Maar welke hulpverlener? Opvoedondersteuning? Voor mijn gevoel misschien al te licht nu...ik ga maandag wel nog naar de huisarts bellen om dit aan te kaarten.Mits je een goeie hebt, weet die hulpverlener wel op de juiste knopjes te drukken zeg maar.
Misschien dat andere forumleden hier iets nuttigs over kunnen zeggen, maar voor mij klinkt dit wel als een vijf voor twaalf situatie.
Misschien toch een interventie nodig?
Je kan wel open het gesprek in gaan of hij openstaat voor een onderzoek naar adhd...? Even zonder perse drugs erbij te noemen...Medisch gezien heb ik wel eens aan ADHD gedacht, zeker omdat het op school ook altijd moeizaam ging qua focus en inzet. Maar het was een slimme jongen dus qua resultaten ging het altijd goed.
Nu op de middelbare loopt hij wel vast voor mijn gevoel, alhoewel hem dat zelf weinig uitmaakt.
En hoe zou professionele hulp wat kunnen uitmaken? Die kunnen hem ook niet dwingen of tegenhouden toch?
Ik heb dat ook allemaal gezien en meegemaakt en ik denk dat een oorzaak daarvan is toch een stukje respect naar je ouders toe die ontbreekt. Dat was bij mij , en ook mijn vrienden het geval. Maar in mijn beleving waren mijn ouders ook wereldvreemd. Mijn kinderen weten van mij dat ik de hele andere kant van het leven heb gezien , dat heb ik ook bewust gedaan. Ik zeg ook vaak tegen ze , alles wat een mens verkeerd kon doen of de fouten die jullie kunnen maken heb ik al gemaakt. Met de gedachte dat ze weten waar ik het over heb als het over zulke onderwerpen gaat. Ze weten niet dat ik drugs heb gebruikt maar ze weten dat ik met verslaafden heb 'gewerkt' bijvoorbeeld als het over drugs gaat. En ook zorgen dat ze geen tijd hebben om nutteloos rond te hangen. Verveling en nutteloosheid is de bron van veel ellende. EnJe kan alleen verbieden wat er binnen je huishouden gebeurt en wat je doorhebt. Als zoon/dochterlief de hele dag buiten is, kan je iets wel verbieden, maar buiten gelden jou regels voor de meeste simpelweg niet. Hoe goed je de regels ook hebt besproken, er hoeft maar een slechte invloed te zijn en je zoon of dochter verandert zo van gedachttes. Ook al denk je dat gebeurt niet, het kan zo gebeuren. Daarom is het belangrijk om het te bespreken en dus zoals je zegt niet full-blanket te 'verbieden'.
Maar ik ben niet de ouders van je kids. Ik geef gewoon mijn mening van wat ik uit mijn jeugdjaren heb gezien.
Misschien eens naar een vechtsport kijken, of als hij dat echt niet vindt een andere sport. 1 van mijn kinderen was rond een jaar of 13 ook enorm doelloos en vond het buiten veel leuker en liep op school de kantjes ervan af. Eenmaal op vechtsport is dat 180.graden omgedraaid.Ik denk zelf ook dat hij gewoon niet lekker in z'n vel zit sinds de puberteit. Hij is stiekem best onzeker maar dat zal hij never toegeven, het is ook een enorme binnenvetter.
Hij heeft wel eens gezegd dat hij het thuis maar enorm saai vond en eigenlijk geen enkele hobby had. Daarom ging hij altijd naar buiten want dan kwam hij mensen tegen etc.
Medisch gezien heb ik wel eens aan ADHD gedacht, zeker omdat het op school ook altijd moeizaam ging qua focus en inzet. Maar het was een slimme jongen dus qua resultaten ging het altijd goed.
Nu op de middelbare loopt hij wel vast voor mijn gevoel, alhoewel hem dat zelf weinig uitmaakt.
En hoe zou professionele hulp wat kunnen uitmaken? Die kunnen hem ook niet dwingen of tegenhouden toch?
Zou alles niet zo persoonlijk nemen.Nou, ik ging meneer net wekken (hij moet straks nog naar bijbaantje) en hij is meteen al geirriteerd. "Jahhahaaa, ga weg! Doe de deur dicht!" Dat geeft al goede moed voor een gesprek straks....
Idd, je tegen je ouders afzetten is normaal pubergedrag. Het betekent ook dat je zoon zich veilig genoeg voelt om dit te doen, want hij weet dat jouw liefde onvoorwaardelijk is.Zou alles niet zo persoonlijk nemen.
Pubers zijn nu eenmaal zo.
Bedoel dit niet slecht maar het woord “meneer” komt nogal slecht binnen en doet me denken aan m’n eigen moeder.
Een van de grenzen die je aangeeft kan hierop betrekking hebben. Dat hij meer vrijheid mag maar dat hij dan wel een gezonde regelmatige activiteit moet kiezen. Als voetbal niks is, okee, maar dan wel gitaar gaan spelen of schilderen, of whatever. Maar niet niks zitten doen en hangen de hele week. Je kan best eens met vrienden afspreken. Maar niet de hele tijd elkaar als excuus gebruiken om niet aan je zelfontwikkeling te werken.Oh nee, mijn zoon's enige hobby is buiten hangen met vrienden helaas.
Dat maakt alles nog eens dubbel zo lastig want je kan dan veel lastiger in contact komen met hem.
Hij is in december gestopt met voetballen en andere bezigheden waren er eigenlijk niet.
Gamen doet hij ook nog zelden; alleen telefoon scrollen en naar buiten gaan.
Ambities helaas ook niet, heb ik ook al eens naar geïnformeerd. Enige wat hij laatst eens zei is dat hij later wel graag kinderen zou willen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."