Verslaafd? Ja, aan vluchten.

Ik kan me in deze post goed vinden.
Er staan zeer goede feiten en conclusies in.
Jij komt er wel.

Poll:
Wie drinkt er alcohol omdat het o zo lekker smaakt?
Of
Omdat het gevoel (de flash) zo lekker is..
Je kunt in dit kader óók zeggen:
Je zorgen gaan eventjes een stukje weg.
Vooruit. Geef eens een eerlijk antwoord,!!
Optie 2 was dus de mijne.
En als het drinken hierom gaat, zou je eigenlijk er direct mee moeten stopp

Beetje laat, maar beter laat dan nooit. Thnx voor jullie info, ben inmiddels bij de huisarts geweet enn doorverwezen naar een )volgens mij' goede instantie.

Ik 'lijd' ook aan escapisme, tussen haakjes, want ik heb m'n leven aardig op orde volgens de normen.

Dagbesteding is daar idd een grote speler in. Ik las ooit het boek Vurt van Jeff Noon, dit geeft voor mij goed weer waarom escapisme ook geen escape is

Ik probeer hier ivm verslaving bijna 20 jaar mee om te gaan, de laatste 15 jaar heroïne, benzo’s en dergelijke.

Wat ik probeerde is dmv logica mijn gevoelens proberen te weg te werken.

Mijn conclusie is dat dat al net zo productief is om je uit logica met gevoelens te werken.

Hoe moeilijk het ook lijkt, probeer er niet overna te denken maar laat het over je heen komen.

Voel het gewoon, wat het ook is, het maakt je tot mens.

Hoi,

Ik las je bericht en wilde toch nog even reageren. Ik ken precies waar je mee te maken heb en lees echt mezelf erin. Afgelopen jaar heb ik een gokverslaving ontwikkeld waar ik in behandeling voor ben. Daarvoor heb ik een zware game verslaving en wiet verslaving gehad. Alcohol heeft ook een jaartje aangehouden.

Ben nu 4 maanden gestopt met gokken en ga iedere vrijdag naar een gokkers meeting (AGOG) waar je samen met andere gokverslaafden die de intentie hebben om te stoppen je verhaal kwijt kan. Ga hier nu al 4 maanden elke vrijdag heen maar wat mij opvalt is dat deze mensen het veel moeilijker hebben met stoppen dan ikzelf. Ik daarintegen merk dat sinds ik mijzelf niet meer verdoof heel emotioneel wordt.

Deze emoties (nare ervaringen uit het verleden en het gevoel te hebben alleen te zijn) kunnen soms zo heftig worden dat ik andere manieren probeer uit te zoeken waar ik mijn uitvlucht in kan vinden. Nu doe ik dat bijvoorbeeld met werken (dit is ook niet goed) en blijf maar doorgaan. Zelf ben ik 24 en laat mij nu intern opnemen bij Yes We Can Clinics (10 weken) en ga daarna naar een safehouse. Het zal een enorme stap worden maar ik weet dat het mij goed doet! Wellicht dat je met je huisarts kan overleggen dat je een GGZ instelling kan vinden die jou met deze problemen kan helpen. Dagbesteding is het belangrijkste en als je dat zelf niet kan dan kunnen zij je hier mee helpen.

Zelf vond ik het fijn dat ik niet naar een reguliere verslavingskliniek toe hoef maar echt een kliniek die ook gespecialiseerd is in de achterliggende problematiek.

Praat met je huisarts en geef duidelijk aan wat je wilt! Ik hoop dat je snel meer rust vind!

Groeten ,

Een 24 jarige jongeman die zijn leven om wil gooien!

Ze hebben er weleens een liedje vangemaok...met heeel schuune woorden!

Vluchten kan niet meer...k' zou niet weten, waarnaar toe..
Ik denk dat bijna iedereen hier op df weet, dat ik een wel heel aparte manier van vluchtgedrag heb vertoond.
6 1/2 jaar in krijgsdienst. En dan niet de meest gebruikelijke. Ook nog eens een niet bepaald ongevaarlijke, óók.
Zelfs onder deze omstandigheden neem je je rugzak mee. En niet alleen die rugzak, de inhoud dus óók. En dit allemaal gaat overal waarheen dat je gaat heel gewoon met je mee...en ook al ben je nóg zo dronken, of gespannen, geregeld gaat die rugzak weer even open, en komt de shitzooi die erin zit, dus eventjes een schuine knipoog geven.
Zoiets van: kiekeboe, ik ben er nog....je bent nog niet van me af!...
En zo ga je daarna weer verder met de orde van de dag, of nacht.
En zo gaat dat. Iedere keer weer.

Gebruik van een "middel" van bv koffie tot heroine of gamen sex etc is voor de meeste mensen geen gevaar.
Maar bij een sommige voelt dat middel zo fijn dat het je normale beloningssysteem langzaam veranderd, de gezonde manier om met alles mate van dingen te kunnen genieten.
Het "middel" krijgt nu een functie om met dingen / gebeurtenissen in jouw leven om te gaan. Ben je verdrietig zal je snel aanleren dat je middel je vrolijk maakt. Is het vrijdag 17:00 en je denkt weekend! en wil je het nog meer voelen en daar is je middel weer.
Zo wordt je gezonde manier van denkpatronen langzaam vervangen door misbruik van je middel.
Vaak komen er psygische klachten of stoornissen etc pas te laat in beeld.
Waardoor je al ongemerkt niet meer kan stoppen al denk je dat het allemaal reuze meevalt want je wil met je middel je problemen gaan oplossen, zo denkt je nieuwe brein ipv dat je je probleem zo oplost! En dat werkt heel vaak prima. Als je maar niet je klote voelt of ongemak ervaard.
Belonen / vluchten / niet willen voelen komt dan voor al je nieuwe problemen of heftige gebeurtenissen.
Tot dat het middel de grote oorzaak van je problemen over heeft genomen en je niet meer zonder kan wamt het is jouw manier geworden om met het leven om te gaan. En ga je dan pas nadelen ervaren! Je bent verslaafd geworden.
Soms kan je middel wel missen maar je vervangt het dan met een nieuw middel! Dit heet een crossaddiction en gebeurd bij bijna iedereen. Ok je bent net optijd geweest om zelfstandig te stoppen waar dat middel je leven niet kapot maakt. Maar je moet wel een nieuw hebben om die plaats weer in te vullen.
Verslaving is een ziekte, erfelijk en vaak ontwikkel je gevoeligheid/klachten al voor dat ergens verslaafd aanraakt.
Ik ben vannaf mijn 15e al verslaafd geworden allerlei substanties maar ook gokken, coca cola etc.etc.
Ik kan niet met mate genieten van iets wat me zo'n kick geeft. Dan is het alles of niks.
1 is teveel en 100 is niet genoeg!!!
Denk daar aan als je dingen nu misschien herkend bij je zelf of het gedrag bij je zelf ervaard.
De meeste gebruikers hebben geluk en gebruiken middelen met mate.
Voor mensen zoals ik en misschien jij ook begint herstel pas als je erkend dat je verslaafd bent en de rest van je leven dit zal zijn. En het altijd kan terug komen in welke vorm dan ook.
Ik heb jaren lang maar wat aangerommeld met ambulante hulp bij verslavingsinstanties, psychologen huisartsen etc om mijn omgeving te laten zien dat wel opgelost word.
Na 20 jaar met een periode van jaren geen echt misbruik of geen middel tussendoor ben ik alles kwijt geraakt door een cocaine verslaving na jaren clean te zijn geweest. Toen heb ik de beste keuze gemaakt door te kiezen voor opname in een verslavingskliniek waar ik pas alles ging begrijpen hoe het werkt in mijn brein en lichaam.
Ik heb het in 3 maanden van 9 tot 5 aan therapie behandeling meer geleerd dan de 15 jaar daar voor. Maar toch weer na bijna 2 jaar clean te zijn kwam het weer terug in ander gedrag en zakte ik weer door het ijs. Ik had inmiddels een leuk appartementje, vaste baan en alles wat je nodig hebt om redelijk zorgeloos te leven. Tot dat er iets in leven gebeurd wat je je leven vergoed veranderd.
En dan is daar weer je vriend een nieuw middel om weer met dat om te gaan.
Maar ik weet nu wel wat voor mij werkt en ik dat ik met alleen met opname weer mijn verslaving ga overwinnen!

Dit is mijn ervaring met de ziekte verslaving etc. Voor iedereen werkt het vaak weer iets anders maar de ziekte verslaving is er altijd ook al ben je jaren clean!
Genezing ervan bestaat niet!
Er zijn diverse opties voor je om er van te herstellen en te leven zoals je dat voor je ziet.
Suc6 als je worsteld en vecht voor een vrij leven! Dat gun je je zelf toch na allemaal ellende!

Als je iets wilt vragen of info wil is dat no problem!

Heel herkenbaar in het "beloningssysteem" wat geestelijk getriggerd wordt bij gebruik van in mijn geval cannabis, is wel het gegeven dat je naar" het kunnen belonen van jezelf nav een goede prestatie", is ook het gaan zoeken daarnaar. Dus, het gaan zoeken naar iets wat een beloning rechtvaardigt zogezegd.
Een soort van "legitieme" reden zoeken, om Een extra joint op te kunnen steken.
Juist bij cannabis had ik dit "streven"....

Het leven is ook niet makkelijk. Ervoor vluchten vind ik een logische reactie, al zorgt confrontatie voor persoonlijke groei, en daar heb je op lange termijn veel meer aan. In je leven kom je levenslessen tegen die je moet afmaken. Voor mij is dat ons doel hier op aarde.

@2hard
Verslaving is nogal complex. Zelfwaarde, zelfvertrouwen en ook heel belangrijk binding zijn factoren die dat allemaal beinvloeden. Hard roepen dat je ziek bent en nooit genezen kan worden is natuurlijk wel een goed excuus om in dat alles of niets verhaal te blijven hangen.
Uiteraard is er een lichamelijke factor, bij middelenmisbruik maak je allerlei verbindingen aan in je hersenen die lastig te negeren zijn, maar onmogelijk is het niet.

Mensen kunnen veranderen. Ik was zelf altijd zo'n alles of niets verhaal, maar het lukt me steeds beter om de balans te vinden.

Ik heb jaren lang maar wat aangerommeld met ambulante hulp bij verslavingsinstanties, psychologen huisartsen etc om mijn omgeving te laten zien dat wel opgelost word.

Klik om te vergroten...

Je moet het voor jezelf willen, niet voor een ander want dan werkt het niet

acht.zes zei:

Je moet het voor jezelf willen, niet voor een ander want dan werkt het niet

Klik om te vergroten...

Ja dat zeg ik toch!

Eerst moet je erkennen bij je zelf dat je een probleem hebt! (Verslaving meestal)
En als je daarvan af wilt zijn er genoeg mogelijkheden!
Roepen dat je ziek bent en niks onderneemt om te herstellen zal je niet verder helpen. Daar kom je zelf wel achter in je strijd.

Woke-up-sticky zei:

Heel veel statements zonder onderbouwing. Ook spreek je jezelf tegen wat betreft genetisch bepaald/ erfelijkheid en het feit dat toen je leven beter werd deze erfelijkheid ineens onderdrukt totdat er iemand langskwam?

Je hebt het antwoord al gegeven. Toen je thuis situatie normaliseerde deed je dat zelf ook.

Klik om te vergroten...

Ik snap je feedback niet helemaal...
Kan je concreet zijn?

Ik deel mijn ervaring, en bij iedereen verloopt het anders.
Ik ben benieuwd jouw ervaring.

Bij iedereen verloopt het anders? Wat dan?
Bij mijn ervaringen juist niet...en daarom werkt een klinische opname vaak erg goed, omdat de medewerkers juist de rode draad kennen, en gericht hulp kunnen geven...

De weg die je bewandeld van gebruiker naar probleem gebruiker, daarna in herstel en clean blijven.

Tussen probleemgebruiker en herstel staan nog: ellendig, verloederd gebruiker, volledig verloederd misbruiker, mogelijk herstel..

Zou hier graag even op in willen haken, heel herkenbaar verhaal.
Zelf een jaar klinisch opgenomen geweest, persoonlijkheidsstoornis vastgesteld, maar sinds een jaar ben ik voor mijn gevoel weer terug bij af. En zoals hierboven beschreven dat escapisme is heel herkenbaar, weet op het moment ook niet hoe ik hier uit kom. Wel aangemeld bij GGZ instelling, lange wachtlijst, word er wanhopig van.
Het erge is dat ik me heel bewust ben van mijn vluchtgedrag, maar het me niet lukt om hier verandering in aan te brengen. Zie dat veel mensen reageren dat juiste hulp het beste is, maar hoe dan als je elke keer op een wachtlijst word gezet en maar dagen moet tellen totdat je terecht kan?

Dat lange wachten geeft m.i. aan, dat de nood hoog is, en ook bij velen aan de deur geklopt heeft.
Helaas, dat is nu eenmaal zo.
Let wel, bij alle hulpverlening geldt, dat de medewerkers je de weg kunnen wijzen, die je het beste kunt nemen, maar uiteindelijk moet je alles zelf doen.
Niemand doet het voor je. Echt, helemaal niemand!
Je komt alleen, en je gaat alleen.
Maar laat je zeer zeker de weg wijzen.
De beste weg is vaak niet de gemakkelijkste!

Patrona zei:

Zou hier graag even op in willen haken, heel herkenbaar verhaal.
Zelf een jaar klinisch opgenomen geweest, persoonlijkheidsstoornis vastgesteld, maar sinds een jaar ben ik voor mijn gevoel weer terug bij af. En zoals hierboven beschreven dat escapisme is heel herkenbaar, weet op het moment ook niet hoe ik hier uit kom. Wel aangemeld bij GGZ instelling, lange wachtlijst, word er wanhopig van.
Het erge is dat ik me heel bewust ben van mijn vluchtgedrag, maar het me niet lukt om hier verandering in aan te brengen. Zie dat veel mensen reageren dat juiste hulp het beste is, maar hoe dan als je elke keer op een wachtlijst word gezet en maar dagen moet tellen totdat je terecht kan?

Klik om te vergroten...

Ik sta ook op de wachtlijst voor opname dubbel diagnose.
Eind van de maand eindelijk mijn intake gesprek, en daarna is het nog 2 maanden wachttijd.
Je bent zo 4 tot 6 maanden verder tot je eindelijk de hulp krijgt die je nodig hebt.
Ik heb wel elke week een gesprek en online behandeling tot de opname start.

Je weet van je zelf wel welke keuze je moet maken....
Ga naar de huisarts om te beginnn3en maak een plan wat je voor hulp wilt en waar!

Groetjes

Allereerst:
Accepteer eerst, welke problemen je idd, en daadwerkelijk hébt
En daarna krijg je ruimte om verder te gaan.
Accepteer je deze niet, dan is elke verdere hulpverlening waardeloos.