#1
Gisteren geflopt met nuchter blijven, weer een dosering 3-MeO-PCE genomen tijdens het gamen. Vriendin had het natuurlijk meteen door, volledig over de zeik, huilbuien grotendeels ook uit het feit dat ik al 2 jaar zonder inkomen en werk zit, de ironie ligt hem er juist in dat het moeilijker wordt om nuchter te blijven wanneer ze boos op mij wordt. Ik ben voor nu het huis uit gevlucht. Afgelopen 2-3 weken wel van 87,7kg naar 81,1kg gegaan mede dankzij het sporten. Het stomme is ook dat ik boos word weer op mn partner omdat voor mij gevoel het proces minder succesvol verloopt als dat het zou kunnen verlopen. Ik begrijp ook wel dat ze het stront beu is dat dit geouwehoer nu al jarenlang voort sleept. Begin mei was ik jarig en had ik €100,- extra te besteden. Hiervan heb ik €45 uitgegeven aan dissociatieven en de rest aan eten waar dit eigenlijk bedoeld was voor kledinggeld.
Het traject met begeleider waar ik eens per week onder brandende ogen van familie en kennissen drie kwartier een gesprekje heb ik wel leuk, ik vind het ook wel leuk om weer eens een ander mens te zien waarvan ik weet dat die stabiel in het leven staat maar het blijft alleen een beetje aanvoelen als een klinisch afstreep lijstje waar ik ieder week mn huiswerk mee neem en dan zelf mag vertellen hoe ik verandering in de situatie wil brengen.
Het vrijwilligerswerk dat ik twee keer per week op locatie naar eigen invulling mag doen voelt leuk maar hier zie ik ook met regelmatig mensen afhaken omdat ze aangeven het gevoel te hebben dat ze ook wel thuis op eigen houtje kunnen werken. Het voelt een beetje dat ik mensen om mij heen aan het motiveren ben terwijl ik er zelf zogezegd ben om werkervaring op te doen.
Het liefst zou ik gewoon zelf mn eigen eten willen kopen en plekje willen hebben maar in plaats daarvan wordt er druk gelegd op de mensen om mij heen in de hoop mij tot productiviteit van iemand anders te behoeven. Ik erger mij er aan dat er altijd nadruk wordt gelegd op empowerment en tegelijkertijd er standaard vanuit wordt gegaan dat mensen zichzelf de goot in zullen werken wanneer je ze vrijheid gunt.
Op dit punt van het proces zit ik een beetje op de conclusie dat ik prima nuchter kan blijven, dat ik dit ook graag zou willen doen voor de mensen in mijn omgeving maar zelf zie ik er niet zozeer het niet van in wanneer ik deze toepas op momenten dat deze mij van dienst kunnen wezen. Ik ben nog steeds van plan te werken aan 3 maanden lang nuchter blijven maar puur om het punt te maken dat het gewoon kan.
Ik had graag een diploma gewild, ik had graag nog wat nieuwe dingen geleerd en ik had graag een baan gehad maar dat gaat simpelweg niet gebeuren als je een betekenisvol verschil wilt maken dat niet in iemand anders belang is. Ik ga de komende week weer proberen om geheel nuchter te blijven en dan begin ik vanaf 1 juli weer vanaf dag 1 om 3 maanden nuchter te blijven.
Het traject met begeleider waar ik eens per week onder brandende ogen van familie en kennissen drie kwartier een gesprekje heb ik wel leuk, ik vind het ook wel leuk om weer eens een ander mens te zien waarvan ik weet dat die stabiel in het leven staat maar het blijft alleen een beetje aanvoelen als een klinisch afstreep lijstje waar ik ieder week mn huiswerk mee neem en dan zelf mag vertellen hoe ik verandering in de situatie wil brengen.
Het vrijwilligerswerk dat ik twee keer per week op locatie naar eigen invulling mag doen voelt leuk maar hier zie ik ook met regelmatig mensen afhaken omdat ze aangeven het gevoel te hebben dat ze ook wel thuis op eigen houtje kunnen werken. Het voelt een beetje dat ik mensen om mij heen aan het motiveren ben terwijl ik er zelf zogezegd ben om werkervaring op te doen.
Het liefst zou ik gewoon zelf mn eigen eten willen kopen en plekje willen hebben maar in plaats daarvan wordt er druk gelegd op de mensen om mij heen in de hoop mij tot productiviteit van iemand anders te behoeven. Ik erger mij er aan dat er altijd nadruk wordt gelegd op empowerment en tegelijkertijd er standaard vanuit wordt gegaan dat mensen zichzelf de goot in zullen werken wanneer je ze vrijheid gunt.
Op dit punt van het proces zit ik een beetje op de conclusie dat ik prima nuchter kan blijven, dat ik dit ook graag zou willen doen voor de mensen in mijn omgeving maar zelf zie ik er niet zozeer het niet van in wanneer ik deze toepas op momenten dat deze mij van dienst kunnen wezen. Ik ben nog steeds van plan te werken aan 3 maanden lang nuchter blijven maar puur om het punt te maken dat het gewoon kan.
Ik had graag een diploma gewild, ik had graag nog wat nieuwe dingen geleerd en ik had graag een baan gehad maar dat gaat simpelweg niet gebeuren als je een betekenisvol verschil wilt maken dat niet in iemand anders belang is. Ik ga de komende week weer proberen om geheel nuchter te blijven en dan begin ik vanaf 1 juli weer vanaf dag 1 om 3 maanden nuchter te blijven.