Susanne zei:
Ja lijkt me ook frustrerend ja, wil je eindelijk het juiste doen. Wat bedoel je met het vervallen van je voorwaarden? In ieder geval nog steeds goed hoe je van de drugs af blijft. Hoe heb je die enkele terugvallen ervaren? Was dat eigenlijk zo lekker dat je meer wil, of viel dat mee? En is die vriendin een goede steun? Het is voor haar waarschijnlijk fijn om te zien dat het beter gaat. Ik vind het wel lullig om te horen dat niet gebruikende mensen je nu laten zitten. Zit je eigenlijk op een sport? Dat kan voor heel veel afleiding zorgen (cliche maar waar), en misschien leer je daar wat mensen kennen. In ieder geval volhouden he, wij hier op het forum steunen je
Ja, maar dat is ook het grote probleem de gevangenissen (en het leven erna), toch zeker in België.
Je zit uiteindelijk met strafblad wat het vinden van werk toch wel serieus moeilijker maakt.
En ja ik ben nu vrij in afwachting tot mijn proces, hier waren in het begin een hele hoop voorwaarden aan verbonden (urinetesten elke week, meldingsplicht, justitieassistent (reclasseringsambtenaar), CAD, cursus omgaan met agressie, avondklok (tussen 22h en 6h de woning niet verlaten), etc.
En die hebben ze nu niet meer opnieuw verlengd.
Ja, ik vind gebruiken nog steeds wel "fijn", maar gebruik bij mij is heel erg gedreven door de mate van waarin ik met verveling te kampen zit. Wat veel en vaak is.
Ja, die vriendin was vorige week ook nog eens op bezoek geweest hier.
Spreek haar wel geregeld. En bij haar is het ook helemaal niet het geval dat ze mij heeft laten vallen eigenlijk. Ook omdat ze in de zaak van mijn geweldsdelict, ook verhoord was geweest etc.
Zij is ook lang de vriendin geweest van een mededader uit die zaak. En ja heel gecompliceerde situatie. Zij kreeg dan ook bedreigingen van hem dat ze mij niet meer mocht schrijven, en hij had daarnaast haar dan heel erg bang voor mij proberen te maken.
Want ik zou haar ook zonder aarzeling vermoorden en gelijkaardige teksten.
Ik heb haar zelfs nog een brief geschreven, nadat haar (ex-)vriend van gevangenis was overgeplaatst omdat hij bijkomend verklaard had dat hij bedreigd werd door mij en ook door mensen die ik kende in de gevangenis.
Maar ik heb hem echt nooit bedreigd of laten bedreigen. Ik zou ook niet in kunnen zien waarom ik dat zou gedaan hebben toen. Hij heeft toen ook in die verklaring, heel veel schuld in mijn schoenen proberen schuiven en zelf een slachtoffer proberen uithangen.
En daarin had ik al duidelijk gezegd tegen haar van ik wil vrienden blijven met jou, ook al is dat nu misschien niet praktisch haalbaar. Dat dat moeilijk zou zijn dan begreep ik zelf ook wel.
Maar haar moeder heeft die brieven dus blijkbaar tussen de post uitgenomen en de vuilbak ingesmeten blijkt nu.
Heb haar nu ook bepaalde delen van het dossier uitgelegd en haar ook enkele dingen laten lezen.
Want veel van die dingen wist zij dus helemaal niet of ze hadden haar een andere "waarheid" verteld. Ik kan met documenten uit het echte dossier laten zien en lezen.
Zij was eigenlijk ook wel de enige vriend/vriendin die totaal niet gebruikt die ik de afgelopen laatste paar jaar nog heb gehad. En zij heeft mij in mijn (toch wel ergste) periode in mijn leven meegemaakt, spuiten zetten waar zij bij was en van die dingen waren toen ook (voor mij) de normaalste zaak van de wereld. Zij heeft mij zelfs nog redelijk vaak geholpen als ik zelf echt weer geen ader kon vinden en dan hielp ze mij wel met eentje te zetten.
Ik heb daar ergens ook wel een heel erg slecht gevoel bij achteraf bekeken, heb haar dit toen ook al ooit gezegd en vorige week ook nog eens.
Zeker omdat zij toch jonger is als mij (wel heel erg volwassen voor haar leeftijd).
Maar toch ga ik er wel van uit dat dit soort dingen toch een redelijke impact en redelijk schokkerend effect moeten hebben gehad.
Maar in die tijd was mijn denken zodanig gefocussed op mijn drugs (ofja shot), dat ik ook in de aanloop naar een injectie, heel veel van mijn zelfcontrole verloor, ook mijn zelfrespect (met name naar mijn lichaam toe, ik draag mijn littekens nog steeds), mijn schaamtegevoel ook bijna helemaal kwijt was. En ik mij dit dan ook telkens pas achteraf zelf besefte.
Ik blijf er zelf ook bij, ik heb iets fout gedaan. Maar ik kan nu de klok ook niet meer terugdraaien. Alles is nu eenmaal gebeurd zoals het is gebeurd.
En dit soort zaken mogen ook gewoon nooit nog eens gebeuren.
Ik heb ook sinds ik vrij ben ook geen enkele uiting van fysieke agressie meer gehad.
Verbaal ben ik nog wel eens agressief, maar dit komt eerder dan eens tot uiting in een gesprek met duistere, sarcastische humor.
Voor ik vast kwam te zitten had ik de laatste 5 jaar, ook nog maar heel zelden last gehad van fysieke agressie die tot uiting kwam. Ik zou mijzelf eerlijk gezegd ook niet beschrijven als een vechtersbaasje (of iets in die richting), ik ben ook best wel een prater, iemand die naar oplossingen probeert te zoeken als er problemen zijn. Maar heel soms komt die andere kant toch weer in een opwelling bovendrijven.
En hier ben ik ook wel best bang en bezorgd om, want nu gaat het wel weer een hele tijd heel stabiel (zoals het vorige ook wel al een paar keer was;
Maar ik heb die cursus "omgaan met agressie" niet kunnen afmaken.
En ik weet persoonlijk ook niet direct een instantie of psycholoog die hier specifiek mee werkt.
Plus daarnaast moet ik mij echt wel oké voelen bij die psycholoog/hulpverlener, ik heb genoeg psychologen/psychiatrische verpleging/begeleiders/hulpverleners, etc gehad.
En daar zitten mij een heel pak (Toch wel minstens 80 procent) helemaal niet geschikt zijn voor hun job. Ik verwacht toch wel een redelijke basiskennis over drugs/middelen bij psychologen (wat ik extreem voor psychologen die dan ook nog eens constant met verslaafden moeten werken).
Ik zal hier een voorbeeldje van geven van toen ik nog in de psychiatrie van Tienen zat.
Mijn persoonlijke psycholoog daar beweerde ooit in een gesprek met mij, waar mijn moeder ook bij aanwezig was dat onder andere GHB behoorde tot de "amfetaminen" en nog enkel van die uitspraken waar ik toen als 16 jarige echt de stuipen op mijn lijf kreeg.
Mijn moeder wist zelfs dat die man complete onzin uit aa het kramen was en heeft daar ook nog serieus over geklaagd.
En dan hebt ge altijd de rest van het personeel daar die met een uitleg afkomen van "ja, maar zo een specifieke dingen moet die man toch niet weten om zijn vak uit te voeren".
Ja ik vind als ge met verslaafden bezig zijt, ge toch wel om te beginnen moet weten wat de middelen zijn waaraan de patiënten een verslaving hebben, hoe deze middelen werken (effecten op het lichaam, effecten op de geest, werking op de neurotransmitters, etc)
En nee ik zit niet op een sport. Ik ga soms wat voetballen met een vriend van mij.
Ik heb ook een tijdje wat proberen lopen (rennen), maar dit is echt marteling voor iemand die toch dik meer als 100kg gewicht meedraagt. Dit is heel zwaar op mijn enkels en knieen.
Dit is trouwens tegenover de afgelopen 10 jaar ongeveer toch wel al een redelijke goede stap vooruit. Want buiten zaalvoetbal in schoolverband toen ik een jaar of 15 was, heb ik eigenlijk helemaal niets qua sport gedaan. Buiten dan wandelen (als je dit ook als sport ziet...), dat is wel iets wat ik vaak deed de laatste 5 jaar, en iets wat ik nu ook nog steeds doe.
Ik probeer zeker wel vol te houden, maar in deze omstandigheden (geen werk, verveling, etc) is het voor mij persoonlijk bijna onmogelijk om het gebruik aan de kant te zetten.
Maar met drank ben ik nog steeds helemaal gestopt, heb ook al meermaals een pintje ofzo aangeboden gekregen, telkens nee bedankt.
Ook nog sos aangeboden gekregen vandaag (is nu wel een middel dat ik echt niet snel zal nemen), maar toch hier ook netjes voor bedankt.
Het is nu voornamelijk mijn amfetaminegebruik (ik ga niet zeggen onder controle of dat ik gecontroleerd gebruik, of iets dergelijks) wat terug mijn "grote" probleem aan het worden is.
Ik probeer wel zoveel mogelijk te doen om geen extreme periodes meer aan één stuk wakker te zijn zoals vroeger eigenlijk heel gewoon was op den duur.
Buiten ooit eens één nachtje, en tot nu toe een tweetal weekends toch wel het ganse weekend. Kan ik het redelijk in toom houden, ook op weekdagen als ik dan gebruikt heb toch wel stil staan bij dat ik toch wel zou willen slapen die nacht. En eigenlijk lukt dit toch wel aardig.
Ik wil ook niet in die sleur van een amfetamineverslaving terecht komen terug.
Met serieuze uitputting & een tekort aan vitaminen/voedingstoffen toch wel als voornaamst gevolg. En moest er dan eens werk zijn eindelijk, zal ik wel even mij terug moeten aanpassen aan een ritme en een paar dagen goed extra rust nemen.