AudioAddict

"drugsmaatschappij zei: Mijn lievelingslied is Matilda van Alt-J. Just amazing en op ketamine al helemaal. Klik om te vergroten... Hier ging ik lekker op, wanneer ik de K- hole bezocht:"

"Delange1990 zei: Basecoke is voor junkies Klik om te vergroten... Wat wil je bereiken met deze opmerking?"

"Ik zit me nu te bedenken waarom ik dit allemaal schrijf.. Ik heb geen idee eigenlijk.."

"Goede avond! Zo'n 20 jaar geleden, nadat ik een alcohol fuik (licht aangeschoten) in reed, onderweg achterin de politie auto een flinke pluk zware van Nelle in mijn mond gestopt had, al huilend en kwijlend op de achterbank vraagt de agent mij of het gaat.. Ik reageer met de woorden dat ik het zo erg vind mijn rijbewijs te verliezen, "omdat ik vrachtwagenchauffeur ben kan ik mijn werk niet meer uitvoeren" De agent probeert mij tevergeefs te kalmeren terwijl ik probeer te verhullen dat ik echt iets fakking ranzigs in mijn mond heb. Eenmaal aangekomen op het bureau werd ik in een celletje van 1 bij 1 gezet. Het had een deur en een zit- blok. Geen kiertje, spleetje of gaatje te bekennen waar ik die gore kut shag uitspugen kon! Verdomme, heb ik weer. Uiteindelijk besloten de pluk shag door te slikken. Veel erger als nu zou het niet worden. En ik kreeg gelijk.. Niet veel later werd ik uit mijn kooi gehaald en voelde ik me even een agapornis in het bos, totdat we een kamertje in gingen waar een groot vierkant apparaat stond. Middels een slang moest ik krachtig blazen. Er klonk een toon. Doodse stilte. Nog een keer blazen. Weer de toon. Stilte... Mijn hart ging te keer als of ik doorgesnoven op een tekno feestje stond. De agent haalt diep adem en zucht. Zegt vervolgens: "Nou pik... je hebt mazzel". Ik vraag hem wat mij zo gelukkig prijst. Hij zegt: "In mijn carrière van bijna 30 jaar politie heb ik dit nog niet eerder meegemaakt. Je blaast 26% verschil tussen beide metingen. Ik kan hier niets mee, je mag gaan". Dat liet ik mij geen 2e keer zeggen en binnen een minuut stond ik buiten. Mijn gezelschap stond me op te wachten alwaar we gelijk de kroeg in zijn gedoken om dit bizarre tafereel te vieren en die gore smaak uit mijn mond weg te spoelen! Bedankt voor het lezen."

"FredKroket zei: Wat heeft dit met dit topic te maken? En sinds wanneer doet tabak je promillage laten dalen? Dat is gewoon een urban myth toch. Weet je zeker dat je niet gewoon een sterk verhaal van je gekke oom doorverteld? Klik om te vergroten... Dit verhaal is zeker waar gebeurd. Ik kan boeken schrijven van wat ik allemaal meegemaakt heb in het verleden. Voortaan zal ik proberen dat onder het juiste topic te doen, excuus hiervoor."

""Goed kijken hoe de baas et doet ehhh!!""

"Nou, als ik vroeger een deftige sleutel punt speed nam, was ik anderhalf dag wakker. Van 1 sleutelpunt!"

"Ik heb 1x Salvia gebruikt. Na een paar flinke teugen voelde ik me binnen enkele momenten zeer onbehagelijk. De leren zetel waarin ik mij bevond begon te versmelten met mijn lijf. Ik werd de zetel in gezogen en voelde toch een lichtelijke angst zijn intrede doen. Mijn beeld werd ook, hoe zeg je dat, van panorama, naar breedbeeld steeds kleiner. Na een paar minuten bedacht ik mij dat dit misschien toch niet helemaal mijn ding was en probeerde ik met alle kracht die ik in mij had mezelf uit de zetel te krijgen. Het voelde als of ik opgeslokt werd door een vuilniswagen, die een verse lading afval in zijn bak duwt. Mijn beeld werd weer iets groter.. had ik het gewonnen van de zetel? Eenmaal uit de zetel, althans dat dacht ik, probeerde ik mijn armen van de arm leuningen te krijgen, het leek alsof ik vast geplakt zat. Trekkend aan mijn armen ontstonden er slierten tussen de arm leuning en mijn arm. Heftig! Godzijdank duurde het geheel niet langer dan 10 minuten. En toen ik weer bij mijn positieven kwam bleek een andere maat van me in paniek door het huis te lopen, niet zomaar paniek, nee psychotische paniek... Mijn God, wat een bizar spul is dit.. en gewoon legaal. Het was de eerste en laatste keer Salvia.."

"Zweevteev zei: - Ik ben heel erg snel overprikkeld door zowel externe factoren als mijn innerlijke belevingswereld. Dat ik gevoeliger ben voor geluid dan de gemiddelde persoon had ik al een vermoeden van, maar ik heb heel erg gemerkt dat sinds ik met zoveel andere mensen in één huis woon (waarvan bijna iedereen ook wel iets van psychische problemen heeft), dat de mensen om me heen geluid echt aanzienlijk beter kunnen verdragen dan ik. Ik ben altijd degene die moet vragen of de muziek wat zachter kan tijdens het chillen, omdat ik het gewoon echt niet trek en ik me totaal niet kan focussen op én de muziek én een gesprek dat gevoerd wordt (niet te beginnen over meerdere gesprekken door elkaar heen). Als dit te veel wordt dan moet ik of een tijdje op m'n kamer zitten om te ontprikkelen of ik ga dissociëren en heb dan vooral last van mijn eigen gedachten/gevoelens en hoor en zie nauwelijks meer wat er om me heen gebeurt. Zat eergisteren toevallig bij een huisgenoot op z'n kamer en hij had de tv aan staan, een spel op z'n telefoon en hij was een gesprek aan het voeren met me. Het geluid stond echt niet bijzonder hard en als hij sprak dan was dit gewoon te verstaan, maar mijn brein kon zoveel verschillende bronnen van geluid die door elkaar heen gingen echt niet aan en ik zei toen na 5 minuten dat ik het niets persoonlijks was, maar dat ik de prikkels in zijn kamer gewoon echt niet trok en maar gewoon op m'n eigen kamer wilde gaan zitten, ook al kwam ik juist naar hem toe, omdat ik zin had om even met 'm te praten. - Er bestaat voor mij niet iets als "milde" emoties ervaren. Of ik ervaar emoties extreem intens, of ik ben compleet afgevlakt. Dit wisselt zich heel vaak af. Ik ben van jongs af aan al een heel emotioneel persoon geweest, dus dat ik me afgevlakt voel is zeer waarschijnlijk een gevolg van dat het mijn brein gewoon op een gegeven moment te veel wordt om zoveel intense en ook nog eens extreem vaak wisselende emoties te ervaren. Ik moet wel afvlakken, omdat ik anders gewoon het idee heb dat ik een psychose ga inschieten en ik mezelf noodgedwongen moet gaan verdoven met drugs of automutilatie om dat te voorkomen. - Aansluitend op het ervaren van intense emoties: ik ben eigenlijk iedere dag wel opgefokt om iets dat ik hoor van mensen om me heen, wat dan niet eens bedoeld was om me op te fokken. Heb heel vaak het idee dat ik het gevoel van intense woede ervaar namens de persoon die mij iets vertelt. Ze vertellen dan over een hele nare ervaring die ze gehad hebben en ik trek het gewoon niet als ik hoor van mensen dat ze zulk intens onrecht aangedaan zijn, tenminste, ik ervaar het als heel erg intens onrecht dat per direct recht gezet moet worden, omdat ik anders heel de dag opgefokt ben. Ik heb echt een soort heldencomplex of zo. Als ik zelfverzekerd ben over dat ik iemand ergens mee kan helpen, waarvan ik vind dat diegene mijn hulp verdient, dan zet ik alles opzij en ga ik ermee aan de slag, totdat ik tussen een paar minuten en een paar uur zo overladen ben dat ik niet meer kan functioneren, waardoor ik diegene niet meer kan helpen, waardoor ik weer een faalervaring erbij heb en een extra reden heb om me opgefokt te voelen. - Al deze bovenstaande dingen vergen ontzettend veel energie om dat vol te kunnen houden en mijn energievoorraad is gewoon echt niet groot genoeg daarvoor vaak, dus ik ben altijd ook wel gewoon moe, maar tegelijkertijd dwing ik mezelf ook om alle belangrijke dingen die er op een dag gebeurd zijn op te schrijven, zodat ik ze niet vergeet (te verwerken), maar dit zorgt ervoor dat ik over m'n eigen grenzen heen ga en uiteindelijk verschrikkelijk overprikkeld in bed eindig, met allemaal dingen die ik in m'n hoofd af ga die ik moet verwerken, om vervolgens niets echt te verwerken, doordat ik heel lang blijf nadenken hierover en amper tot niet slaap. - Ik kan verschrikkelijk slecht tegen veranderingen, maar dit heeft ook wel te maken met dat ik gewoon ongewild een heel erg turbulent en chaotisch leven heb (dat is sowieso deels de werkelijkheid, maar ik denk ook wel dat ik het misschien wel veel turbulenter en chaotischer ervaar dan het werkelijk is). Het vervelende is dat alle grote dingen die in m'n leven veranderen dingen zijn waar ik zelf geen controle over heb, zoals dat ik ieder jaar moet dealen met dat ik meerdere keren moet wisselen van behandelaar, door ergens anders te gaan werken/zwangerschapsverlof/wisseling van behandelingen etc. Ik heb in 7 verschillende steden gewoond en ben in totaal 11 keer verhuisd. Thuis wonen was geen optie meer, dus ben ik de afgelopen paar jaar maar gewoon een beetje her en der aan het zwerven. Ik woon nu in een daklozenopvang en ik ga binnenkort naar een vervolgplek, maar ik mag daar maar 2 jaar blijven, dus de stress van moeten verhuizen, opnieuw wennen aan je omgeving etc. is ook nog lang niet voorbij en dat geeft me ongekend veel stress. Ik kan er vast nog wel wat opnoemen, maar ik gok dat dit je vraag ook wel duidelijk genoeg beantwoord heeft. :') Klik om te vergroten... Ik heb zojuist tot hier gelezen en wil graag reageren. Wat ik in dit bericht zie staan is bijna volledig exact zoals ik me voel en mijn leven verloopt. Het verschil tussen jou en mij is dat ik niet aan de medicatie zit en niet zo vaak verhuist ben als jij. Pas een keer of 6 denk ik. Verder had dit uit mijn pen kunnen komen. Heel bizar om zoveel herkenning te lezen in één stuk tekst. Het opent op meerdere fronten mijn ogen, dingen waar ik mijn vinger niet op kon leggen schrijf jij hier zo neer... Dankjewel! En ondanks dat ik nog niet weet hoe je dagboek eindigt wil ik je in ieder geval een shitload aan kracht en liefde toewensen!! Ps. ik draag voor mijn overgevoeligheid van geluid speciale oordopjes sinds kort. Die halen de scherpe randjes weg van omgevingsgeluid. Ik draag ze nu regelmatig sinds een paar dagen en ben er zeer tevreden over. Mocht je interesse hebben hoor ik het graag. Je ziet ze amper zitten in je oor en kosten 3 tientjes. Ik ga gauw verder lezen!"