Zelfreflectie/van je afschrijven

De titel zegt het al, ik trap af:

Ik doe alsof ik niet om hulp schreeuw
Ik voel het in mijn buik, ik wil opgeven
Ik kan niemand vertrouwen, want niemand is te vertrouwen
Ik kan van niemand houden, want ik kan niemand vertrouwen

Ik droomde alleen maar van een leven vol liefde en financiële onafhankelijkheid
Maar toen werd ik opgepakt en ging heel me leven naar de klote, ik heb de lef om het te zeggen
Nu haat ik de stress die ermee gepaard gaat
Mijn angst is enorm groot en het is fucking gevaarlijk
Ik ben mijn vriendin kwijt, ik heb ons nooit kunnen redden
Eerlijk zijn tegen jezelf is fucking moeilijk ofniet?

Het is oké om toe te geven dat je fout zit
Het is oké om jezelf te verliezen als je een fout maakt
Het is oké om het vertrouwen te verliezen na een gebroken hart
Ik kan niet zeggen dat ik perfect ben, als ik dat wel doe, lieg ik je recht in je gezicht

Ik ben een leugenaar en ik lieg elke dag tegen mezelf
Ik doe alsof het goed met me gaat, maar dat is niet zo
Van binnen ga ik dood en ik hoop, want ik ben ook maar een mens

Ja, wat kan ik nog meer zeggen? Shit

Paranoize. zei:

De titel zegt het al, ik trap af:

Ik doe alsof ik niet om hulp schreeuw
Ik voel het in mijn buik, ik wil opgeven
Ik kan niemand vertrouwen, want niemand is te vertrouwen
Ik kan van niemand houden, want ik kan niemand vertrouwen

Ik droomde alleen maar van een leven vol liefde en financiële onafhankelijkheid
Maar toen werd ik opgepakt en ging heel me leven naar de klote, ik heb de lef om het te zeggen
Nu haat ik de stress die ermee gepaard gaat
Mijn angst is enorm groot en het is fucking gevaarlijk
Ik ben mijn vriendin kwijt, ik heb ons nooit kunnen redden
Eerlijk zijn tegen jezelf is fucking moeilijk ofniet?

Het is oké om toe te geven dat je fout zit
Het is oké om jezelf te verliezen als je een fout maakt
Het is oké om het vertrouwen te verliezen na een gebroken hart
Ik kan niet zeggen dat ik perfect ben, als ik dat wel doe, lieg ik je recht in je gezicht

Ik ben een leugenaar en ik lieg elke dag tegen mezelf
Ik doe alsof het goed met me gaat, maar dat is niet zo
Van binnen ga ik dood en ik hoop, want ik ben ook maar een mens

Ja, wat kan ik nog meer zeggen? Shit

Klik om te vergroten...

Wat naar voor je.
Sterkte met de relatiebreuk.

Je hebt de risico's gelopen en blijkbaar verloren. Maar dat neemt niet weg dat je een slecht mens bent en geen tweede kans mag krijgen.

Kordie zei:

Wat naar voor je.
Sterkte met de relatiebreuk.

Je hebt de risico's gelopen en blijkbaar verloren. Maar dat neemt niet weg dat je een slecht mens bent en geen tweede kans mag krijgen.

Klik om te vergroten...

Thanks man. Het is grotendeels van me af schrijven hoor. Niet zozeer een cry voor help. Zulke reacties zijn wel altijd welkom

Je bent een goed mens 👍🏼

Paranoize. zei:

Ik kan niemand vertrouwen, want niemand is te vertrouwen

Klik om te vergroten...

Welkom.

Paranoize. zei:

Ik droomde alleen maar van een leven vol liefde en financiële onafhankelijkheid
Maar toen werd ik opgepakt

Klik om te vergroten...

Flauwe blauwe spelbedervers!

Paranoize. zei:

en ging heel me leven naar de klote, ik heb de lef om het te zeggen

Klik om te vergroten...

- Hoe heet je?
- Jacqueline.
- Waar gaan we naar toe?

Paranoize. zei:

Nu haat ik de stress die ermee gepaard gaat
Mijn angst is enorm groot en het is fucking gevaarlijk
Ik ben mijn vriendin kwijt, ik heb ons nooit kunnen redden
Eerlijk zijn tegen jezelf is fucking moeilijk ofniet?

Klik om te vergroten...

Bijna onmogelijk.

Paranoize. zei:

Het is oké om toe te geven dat je fout zit
Het is oké om jezelf te verliezen als je een fout maakt
Het is oké om het vertrouwen te verliezen na een gebroken hart
Ik kan niet zeggen dat ik perfect ben, als ik dat wel doe, lieg ik je recht in je gezicht

Klik om te vergroten...

En jij niet alleen.

Paranoize. zei:

Ik ben een leugenaar en ik lieg elke dag tegen mezelf
Ik doe alsof het goed met me gaat, maar dat is niet zo
Van binnen ga ik dood en ik hoop, want ik ben ook maar een mens

Klik om te vergroten...

Maak je maar geen zorgen, je wordt vast nog wel een echte jongen.

Paranoize. zei:

Ja, wat kan ik nog meer zeggen? Shit

Klik om te vergroten...

"Chips!" Zeggen ze bij ons in de kerk.

Helpt dit?

Paranoize. zei:

Eerlijk zijn tegen jezelf is fucking moeilijk ofniet?

Klik om te vergroten...

Liegen tegen jezelf, dat is de échte bitch. Dat is wat je leven écht moeilijk maakt.

Eerlijk zijn tegen jezelf is wel even een stap, maar dat gaat alles makkelijker en beter maken.

Paranoize. zei:

Ik ben een leugenaar en ik lieg elke dag tegen mezelf
Ik doe alsof het goed met me gaat, maar dat is niet zo
Van binnen ga ik dood en ik hoop, want ik ben ook maar een mens

Klik om te vergroten...

En dat liegen en jezelf pijn doen heeft geleid tot deze eerlijkheid en zelfreflectie, wat een grote stap is.

Het liegen over hoe het met je gaat is heel herkenbaar. Hoe gaat het? Op deze vraag reageer ik altijd met 'ja goed' (terwijl ik mij diep verscheurd voel van binnen). Altijd chaos in mijn hoofd. Het gevoel dat je het overzicht compleet kwijt bent.
Ik schrijf nu ook maar even van mij af:
Ik heb mij altijd anders gevoeld. Het gevoel dat je nooit ergens echt bij hoort. Als kind had ik altijd heel veel angsten en stress. Ik was daardoor eigenlijk nooit helemaal mezelf. Op de Middelbare school werd het er niet beter op. Ik hoorde er totaal niet bij en naar school gaan vond ik vreselijk. Ik kreeg anorexia en was depressief. Ik dacht echt dat ik geen leuk persoon was en dacht altijd als ik straks ouder ben, zal het vast beter worden. Een grotere illusie is er niet.
Toen ik ging studeren ging het in het begin beter. Ik leerde medestudenten kennen die mij wel zagen staan. Ik kreeg ook een lieve vriend die soortgelijke dingen had meegemaakt tijdens zijn jeugd en tienerjaren. De scriptie schrijven werd alleen de hel. Het was in mijn ogen nooit goed genoeg en ik ging mensen ontwijken die zouden vragen of de scriptie al bijna af was. Ik was een en al zenuwen. Ik was al zo lang bezig met die shit en durfde daardoor niet meer om hulp te vragen. Er waren dagen dat ik me er gewoon niet toe kon zetten om er aan te werken en verzon allemaal smoesjes voor mezelf om iets anders te gaan doen. Ik voelde mij dan altijd heel erg schuldig, omdat mijn vriend gewoon naar zijn werk was. Uiteindelijk was ik zover om te kappen met de hele shitzooi. Ik was er echt helemaal klaar mee. Er leek een last van mijn af te vallen. Door te gaan werken, voelde ik me weer beter. Al waren er mensen die vonden dat ik beneden mijn niveau werkte, echt heel irritant. Als ze eens in mijn hoofd hadden kunnen kijken.... De eeuwige stress en chaos en daardoor slapeloze nachten. Helaas heb ik 13 jaar geleden de grootste fout in mijn leven gemaakt. Ik had een man leren kennen waarop ik verliefd werd. Ik ging bij mij vriend weg en ging met de 'nieuwe' vriend verder. Had ik toen maar geweten wat voor nare tijd ik met hem tegemoet zou gaan... Hij was een echte gaslighter. In het begin was het natuurlijk wel heel leuk. Anders neem je niet zo'n drastisch besluit. Al had ik altijd een onderbuik gevoel gehad en nooit echt het gevoel gehad dat hij van mij hield. Toen we twee kinderen kregen, ging het eigenlijk steeds minder goed. Ik kreeg een postnatale depressie na de geboorte van de eerste. Had hij niet eens door! Hij was er ook nooit, altijd aan het werk of naar vrienden en ik zorgde voor de kinderen en werkte daarnaast ook gewoon. Ik kreeg vaak te horen dat ik een zeikwijf was en dat ik niet spoorde. Hij verdraaide constant alles en was ontzettend jaloers. Als ik over een mannelijke collega vertelde, zag ik aan de blik in zijn ogen de jaloerzie. Mijn vriend zei toen dat die collega een vies mannetje was en mij alleen maar in bed probeerde te krijgen. Hij checkte ook meermaals mijn telefoon. Dus ik begon steeds minder te vertellen en ik voelde mij steeds minder begrepen en heel eenzaam. Ik vertelde niemand iets, omdat ik niet wilde falen. Ik had toch zelf voor deze relatie gekozen. Toen begon ik vreetbuien te krijgen en kotste dan alles weer uit. Heel triest. Ik kende boulimia verhalen en dat ik daar zelf nu mee te maken kreeg. Daarna heb ik een tijdje super veel gezopen en werd daar heel vrolijk van. Met mijn vriend leek het daardoor ook weer iets gezelliger. Die zoop vrolijk met mij mee. Toen heb ik hem op een avond na 3 flessen wijn over de boulimia verteld. Hij reageerde amper en leek het de volgende dag al vergeten te zijn. Ik stopte abrupt met zuipen, maar de boulimia werd toen weer erger. Drie jaar geleden had ik echt het dieptepunt bereikt. De boulimia was zo erg geworden dat ik pijn in mijn maag kreeg. Het gevolg was anorexia en ik begon mezelf te bewerken met een scheermes. Ik was totaal vervreemd van mij zelf. Was heel erg onrustig, mijn hoofd leek chaotischer dan ooit, had nergens meer zin in, begon weer met roken. Het ergste was dat ik totaal niet meer bij mijn gevoel kon. Ik had een giga muur om mezelf gebouwd om geen pijn meer te voelen. Dit alles zorgde er weer voor dat ik mij vaak een slechte moeder voelde en totaal geen eigenwaarde meer had. Ik kon mijn vriend niet meer verdragen en was blij als hij weer de deur uit ging. Ik voelde mij zo slecht dat ik de huisarts had gebeld en dat is echt niks voor mij. Ik los toch altijd alles zelf op... Ik voelde mij echt als een kleuter behandeld door de huisarts. Ik had inmiddels veel gelezen over ADD en herkende mij hier erg in. Ik vroeg of ik daarop getest kon worden, maar dat werd afgeblazen, omdat je toch niks had aan zo'n diagnose. Ik werd op een wachtlijst gezet om met de praktijk ondersteuner te praten. Ook dit hielp niet echt. Na 3 gesprekken zei ze dat ze mij niet verder kon helpen en mij op de wachtlijst voor de GGZ eetstoornissen zou zetten. Inmiddels ging het zo slecht dat ik mij opeens besefte dat ik voor mezelf moesten kiezen en weg moest bij mijn vriend. Al jaren spookte dat door mijn hoofd, maar ik was er ook bang voor om op mezelf te gaan wonen, maar het ergste vond ik dat mijn kinderen dan ook dagen bij hun vader zouden zijn. Maar dat moest dan maar. Ik had gelukkig vrij snel een huis gevonden en alles geregeld. Ik moet eigenlijk trots zijn op mezelf dat ik alles zelf gedaan heb. Ik moest helemaal opnieuw beginnen. Ik had amper spullen.
Ik had echt gedacht dat als ik mijn eigen huis zou hebben alles beter zou worden.Helaas gaat dat ook met ups en downs. De GGZ was een drama en ik was daar snel klaar mee. Het eet gedoe ging toen ook weer iets beter, maar 3 maanden later ging het weer helemaal fout tot de dag van vandaag. Het is echt elke dag een strijd en je kent het wel: morgen ga ik echt stoppen. Tegenwoordig is het een afwisseling van boulimia, af en toe weer drinken en drugs. Al zorg ik wel altijd dat ik gewoon mijn werk kan doen, voor mijn kids kan zorgen en als een 'normale' moeder mijn kinderen van school ophaal. Drugs gebruik ik doorgaans alleen op momenten dat ze bij hun vader zijn. Ik weet het: het is allemaal niet goed, maar het gaat toch goed met mij, want dat denkt de wereld om mij heen immers...

Eerlijkheid naar mezelf en daarmee dus ook naar anderen is waar ik in herstel de grootste moeite mee heb.

Altijd maar mooi weer spelen. Dat is wat ik altijd heb gedaan, van kind af aan al. En dat ging me een tijd lang heel goed af. Ik haalde goede cijfers, studeerde cum laude af, had een sterke vriendengroep. Maar van binnen werd ik verscheurd omdat ik me anders voelde dan anderen. En ik durfde met niemand te praten over twijfels die ik had. Over mijn geaardheid. Over andere dingen waar in bang of zenuwachtig voor was. Eigenlijk praatte ik over niets dat er echt toe deed.

Sterk blijven en doorgaan. Dat was een beetje wat ik probeerde te doen.

En nu in herstel gebeurt het nog steeds geregeld. Dan kom ik bij een (NA) meeting aan, vragen mensen hoe het gaat: ja goed. Maar tijdens de meeting voel ik maar al te goed dat ik er niet lekker bij zit. Gelukkig kan ik dat tijdens die meeting dan ook uitspreken. Daarmee oefenen helpt me ook om buiten de meetings om terug te komen op mijn woorden.

Want die eerste reflex om te zeggen dat het goed gaat, die zit nog steeds diep geworteld. Ego hooghouden. Maar het lukt wel geregeld om daarop terug te komen en soms zelfs om meteen te zeggen dat het wat minder gaat.

Voor mij was dit in het begin denk ik het grootste struikelblok om clean te kunnen blijven. Het ging tot zover goed. Dus als ik weer gebruikers gedachten kreeg, wilde ik daar vooral met niemand over praten. Want na een aantal maanden clean, moest dat niet meer aan de orde zijn.
Dat vond ik dus. Maar het werkte averechts.

Succes met je relatiebreuk @Paranoize. lijkt me een hele pittige situatie. Ik hoop dat je mensen gaat vinden die je wèl kunt vertrouwen. Dat verdien je!