Seneca

"Ik gebruik zelf om de 2 a 3 weken cocaine, iets van een halve gram per keer. Maak d'r niet zo'n probleem van eigenlijk.. Als je genoeg andere dingen te doen hebt denk ik niet dat het uit de hand hoeft te lopen. Precies wat al gezegd is, uitspraken als "doordeweeks is het geen probleem maar in het weekend vecht ik tegen de coke" reflecteren simpelweg dat je jezelf gewoon bezig moet houden (doordeweeks opleiding/werk, maar het weekend krijg je problemen omdat je in principe niks te doen hebt). Het heeft geen zin om in het weekend thuis (of in de kroeg) eens geconcentreerd _geen_ coke te gaan zitten gebruiken. Dan is coke namelijk het enige waar je aan kunt denken, en zal je eerder zwichten. Dus hou jezelf vooral bezig, ook in het weekend. Misschien een sport of vrijwilligerswerk etc. "Idle hands are the devil's playground""

"Het is normaal dat je hart nog een tijdje tekeer gaat na een flinke cocaine high, vooral als je ook wat gedronken hebt. Dan ontstaat er namelijk in je lever cocaethyleen wat langer werkzaam is dan cocaine zelf en een wat zwaardere aanslag is op je hart/bloedvaten."

"Sommige mensen hebben een gevoeligere neus dan anderen, zo simpel is het. Of je moet wel heel erg vertieft slechte 'cocaine' hebben (wat overigens zeker mogelijk is)."

"Er is geen enkele manier om van buitenaf te beoordelen of een poedertje goeie coke is of niet. Punt. Iedereen die zegt van wel, liegt."

"Mijn verklaring is het feit dat vrouwen veel meer last hebben van onzekerheid over zichzelf, en dat is iets wat cocaine grotendeels weg kan nemen. Ergo ipso facto zijn vrouwen mijn inziens meer vatbaar voor 'verslaving' of op z'n minst regelmatig gebruik."

"Inderdaad, de mate waarin MDMA de hersens beschadigt verschilt van persoon tot persoon; ik zelf ben er redelijk gevoelig voor en voelde nog 2 dagen na een flinke MDMA high dat er iets 'misde' in m'n hoofd. Op lange termijn kreeg ik last van gaten in gedachtenspinsels, 'niet op woorden kunnen komen', lange redeneringen die ik normaal eenvoudig kon maken werden moeilijker, etc. Deze langetermijns effecten traden echter pas op na een maand of 3 van vrij regelmatig gebruik. Toen ik ze begon te merken ben ik meteen gestopt (wat overigens niet moeilijk was). Voor zover ik dat kan beoordelen hebben mijn hersens zich na deze typische honeymoon-fase trouwens volledig hersteld. Ook wil ik even toevoegen dat ik deze langetermijns effecten misschien juist zo snel opmerkte omdat ik nogal intensief moet nadenken en sterk moet kunnen spreken bij mijn werk. Ik kan me voorstellen dat iemand die wat fysieker werk doet etc. minder snel deze 'hersenschade' zal opvallen aangezien het toch alleen een beetje de details aan leek te tasten, niet echt het grote plaatje."

"Er is niets ontastbaars aan dat 'psychische hart', dat is namelijk gewoon je brein. Het is niets magisch, zweverigs of poëtisch maar puur psychologie in combinatie met neurochemie. Emoties, herinneringen, sociale interactie, bewustzijn en denken in het algemeen; allemaal logische gevolgen van verbindingen en stofjes in je hersenen. Er zit overigens een kern van waarheid in je verhaal, de hersens sturen namelijk indirect het hart (deels) aan, zoals ze dat met het hele lichaam doen. Je hersens en hart zijn verbonden op een zeer letterlijke manier; ze maken namelijk deel uit van hetzelfde organisme.. Logisch dat ze invloed op elkaar hebben. Er is ook een wetenschappelijk aangetoond verband tussen geluk en gezondheid; dit komt helaas niet door een of andere magische kracht van 'positive thinking', maar gewoon omdat 'gelukkige' mensen minder slechte psychologische neigingen hebben (zelfsabotage, borderline gedrag, etc). Het zijn die psychologische neigingen die men als kind oploopt danwel aangeboren krijgt, die de slechte fysieke gezondheid van het lichaam (inclusief het hart dus) veroorzaken bij 'ongelukkige' mensen. Zelfsabotage-mechanismen steken bij 'ongelukkige' mensen al gauw de kop op bij emotionele tegenslag en gaan direct invloed hebben op de gezondheid. Een voorbeeldje ter illustratie; Je vriend(innetje) gaat bij je weg en doet je pijn. Is je eerste reactie jezelf helemaal kapot zuipen en snuiven? Dàt is pure zelfsabotage en de manier waarop een "psychisch hart" een "fysiek hart" direct ernstig aantast. Wat mij betreft is er dus ook geen optie voor voortbestaan na de dood. Hetgeen wat *dit*, bewustzijn dus, veroorzaakt, gebeurt door allemaal kleine stroompjes in je grote grijze massa en wanneer het lichaam sterft, sterven de cellen van je hersens eveneens af en je bewustzijn houdt letterlijk op met 'stromen'. Er is geen enkel geloofwaardig mechanisme voor de 'magische' voortzetting van jouw bewustzijn behalve volslagen verzinsels. Die verzinsels zijn in mijn ogen dan ook een vorm van puur kinderachtig egoisme; IK wil voortbestaan en IK ga lekker naar de hemel en IK ga fijn een nieuw leven beginnen.. Een beetje je eigen eindigheid ontkennen dus.. Waar jij je waarschijnlijk mee identificeert (je "ik") bestaat gewoon uit een opeenstapeling van herinneringen (verbindingen in je hersens) en wat invloed van de DNA van je ouders. Probeer te bedenken dat je eigenlijk een onlosmakelijk deel van het geheel bent, namelijk het universum. Wanneer de "jij" die in je hersens ligt opgeslagen sterft, blijft er van je ego (je "ik") niets over. Het universum gaat door met bestaan, en in die zin ga jij ook door met bestaan want, je raad het al; jij bent het universum. Kortom Johannes, een ietwat zweverig verhaal voor mijn smaak, maar deels klopt het (via een omweg)."

"Peter Cohen is top. Wat mij betreft de grootste autoriteit op het gebied van drugsgebruik in Nederland."

"Ik wil wel meedoen, via MSN that is. De bioscoopbon mag achterwege blijven."