Kan ook een vorm van dissociatie, bv. derealisatie zijn. Ik heb vroegah per ongeluk eens een flinke overdosis MDMA-poeder genomen door een idiote rekenfout. Heb over de jaren heen al in verschillende topics beschreven hoe niet-grappig dat was, acuut (hallucineren, niet meer kunnen lopen, niet goed kunnen praten door het klapperen, zicht verstoord etc.), maar vooral de dagen en nachten erop. Had gelukkig vrij, want dear Lord, good heavens, sweet Jesus, heilige maagd Maria. Wat was ‘t ‘n partij kút.
Toen ik later die week naar de bushalte liep om weer naar mijn werk te gaan (het grootste gedeelte had ik inmiddels wel gehad, naar het werk kon weer prima), merkte ik op straat dat ik me nog steeds niet 100% baseline voelde. De buurt waar ik destijds woonde zag er in principe uit als mijn buurt, de straten en huizen waren hetzelfde, maar tegelijkertijd ook niet helemaal. Een soort van andere vibe/sfeer, een laagje over de werkelijkheid, alsof ik in een video-game/simulatie liep. Niet eng, wel mild unheimisch, omdat het zo raar was. Van dat aparte gevoel leerde ik een paar jaar later pas dat dit derealisatie heet. Herkende het meteen toen ik erover las. ‘Oh ja, dat was dat toen dus.’
Heb het later nog een keer precies zo gevoeld in de late nasleep van 3-MeO-PCE terwijl ik in de trein naar huis zat, maar ja goed, dat is dan ook een disso, dan is zoiets natuurlijk niet erg wereldschokkend.
Ik moest hieraan denken omdat je schrijft over een ‘vreemd coconnetje’. Zo vond ik het ook voelen, heb het volgens mij omschreven als een weird bubbeltje dat me net buiten mijn omgeving plaatste.
Maar als je dat onwerkelijke omgevingssfeertje niet ervaart, dan ben je waarschijnlijk gewoon nog vaag van de opdonder die je hebt gehad, en de kush zal er niet veel helderheid aan toevoegen inderdaad.
Houd ons op de hoogte! En pas op jezelf.
Heb alles urenlang opgezocht, en het was wel zeker het setotoninensyndroom. En precies, in een cocconnetje. Voelde mij gisteren nog de hele dag 'onder onvloed', alsof de MDMA maar niet wou stoppen. Vrij veel benzo's genomen, want dat is hoe ze het in het ziekenhuis behandelen. En af en toe een klein stickie, want dat hielp tijdens het syndroom ook wel al een beetje. Vannacht veel geslapen, en opgestaan zonder manie (of misschien een klein restje nog...), en vrij van klachten door het syndroom. Wel nog steeds moe...
En ja hoor: bipolair type 1 (de zware variant). Neem medicatie hiervoor. Die werkt zeer goed. Heeft wel 12 jaar geduurd voor ze medicatie vonden die goed werkt. Niets hielp. Dit dus wel. Alleen krijg ik soms nog opstootjes van depressie of manie. Om de paar maanden zo, meestal stabiliseert alles na een paar uur, of in dit geval een paar dagen.
Mijn hulpverleners weten van mijn gebruik, en zeggen mij dat entactogenen of al is een stickie of een stim, totaal geen kwaad kunnen. Heb mezelf al een hele tijd goed in handen, qua gebruik. Maarrrr ik had al dagen niet geslapen en amper gegeten. Ben weer alleen (heb mijn vriendin op 16 januari dood aangetroffen in bed), dus is er geen controle meer, snap je? Dan neemt af en toe de manie alles over. Daar liep het dus mis... Mijn regel is: als ik manisch ben mag ik niets gebruiken... Toch heeft de manie gewonnen...
Ik ga sinds mijn a-pihp verslaving nog steeds bij de verslavingszorg. Heb daar een hele goede begeleider. Wordt een pittig gesprek!
Wat is dat hier allemaal... o my god en wat pakt jij allemaal??
Ik persoonlijk die eens mdma om de 3 a 4 maanden en dan een dosis van 90 a 100 minigram .
Dan nog heb ik wat angst om mij. hersenen maar de kloten te helpen.
Maar als ik dit allemaal lees ...
Dit is toch van een heel ander ...
blij dat het goed is gekomen voor jou....
verzorg je wat ..
Bedankt voor de bezorgdheid. Ik denk dat ik je vragen hierboven beantwoord heb! En het is het moeilijke aan deze ziekte. Zeer hoge graad van impulsiviteit, en het gevaar van het manische... Heb al zoveel linke dingen gedaan, dat wil je niet weten...
4gram a-php op 2 uur opgerookt/gerailed. 780mg ketamine geplugged, een halve gram 5-mapb geslikt, enzovoort. Geen zaken om trots op te zijn...
Gelukkig zijn dit uitzonderingen. 99/100 ben ik net meer en meer verantwoordelijk aan het worden. Meer tijd tussen entactogenen, minder nachtjes doorhalen, 'nee dank u' zeggen als ze iets aanbieden terwijl ik me nog lekker vind gaan...
