#1
Klinkt als hardlopen voor mij.aandacht te richten op het gevoel van de ademhaling
Do we choose our thoughts?
55 antwoorden
12 weergaven
18-5-2026
#2
Hele interessante video.
#3
Ja en neeHele interessante video.
#4
Ok, maar waarom die nee..Ja en nee
#5
Je kunt bewust kiezen waar je je op focust, maar veel gedachten ontstaan automatisch en onvrijwillig, ze komen gewoon op zonder dat je er bewust voor kiest.Ok, maar waarom die nee..?
#6
Ze ontstaan vaak uit herinneringen, gevoelens of prikkels, en we hebben er meestal geen directe controle over.
#7
Omdat je er maar voor een klein deel controle over hebt.Ok, maar waarom die nee..?
#8
Ja, er is een "deel" van bewustzijn dat zich vernauwd (je focus zou je kunnen zeggen) en tegelijk een deel dat wijd open blijft (imo: onze kern van puur open bewustzijn, onze essentie)Je raakt hier een fundamenteel mysterie van bewustzijn en vrije wil aan. Misschien is wat wij ervaren als ‘controle’ inderdaad een illusie van het bewustzijn dat zich vernauwt en zich focust op een enkele gedachte of actie. Toch is het juist dit vernauwen dat ruimte schept voor herkenning en keuze. In die scherpe focus ontstaat het besef van ‘ik kies’, ook al ligt de oorsprong van die keuze deels buiten het directe bewustzijn. Vrije wil zou dus kunnen bestaan als het vermogen van dat bewustzijn om zich te verdiepen, te reflecteren en daarmee een pad te kiezen binnen het grote veld dat het onderbewuste aanreikt.
Ik heb jaren en jaren gezocht naar die "kiezer". Ik heb "hem" nooit gevonden. Alleen maar gedachten die claimen die kiezer te zijn. Er is nergens een "ik" te vinden, behalve wellicht dat compleet open bewustzijn. Maar dat kent niets, behalve zichzelf als de complete openheid. Het kent pas dingen als het zichzelf (schijnbaar) vernauwd middels gedachten en dergelijke.
Wellicht geen onomstotelijk bewijs dat de kiezer niet bestaat. Maar ik zie ook geen bewijs dat de kiezer (of: de doener) wél bestaat. Enkel gedachten die achteraf dingen claimen. Waarom gaan we er vanuit dat deze bestaat, als deze nog niet gevonden is(?)
#9
Volgens mij gaat het ook helemaal niet over controle.Omdat je er maar voor een klein deel controle over hebt.
Gedachten komen en gaan willekeurig meestal. Dat is een feit. Maar iemand die mediteert en het hele proces van denken alleen maar waarneemt heeft volgens mij wel degelijk wat wij controle noemen over wat hij denkt. Simpelweg omdat hij alleen probeert waar te nemen en niets te beïnvloeden.
Het denken stopt soms ook in een diepere staat van bewustzijn bij meditatie. Dit heb ik zelf een paar keer meegemaakt.
#10
Na een jaar mediteren ervaar ik wel een soort afstand tot mijn gedachten. Alsof ik er (een deel van de tijd) naar kan kijken als toeschouwer. Maar controle over gedachten... nee, voor een klein deel misschien als ik een doelgericht iets doe, maar verder komen de raarste dingen voorbijVolgens mij gaat het ook helemaal niet over controle.
Gedachten komen en gaan willekeurig meestal. Dat is een feit. Maar iemand die mediteert en het hele proces van denken alleen maar waarneemt heeft volgens mij wel degelijk wat wij controle noemen over wat hij denkt. Simpelweg omdat hij alleen probeert waar te nemen en niets te beïnvloeden.
Het denken stopt soms ook in een diepere staat van bewustzijn bij meditatie. Dit heb ik zelf een paar keer meegemaakt.
#11
Ik geloof dat we onze gedachten niet uitkiezen en dat de "kiezer" 1 van de gedachten zelf is.
11 seconden(!!!) voordat je een "beslissing" maakt, is deze in het onderbewuste al gemaakt. Wat zegt dat dus over vrije wil?
Check:
Persoonlijk geloof ik dat we maar 1 keuze/vrije wil hebben: ben ik nu in dit moment bewust dat ik bewust ben? Of niet. Zo ja, brengt dat meer bewustzijn in gedachte processen, maar alsnog kies je je gedachten niet uit. Waaruit? Een multiple choice lijst? Zelfs dan kies je al die opties niet uit. Die verschijnen in je (bewustzijn), zonder keuze. Vervolgens is de keuze al voor je gemaakt en verschijnt er vervolgens een gedachte: "ik heb dit gekozen". Die gedachte is de "kiezer", maar: dat is ook slechts een gedachte die in je (bewustzijn) verschijnt.
Imo.
11 seconden(!!!) voordat je een "beslissing" maakt, is deze in het onderbewuste al gemaakt. Wat zegt dat dus over vrije wil?
Check:
Persoonlijk geloof ik dat we maar 1 keuze/vrije wil hebben: ben ik nu in dit moment bewust dat ik bewust ben? Of niet. Zo ja, brengt dat meer bewustzijn in gedachte processen, maar alsnog kies je je gedachten niet uit. Waaruit? Een multiple choice lijst? Zelfs dan kies je al die opties niet uit. Die verschijnen in je (bewustzijn), zonder keuze. Vervolgens is de keuze al voor je gemaakt en verschijnt er vervolgens een gedachte: "ik heb dit gekozen". Die gedachte is de "kiezer", maar: dat is ook slechts een gedachte die in je (bewustzijn) verschijnt.
Imo.
#12
De studie laat zien dat sommige keuzes onbewust beginnen, maar dat betekent niet dat vrije wil er niet is. Bewustzijn kan nog steeds ingrijpen en keuzes bijsturen. En vrije wil gaat vaak over ingewikkelde, reflectieve beslissingen, niet alleen simpele automatische reacties.
#13
Maar ís dat echt zo, of is er de illusie van controle/sturing?De studie laat zien dat sommige keuzes onbewust beginnen, maar dat betekent niet dat vrije wil er niet is. Bewustzijn kan nog steeds ingrijpen en keuzes bijsturen. En vrije wil gaat vaak over ingewikkelde, reflectieve beslissingen, niet alleen simpele automatische reacties.
Want welke controle heb je als 11 seconden voordat je iets "beslist", dit al te voorspellen is?
Vóelt het niet eerder als de controle hebben?
Mijn eigen opvatting en ervaring:
In de kern weet "mijn" bewustzijn helemaal niks. De "lens" staat helemaal wagenwijd open waardoor alles tegelijk gekend wordt, maar daardoor ook niks kenbaar wordt. Pas wanneer bewustzijn zich vernauwd (tot een gedachte, gevoel, perceptie) kent het deze dingen. Maar het bewustzijn dat er naar kijkt (jezelf) kiest niks uit. Er is alleen een stroom van vorm, kleur, concepten, waarvan sommige zeggen: ik koos dát.
Imo.
#14
Je raakt hier een fundamenteel mysterie van bewustzijn en vrije wil aan. Misschien is wat wij ervaren als ‘controle’ inderdaad een illusie van het bewustzijn dat zich vernauwt en zich focust op een enkele gedachte of actie. Toch is het juist dit vernauwen dat ruimte schept voor herkenning en keuze. In die scherpe focus ontstaat het besef van ‘ik kies’, ook al ligt de oorsprong van die keuze deels buiten het directe bewustzijn. Vrije wil zou dus kunnen bestaan als het vermogen van dat bewustzijn om zich te verdiepen, te reflecteren en daarmee een pad te kiezen binnen het grote veld dat het onderbewuste aanreikt.
#15
Je beschrijving van bewustzijn als iets dat zich kan vernauwen tot een gefocuste ‘lens’, terwijl er tegelijkertijd een wijd open kern is van puur bewustzijn zonder ‘ik’, raakt aan een eeuwenoud filosofisch vraagstuk: de aard van het zelf en de vrije wil. Het idee dat de ‘kiezer’ de autonome beslisser — een illusie zou zijn, is een overtuiging die je ook terugvindt in diverse oosterse filosofieën, maar ook in moderne neurowetenschappelijke en filosofische discusies.
Wat ik fascinerend vind aan jouw perspectief, is dat het de ervaring onderstreept dat wat wij als ‘ik’ ervaren niet een stabiele, onafhankelijke entiteit is, maar veeleer een tijdelijk fenomeen dat ontstaat uit het vernauwen van het pure bewustzijn in specifieke gedachten en gevoelens. Dit ‘ik’ fungeert als een soort narratief centrum van ervaring, maar als je dieper graaft, is er inderdaad geen vaste ‘doener’ te vinden — alleen processen, waarnemingen en gedachten die zich in het bewustzijn ontvouwen.
Toch roept deze zienswijze enkele uitdagende vragen op over de implicaties voor verantwoordelijkheid en vrije wil. Als het ‘ik’ geen autonome beslisser is, hoe verhouden we ons dan tot het concept van keuze? Is het niet mogelijk dat vrije wil niet een absoluut, onafhankelijk vermogen is, maar eerder een emergente eigenschap van het bewustzijn dat zich in zekere mate kan richten en sturen? Het onbewuste kan zeker beslissingen initiëren, maar het bewustzijn kan reflecteren, afwegen, en — al dan niet met vertraging — ingrijpen of bijsturen. Misschien is vrije wil meer een proces van co-creatie tussen het bewuste en onbewuste dan een daad van een onafhankelijk ‘ik’.
Ook de waarneming van tijd speelt hierbij een cruciale rol. Het feit dat een beslissing onbewust al ‘vaststaat’ voor dat het bewust wordt, betekent nog niet per se dat er geen ruimte is voor bewustzijn om betekenis toe te voegen, context te verschaffen of de actie te legitimeren of te ondermijnen. Het bewustzijn functioneert dan als een soort redactieproces dat ons in staat stelt verantwoordelijkheid te nemen, ondanks dat het oorspronkelijke ‘initiatief’ onbewust begon.
Ten slotte kunnen we ons afvragen of het zoeken naar een ‘kiezer’ niet een neiging is van het denken om een houvast te vinden in de chaos van ervaring. Misschien is het onmogelijke ‘ik’ dat we zoeken juist een uitnodiging om onze ervaring te overstijgen en de paradox van bewustzijn te omarmen: dat we tegelijk niets zijn en alles kunnen zijn, dat de ‘vrije wil’ een dans is tussen noodzaak en spontaniteit, tussen determinisme en creatie.
In dat licht opent jouw perspectief niet alleen de deur naar een diepere zelfkennis, maar ook naar een rijker begrip van wat het betekent om mens te zijn — een wezen dat zowel gevangen is in processen die het niet volledig beheerst, als vrij genoeg om zich bewust te worden van die processen en ze te bevragen.
Wat ik fascinerend vind aan jouw perspectief, is dat het de ervaring onderstreept dat wat wij als ‘ik’ ervaren niet een stabiele, onafhankelijke entiteit is, maar veeleer een tijdelijk fenomeen dat ontstaat uit het vernauwen van het pure bewustzijn in specifieke gedachten en gevoelens. Dit ‘ik’ fungeert als een soort narratief centrum van ervaring, maar als je dieper graaft, is er inderdaad geen vaste ‘doener’ te vinden — alleen processen, waarnemingen en gedachten die zich in het bewustzijn ontvouwen.
Toch roept deze zienswijze enkele uitdagende vragen op over de implicaties voor verantwoordelijkheid en vrije wil. Als het ‘ik’ geen autonome beslisser is, hoe verhouden we ons dan tot het concept van keuze? Is het niet mogelijk dat vrije wil niet een absoluut, onafhankelijk vermogen is, maar eerder een emergente eigenschap van het bewustzijn dat zich in zekere mate kan richten en sturen? Het onbewuste kan zeker beslissingen initiëren, maar het bewustzijn kan reflecteren, afwegen, en — al dan niet met vertraging — ingrijpen of bijsturen. Misschien is vrije wil meer een proces van co-creatie tussen het bewuste en onbewuste dan een daad van een onafhankelijk ‘ik’.
Ook de waarneming van tijd speelt hierbij een cruciale rol. Het feit dat een beslissing onbewust al ‘vaststaat’ voor dat het bewust wordt, betekent nog niet per se dat er geen ruimte is voor bewustzijn om betekenis toe te voegen, context te verschaffen of de actie te legitimeren of te ondermijnen. Het bewustzijn functioneert dan als een soort redactieproces dat ons in staat stelt verantwoordelijkheid te nemen, ondanks dat het oorspronkelijke ‘initiatief’ onbewust begon.
Ten slotte kunnen we ons afvragen of het zoeken naar een ‘kiezer’ niet een neiging is van het denken om een houvast te vinden in de chaos van ervaring. Misschien is het onmogelijke ‘ik’ dat we zoeken juist een uitnodiging om onze ervaring te overstijgen en de paradox van bewustzijn te omarmen: dat we tegelijk niets zijn en alles kunnen zijn, dat de ‘vrije wil’ een dans is tussen noodzaak en spontaniteit, tussen determinisme en creatie.
In dat licht opent jouw perspectief niet alleen de deur naar een diepere zelfkennis, maar ook naar een rijker begrip van wat het betekent om mens te zijn — een wezen dat zowel gevangen is in processen die het niet volledig beheerst, als vrij genoeg om zich bewust te worden van die processen en ze te bevragen.
#16
dit verklaart dus ook emotie en gedachtens wanneer je bepaalde muziek luistert lijkt mij? Of gaat dit nog veel dieper?Ze ontstaan vaak uit herinneringen, gevoelens of prikkels, en we hebben er meestal geen directe controle over.
geluid(muziek) is een ook een prikkel
#17
Wat ik altijd een mooie vond:
Je hebt misschien geen vrije wil in de zin dat je geen controle hebt over je eerste, reflexmatige (pre-rationele) reactie, maar je hebt wel de rationele vrijheid om bewust te kiezen hoe je daarop verder gaat reageren.
Je kunt je dus de pleuris schrikken, iets waar je totaal geen controle over hebt, om daarna te beseffen dat het maar een vogel was die vlak langs je vloog, en dat het nog een roodborstje was ook.
Je hebt misschien geen vrije wil in de zin dat je geen controle hebt over je eerste, reflexmatige (pre-rationele) reactie, maar je hebt wel de rationele vrijheid om bewust te kiezen hoe je daarop verder gaat reageren.
Je kunt je dus de pleuris schrikken, iets waar je totaal geen controle over hebt, om daarna te beseffen dat het maar een vogel was die vlak langs je vloog, en dat het nog een roodborstje was ook.
#18
Ja, klopt helemaal. Muziek is een prikkel die direct emoties en gedachten kan oproepen. En het gaat inderdaad dieper: onze herinneringen, overtuigingen en onbewuste patronen bepalen hoe deze prikkels worden ervaren. Zo activeert muziek lagen van het onderbewuste, waardoor een nummer je recht kan raken.dit verklaart dus ook emotie en gedachtens wanneer je bepaalde muziek luistert lijkt mij? Of gaat dit nog veel dieper?
geluid(muziek) is een ook een prikkel
#19
Goed punt. Dat is wat ik bedoel inderdaad. Gedachten komen min of meer willekeurig op. Het gebeurt maar zelden dat je actief gedachten aan het genereren bent. Je bent meer een soort passieve toeschouwer van al die ideeën die voorbij komen. Bij meditatie probeer je vaak ook contact te maken met dat diepere gedeelte in jezelf dat slechts waarneemt.Volgens mij gaat het ook helemaal niet over controle.
Gedachten komen en gaan willekeurig meestal. Dat is een feit. Maar iemand die mediteert en het hele proces van denken alleen maar waarneemt heeft volgens mij wel degelijk wat wij controle noemen over wat hij denkt. Simpelweg omdat hij alleen probeert waar te nemen en niets te beïnvloeden.
Het denken stopt soms ook in een diepere staat van bewustzijn bij meditatie. Dit heb ik zelf een paar keer meegemaakt.
Tegelijkertijd heb je -door je keuzes- toch ook wel weer indirect controle over je gedachten. Zo kun je dankzij meditatie inderdaad ervaren dat de geest kalmeert en je ineens veel minder, of veel positievere, gedachten hebt.
Op dezelfde manier kun je ook enigszins sturen op de inhoud van je gedachten. Binnen het boeddhisme noemen ze dat metta: liefdevolle aandacht voor alles wat is. Zo'n houding kun je aannemen, en daarmee kun je actief positieve gedachten koesteren. Dat heeft dan weer zijn uitwerking op je humeur, op je gedrag, en ook weer op hoe andere mensen op jou reageren.
Metta - Wikipedia
#20
Volgens mij is het mogelijk om vanuit de kern van open bewustzijn te kiezen. Dan is het alleen nodig om keuzes te maken zonder daarover te denken, want dat deel ben ik met je eens - dat de gedachten slechts een schil om je diepere ik heen zijn. Wat mij betreft zit de oplossing voor het kiezen zonder te denken in het intuïtief weten. Dat is een bewustzijnsstaat die je bijvoorbeeld bereikt als je in 'flow' bent. Je kunt het soms bereiken als je staat te dansen op een feestje - zonder na te denken over welke lichaamsdelen je moet bewegen of hoe dat eruit ziet. Maar je kunt ook een in flow raken tijdens een gesprek met iemand anders, waarbij je intuïtief luistert en daar direct op reageert zonder stil te staan bij wat een strategische reactie zou zijn.Ja, er is een "deel" van bewustzijn dat zich vernauwd (je focus zou je kunnen zeggen) en tegelijk een deel dat wijd open blijft (imo: onze kern van puur open bewustzijn, onze essentie)
Ik heb jaren en jaren gezocht naar die "kiezer". Ik heb "hem" nooit gevonden. Alleen maar gedachten die claimen die kiezer te zijn. Er is nergens een "ik" te vinden, behalve wellicht dat compleet open bewustzijn. Maar dat kent niets, behalve zichzelf als de complete openheid. Het kent pas dingen als het zichzelf (schijnbaar) vernauwd middels gedachten en dergelijke.
Wellicht geen onomstotelijk bewijs dat de kiezer niet bestaat. Maar ik zie ook geen bewijs dat de kiezer (of: de doener) wél bestaat. Enkel gedachten die achteraf dingen claimen. Waarom gaan we er vanuit dat deze bestaat, als deze nog niet gevonden is(?)