#1
Ik ben ook zeker geen know-it-all hoor (kom alleen vaak zo over, kan ik me wel voorstellenIk onderken absoluut dat ik geen expert ben op het gebied van meditatie. Wel is het zo dat ik me al jaren verdiep in dit onderwerp, en zeker niet klakkeloos aanneem wat psychologen/psychiaters me de afgelopen anderhalf jaar verteld hebben.
Uiteindelijk is het een discipline die erg aan persoonlijke invulling onderhevig is (en van wat ik hier en elders op het forum gelezen heb, heb jij zeker een duidelijke kijk hierop).
Ik denk dat dat het probleem is. Je probeert jezelf te verbeteren met meditatie als tool om je doel te bereiken. Ten eerste: wie probeert zichzelf te verbeteren? Zoek naar wie het is in jou die zichzelf niet goed genoeg vind. Is die persoon überhaupt te vinden? Of was het slechts een gedachte die zegt dat je niet goed genoeg bent? Wat weet een gedachte over jou? Helemaal niks.Los hiervan is mijn ervaring tot nu toe dat meditatie een gereedschap is om problemen op te sporen en ze te bestrijden, maar dat het de oorzaak niet altijd weg kan nemen. (Zo heb ik bijvoorbeeld ontdekt dat mijn gebrek aan zelfvertrouwen met het schone geslacht het gevolg is aan een lage eigenwaarde - die zelf weer andere oorzaken heeft - maar ben ik niet in staat dit te remediëren door middel van meditatie).
Ten tweede: meditatie wordt op deze manier iets dat je doet, een activiteit. Maar meditatie is geen activiteit. Het is de stopzetting van alle activiteiten. Meditatie is letterlijk alleen: bewust zijn van bewustzijn. Korter gezegd: zijn. Want door te zijn, ben je je automatisch bewust van je zijn. Meditatie is dus niet wat 'je' doet, het is wat je bent. Wanneer dat inzicht er is, kan simpel 'zijn' "gestart" worden. Vanuit daar zal zelfvertrouwen je wereld binnentreden. Maar dit is niet het zelfvertrouwen van een ego, maar echt zelfvertrouwen. Dit zelfvertrouwen zoekt geen aanvulling van zichzelf in een ander, maar is content in zichzelf (Wat gek genoeg toch weer anderen aantrekt en daar is ook helemaal niets mis mee. Maar wees er scherp op dat er niet een subtiel verlangen van het ego in sluipt.
Wat niet iedereen weet, is dat iedereen bezig is met de spirituele zoektocht. De spirituele zoektocht is de zoektocht naar geluk. Iedereen is constant geluk aan het zoeken. En is geluk er, dan stopt de zoektocht vanzelf. En niemand weet diep van binnen meer dan een ander. Het zit in ons allen.Zoals ik al zei, het is mij duidelijk dat jij hier beter in thuis bent dan ik, en je zult vast en zeker gelijk hebben: ik heb echter geen significante doorbraak gemerkt bij mezelf in de jaren dat ik mediteer. Hopelijk groei ik hierin nog verder!
Dat is zeker waar in dat geval. Maar met geluk zit het wel wat anders. Je kunt niet plannen om gelukkig te zijn. Het is een spontaniteit. Het gaat nooit gebeuren in de toekomst. Er is geen stap die je moet zetten naar de plek van geluk, dat is wat het voor zovelen zo moeilijk maakt. We willen een stappenplan, maar geluk is nog niet eens een millimeter van je vandaan in ruimte en geen milliseconde van je vandaan in tijd. Terugkijken naar het verleden = de verhulling van geluk. Het is de schaduw over het licht zelf. Als er niet terug (of vooruit) gekeken wordt, wordt gezien dat het hier al is. (De illusie van) tijd is hoe het ego zichzelf in leven houdt door geluk uit te stellen. Als het verleden en de toekomst gezien worden als wat ze zijn: gedachten/concepten van het verstand, blijft eeuwigheid over en die eeuwigheid zelf is het geluk dat vrij is van tijd en andere concepten. Dit klinkt misschien allemaal extreem zweverig, maar ik heb het hier over het meest vertrouwde, bekende en gewone "gevoel" dat er is.Daar ben ik het in zekere mate mee eens, maar toch is terugkijken belangrijk. Vergelijk het bijvoorbeeld met een pijnlijke arm: als je wil genezen, zul je je eerst moeten beseffen dat je vijf jaar geleden van je fiets bent gevallen en een haarscheur in je ellepijp hebt opgelopen die nu voor comlicaties zorgt.
Vanuit deze visie zijn de inzichten uit, zeg, cognitieve gedragstherapie niet het einddoel, maar een essentiele stap van de reis. (Ook hier wil ik even benadrukken dat ik me ervan bewust ben dat mijn visie niet per se juister is dan die van anderen, en dat ik erg blij ben met inzichten die anderen me kunnen geven)
Dat hoeft niet per se hoor. Je kunt prima eerst paddo's doen als je het rustig aan doet met de dosering. Vrijwel altijd zijn paddo's (of truffels) ook goed te doen als je er nog niet heel veel op hebt getript. Latere trips worden vaak een stuk lastiger. En wat Psychedelibee zegt: LSD duurt twee keer zo lang, waardoor het zijn eigen uitdagingen weer heeft. Er is niet een bepaalde volgorde waarin je ze het beste kunt doen denk ik.Interessant: ik heb me veel ingelezen over psilocybine en LSD en ik krijg over het algemeen de indruk dat het andersom is. Nou hebben we het wel over een specifieke toepassing van deze middelen, en binnen deze context zou het zeker waar kunnen zijn wat je zegt!
Zou je me dan ook aanraden om mijn plannen (in de nabije toekomst paddo's, daarna LSD) om te gooien en gewoon met LSD te beginnen? (Hebben anderen hier ook een mening over?)
Heel graag gedaan. Er is niets waar ik liever over praat dan dit.Nogmaals bedankt voor je inzichten en wijsheid!mile: