Juist.Wat ik altijd een mooie vond:
Je hebt misschien geen vrije wil in de zin dat je geen controle hebt over je eerste, reflexmatige (pre-rationele) reactie, maar je hebt wel de rationele vrijheid om bewust te kiezen hoe je daarop verder gaat reageren.
Klinkt vrij logisch, dacht ik ook. Maar hier zijn twee zinnen die letterlijk hetzelfde zeggen, en dan voel je ineens de paradox:Juist.
In mijn tekst bedoel ik juist dat je geen controle hebt over je reflexmatige, pre-rationele reactie. Op het moment dat deze reactie je overkomt kan je juist niet nadenken, dus ook niet kiezen wat je denkt.Dus ik kan niet kiezen wat ik denk, maar ik kan wel kiezen hoe ik denk over wat ik denk dat ik dacht.
Ja precies. Je hebt geen invloed op je primaire gedachte, maar wel op wat je met die gedachte doet en dus je gedrag. Je gedachten krijgen dan ook niet de vrije weg en die kan je wel met je ratio beĂŻnvloeden. Maar je primaire gedachte kan je niet beĂŻnvloeden en is vaak ook onbewust. Daarom reageert je lichaam soms ook op situaties terwijl je er nog niet eens bewust van bentâŠIn mijn tekst bedoel ik juist dat je geen controle hebt over je reflexmatige, pre-rationele reactie. Op het moment dat deze reactie je overkomt kan je juist niet nadenken, dus ook niet kiezen wat je denkt.
Na deze initiële reactie van je lichaam, waar je dus geen vrije wil over hebt, komt er uiteindelijk een moment waar je met je frontale cortex deze impulsen wel kan overdenken en eventueel verwerken met rationele gedachten.
Ja precies. Je hebt geen invloed op je primaire gedachte, maar wel op wat je met die gedachte doet en dus je gedrag. Je gedachten krijgen dan ook niet de vrije weg en die kan je wel met je ratio beĂŻnvloeden. Maar je primaire gedachte kan je niet beĂŻnvloeden en is vaak ook onbewust. Daarom reageert je lichaam soms ook op situaties terwijl je er nog niet eens bewust van bentâŠ
Jullie zeggen:In mijn tekst bedoel ik juist dat je geen controle hebt over je reflexmatige, pre-rationele reactie. Op het moment dat deze reactie je overkomt kan je juist niet nadenken, dus ook niet kiezen wat je denkt.
Na deze initiële reactie van je lichaam, waar je dus geen vrije wil over hebt, komt er uiteindelijk een moment waar je met je frontale cortex deze impulsen wel kan overdenken en eventueel verwerken met rationele gedachten.
Precies. Je hebt geen controle over welke gedachte je kiest. Ook niet over je gedachte Ăłver de vorige gedachte.Jullie zeggen:
De eerste gedachte is automatisch, daar heb je geen controle over.
Maar je kunt wĂ©l kiezen wat je met die gedachte doet â via je ratio.
Maar denk eens goed na over wat je daar zelf zegt.
Want die âkeuze wat je met die gedachte doetâ...
is óók gewoon een gedachte.
En jullie hebben net erkend dat je geen controle hebt over je gedachten.
Dus dan beĂŻnvloed je die eerste gedachte niet met vrije wil
je reageert er gewoon op met een andere gedachte die óók vanzelf opkomt.
Allebei zijn automatisch. Alleen de tweede voelt bewuster.
Je zegt dus eigenlijk:
Ik heb geen controle over wat ik denk
maar wel over hoe ik denk over wat ik denk.
Dat is een cirkel.
Geen vrijheid. Geen keuze.
En dan blijft deze vraag over:
Als je geen controle hebt over de eerste gedachte,
en de tweede vloeit daaruit voort â
waar begint dan jij?
Dat 'jij' begint wellicht niet bij de eerste reflectieve gedachte, maar bij het vermogen van jou systeem om gedachten te herkennen als gedachten, en ze vervolgens in een context te plaatsen. Deze metacognitie, wat op zichzelf een automatisch proces is, is wat ons onderscheidt van een puur reactief systeem.En dan blijft deze vraag over:
Als je geen controle hebt over de eerste gedachte,
en de tweede vloeit daaruit voort â
waar begint dan jij?
Als het een valide punt is, is het toch niet vergezocht?Daar heb je wel een punt, maar dat is mi wel erg ver gezocht.
Vergeet mijn ervaring.Je zegt dat het âikâ een illusie is, maar ook dat âjijâ bewust bent en âhet ziet.â
Dan is mijn vraag simpel:
Wie is die jij, als het ik niet bestaat?
En als bewustzijn geen ik heeft
wie of wat voelt dan dat het er is?
Je noemt het intuĂŻtief en eenvoudig. Maar dan vraag ik me af:
eenvoudig voor wie?
Wat ik zelf denk? Dat is lastig precies te zeggen, maar ik voel me aangetrokken tot een soort synthese van verschillende perspectieven iets wat jij impliciet ook lijkt te doen.Vergeet mijn ervaring.
Is er iets dat bewust is, in jouw eigen ervaring?
Ik zou het niet een 'wie' noemen, maar een 'wat'. Misschien is het een 'ik' noemen te verwarrend, omdat we de 'ik' zo erg gekoppeld hebben aan het lichaam.
Vergeet anders dat woord 'ik'. Het is toch maar een beschrijving ervan.
Wat is het dat bewust is, wat is het dat daadwerkelijk weet/ziet in jouw eigen ervaring? Je kunt je aandacht (gericht op bijvoorbeeld de wereld/zintuigen of op gedachten) terugleiden naar zijn bron.
Also:
Bekijk bijlage 65533
De wereld is een illusie, alleen Brahman (God, of het eeuwige als je het niet religieus getint wilt zien) is echt en Brahman Ăs de wereld.
Dus ondanks dat de wereld onecht is, is datgeen waarvan de wereld gemaakt is echt. Een illusie moet een basis van werkelijkheid hebben.
Zelf en wereld komen trouwens ĂĄltijd samen op. Verschijnt het ene, dan verschijnt het andere. En verdwijnt het ene, dan verdwijnt het andere.
Ik probeer je uit te nodigen in je eigen ervaring te kijken: wat in mij is bewust?Wat ik zelf denk? Dat is lastig precies te zeggen, maar ik voel me aangetrokken tot een soort synthese van verschillende perspectieven iets wat jij impliciet ook lijkt te doen.
Als ik kijk naar de kwantumfysica, lijkt daar een soortgelijke spanning te bestaan: de waarnemer is nooit los te koppelen van wat er waargenomen wordt. Zodra je kijkt, verandert wat je ziet. Dat roept voor mij een fundamentele vraag op: bestaat er wel zoiets als een objectieve buitenwereld, onafhankelijk van bewustzijn? Of is âde wereldâ alleen compleet in relatie tot dat wat het ervaart?
Tegelijkertijd merk ik dat we, als menselijke wezens, bijna onvermijdelijk in dualistische kaders denken: binnen/buiten, ik/niet-ik, ervarende/object. Misschien is dat gewoon hoe ons cognitief apparaat gestructureerd is â evolutionair gevormd tot domein-denkers. Het âikâ als centrum van ervaring is dan geen solide kern, maar een soort knooppunt waarin allerlei indrukken samenkomen. Geen statisch iets, maar een voortdurende stroom waarin âervarenâ en âervaarderâ tegelijk ontstaan.
Dus wanneer je vraagt: âWat denkt jij dat het is dat voelt?â dan denk ik: misschien ligt precies dĂĄĂĄr de grens van wat denken kan. Misschien is het âvoelenâ niet iets dat door een âietsâ gedaan wordt, maar is het gevoel zelf de kern. Geen âwieâ voelt, maar: er is voelen. Zoals in kwantummechanica geen deeltje âisâ totdat het gemeten wordt, zo is er misschien geen âikâ die voelt â tot het gevoel zich aandient, en dan zeggen we achteraf: âik voelde.â
Ik denk dus dat het idee van een losstaand subject uiteindelijk oplost in relatie. In beleving. In het subtiele punt waar âhet eneâ en âhet andereâ elkaar voortbrengen. Misschien is dĂĄt bewustzijn: geen entiteit, maar een voortdurende dans van verschijnen en verdwijnen â precies zoals je zei: verschijnt het ene, dan verschijnt het andere. Verdwijnt het ene, dan verdwijnt het andere.
Met lsd op is dat zelf kiezen een stuk lastiger is mijn ervaring đ„žHele interessante video.
Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenenIk probeer je uit te nodigen in je eigen ervaring te kijken: wat in mij is bewust?
Het is niet zo mentaal. Denken is leuk, interessant, maar denken is dĂĄĂĄr, voor je. Maar wat is het dat dat allemaal ziet? Het antwoord is niet eens belangrijk, maar de openheid van kijken.
Je zult denken (tijdelijk) moeten opgeven om dit te onderzoeken. Het is een trade-off: blijf ik denken (wat alsmaar door kan gaan maar nooit echt de voldoening zal brengen), Ăłf: stop ik met de kennis die ik al heb, leg ik dat compleet opzij en begin ik vanaf daar te kijken naar wat hier nĂș is.
Thatâs itIk herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
Je kunt met meditatie de geest kalmeren zodat je minder (last van) gedachten hebt. Daarvoor hoef je alleen stil te zitten (in kleermakerszit, in seiza-houding, of op een stoel), en al je aandacht te richten op het gevoel van de ademhaling die langs de binnenkant van de neusvleugels strijkt. Telkens als je merkt dat je afgeleid raakt door gedachten, richt je weer de aandacht op de ademhaling die langs de binnenkant neusvleugels strijkt.Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
Met andere woorden : alles draait om het waarnemen. Tijdens een meditatie probeer je je gedachten simpelweg waar te nemen zonder deze proberen te stoppen of over ze te oordelen. Dat werkt het beste. Gedachten zijn net als angst, accepteer ze voor wat ze zijn. Verdwijnen zal het nooit helemaal en dat hoeft ook niet. Bepaalde gedachten die jij erg storend of verontrustend vindt zullen waarschijnlijk nooit geheel verdwijnen maar ze zullen je oa door meditatie minder uit je evenwicht brengen.Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
Heb ik ook hoor.Ik herken wat je zegt, en loop daar soms ook op vast. Mijn denken beweegt in veel lagen tegelijk, bijna vanzelf. Het voelt soms alsof ik het niet uit kan zetten, ook al wil ik dat wel. Misschien is de kunst niet om het denken te stoppen, maar om het te zien zonder er steeds in mee te gaan. Dat probeer ik nu te oefenen
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."