Psilocyloner

"Ik denk dat je het onderzoek voor je profielwerkstuk iets breder aan zou moeten vliegen, onder meer om meer respondenten/deelnemers aan je onderzoek te krijgen. Ten eerste, zoals al aangegeven, is niet elke drugsgebruiker verslaafd. Ik zou de effecten van drugsgebruik op mondhygiëne aanvliegen los van verslaving. Dus eerder 'Hoe lang gebruik je met regelmaat drugs' (waarbij je 'regelmatig' nog zou kunnen definiëren) in plaats van hoe lang iemand al verslaafd is aan drugs. Ten tweede denk ik niet dat, in ieder geval bij niet-problematisch/recreatief gebruik, de manier waarop iemand z'n tanden poetst, hoe vaak en wat iemands eet- en drinkgewoontes echt veel zullen zijn veranderd ten opzichte van de wijze vóórdat iemand drugs ging gebruiken. Je zou je onderzoeksvraag breder kunnen trekken door simpelweg de invloed van drugs(gebruik) op het gebit en het eventuele ontstaan of verergeren van gebitsproblemen te onderzoeken. Dit zou je kunnen onderzoeken door bijvoorbeeld te vragen of sinds iemand drugs gebruikt vaker last heeft van een droge mond, of iemand last heeft van tandenknarsen tijdens het drugsgebruik, of iemand vaker gaatjes of andere problemen heeft gekregen die een bezoek aan de tandarts nodig maakte sinds iemand met regelmaat drugs is gaan gebruiken, etc. De vragen die zowel klachten en behandeling inventariseren vóór het gebruik en sinds het gebruik lijken me wel oké. Aan de hand daarvan kun je nagaan of klachten of behandeling is toegenomen sinds het moment dat iemand met regelmaat drugs is gaan gebruiken. Wel blijft het dan nog altijd correlationeel onderzoek (meer A gaat samen met meer B) in plaats van causaal onderzoek (meer A leidt tot meer B). Het verschil is als volgt uit te leggen. Er is een correlatie tussen ijsverkoop op een strand en het aantal verdrinkingsdoden. Hoe meer ijs wordt verkocht, hoe meer verdrinkingen. Dit komt niet omdat ijs meer verdrinkingen veroorzaakt. Het komt omdat meer ijsverkoop een teken is dat meer mensen het strand bezocht hebben en hoe meer mensen het strand bezoeken, hoe meer zwemmers en dus hoe groter de kans dat iemand verdrinkt. Als je dus zou vinden dat iemand sinds het regelmatig gebruiken van drugs meer gebitsproblemen heeft, dan kun je nog niet zomaar stellen dat dat te wijten is aan het drugsgebruik Succes met je profielwerkstuk!"

"acht.zes zei: Ik neem aan dat je AD(H)D hebt omdat het voorgeschreven medicatie betreft en de beste resultaten heb je dan bij relatief lage dosering en met die aanpak is er ook geen tolerantie. Klik om te vergroten... You wish. Het duurt weliswaar langer voordat er tolerantie intreedt, maar vroeg of laat houdt 't toch echt op. Dat vind ik altijd zo tricky aan die ADHD-medicatie. Je denkt iets te hebben gevonden dat werkt. Vervolgens wordt het effect in de loop der jaren steeds minder en voor je het weet ben je terug bij af, sta je weer met lege handen. Óf je gaat steeds meer nemen, waardoor je uiteindelijk nog verder van huis bent dan op het moment waarop je ooit begon. Dat is de realiteit van big pharma: een uitgestoken hand waarvan je uiteindelijk geen vinger overhoudt."

"Stonersosa zei: Dankjewel, dit is dus exact mijn ervaring. Klik om te vergroten... Met ons zijn er nog vele anderen die deze ervaring delen, ben ik bang. Stonersosa zei: Wat ik precies wil is bij mij zelf ook niet meer duidelijk, dat is voor mij het grootste probleem. Ik voel mezelf beter als ik het niet gebruik maar ik blijf steeds in herhaling treden. Klik om te vergroten... Daar ben ik ook geweest. De enige weg voorwaarts ligt, zoals je vermoed ik zelf diep van binnen ook al wel weet, in stoppen. Je zult manieren moeten gaan vinden om mét je beperkingen te leven in plaats van ertegen te blijven vechten. Ik heb mijn leven moeten herinrichten om mijn beperkingen heen. Zo heb ik een ander carrièrepad gekozen. Daarnaast heb ik het haast vanzelfsprekende idee om fulltime te werken losgelaten. Fulltime werken is helemaal niet zo vanzelfsprekend en is voor velen door de wijze waarop de hedendaagse arbeidsmarkt een gehaktmolen is geworden voor ieder met de minste of geringste kwetsbaarheid of beperking simpelweg niet meer haalbaar. Ik ben gelukkig altijd al een minimalist geweest. Ook wanneer je dat zelf misschien niet bent, denk ik dat er altijd wel ruimte is te vinden om het te stellen met iets minder, ten gunste van je geestelijke gezondheid en algeheel gevoel van welbevinden. Die ruimte zul je vooral moeten vinden in je hoofd, niet op je bankrekening. Vraag jezelf af wat je écht nodig hebt en waar je écht een tevredener mens van wordt. Bedenk je ook dat AD(H)D naast dat het beperkingen geeft ook unieke talenten biedt. Mensen met AD(H)D zijn misschien wat anders, maar absoluut niet minder. We hebben wel degelijk iets toe te voegen. Ook wij kunnen een bijdrage leveren. Het is alleen zo dat de maatschappij in het algemeen niet echt is ingericht naar ons type. Het is daarom aan ons om iets grondiger te zoeken naar een plekje dat ons wél past. Wanneer we zo'n plekje weten te vinden, kunnen ook wij ons ontwikkelen tot een product van onze innerlijke kracht, zonder dat ons anders zijn als een tekortkoming wordt afgeschreven."

"Dank @mikoz. Paul Verhaeghe, ik kende hem niet, maar we liggen aardig op dezelfde lijn qua opvattingen!"

"Buu zei: Ik heb hier veel met @Psilocyloner over gepraat omdat ik toch wel benieuwd ben naar het iets dieper gaan. Wij konnen concluderen dat ik thuis alleen maar kortwerkende middelen heb gebruikt. Hij stelde voor om eens te psilo te doen en te kijken wat daar uit komt. Klik om te vergroten... Ja, in ieder geval een langwerkend middel, liefst - maar dat is misschien gewoon mijn voorkeur - iets uit de natuur zoals paddo's/truffels, ayahuasca of huachuma. Hoe dan ook middelen die je 'daar' brengen maar waarbij je ook nog 'hier' kunt zijn, gegrond, op aarde en de trip zich kan verweven met je zijn hier op aarde en mogelijk je beslommeringen. Dit in tegenstelling tot de ultrakortwerkende middelen als DMT en 5-MeO-DMT die je ergens naar toe schieten, wellicht iets laten zien waar je simpelweg geen chocola van kunt maken en je dan weer 'uitspugen' terug naar het leven van alledag zonder dat je je ervaring kunt integreren."

"Mindless zei: Tip is dus om niet afgeschrikt te worden door dat ongemak in het begin en eventueel die negatieve visuals en dat zware gevoel (weet niet of dit voor anderen ook zo werkt) en daar doorheen te zitten. Klik om te vergroten... Ik lees hier mee met grote belangstelling. Ik heb het een aantal keer geprobeerd, of gewoon in stilte en donker op bed gaan liggen, maar ik hou het nooit lang vol. Wat je zegt, dat groeiende fysieke ongemak, een opbouwende energie en rusteloosheid tot ik denk 'laat ook maar, waarom doe ik dit mezelf aan'. Volgende keer misschien toch eens kijken of ik er doorheen kan komen. Ik vraag me af of het niet extra lastig is op het moment dat je überhaupt maar weinig ervaring hebt met mediteren. Het is iets wat al zó lang 'op de agenda' staat, maar het komt er maar niet van. Nu ik het er zo over heb, bedenk ik me dat dit probleem zich niet eens alleen voordoet wanneer ik probeer te mediteren. Ik heb meermaals trips gehad, vaak 's nachts in het bos, dat ik me op een of ander detail wou richten, maar zodra ik daar met mijn volle aandacht naartoe ging voelde ik ook zo'n fysiek ongemak en rusteloosheid. Zolang ik blijf bewegen, door gewoon te wandelen, dan is het goed. Zodra ik stil ga staan om me ergens op te richten, dan word ik heel onrustig. Ik vraag me weleens af of misschien ook daarom mijn trips zelden visueel zijn, ongeacht het middel. Ik kan me tijdens een trip eigenlijk nooit ergens echt langduriger op richten en misschien dat daardoor de visuals geen kans hebben om zich te ontwikkelen."

"Mindless zei: @Psilocycloner Ik zei het misschien alsof het lijkt dat ik elke keer maar even makkelijk ga zitten mediteren door dat ongemak heen, maar voor mij is het ook meer uitzondering dan dat dat lukt hoor. Met name na een paar zeer duistere trips (door te frequent trippen en shit in mijn persoonlijke leven) ben ik ook lang bang geweest om weer op dat punt te komen in een trip. Je verliest namelijk alle houvast (aan wie je dénkt die je bent) en moet goed geaard zijn in jezelf om het te doen. Soms hielp het juist wel om een wat sterkere dosering te pakken. Dan is de intensiteit (en het ongemak) groter, maar dan duurt het ook minder lang om daar doorheen te breken. Je moet een bepaalde mate van onverschilligheid voelen voor dat ongemak en mogelijk ook de eventuele corresponderende visuals die best afschrikwekkend kunnen zijn. Waarom het bij jou niet zo visueel is durf ik niet te zeggen. Zelf heb ik soms ook dat een trip helemaal niet zo visueel is en weet ik ook niet waar dat aan ligt. Dat ervoer ik afgelopen zaterdag nog met 150 ug ALD-52. Klik om te vergroten... Goed dat je het zegt. Ik denk soms van 'waarom kan iedereen dat zo makkelijk en ik niet', maar ook voor anderen is het moeilijk en eerder uitzondering dan regel dus. Ergens stelt me dat gerust, haha. Ik ben anders geneigd te denken dat er echt iets goed mis met me is ofzo."

"1. Hangt ook af van wat je eet. Vooral vet eten en/of hele maaltijden zou ik laten tot minstens 4 uur van tevoren, zeker voor een eerste keer, waarbij je niet weet in hoeverre je misselijkheid gaat ervaren. Ikzelf heb er nooit last van gehad, maar sommigen wel. Als je ze om 19.00 wil nemen, zou ik ervoor zorgen dat je uiterlijk vóór 15.00 goed en stevig gegeten hebt, zodat je genoeg energie hebt tijdens je trip. Krijg je nou vóór 19.00 toch trek en is dat hinderlijk, dan zou je tot 1-2 uur van tevoren best nog even een appeltje ofzo kunnen eten, maar omdat het je eerste keer is misschien beter niet. 2. Niet teveel over nadenken, zou ik zeggen. Soms heb je een trip waarbij je niet eens aan eten denkt. Ik heb echter ook weleens heuse schranspartijen gehad, die dan beginnen kort na de piekeffecten. Volg gewoon je behoefte op dat moment. Mocht je je nou echt slap gaan voelen, maar totaal geen trek hebben, dan kan het wel raadzaam zijn om te proberen even een banaantje ofzo te eten. Ik heb niet echt de indruk dat eten de trip afzwakt. Indien men dit ervaart - en sommigen ervaren dat echt zo - dan is dat mogelijkerwijs te verklaren door het feit dat eten simpelweg je aandacht verlegt. 3. Zou geen enkel probleem moeten zijn. Mocht je tijdens je trip nou niet hebben gegeten of hebben kunnen eten, is het misschien wel prettig om eerst wat te eten voordat je op de fiets stapt. 4. Nee. Bedenk wel dat truffels iets anders is dan ''een paar beste lijnen'', trouwens. Het kan best diep gaan, je kunt jezelf flink hard tegenkomen. Behandel de truffels met respect!"

"Keta en 3-MeO-PCP, of wellicht disso's in het algemeen. Keta en 3-MeO-PCP beide niet eens zo heel vaak gedaan, beide een keer of 5-6 denk ik, maar al snel ontdekt dat ik het toch wel érg lekker vind. Na Psy-Fi had ik een enórme dip van ruim 2-3 weken lang, als gevolg van de zaterdag aldaar waarop ik wat uit de bocht ben gevlogen met de druggies. Ik heb kort daarna thuis een paar keer keta gedaan, puur als vlucht. Twee weken na Psy-Fi had ik een huachumaceremonie, waarna ik gek genoeg nog dieper in een dip schoot. Ik zat echt even rock bottom. Ik heb de eerste de beste nacht na terugkomst van de ceremonie geholed op keta en daags erna een ronduit heroïsche trip op 3-MeO-PCP gehad. Beide echt ge-wel-dige trips, onvergetelijke ervaringen, zelfs met prachtige inzichten, maar met die ervaringen leek het mij ook goed om vaarwel te zeggen tegen disso's. Het leent zich er te goed voor om te vluchten. Het voelt bovendien belastender dan psychedelica en ik vind het in zekere zin, hoe zal ik het zeggen, wat decadent in vergelijking met psychedelica. Ik denk ook niet dat het me verder nog veel op zou kunnen leveren. Sinds ik disso's vaarwel heb gezegd, gebruik ik eigenlijk uitsluitend nog psychedelica, naast hooguit een keer of vier per jaar MDMA óf 6-APB."