#1
Ik voel de behoefte om iets te delen. Iets dat ik normaal voor mezelf houd. Misschien herkent iemand zich erin. Misschien vindt iemand er wat van. Allemaal prima.
Mijn leven ziet er op papier best goed uit. Getrouwd, kinderen, koophuis dat bijna is afbetaald, fijne baan, leuke vrienden, sport. Eigenlijk alles op orde. Geen klagen.
Maar er is iets wat ik steeds meer voel. Iets wat al jaren onder de oppervlakte zit.
Vroeger, vanaf de basisschool al, was ik altijd wel in trek bij meisjes. Later bij vrouwen. Ik was een sociale gast, beetje populair, kreeg veel aandacht. En ik vond dat niet alleen leuk, ik genoot er echt van. Niet op een oppervlakkige manier trouwens. Ik had vaak relaties, omdat ik het fijn vond om met iemand te zijn. Intimiteit, verbondenheid. Dat was voor mij belangrijk.
Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met drugs. Eerst soft, toen hard. En in die periode ontdekte ik iets wat ik niet eens goed kan uitleggen. Het ging niet alleen om de middelen, maar om het gevoel dat erbij kwam kijken. Warmte, verbondenheid, muziek, sfeer, lichtjes. De kachel aan, kaarsjes, knuffelen, praten over dromen. Chemsex, ja, maar vooral het hele plaatje. Jezelf helemaal geven, kwetsbaar zijn. Dat gevoel. Dat werd mijn verslaving. Niet de drugs zelf, maar de ervaring die erbij kwam kijken. Dat complete, liefdevolle moment.
Mijn vrouw is daarin heel anders. Van jongs af aan heeft zij nooit veel aanraking gekend. En is anti drugs. Geen knuffels, geen aai over mijn bol, geen lichamelijke warmte. Dus dat zit er ook niet in bij haar. We hadden vroeger wel veel seks, dat was ook fijn. En nu is zelfs dat weggevallen. Door veranderingen in haar lijf, door van alles waar ze zelf ook niks aan kan doen. Ik neem haar dat ook niet kwalijk.
Maar het resultaat is dat we al heel lang geen intimiteit meer delen. En ik ben pas 45. Het voelt soms alsof ik al met pensioen ben. Gewoon naast iemand liggen, zonder aanraking, zonder verbondenheid. Dat knaagt.
Ik heb het geprobeerd te bespreken. Alles gezegd. Ook voorgesteld om er een andere vorm aan te geven. Een open relatie, bijvoorbeeld. Maar ze nam het niet serieus. Of ze dacht dat ik weer met zo’n idee kwam. Dus dat liep dood.
Toch blijft het verlangen naar intimiteit met Chemsex. Wappen is de term. Niet naar een ander leven, maar naar die momenten die ik daarmee ooit heb gekend. Die intense warmte, dat gevoel van compleet zijn. En ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik dat nooit meer mag en kan meemaken. Nooit meer?
Mijn droom is simpel. Iemand ontmoeten met dezelfde gevoelens en behoefte. Waarmee ik af en toe zo’n dag, avond kan beleven. Misschien samen naar een festival, of gewoon een dag bij iemand thuis. Sfeertje aan, kachel op warm, kaarsen aan, fijne muziek. Praten, lachen, knuffelen, vrijen. En ja, ook gebruiken. Niet omdat ik het nodig heb om los te komen, maar omdat die combinatie van warmte, intimiteit, gesprekken en wappen – seks onder invloed voor mij het ultieme gevoel geeft. Dat je samen even in een andere wereld bent. Puur, eerlijk, echt. Zonder verplichtingen, zonder gedoe. Gewoon een moment dat helemaal van ons is.
En ja, ik weet dat veel mensen daar iets van vinden. En dat mag. Ik snap het. Maar dit is mijn afweging. Ik wil mijn huwelijk niet kapotmaken. Ik wil mijn kinderen niet aandoen wat ik zelf heb meegemaakt als kind van gescheiden ouders. En ik ben in twaalf jaar nog nooit vreemdgegaan. Maar ik heb nu besloten dat als ik iemand tegenkom met hetzelfde, ik daar contact mee wil.
Via Tinder, Feeld of andere apps als SVC lukt het niet. Daar past dit verhaal niet. En laten we eerlijk zijn, veel vrouwen willen hier niets mee. Veel mannen trouwens ook niet. Ik snap het allemaal.
Stuur gerust een PM als jij die droom bent. Maar ik wilde het vooral even van mij afschrijven. Fijn weekend allemaal!
Mijn leven ziet er op papier best goed uit. Getrouwd, kinderen, koophuis dat bijna is afbetaald, fijne baan, leuke vrienden, sport. Eigenlijk alles op orde. Geen klagen.
Maar er is iets wat ik steeds meer voel. Iets wat al jaren onder de oppervlakte zit.
Vroeger, vanaf de basisschool al, was ik altijd wel in trek bij meisjes. Later bij vrouwen. Ik was een sociale gast, beetje populair, kreeg veel aandacht. En ik vond dat niet alleen leuk, ik genoot er echt van. Niet op een oppervlakkige manier trouwens. Ik had vaak relaties, omdat ik het fijn vond om met iemand te zijn. Intimiteit, verbondenheid. Dat was voor mij belangrijk.
Op een gegeven moment kwam ik in aanraking met drugs. Eerst soft, toen hard. En in die periode ontdekte ik iets wat ik niet eens goed kan uitleggen. Het ging niet alleen om de middelen, maar om het gevoel dat erbij kwam kijken. Warmte, verbondenheid, muziek, sfeer, lichtjes. De kachel aan, kaarsjes, knuffelen, praten over dromen. Chemsex, ja, maar vooral het hele plaatje. Jezelf helemaal geven, kwetsbaar zijn. Dat gevoel. Dat werd mijn verslaving. Niet de drugs zelf, maar de ervaring die erbij kwam kijken. Dat complete, liefdevolle moment.
Mijn vrouw is daarin heel anders. Van jongs af aan heeft zij nooit veel aanraking gekend. En is anti drugs. Geen knuffels, geen aai over mijn bol, geen lichamelijke warmte. Dus dat zit er ook niet in bij haar. We hadden vroeger wel veel seks, dat was ook fijn. En nu is zelfs dat weggevallen. Door veranderingen in haar lijf, door van alles waar ze zelf ook niks aan kan doen. Ik neem haar dat ook niet kwalijk.
Maar het resultaat is dat we al heel lang geen intimiteit meer delen. En ik ben pas 45. Het voelt soms alsof ik al met pensioen ben. Gewoon naast iemand liggen, zonder aanraking, zonder verbondenheid. Dat knaagt.
Ik heb het geprobeerd te bespreken. Alles gezegd. Ook voorgesteld om er een andere vorm aan te geven. Een open relatie, bijvoorbeeld. Maar ze nam het niet serieus. Of ze dacht dat ik weer met zo’n idee kwam. Dus dat liep dood.
Toch blijft het verlangen naar intimiteit met Chemsex. Wappen is de term. Niet naar een ander leven, maar naar die momenten die ik daarmee ooit heb gekend. Die intense warmte, dat gevoel van compleet zijn. En ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik dat nooit meer mag en kan meemaken. Nooit meer?
Mijn droom is simpel. Iemand ontmoeten met dezelfde gevoelens en behoefte. Waarmee ik af en toe zo’n dag, avond kan beleven. Misschien samen naar een festival, of gewoon een dag bij iemand thuis. Sfeertje aan, kachel op warm, kaarsen aan, fijne muziek. Praten, lachen, knuffelen, vrijen. En ja, ook gebruiken. Niet omdat ik het nodig heb om los te komen, maar omdat die combinatie van warmte, intimiteit, gesprekken en wappen – seks onder invloed voor mij het ultieme gevoel geeft. Dat je samen even in een andere wereld bent. Puur, eerlijk, echt. Zonder verplichtingen, zonder gedoe. Gewoon een moment dat helemaal van ons is.
En ja, ik weet dat veel mensen daar iets van vinden. En dat mag. Ik snap het. Maar dit is mijn afweging. Ik wil mijn huwelijk niet kapotmaken. Ik wil mijn kinderen niet aandoen wat ik zelf heb meegemaakt als kind van gescheiden ouders. En ik ben in twaalf jaar nog nooit vreemdgegaan. Maar ik heb nu besloten dat als ik iemand tegenkom met hetzelfde, ik daar contact mee wil.
Via Tinder, Feeld of andere apps als SVC lukt het niet. Daar past dit verhaal niet. En laten we eerlijk zijn, veel vrouwen willen hier niets mee. Veel mannen trouwens ook niet. Ik snap het allemaal.
Stuur gerust een PM als jij die droom bent. Maar ik wilde het vooral even van mij afschrijven. Fijn weekend allemaal!
