Geestelijke verslaving

Hi Melissa,

Ik vind het echt hartstikke goed dat je geen drugs gebruikt waar je kids bij zijn
(of als ze boven liggen te slapen oid)!
Zoals ik al eerder zei, ken ik genoeg mensen die dat wel doen en dat begrijp ik dus echt niet.

Maar wat ik me afvraag (en dit is absoluut niet bedoeld als aanval ofzo!);
als je kids na 't weekend (ik neem aan dat ze naar hun vader gaan dan?) weer thuis zijn, kan je dan de kater, die je vast wel heb na een weekendje feesten, helemaal negeren en er dus voor 100% voor ze zijn?
Dat lijkt mij namelijk erg moeilijk.

Een goede vriendin van me heeft 2 kids en zij en haar vriend gebruiken regelmatig speed als de kids thuis (en ook wakker) zijn. Ze snuiven dan wel in 't geheim en houden het echt wel goed voor hun kids verborgen maar eerlijk gezegd vind ik dit toch te ver gaan.
Maar ik heb geen kinderen dus wat weet ik er nou van; wat vinden jullie, moeders, Melissa & Lana, hiervan?

Ik praat er wel over met m'n vriendin en ze weet dat ik er moeite mee heb en dat heeft ze zelf ook wel 'n beetje maar toch doet ze het.
Laatst vroeg ik haar of ze er 100% zeker van is dat ze nu, terwijl ze drugs gebruikt, precies dezelfde moeder voor haar kinderen is als de moeder die ze zou zijn als ze geen (of weinig) drugs zou gebruiken.
Daar kon ze niet echt antwoord op geven.....

Ik ben nu zowat al 3,5 jaar clean van de harddrugs (speed en crack). Heb er anderhalf jaar over gedaan mbv een afkickcentrum om zo ver te komen. Tussendoor nog wel eens een lijntje pep of coke gedaan tijdens het uitgaan en 1 keer een echte terugval gehad die even aanhield.

Maar hoe lang zou een geestelijke verslaving duren. Zou dat ook aan een termijn verbonden zijn of zou je er je hele leven mee zitten. Het een plekje kunnen geven? Zal het altijd nog aan je vreten vanaf de achtergrond?

Ik voel me nog steeds een geestelijke junk. Ik geef er niet aan toe, maar het blijft toch knagen. M'n hele denken en doen stammen nog af van die tijd zeg maar. Het heeft me toch wel gevormd.
Aan de ene kant ben ik nu moeder, doe een opleiding en doe natuurlijk met m'n kind dingen die leuk zijn en ben ook echt een liefdevolle mama. Ondertussen 20 kilo zwaarder dan in m'n verslaafde tijd.
Weinig aan mijn buitenkant zegt nog iets over mijn verleden.

Maar toch laat het me niet los. Het was een leefwijze. Alles wat ik nu doe, lijkt zo truttig te zijn. Zo standaard, burgerlijk. Je moet wel voor je kind, met liefde ook.
Maar het andere leven blijft toch in je hoofd spelen. In plaats van vooruit te kijken, kijk ik veel achterom.
En laat me niet los, zonder verantwoording (nachtje weg zonder kind, stappen ofzo). En ik begaai het. Tegenwoordig met alcohol en weed. Maar begaaien zal ik het.

Echt zo gek. Dat het in je blijft zitten om die dingen te doen... En de gratis cadeautjes die je erbij hebt gekregen. Makkelijk in depressie, slecht geheugen, chaotisch enzovoorts.

Herkent iemand dit?

Ik herken dit inderdaad je(niet in mezelf maarja..). Stoppen met drugs is inderdaad gewoon je levensstyl omgooien. Ik ben bezig met stoppen met wiet maar dat is moeilijk voor mijn doen. Ik wens je veel sterkte en kan je verzekeren dat er licht aan de einde van de tunnel is.

een geestelijke verslaving is voor altijd..... tenzij je de andere kant van de munt realizeert...

daar bedoel ik mee.... dat een nieuwe visie essentieel is om de geestelijke verslaving te laten verdwijnen.... maar ik weet niet of dat bij iedereen of altijd gebeurt...

good luck...

is echt wel kut voor je
ja drugs kunnen idd behoorlijk met je geest/persoonlijkheid kloten...
ben nu volop bezig met drugsgebruik en vraag mij af of ik ooit wel eens zou stoppen,
ik zou mij namelijk geen leven kunnen voorstellen zonder drugs...
denk dat als ik zou stoppen, dat het mij voor de rest van men leven achtervolgt
maar dat ben ik maar natuurlijk
hoop dat het bij jou niet zo is

veel sterkte...

Thanks.
Ja dat heb ik zelf ook, ik kan me mezelf ook geen leven voorstellen zonder drugs. Maar als je een kind hebt en je neemt je verantwoordelijkheid, zul je moeten.
En da's het stomme. Die zooi blijft in je routine zitten. In het hoofd dan.

Heel gek dat je dat, als je nog volop aan het gebruiken bent, niet realiseert. Je denkt niet na hoe het zal zijn als je weer zonder bent. Want dat is dan niet aan de orde.

Lana zei:

Thanks.
Ja dat heb ik zelf ook, ik kan me mezelf ook geen leven voorstellen zonder drugs. Maar als je een kind hebt en je neemt je verantwoordelijkheid, zul je moeten.
En da's het stomme. Die zooi blijft in je routine zitten. In het hoofd dan.

Heel gek dat je dat, als je nog volop aan het gebruiken bent, niet realiseert. Je denkt niet na hoe het zal zijn als je weer zonder bent. Want dat is dan niet aan de orde.

Klik om te vergroten...

Lana, ik vind het ontzettend goed dat je gestopt ben met drugs, hebt gekozen voor je kind en je verantwoordelijkheden neemt. Respect!
Er zijn genoeg ouders die gewoon doorgaan met gebruiken, helaas...
Des te vervelender is het voor jou dat je zo'n last hebt van de gevolgen van je drugsverleden.
Ik hoop voor je dat het ooit overgaat maar zeker weten doe ik dat niet.

Hoe was je leven toen je nog wel gebruikte? Was dat een leuke periode?
Ik bedoel, was het het (de nare gevolgen die je nu ervaart) waard?
Of zou je, wetende wat je nu weet, niet aan drugs beginnen als je je leven over zou mogen doen?
Maar wat je ook antwoordt; ik vind dat je sowieso echt trots op jezelf mag zijn!

Sterkte meid!

Gala zei:

Lana, ik vind het ontzettend goed dat je gestopt ben met drugs, hebt gekozen voor je kind en je verantwoordelijkheden neemt. Respect!
Er zijn genoeg ouders die gewoon doorgaan met gebruiken, helaas...
Des te vervelender is het voor jou dat je zo'n last hebt van de gevolgen van je drugsverleden.
Ik hoop voor je dat het ooit overgaat maar zeker weten doe ik dat niet.

Hoe was je leven toen je nog wel gebruikte? Was dat een leuke periode?
Ik bedoel, was het het (de nare gevolgen die je nu ervaart) waard?
Of zou je, wetende wat je nu weet, niet aan drugs beginnen als je je leven over zou mogen doen?
Maar wat je ook antwoordt; ik vind dat je sowieso echt trots op jezelf mag zijn!

Sterkte meid!

Klik om te vergroten...

Tja.. Was het het waard... Da's moeilijk.. Uiteindelijk toch wel denk ik. Of toch weer niet.. Ik weet het niet.
Ik weet niet waar ik nu had gestaan als ik nooit was gaan gebruiken.

Drugs gebruiken en zeker de speed, heeft me in het begin heel erg geholpen. Het maakte m'n leven echt mooi, heel mooi. Ik ging met sprongen vooruit, in alles wat ik deed. Opslag op m'n bijbaantje, contacten maken met wie ik dat wilde, school ging goed zonder dat ik er wat voor deed.
Maar de boel viel steeds meer in duigen. Thuis eruitgeschopt, opleidingen vergald of er weg geschopt, overal gewoond of 's nachts buiten staan, bij elk baantje ontslagen, verkeerde mensen om je heen, gezondheidsproblemen enzovoorts.
Het ergste was nog wel het vervreemden van m'n familie. Niemand moest me meer. Ik was gewoon een junk en niemand die vroeg waarom ik het eigenlijk deed. Niet meer welkom zijn bij m'n eigen ouders, dat heeft me het meeste geraakt. Daardoor ging ik nog meer gebruiken en nog gekker doen. Al m'n frustraties wegsnuiven.
Maar wat je blijft onthouden zijn juist de leuke momenten. Want vaak kwam je ook weer mensen tegen met wie je echt stikgoed kon vagen en dat waren weer hele relaxte tijden. Kraakpanden enzo, dat zijn de leuke dingen. Het afwijkende leventje opzich is al verslavend vind ik.
En het idee dat alles dat je niet leuk vind, weg kunt snuiven. Je vergeet dat het alleen maar meer ellende teweeg brengt.

Aan de ene kant, ja het was het het waard. Ik ben daardoor geworden wie ik nu ben en eigenlijk ben ik best tevreden met wie ik ben. En welke opvattingen ik heb. Ik heb er ook dingen uitgehaald die ik mijn zoontje wil bijbrengen. In ieder geval vrijheid en ruimdenkendheid. En ik heb mensen om me heen die bij me passen.
Ondanks de ongemakken die ik er nog dagelijks van ondervind, ben ik toch best blij dat ik het heb meegemaakt.

Aan de andere kant.. Ik zou een mooie carrière tegemoed gegaan kunnen zijn zonder dope. Een beroep hebben kunnen kiezen dat ik graag gewild zou hebben. Ik zou me anders ontplooid hebben tot nu toe.
Of ik zou de ongelukkige loser zijn gebleven die ik me van binnen voelde voor ik ging gebruiken. Kan ook.
Want uiteindelijk ben ik wel gaan gebruiken omdat ik al doodongelukkig was.

Ik laat in het midden of het het waard was. Ik kan geen keuze maken.
Als ik slim was geweest, zou ik gelegenheidsgebruiker zijn geworden. Wel de voordelen van drugs, maar minder de nadelen omdat je dan tussendoor een normaal leven kunt opbouwen.

Oeps, sorry, beetje lang geworden.. Kan hier niet kort en bondig over zijn.

Lana zei:

Maar toch laat het me niet los. Het was een leefwijze. Alles wat ik nu doe, lijkt zo truttig te zijn. Zo standaard, burgerlijk. Je moet wel voor je kind, met liefde ook.
En laat me niet los, zonder verantwoording (nachtje weg zonder kind, stappen ofzo). En ik begaai het. Tegenwoordig met alcohol en weed. Maar begaaien zal ik het.

Herkent iemand dit?

Klik om te vergroten...

t is idd herkenbaar dat als de kids er niet zijn t bijna een moet is om te gebruiken.......
laatst waren ze gewoon thuis,toen was er niks aan de hand....
geen zenuwen,niks niet...
doordeweeks ook niet....
maar zo gauw t weekend is en alle kids zijn weg,dan begint de ellende.....
ik heb t er met mijn vriend nog over gehad dat t mischien een idee is om in ieder geval de jongste gewoon thuis te houden voortaan
maar achteraf vond ik dat een rot idee,dan is t net of je je kids bij je houdt zodat je niet in de verleiding komt,die gedachte vond ik nogal redelijk zwak van mezelf......
ik hoop zelf binnenkort weer een redelijke poging te doen om te stoppen.....
voorlopig nog ff niet,want ik mis nog steeds die motivatie die ik toen had....
voor nu ziet t er weer uit alsof ik drugs nooit uit mijn leven krijg,word er moedeloos van.....
en met die instelling werkt t natuurlijk niet he.......

melissa zei:

ik hoop zelf binnenkort weer een redelijke poging te doen om te stoppen.....
voorlopig nog ff niet,want ik mis nog steeds die motivatie die ik toen had....
voor nu ziet t er weer uit alsof ik drugs nooit uit mijn leven krijg,word er moedeloos van.....
en met die instelling werkt t natuurlijk niet he.......

Klik om te vergroten...

Waarom moedeloos? Do what feels good! Je leeft ten slotte maar 1x.

Als je jezelf schuldig voelt wanneer je gebruikt, waar het op lijkt als ik jouw bericht zo lees ... Tja, dan kan je waarschijnlijk beter geen drugs meer gebruiken. Maar in tegenstelling tot dat, voel je je goed wanneer je (recreatief) drugs gebruikt? Dan zie ik niet zo snel een reden waarom je zou moeten stoppen.

Er kan vrijwel geen twijfel bestaan als je bewust voor iets kiest. En hoe moeilijk dat soms ook kan zijn, bewuste keuzes zijn altijd beter dan een soep van onzekerheid.

Solidius zei:

melissa zei:

ik hoop zelf binnenkort weer een redelijke poging te doen om te stoppen.....
voorlopig nog ff niet,want ik mis nog steeds die motivatie die ik toen had....
voor nu ziet t er weer uit alsof ik drugs nooit uit mijn leven krijg,word er moedeloos van.....
en met die instelling werkt t natuurlijk niet he.......

Klik om te vergroten...

Waarom moedeloos? Do what feels good! Je leeft ten slotte maar 1x.

Als je jezelf schuldig voelt wanneer je gebruikt, waar het op lijkt als ik jouw bericht zo lees ... Tja, dan kan je waarschijnlijk beter geen drugs meer gebruiken. Maar in tegenstelling tot dat, voel je je goed wanneer je (recreatief) drugs gebruikt? Dan zie ik niet zo snel een reden waarom je zou moeten stoppen.

Er kan vrijwel geen twijfel bestaan als je bewust voor iets kiest. En hoe moeilijk dat soms ook kan zijn, bewuste keuzes zijn altijd beter dan een soep van onzekerheid.

Klik om te vergroten...

nee niet helemaal,ik word er moedeloos van als ik op lange termijn denk........
ik bedoel heb geen zin om straks achter mijn rolator met speciaal taxievervoer mijn drugsdealer te bezoeken......
om met mijn bejaarde vrienden in t bejaardentehuis achter de geraniums een snatzie te nuttiggen(bij wijze van spreken)
ik begon op mijn 18de met echt drugsgebruiken,toen ging ik er vanuit dat dat een tijdelijke fase was,dat als ik ouder zou worden ik ook wijzer werd........
maar t tegendeel is waar..........
hoewel ik grijs begin te worden,laat t wijs gedeelte nog ff op zich wachten.......
beter nog,ik voel mezelf nog steeds t zelfde als toen ik 18 was
dat beantwoord dan weer t cliche je bent zo oud als je je voelt......
inmiddels ben ik 33,toen ik 18 was vond ik dat al redelijk bejaard
dus ik ben benieuwd waar t straks echt eindigd,wat betreft leeftijd en gebruik......
ik ken personen van over de 50 die ieder weekend hun neus nog ophalen.....
en tja daar word ik redelijk moedeloos van ja
maar op t moment kies ik er zelf voor,en geniet ik er gewoon van........

Nou, dat heb ik nou ook Melissa. Als je nog redelijk jong bent, is het allemaal vanzelfsprekend.
En je denkt inderdaad van: dat houdt vanzelf wel weer op.
Maar je wordt ouder en ouder en het blijft ergens gewoon je lifestyle.

Ik zie mezelf ook niet op mijn 40e nog volop zuipen en blowen enzo. Laat staan het andere lekkers (maar goed, zuipen en blowen sta ik mezelf nu toe en de rest niet meer vanwege kind).
Maar om als een verlept wijf straks nog te gaan zitten gebruiken. Dat zie je gewoon niet echt in het toekomstbeeld. En toch gaat dat gebeuren als je het op een gegeven moment niet een halt toe roept.

Maar ik ben het met Solidius eens, als het nog steeds goed voelt, gewoon gaan. Je kent je grenzen denk wel.
Alleen een schuldgevoel is een heel verrot gevoel... Toch zeker als het tegenover je kinderen is.

Kinderen zijn funest als je van drugs houdt. Voor die jonge gastjes zet je echt heel je eigen leven opzij. Maar ik had zelf niet verwacht dat het me zoveel moeite zou gaan kosten innerlijk.
Ik dacht toen ik zwanger was: "Ik hou er straks zoveel van, dat het mijn hele leven vult en compleet maakt."
Tja, grotendeels wel, maar het bloed blijft toch echt kruipen waar het niet gaan kan!!!

Lana zei:

Nou, dat heb ik nou ook Melissa. Als je nog redelijk jong bent, is het allemaal vanzelfsprekend.
En je denkt inderdaad van: dat houdt vanzelf wel weer op.
Maar je wordt ouder en ouder en het blijft ergens gewoon je lifestyle.

Ik zie mezelf ook niet op mijn 40e nog volop zuipen en blowen enzo. Laat staan het andere lekkers (maar goed, zuipen en blowen sta ik mezelf nu toe en de rest niet meer vanwege kind).
Maar om als een verlept wijf straks nog te gaan zitten gebruiken. Dat zie je gewoon niet echt in het toekomstbeeld. En toch gaat dat gebeuren als je het op een gegeven moment niet een halt toe roept.

Maar ik ben het met Solidius eens, als het nog steeds goed voelt, gewoon gaan. Je kent je grenzen denk wel.
Alleen een schuldgevoel is een heel verrot gevoel... Toch zeker als het tegenover je kinderen is.

Kinderen zijn funest als je van drugs houdt. Voor die jonge gastjes zet je echt heel je eigen leven opzij. Maar ik had zelf niet verwacht dat het me zoveel moeite zou gaan kosten innerlijk.
Ik dacht toen ik zwanger was: "Ik hou er straks zoveel van, dat het mijn hele leven vult en compleet maakt."
Tja, grotendeels wel, maar het bloed blijft toch echt kruipen waar het niet gaan kan!!!

Klik om te vergroten...

stoppen is moeilijk
maar het uithouden is nog erger