Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Bijna 3 maand geleden heb ik 50μg 1P-LSD gebruikt. Voor ik naar een vriend vertrok nam ik 50μg. Na een twintigtal minuten voelde ik mij onbeschrijfelijk anders en euforisch. Ik moest nog 10 minuten rijden richting een chalet dat bij een vijver is gelegen. Ik volgde een vriend. Laten we hem Bart noemen. We gingen elk met onze eigen wagen. We moesten even stoppen voor een spoorweg. Hier begon ik al het gevoel met de werkelijkheid te verliezen. Toen ik mijn stuur of versnellingspook vast nam, was ik daarmee één. Ik drukte zo hard mogelijk op de rempedaal, maar ik voelde helemaal geen feedback. Ik begon me zorgen te maken om de persoon in de voertuig achter mij. Sta ik nu stil vroeg ik mij af. Ik slaag in paniek: Wat als ik mijn rijbewijs verlies? Al snel begon ik te rationaliseren dat mijn rijbewijs verliezen het minste van mijn zorgen is. Mijn grootste zorg is dat ik geen dode op mijn geweten wil hebben. Ik laat mijn stuur los en kijk naar mijn handen. Het was alsof ik mezelf zag vervagen. Mijn handen begonnen te vervagen van een twintiger naar dat van een 80-jarige. Dat maakte mij erg angstig. Dit is onderdeel van de trip probeerde ik steeds tegen mezelf te zeggen. De slagbomen gingen weer open en ik besloot om mijn vriend alsnog verder te volgen. Toen wij nog maar enkele honderden meters van onze bestemming verwijderd waren, kon ik de baan niet meer zien. Noch de twee rijen bomen langs de baan of de afgrond naast de weg. Ik zag enkel een immens fel groen grasland. Ik zei: "Ik hoop dat Bart nog contact heeft met de werkelijkheid en de baan kan zien." We zijn heel aangekomen. Ik stap uit mijn wagen en de wereld begint af te breken. De wereld was een combinatie van fel groene & paarse kleuren. Ik word angstig. Ik probeer mezelf te kalmeren. Ondertussen haalde Bart de fles brandstof om onze verwarmingsketel te vullen. Ik moest gewoon de schenktuit vasthouden zodat de brandstof niet overal rondslingert. Helaas kon ik dat zelfs niet. Omdat ik één was met de schenktuit. Ondertussen kon ik bijna het verschil niet meer zien tussen het houten platform en het water. Ik zei: Wat je mij vraagt kan ik niet. Ik zit in een andere dimensie. Ik moet echt in de chalet zitten omdat ik niet in het water wil vallen en verdrinken. Ik begon steeds te vergeten dat ik aan het trippen was. Bart stelde mij telkens weer gerust: "Dit is de trip. Enjoy it." Ik begon plots te roepen dat hij iemand moet bellen. Dit deel kon ik mij helemaal niet meer herinneren tot pas enkele weken later. In paniek belt hij de hulpdiensten. Dat is eigenlijk niet wat ik bedoelde. Ik bedoelde om een vertrouwenspersoon te bellen die kan tripsitten. Ik raakte de touch met reality helemaal kwijt. Zo meteen gaat hij volgen. Ik vond het gevaarlijk als wij allebei niet meer weten wat de realiteit is. Als ik mij niet vergis begon ik op dit ogenblik ego death mee te maken. Ik werd ontzettend angstig. Ik als persoon begon helemaal af te brokkelen. Het was alsof mijn cel begon uit te zetten en ik ging ontploffen. Er kwamen ambulances, muggen, brandweer en politie. Bart was de hele tijd bij bewustzijn. Ik was geen persoon meer. Ik kan mij van de hulpverleners bij de chalet niets meer herinneren. In het ziekenhuis werd ik helemaal uitgekleed. Helemaal naakt kijkend naar de spoedarts, dacht ik dat ik dood was en dat de arts een engels des doods was. Ik was bang dat ik naar de hel ging. Ik maakte mij zorgen over mezelf en over de gehele mensheid. Ik ging mijn bril rechtzetten en het voelde alsof mijn hand door mijn hoofd ging en ik mijn hersenen vasthield. Ik wist mijn eigen naam niet meer. Wie ben ik en waar ben ik? Ik schaamde mij omwille van de absurditeit, ik voelde mij uitgelachen en triestig. Ik was het product van mijn gedachten en in het dagelijks leven was ik zo'n angstige maar liefdevolle persoon. Ik schoot weer in paniek. Ik keek naar mijn buik en ik was aan het doodbloeden. Ik hield mijn nek vast en keek naar mijn hand. Mijn hand zat vol bloed en het voelde alsof ik aan het stikken was. Ik was neergestoken, maar door wie? En hoe? Helemaal van overtuigd dat dit mijn einde is, wou ik als laatste mijn lieve moeder voorstellen. Het lukte niet. Het was alsof dat God mij strafte door het onmogelijk te maken om de dierbaarste mensen in mijn leven te kunnen voor te stellen. In paniek probeerde ik mij gewoon iemand lief voor te stellen. Mijn zus of mijn psycholoog maar niets lukte. Ik was verdrietig en ik zei: sorry mama. Ik lag zielig in een fetus houding. Ik kon mij niet anders dan mij overlaten aan de dood en toen zag ik het hele universum exploderen en werd ik precies herboren. Ik was een soort van ronddraaiende fel groene paarse bloem. Ik kan mij herinneren dat ik tot niets verpulverde en ik was daar zo angstig om. Ik wou mezelf als persoon, de mensen om mij heen en de wereld nog herinneren. Maar ik was helemaal niets. Ik smeekte God om mij te doemen tot hel zolang ik mij maar iets kan herinneren. Dat was echt een hel voor mij. Niets zijn. Niets kunnen herinneren. Toen liet God precies alle macht aan mij over. Ik was het product van mijn gedachten en verlangens. Niets is niet mijn ultieme wezenlijke vorm. Ik kon andere vormen aannemen. Ik was God. Ik zag het antwoord op alles. Wat er in mijn leven belangrijk is. Welke normen en waarden belangrijk voor mij zijn, welke mensen veel voor mij betekenen. Het werd allemaal zo helder duidelijk. Ik was ontzettend dankbaar. Net zoals ik lief en in alle redelijkheid probeer te zijn voor anderen, dieren en de planeet, hoopte ik dat god ook zo over mijn lot zal beslissen. Niet omwille van je geloof maar omwille van je intentie. Ik werd zo vredevol en gelukkig. Niet elke ongelovige gaat naar de hel zoals mij van jongs af aan werd verteld en alsook de reden waarom ik de Islam de rug heb toegekeerd. Ik wist wie ik was en wie ik wilde zijn. Niet meer de angstige en zielige persoon maar gewoon de liefdevolle persoon vol empathie. Ik voelde mij voor het eerst gelukkig in 10 jaar. Mijn depressie verdween. Mijn onvermogen om academisch succes te boeken was geen ramp meer. Mijn identiteit is niet meer gelinkt aan mijn werk. Ik mag stotteren, ik ben het waardig, ik mag bestaan, ik mag er zijn. 1P-LSD heeft mijn leven veranderd. Ik ben niet meer bang van doodgaan. Helaas blijf ik worstelen met vermoeidheid en eenzaamheid. Na de LSD trip heb ik 3 zelfmoord pogingen ondernomen omdat ik zo in vrede ben met doodgaan."
"Geneesmiddel zei: Jeez wat een verhaal, en dat allemaal op 50ug?!? Ben je nou echt opgehaald met de ambulance en bloedde je buik echt of beelde je je dit laatste in? De ervaring zelf was duidelijk zwaar, ik hoop dat je er wat nuttige lessen over jezelf uit hebt kunnen halen. Klik om te vergroten... Ja echt op 50ug. Ik ben echt opgehaald met de ambulance. Dat mijn buik bloede hallucineerde ik. Pas 18u later begreep ik dat ik in het ziekenhuis lag. Hoe ik daar ben geraakt begreep ik pas enkele weken later. Het was inderdaad een heftige ervaring, waarin ik meerdere keren mij moest overgeven aan de dood. Ik kan mij herinneren dat ik tot niets verpulverde en ik was daar zo angstig om. Ik wou mezelf als persoon, de mensen om mij heen en de wereld nog herinneren. Maar ik was helemaal niets. Ik smeekte God om mij te doemen tot hel zolang ik mij maar iets kan herinneren. Dat was echt een hel voor mij. Niets zijn. Niets kunnen herinneren. Toen liet God precies alle macht aan mij over. Ik was het product van mijn gedachten en verlangens. Niets is niet mijn ultieme wezenlijke vorm. Ik kon andere vormen aannemen. Ik was God."
"Geneesmiddel zei: 18 uur 😦. Machtig spul maar je bent er ook gevoelig voor zo te zien Klik om te vergroten... Ja veel meer dan Bart die ietswat de hele tijd bij bewuwstzijn was maar toch ook een heftige ervaring had! Mijn excuses, Ik heb mijn vorig citaat een beetje aangepast en extra informatie toegevoegd."
"Iemand ervaring met een te hoge inname van base coke? Ongeveer 5g coke werd gewassen met ammoniak. Dat is op een avond bijna helemaal opgebruikt door 1 persoon met weinig coke ervaring. Persoon heeft dus geen tolerantie opgebouwd. Buiten een strakke borst en bezorgdheid vallen de symptomen mee. Hartslag 70-85 in rust. Benzo Alprazolam 1x ingenomen. Iemand ervaring mee? Wanneer is er een hoog risico op hartinfarct?"
"_shikantaza zei: Iemand zonder tolerantie zie ik echt niet 5g crack op een avond wegzetten. Misschien als het erg versneden is. Het is een grote hoeveelheid, en Coke is slecht voor het hart. Iemand die zich zorgen maakt over hartproblemen kan beter helemaal geen Coke gebruiken. Klik om te vergroten... Gaat er niet wat verloren bij het kuisen met ammoniak? Neo-Shulginist zei: Het is lastig om een grens aan te geven wanneer er precies een 'hoog' risico op een hartinfarct ontstaat. De context speelt ook mee. Ik zou zeggen dat elke recreatieve hoeveelheid cocaïne een verhoogd risico geeft op hartproblemen. Daarnaast kan cocaïne in een overdosis ook een hartinfarct veroorzaken. Dan speelt ook de vraag mee hoe snel je het gebruikt. De genoemde hoeveelheden zijn in ieder geval meer dan genoeg om hartproblemen te krijgen. Ik zou zeggen dat je bij 1+ gram per dag sowieso al in de gevarenzone zit. Klik om te vergroten... Hij heeft het nog niet vaak gedaan. Bij deze keer had hij totaal geen zelfcontrole meer. Zijn bloeddruk was op een bepaald moment 180/92 en dan verlaagde het naar 168/92. Ik maakte mij echt zorgen. Dankjewel voor de reacties."
"Ikzelf to cope met mijn emoties van angst, pijn en verdriet. In het begin verlichten de symptomen maar dat blijft uiteraard niet zo. Ik gebruik nu regelmatig drugs na mijn werk, maar ik wil eigenlijk helemaal geen drugs gebruiken en misbruiken. Misbruiken doe ik nu als een vorm van zelfdestructie. Ik wou dat ik de emotionele en intellectuele capaciteiten had om te kunnen studeren, zodat ik de job kan doen die ik graag wil doen; en om sociale situaties aan te gaan zodat ik mij niet eenzaam en leeg maar verbonden voel. Drugs kan dat niet oplossen. Alleen het doen kan je doen groeien, maar daar worstel ik al zo hard mee, en als 29 jarige volwassene voel ik mij zo onbekwaam. Sinds 4 jaar geleden in contact gekomen met drugs en ik ben drugs zo beu. Waarom gebruik jij drugs? Voor de fun of als medische zelfbehandeling?"
"Als ik op mezelf drink en benzo’s neem als lapmiddel tegen sociale angst, dan word ik ook niet meer angstig om dood te gaan. En dan worden mijn zelfmoordgedachten zeker zelfmoordpogingen. Als je worstelt met zelfmoordgedachten, combineer dan deze middelen niet."
"De Dunne zei: Ik heb er wel wat moeite mee dat die collega lekker gaat snuiven als hij verantwoordelijk is voor zijn kind. Klik om te vergroten... Zo lekker is dat niet voor hem, aangezien hij zich verder normaal gedraagt. Het is ook altijd gewoon een rustig nachtje gamen en films zien. Hij neemt medicatie, wat ook valt onder amfetamine en mag voertuigen besturen. Zijn illegaal drugs gebruik, aka speed vind ik wel echt problematisch. Ook al merk je daar helemaal niets aan. 50g nat kopen, dat was 22g droog. Na een anderhalve week vroeg hij al of ik even mijn stash wil voorschieten omdat hij pas de week daarna naar de ondergrondse apotheek kon gaan. Ja, wat doe je daarmee? Op dat vlak vind ik het erg voor het kind. Dat papa onnodige risico's neemt en zoveel gebruikt, terwijl hij al van legale kanalen gebruik maakt.."
"Wat kan duiden op een zorgwekkende situatie met een reëel ernstig gevaar; waarbij hoogdringende medische hulpverlening vereist is? Niet vanuit het potentieel gevaar dat wordt gevoeld of verondersteld. Lichamelijke indicaties waarbij het reëel gevaar ontbreekt, zoals bij bv. hyperventilatie dat verklaarbaar is d.m.v de angst, paniek of paranoia ten gevolge van speedgebruik of misbruik. Is het voornamelijk bij hevige pijn op de borst, rug of schouder? Of kan dat ook zonder pijn maar bij een drukkend oncomfortabel gevoel op de borst of nieren? Of bij moeilijk kunnen plassen en/of heel veel plassen? Bij wazig zien? Rode ogen? Vermoeidheid? Kortademigheid? Of in combinatie met bijvoorbeeld hartslag en bloeddruk waardes van respectievelijk 105bpm en 140/110mmHg en hoger? Of bij het gevoel van kleine krampen zonder pijn bij de hart/borst streek? Anders gezegd; zijn er alsnog indicaties dat er een reëel ernstig gevaar is waarbij dringende spoedeisende hulp nodig is, als er voornamelijk (geen) pijnlijke symptomen zijn? Heeft er iemand ervaring mee? Meningen of andere inzichten zijn altijd welkom."
"Normaal krijg je het warm en een verhoogde hartslag. Bij mezelf en een makker verlaagd het onze hartslag. Gemiddeld 70. Gevoel van "waterig", "ruis/tintelingen bij hoofd" en lichtjes koud. Ik voel mij gewoon beetje wakker. Is het gewoon 99% cafeïne ofso? Heeft er iemand ervaring hiermee? Alle inzichten en meningen zijn welkom."