Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Bijna 3 maand geleden heb ik 50μg 1P-LSD gebruikt. Voor ik naar een vriend vertrok nam ik 50μg. Na een twintigtal minuten voelde ik mij onbeschrijfelijk anders en euforisch. Ik moest nog 10 minuten rijden richting een chalet dat bij een vijver is gelegen. Ik volgde een vriend. Laten we hem Bart noemen. We gingen elk met onze eigen wagen. We moesten even stoppen voor een spoorweg. Hier begon ik al het gevoel met de werkelijkheid te verliezen. Toen ik mijn stuur of versnellingspook vast nam, was ik daarmee één. Ik drukte zo hard mogelijk op de rempedaal, maar ik voelde helemaal geen feedback. Ik begon me zorgen te maken om de persoon in de voertuig achter mij. Sta ik nu stil vroeg ik mij af. Ik slaag in paniek: Wat als ik mijn rijbewijs verlies? Al snel begon ik te rationaliseren dat mijn rijbewijs verliezen het minste van mijn zorgen is. Mijn grootste zorg is dat ik geen dode op mijn geweten wil hebben. Ik laat mijn stuur los en kijk naar mijn handen. Het was alsof ik mezelf zag vervagen. Mijn handen begonnen te vervagen van een twintiger naar dat van een 80-jarige. Dat maakte mij erg angstig. Dit is onderdeel van de trip probeerde ik steeds tegen mezelf te zeggen. De slagbomen gingen weer open en ik besloot om mijn vriend alsnog verder te volgen. Toen wij nog maar enkele honderden meters van onze bestemming verwijderd waren, kon ik de baan niet meer zien. Noch de twee rijen bomen langs de baan of de afgrond naast de weg. Ik zag enkel een immens fel groen grasland. Ik zei: "Ik hoop dat Bart nog contact heeft met de werkelijkheid en de baan kan zien." We zijn heel aangekomen. Ik stap uit mijn wagen en de wereld begint af te breken. De wereld was een combinatie van fel groene & paarse kleuren. Ik word angstig. Ik probeer mezelf te kalmeren. Ondertussen haalde Bart de fles brandstof om onze verwarmingsketel te vullen. Ik moest gewoon de schenktuit vasthouden zodat de brandstof niet overal rondslingert. Helaas kon ik dat zelfs niet. Omdat ik één was met de schenktuit. Ondertussen kon ik bijna het verschil niet meer zien tussen het houten platform en het water. Ik zei: Wat je mij vraagt kan ik niet. Ik zit in een andere dimensie. Ik moet echt in de chalet zitten omdat ik niet in het water wil vallen en verdrinken. Ik begon steeds te vergeten dat ik aan het trippen was. Bart stelde mij telkens weer gerust: "Dit is de trip. Enjoy it." Ik begon plots te roepen dat hij iemand moet bellen. Dit deel kon ik mij helemaal niet meer herinneren tot pas enkele weken later. In paniek belt hij de hulpdiensten. Dat is eigenlijk niet wat ik bedoelde. Ik bedoelde om een vertrouwenspersoon te bellen die kan tripsitten. Ik raakte de touch met reality helemaal kwijt. Zo meteen gaat hij volgen. Ik vond het gevaarlijk als wij allebei niet meer weten wat de realiteit is. Als ik mij niet vergis begon ik op dit ogenblik ego death mee te maken. Ik werd ontzettend angstig. Ik als persoon begon helemaal af te brokkelen. Het was alsof mijn cel begon uit te zetten en ik ging ontploffen. Er kwamen ambulances, muggen, brandweer en politie. Bart was de hele tijd bij bewustzijn. Ik was geen persoon meer. Ik kan mij van de hulpverleners bij de chalet niets meer herinneren. In het ziekenhuis werd ik helemaal uitgekleed. Helemaal naakt kijkend naar de spoedarts, dacht ik dat ik dood was en dat de arts een engels des doods was. Ik was bang dat ik naar de hel ging. Ik maakte mij zorgen over mezelf en over de gehele mensheid. Ik ging mijn bril rechtzetten en het voelde alsof mijn hand door mijn hoofd ging en ik mijn hersenen vasthield. Ik wist mijn eigen naam niet meer. Wie ben ik en waar ben ik? Ik schaamde mij omwille van de absurditeit, ik voelde mij uitgelachen en triestig. Ik was het product van mijn gedachten en in het dagelijks leven was ik zo'n angstige maar liefdevolle persoon. Ik schoot weer in paniek. Ik keek naar mijn buik en ik was aan het doodbloeden. Ik hield mijn nek vast en keek naar mijn hand. Mijn hand zat vol bloed en het voelde alsof ik aan het stikken was. Ik was neergestoken, maar door wie? En hoe? Helemaal van overtuigd dat dit mijn einde is, wou ik als laatste mijn lieve moeder voorstellen. Het lukte niet. Het was alsof dat God mij strafte door het onmogelijk te maken om de dierbaarste mensen in mijn leven te kunnen voor te stellen. In paniek probeerde ik mij gewoon iemand lief voor te stellen. Mijn zus of mijn psycholoog maar niets lukte. Ik was verdrietig en ik zei: sorry mama. Ik lag zielig in een fetus houding. Ik kon mij niet anders dan mij overlaten aan de dood en toen zag ik het hele universum exploderen en werd ik precies herboren. Ik was een soort van ronddraaiende fel groene paarse bloem. Ik kan mij herinneren dat ik tot niets verpulverde en ik was daar zo angstig om. Ik wou mezelf als persoon, de mensen om mij heen en de wereld nog herinneren. Maar ik was helemaal niets. Ik smeekte God om mij te doemen tot hel zolang ik mij maar iets kan herinneren. Dat was echt een hel voor mij. Niets zijn. Niets kunnen herinneren. Toen liet God precies alle macht aan mij over. Ik was het product van mijn gedachten en verlangens. Niets is niet mijn ultieme wezenlijke vorm. Ik kon andere vormen aannemen. Ik was God. Ik zag het antwoord op alles. Wat er in mijn leven belangrijk is. Welke normen en waarden belangrijk voor mij zijn, welke mensen veel voor mij betekenen. Het werd allemaal zo helder duidelijk. Ik was ontzettend dankbaar. Net zoals ik lief en in alle redelijkheid probeer te zijn voor anderen, dieren en de planeet, hoopte ik dat god ook zo over mijn lot zal beslissen. Niet omwille van je geloof maar omwille van je intentie. Ik werd zo vredevol en gelukkig. Niet elke ongelovige gaat naar de hel zoals mij van jongs af aan werd verteld en alsook de reden waarom ik de Islam de rug heb toegekeerd. Ik wist wie ik was en wie ik wilde zijn. Niet meer de angstige en zielige persoon maar gewoon de liefdevolle persoon vol empathie. Ik voelde mij voor het eerst gelukkig in 10 jaar. Mijn depressie verdween. Mijn onvermogen om academisch succes te boeken was geen ramp meer. Mijn identiteit is niet meer gelinkt aan mijn werk. Ik mag stotteren, ik ben het waardig, ik mag bestaan, ik mag er zijn. 1P-LSD heeft mijn leven veranderd. Ik ben niet meer bang van doodgaan. Helaas blijf ik worstelen met vermoeidheid en eenzaamheid. Na de LSD trip heb ik 3 zelfmoord pogingen ondernomen omdat ik zo in vrede ben met doodgaan."
"Geneesmiddel zei: Jeez wat een verhaal, en dat allemaal op 50ug?!? Ben je nou echt opgehaald met de ambulance en bloedde je buik echt of beelde je je dit laatste in? De ervaring zelf was duidelijk zwaar, ik hoop dat je er wat nuttige lessen over jezelf uit hebt kunnen halen. Klik om te vergroten... Ja echt op 50ug. Ik ben echt opgehaald met de ambulance. Dat mijn buik bloede hallucineerde ik. Pas 18u later begreep ik dat ik in het ziekenhuis lag. Hoe ik daar ben geraakt begreep ik pas enkele weken later. Het was inderdaad een heftige ervaring, waarin ik meerdere keren mij moest overgeven aan de dood. Ik kan mij herinneren dat ik tot niets verpulverde en ik was daar zo angstig om. Ik wou mezelf als persoon, de mensen om mij heen en de wereld nog herinneren. Maar ik was helemaal niets. Ik smeekte God om mij te doemen tot hel zolang ik mij maar iets kan herinneren. Dat was echt een hel voor mij. Niets zijn. Niets kunnen herinneren. Toen liet God precies alle macht aan mij over. Ik was het product van mijn gedachten en verlangens. Niets is niet mijn ultieme wezenlijke vorm. Ik kon andere vormen aannemen. Ik was God."
"Geneesmiddel zei: 18 uur 😦. Machtig spul maar je bent er ook gevoelig voor zo te zien Klik om te vergroten... Ja veel meer dan Bart die ietswat de hele tijd bij bewuwstzijn was maar toch ook een heftige ervaring had! Mijn excuses, Ik heb mijn vorig citaat een beetje aangepast en extra informatie toegevoegd."
"Urenlang gelezen omtrent ervaringen van tripmiddelen op Engelse fora; Van trauma's oplopen tot mentale genezing en een totale nieuwe visie op het leven.. kan ik het nog steeds totaal niet opvatten. Had eens graag gehoord naar ervaringen van Nederlandstaligen. Zijn er mensen die lijden aan een depressie en die na LSD gebruik positieve resultaten hadden? Zo ja, hoe ging dat juist in zijn werk; wat waren uw gedachten/ervaringen onder invloed van LSD? Andere meningen, inzichten zijn altijd welkom."
"Iemand ervaring met een te hoge inname van base coke? Ongeveer 5g coke werd gewassen met ammoniak. Dat is op een avond bijna helemaal opgebruikt door 1 persoon met weinig coke ervaring. Persoon heeft dus geen tolerantie opgebouwd. Buiten een strakke borst en bezorgdheid vallen de symptomen mee. Hartslag 70-85 in rust. Benzo Alprazolam 1x ingenomen. Iemand ervaring mee? Wanneer is er een hoog risico op hartinfarct?"
"_shikantaza zei: Iemand zonder tolerantie zie ik echt niet 5g crack op een avond wegzetten. Misschien als het erg versneden is. Het is een grote hoeveelheid, en Coke is slecht voor het hart. Iemand die zich zorgen maakt over hartproblemen kan beter helemaal geen Coke gebruiken. Klik om te vergroten... Gaat er niet wat verloren bij het kuisen met ammoniak? Neo-Shulginist zei: Het is lastig om een grens aan te geven wanneer er precies een 'hoog' risico op een hartinfarct ontstaat. De context speelt ook mee. Ik zou zeggen dat elke recreatieve hoeveelheid cocaïne een verhoogd risico geeft op hartproblemen. Daarnaast kan cocaïne in een overdosis ook een hartinfarct veroorzaken. Dan speelt ook de vraag mee hoe snel je het gebruikt. De genoemde hoeveelheden zijn in ieder geval meer dan genoeg om hartproblemen te krijgen. Ik zou zeggen dat je bij 1+ gram per dag sowieso al in de gevarenzone zit. Klik om te vergroten... Hij heeft het nog niet vaak gedaan. Bij deze keer had hij totaal geen zelfcontrole meer. Zijn bloeddruk was op een bepaald moment 180/92 en dan verlaagde het naar 168/92. Ik maakte mij echt zorgen. Dankjewel voor de reacties."
"Ik heb eens gelezen dat je het kunt vergelijken met een dekentje over uw ziel en waarbij je totaal geen zorgen meer hebt. Iemand die zijn ervaringen of inzichten wilt delen is meer dan welkom!"
"Maatje90 zei: Doe het niet !! Geloof me er aan komen geeft je een top tijd tot dat je er niet meer van af kan komen en die maand dat je top voelt kost je 1 jaar of langer om weer de oude te worden als je dat al word Klik om te vergroten... Na een LSD trip was ik eindelijk van mijn 10 jaar lange depressie af. Nu bijna 3 jaar later val ik terug in een zware depressie. Mijn emoties schieten mij altijd te kort. Als ik dingen aan ga die belangrijk voor mij zijn, word mijn angst erg intens. Mijn brein slaagt in paniek door mijn oude herinneringen, toen ik mezelf nog zoveel onder druk zet. Om nog als 29 jarige zo emotioneel onbekwaam te zijn.. Ik heb veel nieuwe neutrale of positieve ervaringen nodig om die herinneringen te kunnen veranderen. Helaas kan ik mij daar niet overzetten. Als gevolg doe ik niets meer behalve werken. Ik zou wel een nieuwe trip willen ervaren maar heb geen locatie en geen trip sitter. Spoiler: Trigger Warning Ik wil niet weer met een zware depressie leven. Ik wil dood. Ik kan gewoonweg niet emotioneel capabel met het leven omgaan. Een heroïne overdosis lijkt me een pijnloze dood. Jammer genoeg ken ik geen dealers en mijn contact met drugs komt enkel van 2 personen die ik zelden zie en die mij dat weigerde te geven. Ze weten niet van mijn historiek, maar ze weigerde dat omdat ze niet de oorzaak willen zijn van een mogelijke verslaving en ondergang."
"Spyro zei: Ik heb ooit eens teveel cafeïne gesnoven en daar sloeg mijn hart juist van op hol. Iemand die ik ken krijgt ook een lagere hartslag op pep en de mijne schiet altijd omhoog, terwijl we dezelfde speed gebruiken. Ik weet ook niet echt hoe dit precies zit, dus ik lees even mee! Ooit je speed laten testen? Dan weet je sowieso wat je naar binnen werkt. Klik om te vergroten... Heel raar. Heb het ook nog nooit ergens gelezen. Bij het innemen heb ik steeds eerst voor enkele minuten een lagere hartslag en dan schiet dat omhoog. Het heeft ook een enorm branderig gevoel in de keel en mond wat dan snel weer weg gaat. Helaas ben ik van België. Hier kunnen we het niet laten testen."
"Ganggang💯 zei: Zou het sowieso laten testen als het weer kan. Speed vernauwd de bloedvaten, daar krijg je het koud van iig. Klik om te vergroten... Dat had ik nog niet eerder gelezen. Overal wordt vermeld dat je het warm krijgt en moet oppassen voor oververhitting. Wat gebeurd er met het lichaam als ik het warm krijg? Is dat gewoon omdat het hart sneller pompt?"