Moonlight

"Bedankt voor je report! Ik heb al een tijdje 5-mabp liggen en ben van plan om met Koningsdag hiervan 1 pellet te nemen. Ik twijfel nog of ik het ga combineren met 2-FMA voor het extra stukje energie. Wil het namelijk nog graag even getest hebben voor het verbod."

"Het lijkt mij ook dat iedereen juist nu nog rc's gaat inslaan, voordat het verbod er straks is. Tja na 1 juli is het verboden, maar wat is de kans dat je huis doorzocht gaat worden.... Niet erg groot lijkt mij."

"Mooie woorden en knap dat je je gevoelens deelt op dit forum. Ik vraag mij alleen af dat stel je vindt een vrouw die met jouw de avond gaat doorbrengen, ben je dan niet bang dat je vrouw er achter gaat komen? Zeker omdat je aangeeft niet je huwelijk te willen opgeven. Kun je na zo'n avond intiem geweest te zijn met een ander, je vrouw en kinderen nog wel recht in de ogen kijken? Of stel dat je meer van deze avonden wilt en gaat hunkeren naar die ander..."

"Levensgenieter🌈 zei: Zijn vrouw voldoet niet aan 1 van de basisbehoeften binnen een relatie: intimiteit. Hij probeert erover te praten maar ze neemt het niet serieus, werkt niet mee aan een oplossing en verwacht van hem dat hij sexloos door het leven gaat. Bijzonder egoïstisch, als je het mij vraagt. 45 is te jong om voor de rest van je leven geen sex meer te hebben. Laat hem dan af en toe een pleziertje hebben met iemand anders. Daar kunnen afspraken over worden gemaakt. Klik om te vergroten... Ik ben het zeker met je eens dat 45 veel te jong is om geen intimiteit meer te hebben. Het probleem voor Wonderlandnl is, zoals ik het begrepen heb, dat hij hier ook geprobeerd heeft met zijn vrouw over te praten, maar dat er niet echt een oplossing uit voort is gekomen. Dus ik begrijp heel goed dat hij worstelt met enerzijds het niet willen verlaten van zijn vrouw en anderzijds de behoefte om intiem te zijn (in dit geval dus met een andere vrouw). Ik zou trouwens als ik zijn vrouw zou zijn, de angst hebben dat hij mij uiteindelijk zou gaan verlaten of in ieder geval vreemd zou gaan, want ik denk dat ze zelf ook wel begrijpt dat wonderlandnl seks mist binnen hun huwelijk."

"Ik heb 25 jaar geleden de administratie voor de dames van de Achterdam (het Red Light District in Alkmaar) bijgehouden en zo ook inzage gehad in hun inkomsten en uitgaven. Destijds was de huur voor een kamer 100 euro. Ik kan je vertellen dat zelfs de niet al te knappe dames toch echt wel veel binnen haalden op 1 dag en dat die huurprijs per dag dus daarom best mee viel. Ze konden het zich zo ook veroorloven om af en toe wat vrije dagen in te lassen. Het was toen ook zo dat er vaste prijzen werden gehanteerd voor hun handelingen. Daar waren stickers voor in oploop die op de ruiten werden geplakt. Wat ook wel het vermelden waard is, is dat veel van deze dames uit Oost-Europa, Indonesië en het Caribisch gebied kwamen en niet altijd vrijwillig dit beroep hadden gekozen. Heb hele trieste verhalen gelezen over dames uit Indonesië en de Dominicaanse Republiek die hier door mensenhandel waren gekomen en waarvan hun familie geen benul had wat voor werk ze in Nederland deden. Ze bleven dit puur volhouden om geld naar hun familie te kunnen sturen. Echt wel heel schrijnend... Tja, ik heb het dus wel over een hele tijd terug en heb geen benul hoe de situatie vandaag de dag op de Achterdam is."

"Ik gebruik na drugs vaak electrolyten pro bruistabletten. Zit geen suiker en geen cafeïne in."

"Het liegen over hoe het met je gaat is heel herkenbaar. Hoe gaat het? Op deze vraag reageer ik altijd met 'ja goed' (terwijl ik mij diep verscheurd voel van binnen). Altijd chaos in mijn hoofd. Het gevoel dat je het overzicht compleet kwijt bent. Ik schrijf nu ook maar even van mij af: Ik heb mij altijd anders gevoeld. Het gevoel dat je nooit ergens echt bij hoort. Als kind had ik altijd heel veel angsten en stress. Ik was daardoor eigenlijk nooit helemaal mezelf. Op de Middelbare school werd het er niet beter op. Ik hoorde er totaal niet bij en naar school gaan vond ik vreselijk. Ik kreeg anorexia en was depressief. Ik dacht echt dat ik geen leuk persoon was en dacht altijd als ik straks ouder ben, zal het vast beter worden. Een grotere illusie is er niet. Toen ik ging studeren ging het in het begin beter. Ik leerde medestudenten kennen die mij wel zagen staan. Ik kreeg ook een lieve vriend die soortgelijke dingen had meegemaakt tijdens zijn jeugd en tienerjaren. De scriptie schrijven werd alleen de hel. Het was in mijn ogen nooit goed genoeg en ik ging mensen ontwijken die zouden vragen of de scriptie al bijna af was. Ik was een en al zenuwen. Ik was al zo lang bezig met die shit en durfde daardoor niet meer om hulp te vragen. Er waren dagen dat ik me er gewoon niet toe kon zetten om er aan te werken en verzon allemaal smoesjes voor mezelf om iets anders te gaan doen. Ik voelde mij dan altijd heel erg schuldig, omdat mijn vriend gewoon naar zijn werk was. Uiteindelijk was ik zover om te kappen met de hele shitzooi. Ik was er echt helemaal klaar mee. Er leek een last van mijn af te vallen. Door te gaan werken, voelde ik me weer beter. Al waren er mensen die vonden dat ik beneden mijn niveau werkte, echt heel irritant. Als ze eens in mijn hoofd hadden kunnen kijken.... De eeuwige stress en chaos en daardoor slapeloze nachten. Helaas heb ik 13 jaar geleden de grootste fout in mijn leven gemaakt. Ik had een man leren kennen waarop ik verliefd werd. Ik ging bij mij vriend weg en ging met de 'nieuwe' vriend verder. Had ik toen maar geweten wat voor nare tijd ik met hem tegemoet zou gaan... Hij was een echte gaslighter. In het begin was het natuurlijk wel heel leuk. Anders neem je niet zo'n drastisch besluit. Al had ik altijd een onderbuik gevoel gehad en nooit echt het gevoel gehad dat hij van mij hield. Toen we twee kinderen kregen, ging het eigenlijk steeds minder goed. Ik kreeg een postnatale depressie na de geboorte van de eerste. Had hij niet eens door! Hij was er ook nooit, altijd aan het werk of naar vrienden en ik zorgde voor de kinderen en werkte daarnaast ook gewoon. Ik kreeg vaak te horen dat ik een zeikwijf was en dat ik niet spoorde. Hij verdraaide constant alles en was ontzettend jaloers. Als ik over een mannelijke collega vertelde, zag ik aan de blik in zijn ogen de jaloerzie. Mijn vriend zei toen dat die collega een vies mannetje was en mij alleen maar in bed probeerde te krijgen. Hij checkte ook meermaals mijn telefoon. Dus ik begon steeds minder te vertellen en ik voelde mij steeds minder begrepen en heel eenzaam. Ik vertelde niemand iets, omdat ik niet wilde falen. Ik had toch zelf voor deze relatie gekozen. Toen begon ik vreetbuien te krijgen en kotste dan alles weer uit. Heel triest. Ik kende boulimia verhalen en dat ik daar zelf nu mee te maken kreeg. Daarna heb ik een tijdje super veel gezopen en werd daar heel vrolijk van. Met mijn vriend leek het daardoor ook weer iets gezelliger. Die zoop vrolijk met mij mee. Toen heb ik hem op een avond na 3 flessen wijn over de boulimia verteld. Hij reageerde amper en leek het de volgende dag al vergeten te zijn. Ik stopte abrupt met zuipen, maar de boulimia werd toen weer erger. Drie jaar geleden had ik echt het dieptepunt bereikt. De boulimia was zo erg geworden dat ik pijn in mijn maag kreeg. Het gevolg was anorexia en ik begon mezelf te bewerken met een scheermes. Ik was totaal vervreemd van mij zelf. Was heel erg onrustig, mijn hoofd leek chaotischer dan ooit, had nergens meer zin in, begon weer met roken. Het ergste was dat ik totaal niet meer bij mijn gevoel kon. Ik had een giga muur om mezelf gebouwd om geen pijn meer te voelen. Dit alles zorgde er weer voor dat ik mij vaak een slechte moeder voelde en totaal geen eigenwaarde meer had. Ik kon mijn vriend niet meer verdragen en was blij als hij weer de deur uit ging. Ik voelde mij zo slecht dat ik de huisarts had gebeld en dat is echt niks voor mij. Ik los toch altijd alles zelf op... Ik voelde mij echt als een kleuter behandeld door de huisarts. Ik had inmiddels veel gelezen over ADD en herkende mij hier erg in. Ik vroeg of ik daarop getest kon worden, maar dat werd afgeblazen, omdat je toch niks had aan zo'n diagnose. Ik werd op een wachtlijst gezet om met de praktijk ondersteuner te praten. Ook dit hielp niet echt. Na 3 gesprekken zei ze dat ze mij niet verder kon helpen en mij op de wachtlijst voor de GGZ eetstoornissen zou zetten. Inmiddels ging het zo slecht dat ik mij opeens besefte dat ik voor mezelf moesten kiezen en weg moest bij mijn vriend. Al jaren spookte dat door mijn hoofd, maar ik was er ook bang voor om op mezelf te gaan wonen, maar het ergste vond ik dat mijn kinderen dan ook dagen bij hun vader zouden zijn. Maar dat moest dan maar. Ik had gelukkig vrij snel een huis gevonden en alles geregeld. Ik moet eigenlijk trots zijn op mezelf dat ik alles zelf gedaan heb. Ik moest helemaal opnieuw beginnen. Ik had amper spullen. Ik had echt gedacht dat als ik mijn eigen huis zou hebben alles beter zou worden.Helaas gaat dat ook met ups en downs. De GGZ was een drama en ik was daar snel klaar mee. Het eet gedoe ging toen ook weer iets beter, maar 3 maanden later ging het weer helemaal fout tot de dag van vandaag. Het is echt elke dag een strijd en je kent het wel: morgen ga ik echt stoppen. Tegenwoordig is het een afwisseling van boulimia, af en toe weer drinken en drugs. Al zorg ik wel altijd dat ik gewoon mijn werk kan doen, voor mijn kids kan zorgen en als een 'normale' moeder mijn kinderen van school ophaal. Drugs gebruik ik doorgaans alleen op momenten dat ze bij hun vader zijn. Ik weet het: het is allemaal niet goed, maar het gaat toch goed met mij, want dat denkt de wereld om mij heen immers..."