Partner liegt over drugsgebruik

Ik zou het er voortaan ook vaker over gaan hebben met hem. Als ik jou was zou ik bijvoorbeeld wel nieuwsgierig zijn naar welke middelen hij dan gebruikt en hoe dat werkt en zo. Als hij er meer aan gewend is om dit soort dingen met je te bespreken en als hij weet dat je daar niet gek op reageert, wordt het mss ook makkelijker voor hem om het vaker en sneller tegen je te zeggen als hij iets gebruikt heeft of hoe zijn avond was.

Lemster zei:

.... Zeker omdat we net een baby hebben gekregen. Het zou veel op het spel zetten maar ik hou van hem en misschien als hij mij genoeg zou vertrouwen om ook dat te vertellen, hoe lelijk ook, ik nog meer van hem zou gaan houden. Ik wil hem accepteren hoe hij is omdat ik ook wil dat hij mij accepteert hoe ik ben. Over zijn liefde voor mij twijfel ik niet.

Klik om te vergroten...

Misschien wilde hij gewoon even vluchten na alle spanningen rond de nieuwe geboorte en de extra drukte in huis. Kan ook zijn dat hij zich opeens ouder begint te voelen en denkt nu of nooit, want anders lukt 'het' me niet meer. Ik weet niet hoe oud hij is, maar een midlife crisis is uitgesloten? Dan heb je ook nog 'the seven-years itch'. Het kan van alles zijn. Misschien komt hij ineens als homo of bi uit de kast.

Je zei dat je een keer hebt geopperd om jullie seksleven spannender te maken. Vindt hij je nog (evenveel) seksueel aantrekkelijk denk je? Hoe sta je er tegen over als hij een open relatie met je zou willen? Dat hij heel veel van je houdt, je nooit zal verlaten, maar seksueel meer (spanning) nodig heeft. Is dat met jou bespreekbaar?

Het kan ook zijn dat hij al heeft willen proberen om seks met iemand anders te hebben, maar dat hij zich schuldig voelt naar jou/jullie toe en hem mede daarom (afgezien van drugs) niet overeind krijgt. Vandaar de kamagra. Als dat zo is, dan zit hij behoorlijk klem met zijn gevoelens. Is vooralsnog allemaal speculatie.

Sterkte!

HoMaar! zei:

Rond het middaguur thuiskomen na een nacht doorhalen duid inderdaad sterk op drugs gebruik. Drugsgebruik in combinatie met een geile uitspatting waarbij veel lichaams vloeistoffen worden uitgewisseld.
Dit de volgende dag thuis aan vriendinlief trots vertellen heeft gebleken een zeer kleine waarschijnlijkheid.
TO, niet getreurd, hij kan nog steeds van je houden hoor.

Klik om te vergroten...

Jij blijkt dus gelijk te hebben. Hele beerput is open gegaan. Helaas. Ik probeer een nieuwe start te maken maar heb veel moeite met wat er is gebeurt.

Lemster zei:

HoMaar! zei:

Rond het middaguur thuiskomen na een nacht doorhalen duid inderdaad sterk op drugs gebruik. Drugsgebruik in combinatie met een geile uitspatting waarbij veel lichaams vloeistoffen worden uitgewisseld.
Dit de volgende dag thuis aan vriendinlief trots vertellen heeft gebleken een zeer kleine waarschijnlijkheid.
TO, niet getreurd, hij kan nog steeds van je houden hoor.

Klik om te vergroten...

Jij blijkt dus gelijk te hebben. Hele beerput is open gegaan. Helaas. Ik probeer een nieuwe start te maken maar heb veel moeite met wat er is gebeurt.

Klik om te vergroten...

Vervelend dat het toch zo is uitgepakt. Sterkte ermee

Ahh jeetje wat rot zeg! Hoe gaat het nu verder tussen jullie? Sterkte!

Klote zeg! Heel veel sterkte in ieder geval.

Ik ben van de week maar naar psycholoog geweest. Ik wil weer mezelf zijn. Kwam hier allemaal 3 maanden na de bevalling achter. Ik was nog niet echt fit.
Gaat veel door mijn hoofd. Drugsgebruik beperkte zich ook niet tot xtc. Zag iets over ghb ook. En dan ook nog onveilige seks met anderen. Hoe hij praat over vrouwen. Ik heb het nog nooit zo moeilijk gehad. Sinds die dag raast het in mijn hoofd. Op zoek naar een oplossing en op zoek naar een antwoord op het waarom. Ik kan niet meer naar mezelf kijken op fotos van mijn zwangerschap. Ik vind mezelf een sukkel daar . Weet daar van niets. Denk dat ik gelukkig ben.
Ik krijg het advies van mijn vertrouwelingen om het toch te proberen voor de baby. En er is ook liefde. Dat is natuurlijk niet weg.
Ik heb zo een spijt van alles. Van hem en van ons kindje. Ik vind het zo erg dat ik dat denk van mijn kindje. Ik zou nu van hem moeten genieten.

Bedoel je nu te zeggen dat je spijt hebt van je kind?
Of bedoel je het meer dat je spijt hebt dat je samen een kindje hebt, omdat de vader zo ontrouw is geweest naar je? En je dus wel een kind wil, maar niet met deze vader.

Ik wil graag wat dingen zeggen maar ik ben bang dat het allemaal zo cliche is.

Ik heb het topic mee gelezen maar nooit gerageerd omdat mijn gevoel ook zei dat jij correct zat met je vermoedens. Mocht je fout zitten wilde ik het vuurtje in je hoofd niet aanstoken. Of nog meer verwarring zaaien, dat is wel het laatste wat je kon gebruiken.

Ik vind het ook heel jammer om te lezen hoezeer dit een negatieve invloed op je heeft. Zeker de kijk die je nu naar jezelf hebt. Ik kan roepen dat het niet aan jou ligt etc. maar dat gaat denk ik weinig zin hebben. Jij weet rationeel ook wel dat niks van dit jou schuld is, het zijn alleen die emoties die nu door je heen razen die je beeld vertroebelen. Ook niet gek natuurlijk, het lijkt me volkomen normaal dat je nu even flink in de war bent en je uit moet pluizen welke emoties nu waar bij horen. Ik hoop dat het punt snel komt voor je dat je dit bedrog niet aan je eigen karakter bind, maar aan het zijne.

Ik weet niet of je het al gedaan hebt maar ik zou zeker een soa test laten doen om zeker te weten dat de vader van je kind geen bezoekers heeft mee genomen. Aan je verhaal te lezen heb ik niet het vermoeden alsof hij daar ook maar een beetje rekening mee heeft gehouden.

Je bent geen sukkel dat je het niet door had, je had het immers wel door. Misschien dat je het weggestopt hebt omdat je de waarheid niet wilde weten. Je wereldje zou dan instorten en er zijn weinig mensen die dat een mooi alternatief vinden. Logisch dus ook dat je je tijd hebt genomen om je vermoedens bevestigd te zien worden, en dat je moed hebt moeten verzamelen over de tijd heen.
Voor jou om dit aan je man te vragen kan ook als bedrog aanvoelen. Je vraagt het namelijk niet als je hem vertrouwt. Die vraag stellen heeft meerdere emotionele barrieres waar je overheen moet. Als die vraag makkelijk zou zijn dan zit er denk ik al iets goed mis in de relatie van jou kant.

Ben trots op jezelf dat jij de persoon in de relatie bent geweest die trouw is geweest. Die heeft gewerkt om samen een leven op te bouwen. Je eigen acties heb je onder controle, die van een ander niet.

Mocht je gewoon even wat kwijt willen dan ben je welkom om hier even je hart te luchten, hoe onbenullig jij ook denkt dat het is.

Een ex van mij ging ook vreemd en ontkende het, aan de andere kant was ik toch al van plan om het uit te maken dus het deed me absoluut niks. Ik vond het alleen jammer voor zijn nieuwe scharrel die nog moest ontdekken wat voor eikel ze aan de haak dacht te slaan.
Ik hoop dat jij je "oneerlijk ex" verhaal kan afsluiten met een "opgeruimd staat netjes" gevoel. Zoals ik dat ook had zonder ook maar enige twijfel aan mij als persoon te hebben. Mijn verhaal komt absoluut niet in de buurt van het jouwe, but then again, ik hoop dat jij dezelfde opluchting gaat voelen die ik ook voelde als de tijd daar is.

Ik ben het eens met Zweibeiner

Mijn ex is ook wel eens vreemd gegaan in de periode dat ik behoorlijk depressief en overspannen was, daar zijn we toendertijd weer bovenop gekomen. Al ligt de situatie bij jou iets complexer wellicht. Maar ik bedoel, het is niet alsof het niet kan. Het had alleen wel héél veel tijd nodig. En het vertrouwen was flink verneukt. Ik ben nooit jaloers, en toen werd ik dat ineens wel. Het voelt ook zo naar en stom naderhand, alsof jij degene bent die de fout heeft gemaakt. Maarja... Ik vind het tegelijkertijd kortzinnig om te zeggen dat je een relatie direct verbreekt als iemand anders vreemd is gegaan.

Maar je moet doen waar je je goed bij voelt uiteindelijk. Als er nog liefde is vanaf jouw kant, en vanaf zijn kant uiteraard, kun je het altijd nog een kans geven en zien waar het op uit draait. Maar ik denk dat een groot deel afhankelijk is van zijn instelling m.b.t. jullie relatie. Als hij er nu niet 100% voor gaat en jou laat zien dat jij hem weer langzaam kunt gaan vertrouwen, schiet het niet op toch?

ZERO- zei:

Ik ben het eens met Zweibeiner

Mijn ex is ook wel eens vreemd gegaan in de periode dat ik behoorlijk depressief en overspannen was, daar zijn we toendertijd weer bovenop gekomen. Al ligt de situatie bij jou iets complexer wellicht. Maar ik bedoel, het is niet alsof het niet kan. Het had alleen wel héél veel tijd nodig. En het vertrouwen was flink verneukt. Ik ben nooit jaloers, en toen werd ik dat ineens wel. Het voelt ook zo naar en stom naderhand, alsof jij degene bent die de fout heeft gemaakt. Maarja... Ik vind het tegelijkertijd kortzinnig om te zeggen dat je een relatie direct verbreekt als iemand anders vreemd is gegaan.

Maar je moet doen waar je je goed bij voelt uiteindelijk. Als er nog liefde is vanaf jouw kant, en vanaf zijn kant uiteraard, kun je het altijd nog een kans geven en zien waar het op uit draait. Maar ik denk dat een groot deel afhankelijk is van zijn instelling m.b.t. jullie relatie. Als hij er nu niet 100% voor gaat en jou laat zien dat jij hem weer langzaam kunt gaan vertrouwen, schiet het niet op toch?

Klik om te vergroten...

Lieve reacties van jullie allemaal. En het gaat allang niet meer over drugs. Misschien word ik straks wel naar een ander forum doorverwezen
Thanks Zweibeiner voor je uitgebreide reactie. Natuurlijk weet ik rationeel alle dingen die jij zegt. Tegelijkertijd ben ik overweldigd door alle emoties. Het is nu wat rustiger. Ik ben wat rustiger. We brengen alleen de weekenden samen door zodat ik doordeweeks kan "ademhalen" hij weigert op te geven. Wil er voor vechten. Heeft spijt van alles. Dat vind ik goed. Kan niet mee vechten want ik moet eerst mezelf maar weer eens vinden. Klinkt zo vaag en cliche maar het voelt zo. Ik zag een tedx talk van een bekende relatie therapeute " why do people cheat" daar herken ik een boel in. Leuke talk, ook met humor gebracht misschien vind je het leuk om te kijken. Ze heet Esther Perel.

Ik heb nog steeds momenten dat ik niet wil dat dit mijn leven is maar daar ga ik aan werken.
Er is ook wel meer. Tijdens mijm zwangerschap kwamen we er achter dat ik een meningeoom heb. Dat is een goedaardige hersentumor die is gaan groeien door de oestrogeen en progesteron. Dat speelt ook. En dat hij is blijven vreemdgaan tot na de bevalling.

Ik kom hier uit. Ik ken mezelf. Met mijn optimisme en liefde voor het leven want dat mag niemand van mij af pakken.

Om een persoonlijk verhaal te vertellen om je een hart onder de riem te steken.

Mijn vriend en ik zijn vorig jaar door redenen een tijdje uit elkaar gegaan. We maakte elkaar het leven zuur (ondanks dat we het niet wilde) en wilde niet zonder, maar ook niet met elkaar leven.

Op een gegeven moment toen mijn vriend aan het werk was heb ik al mijn spullen ingepakt en ben ik het huis uit gegaan zonder dit met mijn vriend te overleggen. Hij wil dat niet en zou excuses gaan maken waarom we het toch konden laten slagen.

Dit deed zoveel pijn, ik heb een aantal weken iedere dag gehuild dat het zo gelopen is. Ik hou zoveel van hem, waarom kunnen we dan niet samen zijn?

Nadat ik 2 maanden weg was (we hebben elkaar nauwelijks gezien, dat leek ons beter) is mijn vriend in het ziekenhuis gekomen, waar hij 2 weken heeft gelegen, geopereerd is geweest en vol gestampt met AB. Daarna heeft hij nog 4 weken thuis gezeten. Hij stuurde mij in de nacht een berichtje in paniek, de volgende ochtend heb ik alles laten vallen en ben ik in de auto gestapt naar hem toe. Eerst naar de dokter en een uur later zaten we op de spoedeisende hulp.
Na het ziekenhuis ben ik weer semi bij mij vriend gaan wonen omdat hij hulp nodig had bij de simpelste dingen.

Toen dat voorbij was hebben we elkaar eigenlijk ieder weekend wel gezien, van langs komen tot een keer blijven slapen. In de zomer durfde we de stap aan om samen naar Italie op vakantie te gaan. Gelukkig ging dat super goed, en zijn we een maand na de vakantie weer samen gaan wonen.

Het gaat nu zo ontzettend goed tussen ons, alle spanningen zijn weg en hebben we kunnen verwerken. Ieder op onze eigen manier, ieder zijn eigen spanningen.
Nu is onze relatie sterker dan ooit!

Die break was het beste wat ons eigenlijk is overkomen. Zonder die break hadden emoties een veel grotere rol gespeeld die er nu niet meer toe doen.

Ik hoop dat jullie uiteindelijk een zelfde soort verhaal kunnen vertellen. Voor nu, geef het echt even de tijd om te overdenken en maak straks een goede beslissing op wat jullie verder willen samen, of apart. En laat het willen vechten en werken aan de relatie ook even achterwegen. Dit geeft (denk ik) alleen maar druk die je nu niet kan gebruiken.

Ik kijk veel ted talks inderdaad, erg leuk vaak om te kijken. Volgens mij heb ik dat filmpje wat je nu zegt ook wel eens gezien. Het geeft toch aan dat niet iedereen cheat omdat hij een eikel is, er zit meer nuance aan.