#1
Bedoel je nu te zeggen dat je spijt hebt van je kind?
Of bedoel je het meer dat je spijt hebt dat je samen een kindje hebt, omdat de vader zo ontrouw is geweest naar je? En je dus wel een kind wil, maar niet met deze vader.
Ik wil graag wat dingen zeggen maar ik ben bang dat het allemaal zo cliche is.
Ik heb het topic mee gelezen maar nooit gerageerd omdat mijn gevoel ook zei dat jij correct zat met je vermoedens. Mocht je fout zitten wilde ik het vuurtje in je hoofd niet aanstoken. Of nog meer verwarring zaaien, dat is wel het laatste wat je kon gebruiken.
Ik vind het ook heel jammer om te lezen hoezeer dit een negatieve invloed op je heeft. Zeker de kijk die je nu naar jezelf hebt. Ik kan roepen dat het niet aan jou ligt etc. maar dat gaat denk ik weinig zin hebben. Jij weet rationeel ook wel dat niks van dit jou schuld is, het zijn alleen die emoties die nu door je heen razen die je beeld vertroebelen. Ook niet gek natuurlijk, het lijkt me volkomen normaal dat je nu even flink in de war bent en je uit moet pluizen welke emoties nu waar bij horen. Ik hoop dat het punt snel komt voor je dat je dit bedrog niet aan je eigen karakter bind, maar aan het zijne.
Ik weet niet of je het al gedaan hebt maar ik zou zeker een soa test laten doen om zeker te weten dat de vader van je kind geen bezoekers heeft mee genomen. Aan je verhaal te lezen heb ik niet het vermoeden alsof hij daar ook maar een beetje rekening mee heeft gehouden.
Je bent geen sukkel dat je het niet door had, je had het immers wel door. Misschien dat je het weggestopt hebt omdat je de waarheid niet wilde weten. Je wereldje zou dan instorten en er zijn weinig mensen die dat een mooi alternatief vinden. Logisch dus ook dat je je tijd hebt genomen om je vermoedens bevestigd te zien worden, en dat je moed hebt moeten verzamelen over de tijd heen.
Voor jou om dit aan je man te vragen kan ook als bedrog aanvoelen. Je vraagt het namelijk niet als je hem vertrouwt. Die vraag stellen heeft meerdere emotionele barrieres waar je overheen moet. Als die vraag makkelijk zou zijn dan zit er denk ik al iets goed mis in de relatie van jou kant.
Ben trots op jezelf dat jij de persoon in de relatie bent geweest die trouw is geweest. Die heeft gewerkt om samen een leven op te bouwen. Je eigen acties heb je onder controle, die van een ander niet.
Mocht je gewoon even wat kwijt willen dan ben je welkom om hier even je hart te luchten, hoe onbenullig jij ook denkt dat het is.
Een ex van mij ging ook vreemd en ontkende het, aan de andere kant was ik toch al van plan om het uit te maken dus het deed me absoluut niks. Ik vond het alleen jammer voor zijn nieuwe scharrel die nog moest ontdekken wat voor eikel ze aan de haak dacht te slaan.
Ik hoop dat jij je "oneerlijk ex" verhaal kan afsluiten met een "opgeruimd staat netjes" gevoel. Zoals ik dat ook had zonder ook maar enige twijfel aan mij als persoon te hebben. Mijn verhaal komt absoluut niet in de buurt van het jouwe, but then again, ik hoop dat jij dezelfde opluchting gaat voelen die ik ook voelde als de tijd daar is.
Of bedoel je het meer dat je spijt hebt dat je samen een kindje hebt, omdat de vader zo ontrouw is geweest naar je? En je dus wel een kind wil, maar niet met deze vader.
Ik wil graag wat dingen zeggen maar ik ben bang dat het allemaal zo cliche is.
Ik heb het topic mee gelezen maar nooit gerageerd omdat mijn gevoel ook zei dat jij correct zat met je vermoedens. Mocht je fout zitten wilde ik het vuurtje in je hoofd niet aanstoken. Of nog meer verwarring zaaien, dat is wel het laatste wat je kon gebruiken.
Ik vind het ook heel jammer om te lezen hoezeer dit een negatieve invloed op je heeft. Zeker de kijk die je nu naar jezelf hebt. Ik kan roepen dat het niet aan jou ligt etc. maar dat gaat denk ik weinig zin hebben. Jij weet rationeel ook wel dat niks van dit jou schuld is, het zijn alleen die emoties die nu door je heen razen die je beeld vertroebelen. Ook niet gek natuurlijk, het lijkt me volkomen normaal dat je nu even flink in de war bent en je uit moet pluizen welke emoties nu waar bij horen. Ik hoop dat het punt snel komt voor je dat je dit bedrog niet aan je eigen karakter bind, maar aan het zijne.
Ik weet niet of je het al gedaan hebt maar ik zou zeker een soa test laten doen om zeker te weten dat de vader van je kind geen bezoekers heeft mee genomen. Aan je verhaal te lezen heb ik niet het vermoeden alsof hij daar ook maar een beetje rekening mee heeft gehouden.
Je bent geen sukkel dat je het niet door had, je had het immers wel door. Misschien dat je het weggestopt hebt omdat je de waarheid niet wilde weten. Je wereldje zou dan instorten en er zijn weinig mensen die dat een mooi alternatief vinden. Logisch dus ook dat je je tijd hebt genomen om je vermoedens bevestigd te zien worden, en dat je moed hebt moeten verzamelen over de tijd heen.
Voor jou om dit aan je man te vragen kan ook als bedrog aanvoelen. Je vraagt het namelijk niet als je hem vertrouwt. Die vraag stellen heeft meerdere emotionele barrieres waar je overheen moet. Als die vraag makkelijk zou zijn dan zit er denk ik al iets goed mis in de relatie van jou kant.
Ben trots op jezelf dat jij de persoon in de relatie bent geweest die trouw is geweest. Die heeft gewerkt om samen een leven op te bouwen. Je eigen acties heb je onder controle, die van een ander niet.
Mocht je gewoon even wat kwijt willen dan ben je welkom om hier even je hart te luchten, hoe onbenullig jij ook denkt dat het is.
Een ex van mij ging ook vreemd en ontkende het, aan de andere kant was ik toch al van plan om het uit te maken dus het deed me absoluut niks. Ik vond het alleen jammer voor zijn nieuwe scharrel die nog moest ontdekken wat voor eikel ze aan de haak dacht te slaan.
Ik hoop dat jij je "oneerlijk ex" verhaal kan afsluiten met een "opgeruimd staat netjes" gevoel. Zoals ik dat ook had zonder ook maar enige twijfel aan mij als persoon te hebben. Mijn verhaal komt absoluut niet in de buurt van het jouwe, but then again, ik hoop dat jij dezelfde opluchting gaat voelen die ik ook voelde als de tijd daar is.