Hoen

"Bedankt voor het delen van dit gevoelige verhaal, Vode. Prachtig geschreven ook! Ik hoop dat je dit monster met deze ceremonie en healing hebt kunnen overwinnen voor jezelf..."

"Mooi report ja! Geinige plaatjes ook Inderdaad, met meerdere mensen trippen kan heel gezellig en leuk zijn, maar in je eentje is het vaak leerzamer."

"Hoi lieve medetrippertjes en tripperinnetjes, aspecten van de eenheid van God, samen ronddobberend in de zee van oneindigheid.. Hier mijn eerste post en meteen mijn eerste tripreport. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden! Wie: Rudolf (man, 26) en ik (man, 25). Waar: Eindhoven Waarop: Grote pan paddothee. Dosis: geen idee hoeveel gram , een handvol kleine (en een paar gemiddelde) gedroogde mexicaanse uit mijn growkit, bleken sterke boefjes! Ik wil deze onverantwoorde manier van doseren dan ook absoluut niet aanraden (hoewel dit voor mij een heerlijk tripje bleek)... Wanneer: 27 januari 2009 Een volle theebuik Rudolf, al heel lang een goeie maat, gaf al vaak aan dat hij ook wel eens wilde trippen. Dit werd zijn eerste trip (en mijn 4e, ofzo). Op een avond nam ik een zakje wiet en een zakje zelfgekweekte paddo's mee naar hem. Ik ben gewend om paddothee in een grote pan met veel water te maken (heb eigenlijk geen idee wat het beste is hiervoor) en zocht Rudolfs grootste pan uit om te gaan brouwen in zijn lab. Een tijdje laten trekken, en daarna gezellig een kop sterke thee en een slappe film bij de joint ... laat maar komen wat komen gaat! Rudolf had daarvóór net gegeten (achja), ik een paar uurtjes ervoor. Ik had de magic soup smaak gegeven met een zakje groene thee en een zakje rooibos/honingthee. Met onze magen vol thee, versterkt door het jullie wel bekende warme, volle gevoel van paddo's in je borst en maag, lag Rudolf op zijn bank en ik op een stoel. Het duurde even voordat de grote hoeveelheid vloeistof werd opgenomen. Bij mij kwamen de eerste 'patroontjes' tevoorschijn die ik zag in de lichtval van een lamp op de muur. Ik dacht dat ik misschien te weinig had meegenomen, of dat die kleintjes niet zo sterk waren. Rudolf: "Ik voel nog niks..." Hij draaide zich op zijn buik en woelde met zijn hand door het witte hoogpolige tapijt: "Het is grappig als je zo met je hand... dat je dan allemaal zo... "... hij keek me verontwaardigd aan over de rare dingen die hij zelf ineens zei, terwijl ik zijn hand zag verdwijnen in de woeste tapijtzee, opgeslokt door alle krioelende haartjes, waarna de kleuren in zijn kamer veranderden en er een prachtige lichtshow ontstond. We voelden ons geweldig en de slappe lach zou de rest van de avond na vrijwel elke zin volgen. Ja, we zijn aan het trippen, ze doen 't! Evolutietheorie in chocolade Met een grote reep pure chocolade bijna helemaal achter mijn kiezen had ik wel zin om iets te drinken. Rudolf had een fles aanmaaklimonade en ik liep naar de keuken om die te pakken. De houtnerf in zijn laminaatvloer werd vloeibaar en de vloerplaten verschoven in de lengte, de ene rij naar links, de volgende weer naar rechts. De keuken was gehuld in een vreemde roze gloed. Sommige dingen bewogen of smolten. Vreemde inzichten schoten door me heen, maar ik kon het nu nog allemaal wel bevatten. Ik pakte de fles slappe ranja en nam een slok. Bijna meteen gaf ik Rudolf de fles en rende met bolle wangen richting zijn toilet. Daar lag de chocolade, verspreid in de toiletpot (deze alinea is vrij onsmakelijk...). Terwijl ik boven de pot hing, afwachtend op een eventuele volgende lading, zag ik hoe er in mijn braaksel in het midden een plasje chocomel lag (met een smiley erin die me aankeek), waar aan de zijkant takken uitgroeiden die zich in elkaar vouwden en met elkaar speelden. Het bleef maar groeien en veranderen. Het leek een moeras, inclusief bubbels in het water. Toen groeiden er uit het geheel allerlei cellen. Ik voelde heel sterk dat dit een voorstelling van een evolutieproces was.... op dat moment voor mij zeer duidelijk en gedetailleerd (ik kon er wel chocola van maken...). Voor mijn gevoel had ik wel drie kwartier enorm gefascineerd boven de pot gehangen en had het idee dat het al heel laat en ver in de trip was. Achteraf zag ik in mijn telefoon dat ik 10 foto's heb staan maken van het fascinerende plasje chocoladebraaksel en dat dit pas om 23:50 gebeurde, niet heel lang na het drinken van de thee. "Ej man, je moet een nieuwe WC-bril kopen." - "Hoezo?" "Deze is al aan het smelten." Buiten een frisse neus halen Op het begin van de avond zei ik al dat ik naar buiten wilde om Rudolf te laten zien hoe mooi je de natuur kunt ervaren tijdens een trip, en daar vonden we het nu wel 'tijd' voor. "Kom, we draaien nog een joint en gaan naar buiten." Ik begon te knutselen aan een joint. Een koud kunstje dat ik vrijwel dagelijks doe, werd mission impossible. Het mengsel van wiet en tabak zwom rond in mijn vloei, "Hé, niet wegzwemmen jullie!". Kleine visjes of beestjes, sommigen bruin en de anderen groen, hadden een kolonie gesticht op mijn lange vloei, die ik van links naar rechts moest balanceren om te voorkomen dat ze er vanaf liepen. Na voor mijn gevoel er zo'n anderhalf uur aan gewerkt te hebben, draaide ik de joint dicht en gaf hem aan Rudolf. Het hele ding viel uit elkaar.... "Heb je wel gelikt?" "Oja...".... Ook had ik de vloei met de plakrand aan de andere kant... Dit hadden we eerder moeten bedenken (al was het eigenlijk heel grappig om zo eens mee te maken)... Afijn, Rudolf was nog in staat om er iets rookbaars van te maken. Dit spul is dodelijk. (Voor je ego.) Hij woont in een appartement op 4 hoog. Op dat moment zat ik zelf in een mindfuck waar ik mijn ego helemaal mee verloor. Geen idee waar we waren. Ik keek uit het raam en ik dacht en zei "Shit.... hoe komen we óóit daar beneden?" De tocht omlaag duurde lang. De stenen trap smolt helemaal en droop naar beneden, terwijl de spikkeltjes op de treden door elkaar krioelden. Buiten liepen we naar een park vlakbij en staken we de joint aan. Struiken in de bekende vreemde patronen keken me raar aan en de kleuren waren echt enorm vet en intens. Rudolf bleef dingen tegen me zeggen, op een manier alsof hij echt een intelligent inzicht wilde vertellen en mijn reactie afwachtte. Zijn woorden raakten kant nog wal (rationeel denken lukte me sowieso niet zo goed meer) en ik keek hem onbegrijpelijk aan. Toen dacht hij terug aan wat hij me net had verteld en triggerde een lachkik met: "Shit, nee, dat sloeg inderdaad echt nergens op, HAHAHA!". Dit herhaalde zich de hele avond... Disco-avond en gesmolten straten We kwamen bij een basisschoolpleintje. Op de tegels waren allerlei kringen en cirkels geschilderd om over te hinken. Ze bewogen als spotlights over een 70's discovloer met allerlei prachtige kleuren en ik waande me John Travolta. Toen we terugliepen dacht Rudolf bij ieder gebouw dat het ook een basisschool was. Ik kwam aan bij een grote weg die we moesten oversteken. Hoewel ik honderden meters links en rechts kon kijken en er geen verkeer was, was ik heel voorzichtig. De honderden meters aan asfalt was namelijk veranderd in een dunne, vloeibare substantie. Er kwam dan wel geen auto aan, maar stel dat je met je voeten in die teer blijft hangen. Toen vertelde de stoep me de oplossing. De tegels van de stoep werden allemaal als over een lopende band naar mijn richting vervoerd, zowel van links als van rechts, waar ze naast mij samenkwamen en samen het asfalt overbrugden. Een oversteekplaats. Op dat moment kwam Rudolf, die was achtergebleven, eraan met nog een stuk joint. Hij zag fel groen en zijn gezicht vervormde in rare bubbels. Met enorm grote stappen stak ik met hem de weg over en haalde opgelucht adem aan de overkant. It's a jungle out here Toen we boven kwamen waren de kleuren in zijn appartement nog vreemder geworden. Wat hier volgde bestond uit vreemde mindfucks waarbij ik alleen "WOOOOW!!! .... eh... wat.. WAAAAUWW!!!" kon uitkramen en grote enthousiaste bewegingen met mijn armen maken. Er waren verder geen woorden voor wat er allemaal door me heen ging. Ik staarde weer naar het tapijt en mijn hele visuele realiteit bestond daaruit (+ closed eye visuals enz.), alles om me heen verdween in de oneindigheid en zoefde in een waas langs me af. Rudolf lag weer op zijn bank. Zijn dekentje was knalroze en zijn gezicht fel gifgroen. Op de momenten dat ik enigszins helder om me heen kon kijken, was de lichtshow in volle gang. Ik kreeg iets te veel impulsen om te verwerken en trok een dekentje met een luipaardpatroon over mijn hoofd. Bewegende jungle-kleuren en dingen op de muren deden nu de kamer in een rimboe veranderen. Ik liep voorzichtig door de kamer om hem te verkennen. Mindfucks zorgden voor tussenpauzes, waarna ik, wanneer Rudolf mij uitlachte, weer de controle kreeg en dacht: "Waarom sta ik hier in hemelsnaam met dat dekentje over mn kop...." De laatste uurtjes Maar de trip kwam herhaaldelijk weer heel sterk terug. Mijn ego verdween vaak volledig, versmolten met de oneindige waarheid. Ik wist niet meer WIE ik was, WAAR ik was en had (hoewel ik bij Rudolf om de hoek woon) geen idéé meer waar ik woonde of hoe ik ooit thuis zou komen. Ik gaf Rudolf nog een stuk chocola, dat ik met papier eromheen en al in mijn hand voelde smelten, "Vlug, pak aan!". Hij nam een hap en zei: "Hé, dit is pure chocola en het smaakt helemaal niet bitter!"... Ik kreeg weer de slappe lach: "WHAHAHAHA! Hoe kan chocola nou bitter smaken!?"... niks begreep ik ervan op dat moment, hoe erg ik ook mijn best deed en hoe hard Rudolf ook lachte. Ik herinner me dat ik op de grond zat, voor zijn gaskachel. Het leek een helse stookoven met steekvlammen en de kleuren uit het diepste van de hel. Heel grappig om te zien. De laatste uurtjes (geen idee eigenlijk hoe lang alles duurde) van de trip lag ik op mijn rug op de grond, kijkend naar het schouwspel in vreemde kleuren en vormen. Het werd al licht en ik werd moe, maar zat nog teveel in mijn trip. Ik kreeg een controlelus, geen vat meer op 'wat de bedoeling is'. Gedachten als 'Blijf ik hier op de grond liggen? Loop ik naar huis? ... Wat kan ik doen?' schoten door me heen. Uiteindelijk ben ik, toen de laatste restjes psilocybine aan het uitwerken waren, gewoon naar huis gelopen. Hoewel deze onvoorbereide trip minder spiritueel en inzichtelijk was dan mijn andere trips, was het wel mijn sterkste tot nu toe!"

"Hoi allemaal, Na enkele jaren weinig met psychedelica gedaan te hebben, probeer ik nu (met doelbewuste ideeën en redenen voor een trip) weer eens wat paddo's te kweken met een growkit. Helaas was een Mazatapec kitje onlangs mislukt en had ik 0,0 oogst. Nu ben ik bezig met een Ecuadorian kit en hebben we zojuist de eerste flush geoogst. Een aantal dagen geleden dachten we (tripgenoot en ik) al dat ze rijp waren voor de pluk, maar omdat ze wat aan de kleine kant leken en de hoed nog niet helemaal was opengegaan, hadden we ze nog even laten staan. De paddo's zien er nu alleen wat groen uit (al vóórdat ze waren aangeraakt), wat een aantal dagen geleden nog niet het geval was. Het lijkt volgens mij geen schimmel (behalve de paddo zelf natuurlijk) en ze ruiken ook naar wat ik van paddo's gewend ben. Ze zijn ook zelfs wat kleiner geworden, lijkt het. En zijn ze bijna allemaal gebogen en voelen ook erg slap en vochtig aan, heel buigbaar. Er stond een klein beetje condens in de zak. Het mycelium was overigens nog niet naar het oppervlak van het substraat gegroeid. Zou het kwaad kunnen om deze oogst te consumeren? Wat zou er eventueel mis zijn gegaan? Te vochtig in de ruimte? We hadden de bak alleen 1x gesoaked en er verder geen water in gespoten. Hopelijk komen er nog meer flushes die er beter uit zien... Voor mijn gevoel zijn ze gewoon wat te laat geplukt en te vochtig, maar nog wel bruikbaar. Ik ben echter wel benieuwd naar jullie input!"

"Gisteren hebben we ze (met groepje van 4 personen) geconsumeerd en het was een groot succes! De oogst zoals op de foto te zien was gedroogd nog maar 5,7 gram en we hadden het aangevuld met 2 porties truffels en thee getrokken van het geheel. Ze waren niet sterk, maar omdat er 2 mensen bij zaten die nog nooit hadden getript was dit perfect en het bleek een leuke introductie in de wereld van de natuurlijke psychedelica voor ze. Overigens heb ik die mislukte Mazatapec kit teruggebracht naar de smartshop en gewoon een nieuwe meegekregen nadat was vastgesteld dat het mycelium was uitgedroogd. Top service van die shop!"

"Roze olifant zei: Maakt het denk ik toch extra speciaal als ze zelf gekweekt zijn. :] Klik om te vergroten... Zeker! Het is even geduld hebben en weten wat je doet, maar als je ermee bezig bent en je ziet ze elke dag groter groeien, ga je er echt naar toe leven. Volgens mij voegt dat ook zeker wat toe aan de trips die je er uiteindelijk mee hebt. Wij laten ze groeien en zij laten ons groeien... mile:"

"Re: Naar het nul punt en verder. Prachtig report, DrippTone! Heb er erg van genoten. Vind het vooral vet dat je tripte met een heldhaftig doel en dit ook hebt bereikt (en ervan hebt geleerd). Ik begrijp ook wel dat je je gesprek met je 'negatieve ik' niet hebt gepost, iedereen heeft de keuze om zelf op zoek te gaan naar eventuele doelen en hun eigen waarheid. Wellicht is het niet eens mogelijk om alles in woorden te beschrijven, het gaat om het ervaren. Dit zijn wel de interessantste trips waar je na maanden nog inzichten uit kunt putten. Heel mooi. Bedankt voor het report!"

"Haha, mooi verhaal Vooral van dit stukje schoot ik hard in de lach: Toen ik gedaan had met spelen vroeg S of we bellen gingen blazen en ik riep JAAA met een grote glimlach op mijn gezicht, ik had er helemaal zin in! Klik om te vergroten... Echt grappig hoe paddenstoelen je soms weer lekker tot een klein kind kunnen maken Maar inderdaad een goed idee! Bellenblaas staat ook op mn lijst voor de komende trip!! Bedankt voor het schrijven!"

"heeel vet report, Paradox! Ik herkende me er heel goed in en volgens mij trippen we dan ook met zo'n beetje hetzelfde doel. En die filosofieën die je daaronder hebt gepost komen zo schrikbarend veel overeen met wat ik ooit in een trip heb opgeschreven, werkelijk ongelofelijk! Inderdaad, we zijn allemaal een aspect van elkaar... Heel mooi om te lezen, bedankt voor het delen!"