Wat vooraf ging
Omdat we tien jaar samen waren, deed de beste vriend van mijn toekomstige ex ons een weekeind weg cadeau (tevens is deze vriend de bedenker van de term ‘toekomstige ex’, de bijnaam die hij mij de eerste jaren gaf😂 Tegenwoordig ben in geproveerd naar ‘Ingrid’ - overigens ook niet mijn naam). Mijn vriend wist nog helemaal van niks, ik alleen dat we weggingen en uiteindelijk welke richting we opgingen om in te kunnen pakken. De avond (of ochtend?) van te voren zette ik ons op de wachtlijst van een heel goed restaurant - al had ik niet het idee dat we hier nog tussen zouden komen. Het betrof namelijk restaurant dat al meer dan 20 jaar een Michelinster heeft.
Vrijdag werden we na de lunch door onze vrienden opgepikt en in de auto gezet. Mijn vriend was zichzelf volledig aan het ophypen, dus ik was bijna bang dat hij teleurgesteld zou zijn dat we “gewoon een weekeind weg met zijn 2en” zouden krijgen😅 Eenmaal aangekomen, leek het aanvankelijk ook alsof mijn vriend iets met meer spektakel had verwacht. Gelukkig had ik nog wel een paar verrassingetjes in petto. Zelf keek ik wel uit naar een rustig weekeind met zijn 2en in de natuur, gezien elk weekeind sinds februari prop maar dan ook prop vol heeft gezeten en werk ook erg druk is geweest.
Ze hadden een heerlijke en knusse bungalow voor ons gefixt in de tuin van de eigenaresse - met 5 minuutjes stonden we midden in de duinen en bossen. Met hun auto deden we boodschappen voor de komende dagen en voor een picknick op het strand, waar we direct naartoe vertrokken. Hier hebben we nog heerlijk met zn 4en gechilld en gegeten en mijn vriend nam zelfs een duik🥶 Daarna aten we in een strandtent met verrassend veel vegan opties en zette ze ons bij t huisje af.
Toen onze vrienden weg waren lichtte ik mijn vriend in dat we het weekeind wel wat spannender zouden kunnen maken als hij dat wil: we staan op de wachtrij voor een sterrenrestaurant én ik heb mijn voorraad tripmiddelen bij om ons te vermaken in t huisje of in de bossen en duinen. Mijn vriend reageert razend enthousiast op allebei. Die avond spelen we nog wat spelletjes en roken we een jonkootje tegen de bosrand aan. We kijken naar de heldere sterrenhemel en we horen iets achter ons de bossen uitkomen. Ik spring op, schijn met een zaklamp de bossen in en moet mezelf ervan overtuigen dat het géén mens is: Het hupst duidelijk op vier pootjes… Maar het is ook zeker te luid om een kat te zijn. “Wa-auw” zegt mijn vriend skaf - en ik moet lachen om ons randstedelijk tafereel. Waarschijnlijk hoorden we gewoon iets van een vosje ofzo.
Dat mijn toekomstige ex nog moet omschakelen van de randstad naar de natuur blijkt ook wanneer hij de volgende ochtend bíjna wilde vragen of we het water uit de kraan wel kunnen drinken hier😂😂😂 Niet veel later stappen we goed gemutst met onze wandelschoenen ons huisje uit om een tocht door het natuurgebied te maken. We starten in het duinbos en lopen richting het klimduin met een duindorp. Het is warmer en mooier weer dan we dachten (héérlijk) en met elke stap voel ik de stres uit mijn lichaam trekken. Halverwege (het is dan al rond 1 uur - ik ben niet zo’n vroege vogel) stoppen we om een van onze pilsies uit de rugzak te drinken met een prachtig uitzicht. Als we weer verder lopen hebben we een heerlijk roesje😌 We lopen door tot we in het duindorp komen en doen daar weer een drankje op het terras. Wanneer we onze tocht vervolgen besluiten we het restaurant te bellen - die weten rond 3 uur of ze nog een afzegging hebben en of wij nog terecht kunnen. We lopen nu door de weilanden tussen de koeien - hilarisch.
2cb in de duinen en bossen
Om half 4 hebben we nog niks teruggehoord. In het weiland zoek ik daarom m’n drugsblikje en haal ik er 2 verschillende 2cb-pillen uit. Allebei hebben we al vaker van deze pillen gehad en van allebei weten we de dosering niet meer😂😅 We zijn alle twee wel wat gewend dus mijn vriend bijt van beiden de helft af en ik neem de andere twee helfden. Op die manier nemen we toch allebei ongeveer even veel en heeft de een niet per ongeluk een sterkere pil dan de ander. We vermoeden zelfs dat het aan de ondergrens van “tripwaardig” zit qua dosering.
We lopen ongeveer een uur verder tot we weer aan de rand van de duinbossen zijn. Hier drinken we een tweede pilsje. “Ik heb niet het idee dat ik hem al kei hard heb zitten” zeg ik - mijn vriend knikt instemmend, “maar wel dat ik net het idee begon te hebben dat ik lichter begon te lopen.” “Ik ook!!!!” Ik moet lachen want ik heb het idee dat we precies op hetzelfde level zitten. We beginnen te kletsen over het kardinaal en de nieuwe paus en op wie wij zouden stemmen en raken verwikkeld in een gesprek over geloof en het universum.
We besluiten weer door te wandelen - daarvoor moeten we eerst een groter duin opklimmen. Onze hartslagen schieten omhoog - eenmaal bovenaan gekomen merk ik dúídelijk dat de trip inslaat en m’n vriend ook😂 Het is niet heel intens maar ik heb moeite met me focussen op 1 visueel aspect. Als ik dat wel probeer trilt en leeft de omgeving - het is prachtig! Zo lopen we 1,5 - 2 uur verwonderd rond. Op sommige momenten wauzer dan anderen - mijn vriend is wel een beetje op boevenpad en vooral gefascineerd door de dennenappels. Ik trip nog het hardst op mijn eigen plasje in de duinen😂 Ik blijf twijfelen tussen mijn staat van zijn, ik loop als een kind door het bos maar “van mezelf ben ik ook wel een beetje zo, toch?” Uiteindelijk lust mijn vriend wel een jonkootje. We zoeken een beschut plekje. Hier realiseer ik me dat ik best hard ga dus het rollen kost me iets meer tijd. Ik ben vooral steeds afgeleid door alles om me heen - kei leipe visuals heb ik niet tenzij ik me concentreer. Dat doe ik dan ook steeds op iets anders. En het lijkt alsof vooral mijn gehoor veel scherper is deze trip - ik geniet zo van alle natuurgeluiden en vertel lachend dat ik soms denk dat er auto’s aankomen terwijl dit gewoon de wind blijkt te zijn: wederom erg randstad-orientated. Ik vraag aan mijn vriend of hij ook aan t trippen is. “Ik ben in elk geval níet gewoon rustig om me heen aan het kijken”😂 Precies zo voel ik me ook. En heel blij. We steken de jonko op. Als ik hem doorgeef en m’n telefoon check zie ik dat ik 20 minuten terug twee gemiste oproepen heb. Ik bel terug: Het is het restaurant en kunnen nog terecht mits we er voor half 8 zijn. We hebben nog iets meer dan 1,5 uur dus we stoppen de joint terug in mijn oude peukenpakje en maken meteen aanstalten om weg te gaan. “Als je me had verteld dat we gingen trippen in het bos en in een sterrenrestaurant, was ik helemaal uit m’n plaat gegaan toen ik uit de auto stapte” zei mn vriend❤️😂 Ook de terugweg geniet ik ongelofelijk: het avondzonnetje, de prachtige omgeving, alle geluiden en de stilte.
We douchen snel en kleden ons om. Ik heb natuurlijk niet écht ingepakt voor een dergelijk degelijk etentje. Op onze sneakers en met gaten in de versleten broek van mijn vriend lopen we 30 minuten naar het restaurant. We zijn uit onze plaat dat dit toch nog gelukt is en vertellen onszelf dat we ons maar niets moeten aantrekken van het feit dat we waarschijnlijk underdressed, onvoorbereid en nog in een halve trip tussen de ballen zitten straks.
Over de piek maar toch - trippen in een Michelin sterrenrestaurant
Mijn vriend en ik houden van goed eten. Wanneer we iets te vieren hebben doen we dat ook graag - soms sparen we er zelfs voor. Meestal gaan we in zulke gevallen “gewoon” naar hogere segment restaurants, soms een bib-gourmand. Toen we echt vierden dat we 10 jaar samen waren was het restaurant niet helemaal wat we verwachtte dus dit voelt als een soort herkansing. Slechts één keer eerder dineerden we in een sterrenrestaurant. We weten dus gelukkig een beetje waar we aan beginnen.
En gelukkig zijn we al de hele trip goed aanspreekbaar, alleen een beetje jolig maar dat wordt volgens mij wel gewaardeerd. Toch ben ik de eerste minuten even overweldigd van de luxe - het interieur bevat veel babyblauw marmer, mos op de muur, naast ons staat een opgezette vogel in een prachtig verlichte kast en we kunnen de keuken inkijken. Ook kijk ik uit op een vrouw in een prachtige blauwe blouse met geborduurde stenen erop. Ik baal dat ik me niet zo mooi heb kunnen aankleden en voel tegelijkertijd een afkeer voor het “overdreven gedoe”. Ik merk dat alle luxe wel “een beetje veel” is gezien de visuals nog niet helemaal weg zijn maar als ik me concentreer op mijn tafelgenoot en het dineren valt t allemaal wel mee. Ik verkijk me er wel een beetje op dat het even duurt voordat ik een echt gerecht of wat brood krijg, want ik heb best trek gekregen. Meteen een teken dat ik over de ergste piek heen ben en dat vind ik jammer en chill tegelijkertijd. Het kundige personeel is veel jonger dan ik gewend ben van dit soort plekken en al snel voel ik me helemaal niet meer ongemakkelijk. We kiezen voor 4 gangen met een wijnarangement en kaas.
Het eten is fan-tas-tisch. Het tweede voorgerecht en het hoofdgerecht komen ze aan tafel bereiden terwijl ze uitleggen wat en hoe en waarom. Een van de chefs is erg jong en super zenuwachtig: mega cute en behulpzaam als je denkt dat je mogelijk een idioot zou kunnen lijken door een eventuele psychedelische trip🤪 De wijn die we krijgen bij dit gerecht kan ik nu nog bijna proeven zo lekker. Ik denk niet dat dingen anders of beter smaakten omdat we 2cb op hadden, maar ik denk wel dat we het intenser beleven. Ik zie mijn vriend een paar keer in elkaar krimpen als hij dingen proeft. Alsof hij bijna moet huilen. Ik moet hier elke keer ontzettend van lachen en ik ben ook zó blij hoeveel plezier hij eruit haalt.
We bespreken alles wat en wie we zien - van de man die zijn wijn overdreven naar binnensleurpt tot het gezin die maar al te graag wil laten weten dat ze bepaalde gerechten of wijnen al eerder geproefd hebben of het leuke (keurige maar niet afstandelijke) personeel zoals de vermeende eigenaar. We hebben het over wat we mooi en lelijk vinden aan het luxe interieur, hoe vet de tuin is van het restaurant, eigenlijk blijft niks onbesproken. Ik heb ook een “Diepr” kaartensetje bij me - hoewel we geen gespreksstof tekort komen vind ik het gewoon heul leuk om vragen te beantwoorden waar je anders misschien niet aan zou denken. Als ik voor de tweede keer ga plassen merk ik door het verschil dat bij mij de trip wel echt enorm is gaan afzwakken. Ik blijf me wel bovengemiddeld euforisch voelen😍 Het valt me bijvoorbeeld op dat we als enige aan tafel op zijn tijd de ballen uit onze broeken lachen. We weten niet zeker of het onbeschoft is - maar goed ook wij leggen straks een halve maand huur voor dit diner neer en we hebben in elk geval een fan-tas-tische avond gehad. Zowel op culinair gebied als hoe gezellig we het hebben.
Afterglow
Rond kwart voor 12 lopen we rozig weer richting ons huisje. Hier roken we het restantje van onze joint op voor we gaan slapen.
De volgende dag willen we een grotere stad in de buurt bezoeken maar het museum dat ik op het oog had is dicht en het klinkt niet erg levendig voor een zondag. We besluiten dus nogmaals de natuur in te trekken. Omdat ik nu mijn nuchtere bril op heb realiseer ik me dat ik mijn trip toch intenser beleefde dan ik kon toegeven gisteren. Gniffelend praten we erover na. Het is weer een veel zonnigere dag dan voorspeld dus ook nu geniet ik weer van de geluiden, de geur en alles wat ik zie in het duin en bos. We lunchen nog in een boshutje en rond half 5 zijn we weer terug in ons huisje om ons klaar te maken voor vertrek. Ik ben wel best wel moe - maar tegelijkertijd voel ik me heel licht en dankbaar/ gelukkig van deze fijne ervaring.
Conclusie
GEWELDIGE ervaring, 10/10 would recommend. Zeker als je niet volledig uit je plaat bent óf een ervaren tripper bent en wel wat gewend bent is het echt een toevoeging op je fine-dining ervaring. Daarnaast was voor mij het “rustig weekeindje in de natuur” ook fantastisch en een goede herinnering dat ik mezelf dat vaker moet gunnen in ons soms belachelijke yuppen leven😅