machtig gevoel, en anderzijds is het enorm fucked up. Wanneer we een ander iets aandoen, doen we dat onszelf aan. Ironie ten top. Wat moeten we hiermee? Is het een test? Ziet 'iemand'/een hogere intelligentie hierop toe? Is het een taak die we moeten volbrengen? En doen we het dan goed of maken we er een potje van?
Ja, zo'n uitwisseling heeft wel degelijk zin. We maken onszelf als geheel wijzer. Praat met jezelf. Wees vrienden met jezelf. Houd van jezelf. Zie het mooie in jezelf. Word gewaardeerd door jezelf. Ervaar liefde van jezelf. De interactie is wellicht hetgeen dat alles zin geeft. Jij bent maar één mens onder velen. Individueel weten we allemaal heel weinig, kunnen we heel weinig, zijn we machteloos. Tezamen versterken we elkaar, halen we het beste uit elkaar.
Het kan alsnog een krankzinnig maar onwaar verhaal zijn. Het kan slechts een gedachtenspinsel zijn, een speling van het brein. Maar ondertussen heb ik in meerdere trips beetje bij beetje een steeds iets consistenter beeld gekregen. Van de way-over-the-top-Antwerpen-ervaring krijg ik nog altijd af en toe een flashback. Delen ben ik toen kwijtgeraakt, af en toe komt er ineens weer een flard binnen.Het maakt ook niet uit of men mij wel of niet gelooft, als men het niet gelooft is het gewoon mezelf die het niet wil geloven omdat dat veiliger is. Ik weiger nog mee te doen aan die belachelijk poppenkast. Ik kan beter stil zijn. Stil zijn is wijsheid.
Een diepe eenzaamheid overvalt me. Als het geen zin heeft, waarom voel ik dan toch zo’n behoefte om te delen? En hoe moet dat dan zonder woorden? Ik sluit mijn ogen en zie verschillende witte deeltjes, witte vierkantjes, aanwezigheden. Ze communiceren met elkaar. We downloaden elkaars informatie, we voelen elkaar. Woorden zijn helemaal niet nodig. Ik ben niet alleen, maar toch ook wel.
Heel sterk ervaar ik die kille wereld die jij beschrijft en die ik herken uit die bewuste trip. Een kille wereld waarin we helemaal alleen zijn, waarin we nièmand hebben om mee te praten, enkel onszelf. Met wie je ook praat, je praat met jezelf. Het voelt als een isoleercel en is gekmakend.
Niemand ook die je even een aantal vragen kunt stellen. Niemand die je vertelt waarvoor je hier bent en wat er van je verlangd wordt. Je bent op jezelf aangewezen.
Een wereld bovendien waarvan de zin ons totaal onbekend is. We weten het simpelweg niet. Waarvoor dient dit? Dient dit een doel?
Als er een doel is, zoek ik het in het vrede vinden in onszelf. Ons daarvoor inzetten, geeft op zijn minst ons tijdelijke menselijke leven zin.
Een uitdaging die veel van ons eist. Accepteren maar, en weer 'normaal' verder leven. Dat is nogal wat.Hoe kan ik verder na zoiets als dit, hoe kan ik in godsnaam het gewone leven weer oppakken? Moet ik nu echt weer als een mens naar de wc gaan, gaan slapen, de dagelijkse gang van zaken weer oppakken? Waarvoor dan? Het stelt niets voor, het is zo nutteloos. Ik denk aan een belangrijke afspraak die ik over een aantal uur heb. Helemaal niet belangrijk eigenlijk, want dat is ook maar een poppetje. En de autoritaire figuren die mij laatst zo dwars zaten zijn ook maar poppetjes, niets meer, en ze betekenen niks. Geen waarde aan hechten dus. Maar nu wel weer terug op automatische piloot.
Laat het even bezinken. Je hebt dingen gezien die een mensenleven te boven gaan. Die te gek zijn om in woorden te vatten. Beseffen hoe groots en bizar dit is brengt een kinderlijke verbazing en ontzag in ons boven. Angst ook. Maar accepteer het. Het komt zoals het komt. Er is zoveel dat we nog zullen gaan ervaren, zowel positief als negatief. Het komt, we ondergaan het en we kunnen het aan.
Die liefde komt niet uit iets dat boven ons staat. Die liefde zit in onszelf. Om de liefde te zien: geef liefde. Liefde die je geeft gaat nimmer verloren.Ik weet het niet. Ik weet het nu echt even niet. Ik wil de wereld niet zo zien, maar zo voelt het wel op dit moment. Het is ook niet te rijmen met mijn vorige DPT trip waarbij juist universele liefde centraal stond. Ik snap wel dat er twee kanten van de munt zijn, zonder het tegenovergestelde van liefde is er geen liefde. Maar dit was simpelweg niets, geen gevoel, geen ziel, en waarom zou het ook niet kunnen eigenlijk. Waarom zou ik anders zijn dan alle andere gevoelloze systemen om me heen. Ik vind het moeilijk.
Het is een kille wereld met veel pijn, maar dit is niet zinloos. De lichtpuntjes zijn we zelf. Die universele liefde, die zit in onszelf.
Als we allen één zijn is het treurig te zien hoezeer we denken elkaar/onszelf te moeten bestrijden. Een ultieme test om te zien of één enkel individu met zichzelf en zijn vele verschijningsvormen in harmonie kan leven. Ieder beetje liefde dat we geven brengt ons dichter bij ons doel: harmonie met onszelf.
#14
Ik ben altijd zo blij met jouw visie, Verwondering. Hier kan ik wat mee. Dankjewel. ![:heartsuit:]()
#15
Wauw, mooie post @verwondering!
Ik herken mijn eigen ervaringen erg in @NiandraLades haar beschrijving. Het gevoel dat je teveel hebt gezien. Je wou weten hoe dingen in elkaar zitten en je kreeg wat je wou, maar het was veel ingrijpender en wereld schokkender dan je ooit had durven denken. Ik herinner me de keren dat mij getoond werd dat alles slechts een verschijning is met niets daaronder en hoe ik ondanks dat ik dat als feit zag, minutenlang tegen mezelf liep te roepen "nee dit kan niet waar zijn, ik kan dit niet geloven". Maar ergens weet ik heel erg goed dat het waar is en dat doet wat met je kijk op dingen. Je kunt makkelijk een nihilistische kijk ontwikkelen, want 'alles is toch maar een illusie' en daarom uiteindelijk vergeefs. Maar wat @verwondering zegt, je bent zelf degene die liefde wel of niet toelaat in de wereld/droom. Je gaat eigenlijk over van de automatische piloot op handmatige besturing. Nu ben jij het die je ervaring bepaalt. Zelf heb ik daar vaak ook veel moeite mee, want de droom gaat gewoon door en de karakters in de droom weten over het algemeen niet dat ze gedroomd worden en dus is het vaak moeilijk om zij die zo anders lijken als jij te zien als jezelf. Waarschijnlijk denk ik er ook te moeilijk over...
Ik herken mijn eigen ervaringen erg in @NiandraLades haar beschrijving. Het gevoel dat je teveel hebt gezien. Je wou weten hoe dingen in elkaar zitten en je kreeg wat je wou, maar het was veel ingrijpender en wereld schokkender dan je ooit had durven denken. Ik herinner me de keren dat mij getoond werd dat alles slechts een verschijning is met niets daaronder en hoe ik ondanks dat ik dat als feit zag, minutenlang tegen mezelf liep te roepen "nee dit kan niet waar zijn, ik kan dit niet geloven". Maar ergens weet ik heel erg goed dat het waar is en dat doet wat met je kijk op dingen. Je kunt makkelijk een nihilistische kijk ontwikkelen, want 'alles is toch maar een illusie' en daarom uiteindelijk vergeefs. Maar wat @verwondering zegt, je bent zelf degene die liefde wel of niet toelaat in de wereld/droom. Je gaat eigenlijk over van de automatische piloot op handmatige besturing. Nu ben jij het die je ervaring bepaalt. Zelf heb ik daar vaak ook veel moeite mee, want de droom gaat gewoon door en de karakters in de droom weten over het algemeen niet dat ze gedroomd worden en dus is het vaak moeilijk om zij die zo anders lijken als jij te zien als jezelf. Waarschijnlijk denk ik er ook te moeilijk over...
Wellicht is ons idee van de ziel ook verkeerd. Wellicht is de ziel het niets en dat wanneer we dat realiseren en accepteren, we ervoor kiezen om in dat niets in plaats van een nachtmerrie, een mooie droom te dromen. Het is een illusie, maar de illusie is het enige dat er is en daarom maakt het verschil hoe we er naar kijken.Ik weet het niet. Ik weet het nu echt even niet. Ik wil de wereld niet zo zien, maar zo voelt het wel op dit moment. Het is ook niet te rijmen met mijn vorige DPT trip waarbij juist universele liefde centraal stond. Ik snap wel dat er twee kanten van de munt zijn, zonder het tegenovergestelde van liefde is er geen liefde. Maar dit was simpelweg niets, geen gevoel, geen ziel, en waarom zou het ook niet kunnen eigenlijk. Waarom zou ik anders zijn dan alle andere gevoelloze systemen om me heen. Ik vind het moeilijk.
#16
Het is nu een paar dagen later en na elke dag herinner ik me minder. Ik kreeg meer dan ik kon bevatten en mijn hoofd is het nu aan het verdringen. Hoewel dat het leven een stuk leefbaarder maakt, wil ik het niet, niet terug die illusie in...
Er zijn nog een hoop inzichten gebleven, maar het grootste gedeelte is weg. En de inzichten die ik nog heb begrijp ik niet meer zo goed, ik voel ze niet meer zoals ik ze toen voelde, zo logisch en kraakhelder waar geen enkele twijfel over mogelijk was.
Het voordeel is dat ik me echt met de dag minder zorgen maak om wat mensen van me denken of hoe ik overkom, want dat maakt allemaal niets uit. Als ik zin heb om op blote voeten over straat te lopen doe ik dat. Als ik behoefte voel om mee te dansen met een deuntje in mijn hoofd dan doe ik dat, ook als ik door de stad loop. Ik schaam me niet meer voor interesses of hobby's die als eigenaardig gezien kunnen worden. Ik heb me eigenlijk mijn hele leven druk gemaakt over hoe ik overkwam en of ik wel 'normaal' was, was mezelf constant aan het aanpassen aan wat ik dacht dat de omgeving van mij wilde zien, en de laatste maanden heb ik dat steeds meer van mij af weten te werpen. Na deze trip is dat in een stroomversnelling gekomen.
Het gevolg is grappig genoeg dat de contacten die er dan ontstaan, juist de oprechte waardevolle contacten zijn. Door niet meer zo mijn best te doen zo leuk mogelijk over te komen word ik juíst leuker gevonden. Omdat het echt is. Steeds meer, in ieder geval. Ik ben er nog lang niet, er zijn nog blokkades en ik moet mezelf soms weer even terughalen maar ik voel wel wat goed is en wat niet en ik heb het gevoel dat ik eindelijk aan het afrekenen ben met het 'doen alsof' wat ik mijn hele leven heb gedaan.
@verwondering wat een eye-opener, contact hebben "om jezelf in alle verscheidenheid te leren kennen".
Ja, ik wil contact maken met alle verschijningsvormen van mezelf, ik wil ze waarderen, van ze houden. Maar wat is dat een immense opgave. Het is makkelijk om te houden van de vormen van mezelf die ik begrijp, die open staan, vriendelijk voor me zijn. Het is moeilijk om open te staan voor de stukjes/deeltjes die ik juist niet begrijp, die me veroordelen en zo compleet anders in het leven staan. En het is moeilijk liefde te geven als ik het gevoel heb dat ik maar zo weinig liefde heb om te geven, nog niet lang geleden helemaal leeg was en er nu langzaam weer iets aan het groeien is. Soms geeft geven voldoening en soms ook niet. Soms wordt de liefde niet geaccepteerd of verkeerd opgevat. Soms krijg je de deksel op je neus. Soms word je verschrikkelijk gekwetst. Gevoelens van eenzaamheid en niet begrepen worden worden dan weer verder versterkt en dan weet ik niet of ik de volgende keer weer durf.
Herken jij dit? Hoe ga jij daar mee om?
En wat nou als we wel enkel dat programma zijn wat steeds opnieuw wordt afgedraaid, volstrekt willekeurig, gevoelloos en zonder doel? Waarom is het dan nog belangrijk om te groeien? Waarom steeds weer dat leed moeten verdragen?
Er zijn nog een hoop inzichten gebleven, maar het grootste gedeelte is weg. En de inzichten die ik nog heb begrijp ik niet meer zo goed, ik voel ze niet meer zoals ik ze toen voelde, zo logisch en kraakhelder waar geen enkele twijfel over mogelijk was.
Het voordeel is dat ik me echt met de dag minder zorgen maak om wat mensen van me denken of hoe ik overkom, want dat maakt allemaal niets uit. Als ik zin heb om op blote voeten over straat te lopen doe ik dat. Als ik behoefte voel om mee te dansen met een deuntje in mijn hoofd dan doe ik dat, ook als ik door de stad loop. Ik schaam me niet meer voor interesses of hobby's die als eigenaardig gezien kunnen worden. Ik heb me eigenlijk mijn hele leven druk gemaakt over hoe ik overkwam en of ik wel 'normaal' was, was mezelf constant aan het aanpassen aan wat ik dacht dat de omgeving van mij wilde zien, en de laatste maanden heb ik dat steeds meer van mij af weten te werpen. Na deze trip is dat in een stroomversnelling gekomen.
Het gevolg is grappig genoeg dat de contacten die er dan ontstaan, juist de oprechte waardevolle contacten zijn. Door niet meer zo mijn best te doen zo leuk mogelijk over te komen word ik juíst leuker gevonden. Omdat het echt is. Steeds meer, in ieder geval. Ik ben er nog lang niet, er zijn nog blokkades en ik moet mezelf soms weer even terughalen maar ik voel wel wat goed is en wat niet en ik heb het gevoel dat ik eindelijk aan het afrekenen ben met het 'doen alsof' wat ik mijn hele leven heb gedaan.
@verwondering wat een eye-opener, contact hebben "om jezelf in alle verscheidenheid te leren kennen".
Ja, ik wil contact maken met alle verschijningsvormen van mezelf, ik wil ze waarderen, van ze houden. Maar wat is dat een immense opgave. Het is makkelijk om te houden van de vormen van mezelf die ik begrijp, die open staan, vriendelijk voor me zijn. Het is moeilijk om open te staan voor de stukjes/deeltjes die ik juist niet begrijp, die me veroordelen en zo compleet anders in het leven staan. En het is moeilijk liefde te geven als ik het gevoel heb dat ik maar zo weinig liefde heb om te geven, nog niet lang geleden helemaal leeg was en er nu langzaam weer iets aan het groeien is. Soms geeft geven voldoening en soms ook niet. Soms wordt de liefde niet geaccepteerd of verkeerd opgevat. Soms krijg je de deksel op je neus. Soms word je verschrikkelijk gekwetst. Gevoelens van eenzaamheid en niet begrepen worden worden dan weer verder versterkt en dan weet ik niet of ik de volgende keer weer durf.
Herken jij dit? Hoe ga jij daar mee om?
En wat nou als we wel enkel dat programma zijn wat steeds opnieuw wordt afgedraaid, volstrekt willekeurig, gevoelloos en zonder doel? Waarom is het dan nog belangrijk om te groeien? Waarom steeds weer dat leed moeten verdragen?
#17
Denk je niet dat de drugs de illusie is? En waarom zou een synthetische drug je de waarheid laten zien? Waarom niet DMT?Hoewel dat het leven een stuk leefbaarder maakt, wil ik het niet, niet terug die illusie in...
Is de drug die jij gebruikt hebt niet gemaakt om je een bepaalde richting op te sturen?
#18
Denk je niet dat de drugs de illusie is? En waarom zou een synthetische drug je de waarheid laten zien? Waarom niet DMT?
Is de drug die jij gebruikt hebt niet gemaakt om je een bepaalde richting op te sturen?
Waarom zou een niet-synthetische drug je eerder de waarheid laten zien dan een synthetische drug? Dat is een super willekeurige en ongefundamenteerde aanname die jij nu zelf lijkt te doen.
Wie bepaalt überhaupt wat waarheid is?
#19
Dit gaat niet alleen om mijn DPT ervaring, dit gaat ook om truffels, LSD, salvia, huachuma, sensory deprivation, levensgebeurtenissen, een bijna dood ervaring etc... Synthetisch of niet synthetisch, het maakt niet uit, allemaal stukjes van de puzzel. Soms komt er zo'n trip waarbij alles wat je hebt geleerd samen komt en op z'n plek valt. Dat was bij deze dpt trip het geval. Ineens meerdere stukjes op z'n plek. Niet blijvend though...Denk je niet dat de drugs de illusie is? En waarom zou een synthetische drug je de waarheid laten zien? Waarom niet DMT?
Is de drug die jij gebruikt hebt niet gemaakt om je een bepaalde richting op te sturen?
Als het om één op zichzelf staande ervaring was gegaan had ik het waarschijnlijk aan de drug toegeschreven ja.
#20
DPT kreeg initieel bekendheid via plantextractie als ik mij niet vergis. Ik denk niet dat als je DMT zou synthetiseren itt extraheren dit de ervaring zou beïnvloeden tenzij je daar al associaties bij hebt.En waarom zou een synthetische drug je de waarheid laten zien? Waarom niet DMT?
Synthetische Mescaline krijgt overwegend de voorkeur op plantextract en daarvoor zijn mensen bereid vrij belachelijke bedragen neer te leggen. Persoonlijk vind ik 4-AcO-DMT dan ook wel wat prettiger dan paddestoeltjes en faciliteert naar mijn ervaring juist een meer zuivere ervaring.
Maar het is wel een punt van discussie die vaker wordt aangehaald. Ann Shulgin en Alexander Shulgin zijn hier nog wel wat dieper op ingegaan waarin beiden aangeven hier toch wel een verschillende mening in hebben. Synthese wordt vaak aangehaald als een als het ware zielloos proces waarin Alexander Shulgin aangeeft dat hij het niet eens is met deze aanname.