#1
^ dat zou ik wel heel tof vinden!
Ik snap wel dat je dacht dat ik graag mee wilde doen met zoiets, maar zoals ik in het eerste bericht al schreef kwam de vraag naar voren door een droom. Hierin stond ik op het punt om deel te nemen aan een ayahuascaceremonie. Ik was op de een of andere manier mijn bakje met het spul kwijt geraakt terwijl de rest van de groep het aan het drinken was. Van de leiding kreeg ik geen nieuwe dosis ondanks herhaalde verzoeken van mij, waardoor ik als enige nuchter bleef. Op een gegeven moment probeerde ik nogmaals om ayahuasca te vragen, maar onderweg kwam ik een vrouw tegen die mijn hoofd vast pakte en zei dat het een levensveranderende ervaring kan zijn (of iets dergelijks, ik heb het opgeschreven maar heb het niet bij de hand). Toen kwam er bij mij ineens veel verdriet naar boven en moest ik vreselijk hard huilen (ik werd ook huilend wakker uit de droom). De dag erna vertelde ik deze droom aan iemand anders en zo ontstond het vraagstuk omtrent vertrouwen. Zelf interpreteerde ik het zo, dat in de droom naar voren kwam dat ik een gebrek aan zelfvertrouwen heb. De andere persoon, echter, zag in de vrouw uit mijn droom een soort beschermengel die mij probeerde te waarschuwen voor een dergelijke ervaring. Dit vertel ik maar even ter illustratie![:)]()
---------------------------------------------------------------------
*Wijziging*
Ik heb het papiertje terug gevonden waar ik de droom op had geschreven, net nadat ik wakker werd. Deze versie is wat gedetailleerder en ook anders.
Ik deed mee aan een ayahuasca-sessie waarbij veel mensen waren, veel jongeren. Bij de opening van het ritueel zaten we in een cirkelvorm. Er was sprake van een warm contact en ik voelde me wel geaccepteerd, en niet zo onzeker. Iedereen kreeg een klein bekertje ayahuasca. Ik voelde me heel nerveus en twijfelde of ik het wel kon. De vrouw van de sjamaan nam me zonder iets te zeggen apart en luisterde naar mijn hartslag met een stethoscoop. Ik voelde dat m'n hart te hard sloeg. Daarna ging ik weer terug naar de groep, daar werd uitgelegd waar de toiletten waren en andere praktische dingen. Ik vroeg het nog eens na van de toiletten omdat ik wist dat er fysieke reacties konden komen. Ik zat op de grond terwijl de meeste aanwezigen op een stoel zaten. Mijn slaapzak was ik vergeten en dit zei ik hardop, en ik voelde mij een beetje dom (om bij zo'n gebeurtenis iets te vergeten). Wie iets wilde zeggen voor het zou beginnen, mocht dat doen. Een man keek mijn kant uit en wenste iedereen een goed leven toe en ik vond het vreemd overkomen, onecht, en had zoiets van 'je kent mij helemaal niet'. Men begon met drinken. Toen bleek ik als enige mijn bekertje kwijt te zijn. Het was nergens te vinden. Ik vertelde het aan meerdere personen maar zij wisten het ook niet.
Ik mocht van de sjamaan geen nieuwe dosis. Om mij heen raakten de aanwezigen langzaam in een andere bewustzijnsstaat en ik liftte een beetje mee met hun trips (ik zag patronen en voelde me wel erg lucide). Ik zocht nog even naar mijn bekertje, en vroeg weer of ik niet ook ayahuasca mocht; het antwoord was nee. Ik was geërgerd en zei 'dan ga ik toch als enige niet op reis!'. Daarna liep ik door de groep met extreem negatieve gedachten (bijvoorbeeld 'kanker') en vond dat niet kunnen omdat ik de trips van de anderen niet wilde verstoren. Ik besloot naar huis te gaan, maar niet zonder het nog 1x te vragen. Een vrouw met superblauwe ogen keek me toen strak aan en hield mijn hoofd vast en zei zoiets als dat de ervaring iets diep droevigs heeft. Dit had ik gezien bij de anderen. Toch wilde ik ook, maar ze zei ook dat je ziel voor altijd veranderde. Ergens wilde ik wanhopig mijzelf veranderen, maar ik was zo intens geraakt op droeve wijze door haar woorden en door mijn wens om te veranderen, dat ik in huilen uitbarstte (en wakker werd).
---------------------------------------------------------------------
Verders... je moet niet denken dat ik jouw specifieke intuïtie zie als iets dat tekort schiet, het is eerder zo dat ik intuïtie in het algemeen beschouw als een incomplete basis voor het nemen van beslissingen. Maar ik begrijp dat je het negatief opvat (ik had overigens niet voor niets het woord 'enigszins' ervoor gezet; compleet naïef zijn is weer wat anders) en wellicht had ik het beter simpelweg optimisme kunnen noemen. Maar ik denk 'niets' over jou hoor, en zie het maar zo: mijn eigen onkunde om een goed (volledig) vertrouwen in onbekende mensen te hebben op basis van intuïtie zorgt ervoor dat ik kritisch, doch met enige bewondering, kijk naar mensen die dit wel goed kunnen.
Ik snap wel dat je dacht dat ik graag mee wilde doen met zoiets, maar zoals ik in het eerste bericht al schreef kwam de vraag naar voren door een droom. Hierin stond ik op het punt om deel te nemen aan een ayahuascaceremonie. Ik was op de een of andere manier mijn bakje met het spul kwijt geraakt terwijl de rest van de groep het aan het drinken was. Van de leiding kreeg ik geen nieuwe dosis ondanks herhaalde verzoeken van mij, waardoor ik als enige nuchter bleef. Op een gegeven moment probeerde ik nogmaals om ayahuasca te vragen, maar onderweg kwam ik een vrouw tegen die mijn hoofd vast pakte en zei dat het een levensveranderende ervaring kan zijn (of iets dergelijks, ik heb het opgeschreven maar heb het niet bij de hand). Toen kwam er bij mij ineens veel verdriet naar boven en moest ik vreselijk hard huilen (ik werd ook huilend wakker uit de droom). De dag erna vertelde ik deze droom aan iemand anders en zo ontstond het vraagstuk omtrent vertrouwen. Zelf interpreteerde ik het zo, dat in de droom naar voren kwam dat ik een gebrek aan zelfvertrouwen heb. De andere persoon, echter, zag in de vrouw uit mijn droom een soort beschermengel die mij probeerde te waarschuwen voor een dergelijke ervaring. Dit vertel ik maar even ter illustratie
---------------------------------------------------------------------
*Wijziging*
Ik heb het papiertje terug gevonden waar ik de droom op had geschreven, net nadat ik wakker werd. Deze versie is wat gedetailleerder en ook anders.
Ik deed mee aan een ayahuasca-sessie waarbij veel mensen waren, veel jongeren. Bij de opening van het ritueel zaten we in een cirkelvorm. Er was sprake van een warm contact en ik voelde me wel geaccepteerd, en niet zo onzeker. Iedereen kreeg een klein bekertje ayahuasca. Ik voelde me heel nerveus en twijfelde of ik het wel kon. De vrouw van de sjamaan nam me zonder iets te zeggen apart en luisterde naar mijn hartslag met een stethoscoop. Ik voelde dat m'n hart te hard sloeg. Daarna ging ik weer terug naar de groep, daar werd uitgelegd waar de toiletten waren en andere praktische dingen. Ik vroeg het nog eens na van de toiletten omdat ik wist dat er fysieke reacties konden komen. Ik zat op de grond terwijl de meeste aanwezigen op een stoel zaten. Mijn slaapzak was ik vergeten en dit zei ik hardop, en ik voelde mij een beetje dom (om bij zo'n gebeurtenis iets te vergeten). Wie iets wilde zeggen voor het zou beginnen, mocht dat doen. Een man keek mijn kant uit en wenste iedereen een goed leven toe en ik vond het vreemd overkomen, onecht, en had zoiets van 'je kent mij helemaal niet'. Men begon met drinken. Toen bleek ik als enige mijn bekertje kwijt te zijn. Het was nergens te vinden. Ik vertelde het aan meerdere personen maar zij wisten het ook niet.
Ik mocht van de sjamaan geen nieuwe dosis. Om mij heen raakten de aanwezigen langzaam in een andere bewustzijnsstaat en ik liftte een beetje mee met hun trips (ik zag patronen en voelde me wel erg lucide). Ik zocht nog even naar mijn bekertje, en vroeg weer of ik niet ook ayahuasca mocht; het antwoord was nee. Ik was geërgerd en zei 'dan ga ik toch als enige niet op reis!'. Daarna liep ik door de groep met extreem negatieve gedachten (bijvoorbeeld 'kanker') en vond dat niet kunnen omdat ik de trips van de anderen niet wilde verstoren. Ik besloot naar huis te gaan, maar niet zonder het nog 1x te vragen. Een vrouw met superblauwe ogen keek me toen strak aan en hield mijn hoofd vast en zei zoiets als dat de ervaring iets diep droevigs heeft. Dit had ik gezien bij de anderen. Toch wilde ik ook, maar ze zei ook dat je ziel voor altijd veranderde. Ergens wilde ik wanhopig mijzelf veranderen, maar ik was zo intens geraakt op droeve wijze door haar woorden en door mijn wens om te veranderen, dat ik in huilen uitbarstte (en wakker werd).
---------------------------------------------------------------------
Verders... je moet niet denken dat ik jouw specifieke intuïtie zie als iets dat tekort schiet, het is eerder zo dat ik intuïtie in het algemeen beschouw als een incomplete basis voor het nemen van beslissingen. Maar ik begrijp dat je het negatief opvat (ik had overigens niet voor niets het woord 'enigszins' ervoor gezet; compleet naïef zijn is weer wat anders) en wellicht had ik het beter simpelweg optimisme kunnen noemen. Maar ik denk 'niets' over jou hoor, en zie het maar zo: mijn eigen onkunde om een goed (volledig) vertrouwen in onbekende mensen te hebben op basis van intuïtie zorgt ervoor dat ik kritisch, doch met enige bewondering, kijk naar mensen die dit wel goed kunnen.
Maar als ik zelfs het masker van ´de zoeker´afzet, wat dan? ...................