"Gister, 29 maart, heb ik voor de 4e keer een paddo trip gehad. Het werd de eerste keer voor m’n goede vriend T. Omdat het zijn eerste keer was, besloten we om samen één bakje (equadoriaanse) te delen.
Om 16:15 kwam ik bij T aan. We gingen eerst naar de supermarkt om wat ‘supplies’ voor de komende tocht te kopen. Fruitdrank, een banaan, ligakoekjes, en een opwarm maaltijd voor na de tijd. We voelden ons beide vrolijk en gespannen, oftewel we hadden er zin in! Rond 17:00 om en nabij, ging ik de thee maken. De spanning zakte wat weg, en toen de thee klaar was om half zes, kon het feest beginnen. De thee was snel achter de kiezen en we pakten onze spullen bij elkaar om naar het nabij gelegen stadspark te gaan. Dit park ligt net buiten de stadgrenzen en is lekker rustig.
Eenmaal in het park aangekomen kon de wandeltocht beginnen. Ik voelde me al wat zwaarder worden en kon niet wachten ergens lekker te gaan zitten. Ik voel me soms wat paranoïde worden, ik wilde niet gezien worden door andere mensen maar wilde ook niemand tegen komen. Ik wilde echt complete rust. We liepen eerst maar richting het beboste gedeelte, hopend dat daar het visuele aspect zou losbarsten. Dat deed het natuurlijk nog niet, maar het wandelen werd wel steeds zwaarder en vervelender. Het werd echt een doel om het zitbankje aan de andere kant van het park te bereiken. Op nog zo’n 100m verwijderd van het doel voelde ik me steeds zwaarder en alsof er druk op mijn hoofd kwam. Maar goed, even doorzetten nog.
Eenmaal aangekomen ging het al beter, ik kon me wat ontspannen. De trip begon nu wel op te komen. Ik voelde een enorme body-high, of hoe noem ik dat. Een overweldigend gevoel van rusteloosheid, spanning en druk op de borst en maag. De eerste diepere, reflecterende gedachten kwamen ook al, maar die verdwenen ook weer als T. wat tegen me zei. Na een tijdje begon de grond onder me en de bomen in de verte ook wat te golven en ademen. Als ik concentreerde kregen de wolken in de lucht ook mooie kleurpatronen en bekende vormen. Het waaide een beetje en het was nog best koud, maar ik had er geen last van. T. daarentegen wel. We hadden het nog even over wie wel of niet visuelen had, of we wel of niet iets merkten.
Ik was nog steeds een beetje rusteloos. Ook had ik het gevoel dat het bij T. nog niet echt wou komen. Hij wilde terug naar zijn flatje. Hoewel het idee van warmte en een ontspannen bankstel me wel aanspraken, sprak het idee te lopen naar de fietsen en de reis naar de flat zelf me totaal niet aan. Maar ik ging omdat T. wilde, het voelde alsof ik het voor hem deed. Leuk vond ik het niet, ik wilde liever ter plekke gaan zitten, hoewel dat ook weer zinloos voelde. Er heerste even een besluiteloosheid en staan leek de enige mogelijkheid. De lange weg terug was echt een obstakel, vooral toen we een groepje mensen tegenkwamen die wat vreemd leken te kijken naar de twee wandelende tripkikkers.
Toen we de uitgang van het park naderden had ik het echt even moeilijk. Ik wilde echt niet verder lopen en ik moest even uitrusten en spelen met mijn gedachten. Ik heb veel reflecterende gedachten in deze fase van de trip, over mijn leven zoals het is. Dingen die ik moet doen, waarom je iets moet doen in je leven en wat nou werkelijk belangrijk is in het leven. Als alles zo door elkaar en tegelijk op je afkomt is het best veel en zwaar om dat allemaal te organiseren. Gelukkig toont T. interesse in waar ik me op dat moment ‘bevindt’ waardoor ik alles weer weet te relativeren. Ik liet het allemaal noodgedwongen maar gaan en we fietsten terug.
Aangekomen in de flat heb ik nog steeds slingerende visuelen en diepere gedachten. Ik plof neer op de bank en staar naar de posters aan de muur en de korreltjes op het plafond. Het licht van de gang maakt dat die korreltjes met elkaar lijken te dansen en rond racen. Een poster van Santana doet me denken aan de vrolijk gekleurde sprookjeswereld van ‘Alice in wonderland’ en ‘Lucy in the sky with diamonds’ gecombineerd.
De muziek gaat aan en het ontspannen begint. We zetten een film op om wat af te leiden, het geluid op nul. T. is al helemaal rusteloos, het voelt alsof ik in de trip chronologisch gezien een paar stappen op hem vooruit loop, want veel dingen die ik meemaak, maakt hij een paar stappen later mee. De film is misschien niet een film die je met trippen zou associëren, maar oh, wat een perfecte film. We zetten ‘Apocalypse now’ op. T. zoekt nu zijn rust momenten en vrede met zichzelf. Hij deelt de euforie waar ik langzaam in glijd, niet. De film is echt perfect. Het is alsof ik de diepere betekenis van de filmmaker zie, en ik zie de absurditeit van de oorlog. De Amerikanen die met hun moderne oorlogsmachine arme Vietnamese boeren afslachten, het surfen terwijl er overal granaten ontploffen. Ook zijn de kleuren prachtig, het is alsof de camera bepaalde kleurfilters gebruikt. Tijdens de surfscene is er veel gele rook, waar de kleine stukjes blauwe lucht prachtig bij afsteken. Later gebruikt de film een soort blauw filter, alles en iedereen lijkt blauw, behalve enkele puntjes felgroen van de jungle. Ik ben helemaal amazed door de schoonheid van de beelden, de genialiteit en absurditeit van alle aspecten van de film bij elkaar. Ik krijg een lachkick en lach over zoveel gekke dingen uit de film. Ik voel me echt ongelooflijk opgewekt en voor het eerst voel ik ook de euforie die ik bij vorige trips miste. Alles is perfect. De muziek die speelt van de computer lijkt steeds te passen met wat er op tv te zien is. Perfectie. Jammer dat T. dit gevoel nog niet deelt, maar gelukkig ziet hij later ook de dingen die ik eerder beschreef. Het is nu ongeveer 22:00.
Ik heb behoefte aan contact met de mensen thuis, om mijn opgewektheid en nieuwe energie mee te delen. Lekker naar huis, terugfietsend denk ik bij mezelf dat dit net als mijn allereerste trip een geweldige ervaring is, leuk avondje weer. Kan niet wachten om het binnenkort weer te gaan doen."
In: Rainy day, dream away
1-1-2024