"Hoi allemaal,
Ehm, ik denk niet dat ik verslaafd ben aan wiet. Mijn eerste jointje was op mijn 13e, maar ik rook pas sinds een jaar wekelijks (m.u.v. tentamenweken e.d.). Dit omdat ik toen meer bevriend ben geraakt met een groep die vaak blowt. Het was (is) altijd heel gezellig, we 'chillen' ook vaak genoeg nuchter, en als ik zie hoe m'n vrienden ermee omgaan, is dit alles behalve problematisch. Ik rook als enige van de groep ook vaak alleen thuis, dit omdat het me rust geeft, en ik denk dat daar ergens m'n probleem zit.
Ik ben altijd aan het nadenken, en zolang ik me kan herinneren, heb ik dit ook altijd veel gedaan. Als 9-jarig kind was ik me dingen aan het afvragen als 'hoe kunnen de ouders van m'n klasgenootje nog leven? Zijn ze niet allang een keertje levensmoe geraakt?' Dit soort vragen spookte continu door m'n hoofd. Ook dacht ik vroeger heel veel over m'n toekomst na, en had last van paniekaanvallen op die jonge leeftijd. Pubertijd verliep moeizaam, mentaal gezien dan. Depressie-achtige klachten, en dat soort dingen. Ik vond nooit rust, ik was altijd aan het nadenken, het stopte gewoon niet.
En hier heb ik nog steeds last van. Ik ben constant aan het nadenken. Veelal over mezelf en m'n toekomst. Hij ziet er op zich, rationeel gezien, best rooskleurig uit (universitaire studie, werk, vrienden/vriendinnen, best oké thuissituatie e.d.) maar ik denk er veel over na hoe ik later alleen, werkloos én doodongelukkig op de bank in m'n appartement eindig. Nadenken hierover maakt me verdrietig, maar ik blijf het doen. Ook denk ik vaak na over nu, hoe m'n leven eruit ziet, hoe ik wil dat het erover ziet, hoe ik me voel, blablabla. Te vermoeiend om allemaal te typen. En als ik daar niet over nadenk is het wel 'goh, hoe hebben ze het materiaal van de stoel van deze bus eigenlijk zo gemaakt? Hoe is deze bus eigenlijk sowieso tot stand gekomen, wie zou dat zo bedacht hebben?' Wat vaak eindigt in een 'huh, hoe is de wereld ontstaan'. Oftewel: m'n hoofd heeft geen rust, ik denk teveel na en het maakt me écht gek.
Wiet geeft me deze rust. Niet helemaal, maar het helpt wel echt. Als ik veel gerookt heb, lig ik gewoon ontspannen op m'n bed. Ik kan nog wel nadenken, maar, lastig uit te leggen - veel relaxeter, veel minder, alles is gewoon oké op zo'n moment. Maar dit is natuurlijk geen goede hoofdreden om te blowen, ben ik me van bewust. Ook begin ik steeds meer en meer de nadelige kanten van wiet te ervaren. Ik heb een studie met weinig contacturen, en veelal ook niet verplicht, maar het is wel de bedoeling dat je aan veel thuisstudie doet. Ik steek dan rond 1u m'n jointje op, maar als het uitgewerkt is word ik zo ondragelijk moe dat ik dan rond 7u 's avonds al ga slapen.. ik blow niet dagelijks, maar de dagen dat ik blow, ben ik wel aan het weggooien. Waarom ik niet gewoon volledig stop? Omdat ik gekgekgekgekgek van m'n eigen gedachtes word, ik wil gewoon dat het stopt.
XTC gebruik ik zo af en toe, hoofddoel daarvan is nog steeds gewoon recreatief, maar die nachten dat je zó vaag in je kop bent dat je totaal niet meer in staat bent om na te denken, vind ik toch stiekem toch wel heel erg fijn. Ik denk er dan ook vaak aan, en verlang vaak om me weer zo te voelen. Niet per se die lovefeeling of het strakstaan, maar het niet meer kunnen na denken. Ook komt de gedachte steeds meer in me op om het ''lekker'' een middagje een keer alleen te gaan gebruiken, niet helemaal de bedoeling natuurlijk.
Beetje lang, en ik hoop niet warrig, verhaal geworden.
Samengevat: ik word gek van m'n hoofd en m'n gedachte, en wil het het liefst verdoven met drugs, maar doe dit zeker niet dagelijks. Ook al zou ik dit wel willen, ben wel nuchter genoeg om te zien dat ik hiermee juist alles verpest.
Ik vroeg me af of mensen dit herkennen? Het teveel en het constant nadenken? En of iemand een tip/mening heeft of zo?"