Weet iemand wat je oproept bij het nuttigen van paddo's?

Natozlato zei:

Je zit met 2 weken tolerantie na trippen, dwz dat je twee weken tussen iedere trip moet laten, anders werkt het niet goed.
Ik lees in je openingspost dat je een paar dagen geleden nog getript hebt?

Klik om te vergroten...

Als je nog nog maar enkele keren getript hebt dan kan het wel.
Je kunt dan gewoon trippen en effecten ervaren van de paddo's.
Als je het echt elke week een keer doet dan worden de effecten wel veel minder heftig en dat na een paar weken al.
Plus, en dit is handig om te weten, als je wekelijks tript dan ga je waarschijnlijk steeds vaker minder lekker , het zit dan meer in de weg dan dat het fijn/mooi/speciaal is.
Dit heb ik zo ervaren met paddos truffels en lsd.
Twee weken ertussen laten is eigenlijk nog te kort.
Dit was een reactie op de post van @Natozlato en niet aan topicstarter.

Deze wel ...
Doe rustig aan en heb respect voor de psychedelica.
Have fun!

Ooit tijdens een paddo trip ( 2 porties hawaiaanse) buiten mijn lichaam getreden ( 26 jaar geleden) en zag mijzelf liggen op bed. Het moment van besef, was ook meteen het moment dat ik weer in mijn eigen lichaam terug kwam en de trip door ging. Weet het nog als de dag van gisteren te herinneren, zwaar gefreakt over straat aan het trippen op weg naar huis....oversteken over straat was een soort roulette, want zag auto's als een lange slang door een grijze tunnel voorbij razen, maar heb de overkant gehaald. Door het park opweg naar huis leek het net of ik in een tekenfilm liep, geblokte bomen en intense kleuren vulden mijn perceptie en mensen waren grappige karikaturen....denk dat ze dat ook van mij vonden op dat moment. Op elke stoeptegel zag ik een wezen wat leek op de tazmaninan devil. Eenmaal thuis meteen door naar mijn kamer en zette muziek op, wat de trip compleet maakte, een flyer van trip to dreamland zal ik nooit vergeten en de vrouw op de flyer die in een koker aan slangen vast zat kwam uit de koker en begon te dansen op de muziek die aanstond. Woonde destijds nog thuis bij mijn ouders en ondanks dat ze het wel zagen en door hadden dat ik 'm flink aan het trippen was, kreeg ik mijn bord eten boven geserveerd. Je snapt wel dat, dat eten geen succes werd en hoe lang geen ik op dat eten aan het prakken en prikken ben geweest weet ik niet meer.....wel na een tijdje spacen en trippen in slaap gevallen en de dag erna weer de oude. Het is er wel een die ik nog steeds kan herinneren als de dag van gisteren.

tha watcher zei:

Woonde destijds nog thuis bij mijn ouders en ondanks dat ze het wel zagen en door hadden dat ik 'm flink aan het trippen was, kreeg ik mijn bord eten boven geserveerd. Je snapt wel dat, dat eten geen succes werd en hoe lang geen ik op dat eten aan het prakken en prikken ben geweest weet ik niet meer....

Klik om te vergroten...

Hahaha wauw! Wat lief en liberaal van je ouders!

@Fisherman's friend bedankt voor de aanvulling!

Wat je oproept ligt aan de dosering en je doopceel. In hoge doseringen God.

Kabouter Spillebeen🤣

OT: ligt aan je state of mind. Ik heb echt w leipe shit meegemaakt. Vriend van mij heeft echt horror ala excorsist en Blair Witch meegemaakr. Was in een oude grote villa van een maat.

Pietertje zei:

(...) Even later was het weg heeft iemand ook zo een ervaring?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat iedereen die tript soortgelijke dingen meemaakt en zich nadien ook dezelfde vragen stelt.
Zo vraag ik me nog steeds af wie of wat ik raakte tijdens de start van mijn tweede trip jaren geleden.

Ik had flink wat paddo's binnengespeeld en danste vrolijk in de kamer... mijn handen maakten draaiende bewegingen en overal waar ze naar wezen draaiden de dingen met hun mee... tot ik iets raakte... "Kan niet", beredeneerde ik onmiddellijk... "ik sta in het midden van de kamer, er is niets om tegen te stoten. Maken paddo’s mij zo gevoelig dat ik stofdeeltjes in de lucht kan voelen????" En terwijl ik dat bedacht keek ik naar mijn arm en zag hoe die losgelaten werd door een witte schim die in het niets verdween... WTF... ik was stomverbaasd. En toen sprak een stem geruststellend: 'niet bang zijn, ga zitten...'

Ik had thans niet de indruk ‘bang’ te zijn, wel geïntrigeerd, maar goed, het gebeurde allemaal zo snel en al bij al -hoe subtiel ook- was ik wel geschrokken van ‘iets te voelen’. Soit, de rest van die trip was supervet, maar ik ben die schim niet meer tegengekomen en heb er nog steeds het raden naar.

’t Is eigenlijk jammer dat een trip verandert zodra je over de dingen gaat nadenken, want dat laatste gebeurt vaak heel onbewust. Daarom (denk ik dan) dat die schim die ik voelde, verdween. Omdat ik op het moment van voelen, wilde begrijpen wat ik voelde. En ‘iets willen begrijpen’ is een vorm van ‘controle willen hebben’. En zolang je wil controleren (en dus niet kan loslaten, incl. ‘uw denken’ loslaten), is er geen totale overgave en kan je uw geest niet volledig verruimen. Maar totale overgave is best lastig als ge uzelf bijvoorbeeld afvraagt wat ge allemaal oproept…
Met andere woorden: zodra je in hogere sferen je zelf niet kan stilhouden, kom je terug op een aardser niveau. Zo kon ik ooit tijdens een trip mezelf op meditatieve wijze heel stil houden om na een flinke psychedelische wandeling heerlijk te baden in een zee van zaligmakend wit licht.. maar het werd ook direct weer donker toen ’t tot mij doordrong waar ik dacht te zijn…..

Tijdens verschillende trips had ik ook het gevoel vastgehouden te worden. Vooral mijn hoofd. Alsof ik zelf geen controle meer had over mijn lichaam. Alsof enorme handen mijn hoofd vastnamen, in de juiste positie brachten om dan hoppekee… een hoop volt te jagen door de kruin van mijn schedel. Bijzonder raar gevoel trouwens. Die ‘entiteit’ die me vasthield, voelde ook niet eng… eerder goedaardig en goedbedoelend. Maar wel machtiger dan mezelf.

Maar of je echt dingen of entiteiten oproept of kan oproepen en of ze ook écht bestaan zoals je ze ervaart..? Nee, dat geloof ik niet. Ik denk dat we onszelf graag vanalles (laten) wijsmaken. En het idee ‘dingen op te roepen’, is een voor de hand liggende verklaring van wat we ervaren hebben, maar niet direct kunnen verklaren. En het is ‘voor de hand liggend’ omdat we van jongsaf aan geconfronteerd worden met het ‘oproepings-idee’ via films, spelletjes, … Zoals Mindless hierboven schrijft denk ik dat we de verklaring ook beter zoeken in de relatie van ons zelf tot al het andere. Maar welke theorie is de juiste wanneer het gaat over dingen die niet tastbaar of meetbaar zijjn…?

Het blijft wat mij betreft een vet intrigerende mindfuck..