#1
Ik ook...zeer benieuwd!
Ik hoop dat het goed met haar gaat.
Jazeker...!
Ik hoop dat het goed met haar gaat.
Jazeker...!
Wiet verslaving vriend
15 antwoorden
4 weergaven
18-5-2026
#2
Snap dar het enorm lastig is voor jou, maar heel eerlijk.... wil je zo iemand in je eigen leven of die van je kinderen? Hij zal alles doen om aan geld te komen, ook stelen van je kind. Een coke verslaving is voor zover ik weet 1 van de ergste. Dit komt doordat coke erg duur is om te gebruiken.
#3
Hi allemaal,
Ik ben nieuw hier en eigenlijk een beetje opzoek naar mensen die in een soortgelijke situatie zitten of verslaafde die vanuit hun oogpunt misschien kunnen helpen. Gezien het feit dat ik met mijn vriend niet kan praten, hoop ik hier mijn verhaal te mogen doen.
Ik ben nu geruime tijd met mijn vriend samen. Vanaf het begin is hij heel duidelijk en eerlijk geweest over zijn verslaving. Hij is begin dit jaar uit de kliniek gekomen vanwege wiet en coke verslaving en doordat hij in het verleden dus veel verkeerde beslissingen heeft gemaakt, even snel uitgelegd, is hij bij mij komen wonen. Super lieve jongen, deed veel in het huis want had nog geen werk, super goed voor mijn zoontje en we hadden het goed. Hij heeft besloten de stap naar fulltime werk te maken en woonde bijna dagelijks online meetings bij. Tot de zomer en hij terug is gevallen. Ik kende hem niet van voor de kliniek en in zijn verslaving dus mij viel direct op dat er dingen niet klopte, hij ging vaak op de fiets even " van de natuur genieten" en mijn onderbuik gevoel zei dat er iets niet klopte en het gedrag veranderde. Opeens kwamen er irritaties en eindeloze discussies waarvan ik dacht, HOE KAN DIT. Hoe kan iemand zo enorm in discussie raken zonder voor mij aanwijsbare reden. Ik snapte er niets van tot ik hem betrapte op wiet gebruik. Ik ben geen anti en hou zelf van een borrel, jointje of wat anders op zijn tijd, dus ik ben wel de laatste die iemand iets gaat verbieden, en snap ook dat dit juist averechts werkt. Het begon met leugentjes die echt werkelijk nergens op sloegen etc. En het stiekem halen en roken van jointjes, als hij dan niets had kwamen de ruzies en discussies waar ik tot het betrappen dus niets van snapte.
Nadat de aap uit de mouw was, gepraat en is het blowen er langzaam weer ingeslopen. Hij woonde bij mij want was anders dakloos, geld vanuit werk ging naar zijn verslavingsbewind en uiteindelijk kreeg ik steeds meer een uit verhouding, relatie met hem en op een geveven moment het gevoel dat ik hem alleen maar aan het onderhouden was en ik een soort van hotel was geworden.
Achteraf gezien: ik heb zijn verslaving een soort van gestimuleerd omdat hij gewoon totaal anders werd als hij geen wiet had. Discussies, ruzies uit het niets en verbale agressie, en als hij wiet had dan hadden we het gezellig, fijn en zag ik weer al zijn kanten waar ik verliefd op ben geworden.
Dom, naief, noem het hoe je het wil noemen. Maar ik zie altijd het goede in iemand en wil iemand ook niet op straat zetten of gelijk afschrijven. Hij is natuurlijk ook echt wel goed bezig en maakt super goede en grote stappen in de afgelopen maanden. Dingen die voor hem enorm zijn en dat zie ik ook natuurlijk.
Momenteel heeft hij een eigen woning, hebben we even een korte breuk gehad en besloten om vanuit hier verder te kijken hoe wij samen verder kunnen. Op zich voor mij een hele rust en voor hem ook.
Ondanks dit, merk ik de laatste tijd dat het wat de relatie betreft voor hem nu wel heel makkelijk is om in zijn woede bij gebrek aan wiet, direct mij aan de kant te schuiven. Het is telkens, ik ben klaar met jou, ik wil je noooit meer spreken, en de hele wereld is tegen hem en vanaf nu gaat hij ook niet meer aan andere denken. Vandaag heeft hij de gehele dag niet kunnen roken en vroeg hij mij om geld hiervoor. Ik kon dit hem niet geven en vervolgens barstte weer de bom, ik deed niets verkeerd maar toch vind hij altijd een manier om het zo te draaien dat ik in discussie ga, niet luister, mijzelf beter voel dan hij, hij altijd alles fout doet en ik nooit en ik maar altijd excuses maak voor mijn gedrag. Echt totale onzin die dan weer uitloopt op de woorden, dit keer ben ik echt klaar met je, allerlei verbale agressie en ik hoef je nooit meer te spreken.
Ik wordt er enorm onzeker en verdrietig van, want vanaf dag 1 heb ik hem geholpen met alles, en de stappen die hij heeft gezet, gestimuleerd. Alles draait vanaf dag 1 al om hem en zijn verslaving. Ik steun waar ik kan, laat hem vrij in doen en laten en loop op mijn tenen om ruzie te voorkomen.
Waarom ben ik nog bij hem? Dat vraag im mezelf regelmatig af. Ik ben er nog niet aan toe om hem op te geven. Ik wil hem graag begrijpen, ik hou van hem en zie zijn goede kanten ook. Die vraag kan ik nog niet beantwoorden, vandaar dat ik mijn verhaal hier doe.
Die boosheid richting mij en zijn woorden, neem ik zo enorm persoonlijk op. Niets wat ik zeg is goed op die momenten en ik ga soms twijfelen aan mezelf. Ik merk dat mijn grens is bereikt en dit zo niet door kan. Ik weet het natuurlijk ook allemaal wel. Maar toch, iets houd vast aan hem en heeft hoop dat hij dingen eindelijk zal gaan inzien en hulp zoekt.
Hij heeft het vaak over weer gaan stoppen, hulp zoeken bij een psycholoog etc. ( dat gaat hij ook doen zodra het weer kan ivm corona). Maar vooralsnog veranderd er nog niets.
Is dit herkenbaar gedrag? Ik vraag me soms namelijk meer af of ik alleen goed ben voor hem om zijn wiet te betalen of wanneer hij er zin in heeft. En twijfel dan of dit verslavingsgedrag is of dat dit is omdat ik het gewoon niet ben voor hem.
Anderszijds heeft hij deze problemen ook met zijn ouders gehad en geeft hij ook aan dat de mensen waar hij het meest van houd, de meeste shit krijgen van hem. Maargoed, ik vind het moeilijk omgaan met hem..
En ook nu heb ik het gevoel dat ik met een onzeker en verdrietig gevoel thuis zit in de hoop dat hij straks sorry zegt of weer rustig word en het zoals altijd zonder fatsoenlijk gesprek, weer goed is. Want praten kan hij zogenaamd niet, en voor confrontaties loopt hij al helemaal weg. Als ik ook maar probeer mijn gevoel te vertellen, zeur ik en ben ik weer de boeman die er WEER over moet beginnen.
Hoe ga je in godsnaam om met dit gedrag...
Sorry voor mijn lange verhaal![:)]()
Ik ben nieuw hier en eigenlijk een beetje opzoek naar mensen die in een soortgelijke situatie zitten of verslaafde die vanuit hun oogpunt misschien kunnen helpen. Gezien het feit dat ik met mijn vriend niet kan praten, hoop ik hier mijn verhaal te mogen doen.
Ik ben nu geruime tijd met mijn vriend samen. Vanaf het begin is hij heel duidelijk en eerlijk geweest over zijn verslaving. Hij is begin dit jaar uit de kliniek gekomen vanwege wiet en coke verslaving en doordat hij in het verleden dus veel verkeerde beslissingen heeft gemaakt, even snel uitgelegd, is hij bij mij komen wonen. Super lieve jongen, deed veel in het huis want had nog geen werk, super goed voor mijn zoontje en we hadden het goed. Hij heeft besloten de stap naar fulltime werk te maken en woonde bijna dagelijks online meetings bij. Tot de zomer en hij terug is gevallen. Ik kende hem niet van voor de kliniek en in zijn verslaving dus mij viel direct op dat er dingen niet klopte, hij ging vaak op de fiets even " van de natuur genieten" en mijn onderbuik gevoel zei dat er iets niet klopte en het gedrag veranderde. Opeens kwamen er irritaties en eindeloze discussies waarvan ik dacht, HOE KAN DIT. Hoe kan iemand zo enorm in discussie raken zonder voor mij aanwijsbare reden. Ik snapte er niets van tot ik hem betrapte op wiet gebruik. Ik ben geen anti en hou zelf van een borrel, jointje of wat anders op zijn tijd, dus ik ben wel de laatste die iemand iets gaat verbieden, en snap ook dat dit juist averechts werkt. Het begon met leugentjes die echt werkelijk nergens op sloegen etc. En het stiekem halen en roken van jointjes, als hij dan niets had kwamen de ruzies en discussies waar ik tot het betrappen dus niets van snapte.
Nadat de aap uit de mouw was, gepraat en is het blowen er langzaam weer ingeslopen. Hij woonde bij mij want was anders dakloos, geld vanuit werk ging naar zijn verslavingsbewind en uiteindelijk kreeg ik steeds meer een uit verhouding, relatie met hem en op een geveven moment het gevoel dat ik hem alleen maar aan het onderhouden was en ik een soort van hotel was geworden.
Achteraf gezien: ik heb zijn verslaving een soort van gestimuleerd omdat hij gewoon totaal anders werd als hij geen wiet had. Discussies, ruzies uit het niets en verbale agressie, en als hij wiet had dan hadden we het gezellig, fijn en zag ik weer al zijn kanten waar ik verliefd op ben geworden.
Dom, naief, noem het hoe je het wil noemen. Maar ik zie altijd het goede in iemand en wil iemand ook niet op straat zetten of gelijk afschrijven. Hij is natuurlijk ook echt wel goed bezig en maakt super goede en grote stappen in de afgelopen maanden. Dingen die voor hem enorm zijn en dat zie ik ook natuurlijk.
Momenteel heeft hij een eigen woning, hebben we even een korte breuk gehad en besloten om vanuit hier verder te kijken hoe wij samen verder kunnen. Op zich voor mij een hele rust en voor hem ook.
Ondanks dit, merk ik de laatste tijd dat het wat de relatie betreft voor hem nu wel heel makkelijk is om in zijn woede bij gebrek aan wiet, direct mij aan de kant te schuiven. Het is telkens, ik ben klaar met jou, ik wil je noooit meer spreken, en de hele wereld is tegen hem en vanaf nu gaat hij ook niet meer aan andere denken. Vandaag heeft hij de gehele dag niet kunnen roken en vroeg hij mij om geld hiervoor. Ik kon dit hem niet geven en vervolgens barstte weer de bom, ik deed niets verkeerd maar toch vind hij altijd een manier om het zo te draaien dat ik in discussie ga, niet luister, mijzelf beter voel dan hij, hij altijd alles fout doet en ik nooit en ik maar altijd excuses maak voor mijn gedrag. Echt totale onzin die dan weer uitloopt op de woorden, dit keer ben ik echt klaar met je, allerlei verbale agressie en ik hoef je nooit meer te spreken.
Ik wordt er enorm onzeker en verdrietig van, want vanaf dag 1 heb ik hem geholpen met alles, en de stappen die hij heeft gezet, gestimuleerd. Alles draait vanaf dag 1 al om hem en zijn verslaving. Ik steun waar ik kan, laat hem vrij in doen en laten en loop op mijn tenen om ruzie te voorkomen.
Waarom ben ik nog bij hem? Dat vraag im mezelf regelmatig af. Ik ben er nog niet aan toe om hem op te geven. Ik wil hem graag begrijpen, ik hou van hem en zie zijn goede kanten ook. Die vraag kan ik nog niet beantwoorden, vandaar dat ik mijn verhaal hier doe.
Die boosheid richting mij en zijn woorden, neem ik zo enorm persoonlijk op. Niets wat ik zeg is goed op die momenten en ik ga soms twijfelen aan mezelf. Ik merk dat mijn grens is bereikt en dit zo niet door kan. Ik weet het natuurlijk ook allemaal wel. Maar toch, iets houd vast aan hem en heeft hoop dat hij dingen eindelijk zal gaan inzien en hulp zoekt.
Hij heeft het vaak over weer gaan stoppen, hulp zoeken bij een psycholoog etc. ( dat gaat hij ook doen zodra het weer kan ivm corona). Maar vooralsnog veranderd er nog niets.
Is dit herkenbaar gedrag? Ik vraag me soms namelijk meer af of ik alleen goed ben voor hem om zijn wiet te betalen of wanneer hij er zin in heeft. En twijfel dan of dit verslavingsgedrag is of dat dit is omdat ik het gewoon niet ben voor hem.
Anderszijds heeft hij deze problemen ook met zijn ouders gehad en geeft hij ook aan dat de mensen waar hij het meest van houd, de meeste shit krijgen van hem. Maargoed, ik vind het moeilijk omgaan met hem..
En ook nu heb ik het gevoel dat ik met een onzeker en verdrietig gevoel thuis zit in de hoop dat hij straks sorry zegt of weer rustig word en het zoals altijd zonder fatsoenlijk gesprek, weer goed is. Want praten kan hij zogenaamd niet, en voor confrontaties loopt hij al helemaal weg. Als ik ook maar probeer mijn gevoel te vertellen, zeur ik en ben ik weer de boeman die er WEER over moet beginnen.
Hoe ga je in godsnaam om met dit gedrag...
Sorry voor mijn lange verhaal
#4
Nee, dit ga ik ook niet volhouden. Maar het betreft wiet. Coke gebruikt hij niet. In het verleden gedaan maar zijn probleem zit bij de wiet.
Ik heb hem ook een tijd meegemaakt nadat hij afgekickt was en dan is hij echt een hele lieve en zorgzame jongen die mij op handen draagt. Vandaar dat dit gewoon zo enorm moeilijk is. Ik weet dat hij kan stoppen als hij wil en dan dus ook anders is. Zelfde als als hij wel gebruikt, dan is hij ook "normaal". Pas als de wiet op is dan komt die rot kant boven.
Ik heb hem ook een tijd meegemaakt nadat hij afgekickt was en dan is hij echt een hele lieve en zorgzame jongen die mij op handen draagt. Vandaar dat dit gewoon zo enorm moeilijk is. Ik weet dat hij kan stoppen als hij wil en dan dus ook anders is. Zelfde als als hij wel gebruikt, dan is hij ook "normaal". Pas als de wiet op is dan komt die rot kant boven.
#5
Klinkt niet als een wiet verslaving.... denk dat hij niet eerlijk is.
#6
Gelukkig weet ik dat 100% zeker. Ik heb hem 24/7 meegemaakt en hij heeft er ook geen geld voor op de 1e plaats. In mijn verhaal geef ik al aan dat hij afhankelijk is van geld/wiet vanuit mij of leefgeld waar ik ook boven op zit.
Hij staat onder verslavingsbewind. Werkt netjes van ochtend tot avond en wordt aan mijn deur afgezet. En valt hier na zijn werk en jointje op de bank in slaap, heeft enorme vreetkicks en ik weet als recreatief gebruiker dat eten absoluut niet is wat je doet, als je coke gebruikt. Hij heeft verder ook geen vrienden alleen gezamelijke waar ik bij ben. Dus dat is niet aan de orde en ook niet het probleem.
Jarenlang wietgebruik wel.
Hij staat onder verslavingsbewind. Werkt netjes van ochtend tot avond en wordt aan mijn deur afgezet. En valt hier na zijn werk en jointje op de bank in slaap, heeft enorme vreetkicks en ik weet als recreatief gebruiker dat eten absoluut niet is wat je doet, als je coke gebruikt. Hij heeft verder ook geen vrienden alleen gezamelijke waar ik bij ben. Dus dat is niet aan de orde en ook niet het probleem.
Jarenlang wietgebruik wel.
#7
Je bent het waard om respectvol behandeld te worden. Natuurlijk kan iemand wel eens boos zijn en soms zeg je wel eens dingen die er harder uitkomen dan bedoeld. Maar het is dus wel belangrijk om je grenzen aan te geven.Ondanks dit, merk ik de laatste tijd dat het wat de relatie betreft voor hem nu wel heel makkelijk is om in zijn woede bij gebrek aan wiet, direct mij aan de kant te schuiven. Het is telkens, ik ben klaar met jou, ik wil je noooit meer spreken, en de hele wereld is tegen hem en vanaf nu gaat hij ook niet meer aan andere denken. Vandaag heeft hij de gehele dag niet kunnen roken en vroeg hij mij om geld hiervoor. Ik kon dit hem niet geven en vervolgens barstte weer de bom, ik deed niets verkeerd maar toch vind hij altijd een manier om het zo te draaien dat ik in discussie ga, niet luister, mijzelf beter voel dan hij, hij altijd alles fout doet en ik nooit en ik maar altijd excuses maak voor mijn gedrag. Echt totale onzin die dan weer uitloopt op de woorden, dit keer ben ik echt klaar met je, allerlei verbale agressie en ik hoef je nooit meer te spreken.
Ik heb zelf een ex gehad die steeds twijfelde of wij wel bij elkaar pasten. Ik hield gewoon van haar en vond het juist leuk dat we niet hetzelfde waren. Op een gegeven moment wilde ze een week voor zichzelf om na te denken of ze nog wel door wilde gaan met de relatie. Ik werd daar heel verdrietig van, maar de ruimte kreeg ze van me. Na een week wilde ze toch wel verder, maar een maand later was ze weer aan het twijfelen. Bij die tweede keer had ik zoiets van, okee, prima, neem maar de tijd om na te denken. Maar als je nog een keer moet twijfelen, laat dan maar. Ik ben het waard om lief te hebben, en jij hebt niet het recht om me steeds pijn te doen met twijfels of ik wel leuk genoeg ben.
Als ik dus zo'n passage van jou lees dan denk ik hetzelfde. Als je vriend meermaals zegt 'ik ben klaar met jou', nou, misschien is het dan maar beter als hij er klaar mee blijft. Je blijft niet bezig. Jij mag ook best eisen hebben over dat je gewoon respectvol behandeld wordt. Hij zou God of moeder aarde of wie dan ook op zijn blote knieën mogen danken dat hij iemand heeft zoals jij.
Dit aantrekken, afstoten, beschuldigen, dan weer om hulp vragen, profiteren, verontschuldigen en weer beginnen met aantrekken, dat is trouwens redelijk typisch verslavingsgedrag. Het is ook een van de redenen waarom mensen die kampen met een verslaving doorgaans niet zo goed zijn in het handhaven van relaties.
Het klinkt alsof jij een zorgzaam persoon bent. Dat is een heel mooie eigenschap. Maar dat is ook een karaktertrek die makkelijk misbruikt kan worden. Dus ik zal het nog een keer opschrijven: je bent het echt waard om respectvol behandeld te worden hoor! Dus als je samen bent met iemand die dat niet zo goed kan, misschien is het dan beter om niet samen te zijn.
Uiteraard kan je dit gewoon op kalme manier bespreken. Ik zou er geen ultimatum van maken zo van 'als je je niet zo gedraagt dan is het klaar hoor', want dan schiet je ook weer een beetje te ver door. Maar ik denk niet dat je dit soort shit hoeft te accepteren.
#8
Dank voor jouw reactie. Doet me enorm goed! En zit met tranen in mijn ogen, omdat ik dit soms vergeet. Ik verdien dit ook niet en ik weet het eigenlijk dondersgoed. Maar het blijven zweven tussen helpen, slikken en vasthouden aan het positieve is zo een strijd!
Ik vraag mezelf ook echt af, wanneer komt voor mij de druppel en het besef, stop ermee. Ik wil zo enorm graag vasthouden aan zijn goede kanten, en het idee dat het een leuke man is, los van zijn verslaving. Moeilijk!
Ik vraag mezelf ook echt af, wanneer komt voor mij de druppel en het besef, stop ermee. Ik wil zo enorm graag vasthouden aan zijn goede kanten, en het idee dat het een leuke man is, los van zijn verslaving. Moeilijk!
#9
Een beetje een late reactie op dit topic, maar misschien helpt het om aan je vrienden/vriendinnen en familie te vragen wat voor indruk ze van hem hebben. Als je zelf in een relatie zit, is het altijd moeilijk om kritisch te zijn op de ander. Daardoor blijven mensen vaak in relaties hangen waarvan ze zich achteraf afvragen hoe het zo ver heeft kunnen komen.Dank voor jouw reactie. Doet me enorm goed! En zit met tranen in mijn ogen, omdat ik dit soms vergeet. Ik verdien dit ook niet en ik weet het eigenlijk dondersgoed. Maar het blijven zweven tussen helpen, slikken en vasthouden aan het positieve is zo een strijd!
Ik vraag mezelf ook echt af, wanneer komt voor mij de druppel en het besef, stop ermee. Ik wil zo enorm graag vasthouden aan zijn goede kanten, en het idee dat het een leuke man is, los van zijn verslaving. Moeilijk!
Je wil natuurlijk iemands goede kant zien en dat is ook heel normaal. Echter is de blik van een buitenstaander, zonder roze bril, weleens verhelderend.
Als ik het zelf zo lees, als buitenstaander die weinig van de situatie afweet, klinkt het niet als een fijne relatie. Dat hij problemen heeft is niet het ergste, maar hij liegt erover en wil er vervolgens niet eens over praten. In mijn ervaring valt er niets te beginnen met mensen die geen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen gedrag en problemen.
Het is ook nog eens behoorlijk manipulatief dat hij de slachtofferrol inneemt en jou probeert wijs te maken dat jij het probleem bent. Hij geeft je een slecht gevoel, alleen maar omdat je weigert hem geld te geven om zijn verslaving te voeden. Zou jij dat doen bij iemand waarvan je echt houdt?
Zijn beloftes zijn in ieder geval niets waard, dat is nu wel duidelijk. Dus ik zou mijn besluit laten afhangen van wat hij daadwerkelijk gedaan heeft om de situatie te verbeteren. Dat hij zegt in de toekomst te gaan stoppen klikt natuurlijk goed en je wil het graag horen, maar gaat er echt iets veranderen?
Uiteindelijk komt het erop neer, zie jij je over een jaar nog met deze jongen samenzijn? En verwacht je dat het dan wel leuk is of blijft het steeds maar gezeik, leugens en ruziemaken?
#10
Let wel dat je op een hellend vlak zit, als vriendje doorgaat...en de helling loopt steil naar beneden!
#11
Hallo Cat,
Hoe gaat het nu met jou? En hoe is de relatie tussen jou en je vriend nu?
Ik herken veel in jouw verhaal. Mijn vriend is ook verslaafd aan blowen. Wat ik het moeilijkste eraan vind is dat hij zelf geen verantwoordelijkheid neemt voor dingen en het allemaal wel prima vind. Ik ben degene die steeds dingen aan kaart en over dingen wil praten terwijl hij zoiets heeft van ik heb nergens last van. Mijn vriend zegt ook vaak tegen mij dat ik maar een ander moet zoeken als ik hem confronteer met dingen.
Ik wil je in ieder geval heel veel wijsheid geven en denk vooral goed aan jezelf en geef je grenzen aan.
Hoe gaat het nu met jou? En hoe is de relatie tussen jou en je vriend nu?
Ik herken veel in jouw verhaal. Mijn vriend is ook verslaafd aan blowen. Wat ik het moeilijkste eraan vind is dat hij zelf geen verantwoordelijkheid neemt voor dingen en het allemaal wel prima vind. Ik ben degene die steeds dingen aan kaart en over dingen wil praten terwijl hij zoiets heeft van ik heb nergens last van. Mijn vriend zegt ook vaak tegen mij dat ik maar een ander moet zoeken als ik hem confronteer met dingen.
Ik wil je in ieder geval heel veel wijsheid geven en denk vooral goed aan jezelf en geef je grenzen aan.
#12
Het is makkelijk praten. Maar je kan wel zeggen tegen je partner dat je het niet accepteert. Maar door bij hem te blijven accepteer je het wel.
Als iemand niet wil afkicken zal die altijd drugs belangrijker vinden dan zijn partner.de vraag is, wat is je grens. Wat is jouw ultimatum? Niet eens die je hem oplegt maar jezelf.
Als iemand niet wil afkicken zal die altijd drugs belangrijker vinden dan zijn partner.de vraag is, wat is je grens. Wat is jouw ultimatum? Niet eens die je hem oplegt maar jezelf.
#13
Ik heb in een topic van Catwoman een visie van mij neergezet, en deze visie zou ik hier ook neer kunnen zetten.
Want jij wordt 'm.i. misbruikt/gekwetst.
Iedere keer weer.
Deze man kent jouw zwakke plekken precies en gebruikt deze erg goed zo te lezen...
Ikzelf zou als ik zo'n partner had, na alles wat er gebeurt is en nog steeds gebeurt, weggaan.
Dit werkt niet zo. En dat voel jij ook.
Het is de hoogste tijd om aan jezelf te denken!
Ik weet niet, of het puur en alleen om wiet gaat.
Want alhoewel je wel degelijk verandert bij gebruik, vind ik de uitspattingen ver over de top. Echt ver over de grens!
Je kunt hem een laatste ultimatum stellen.
Want ondanks corona kan je wel degelijk naar een psycholoog.
Het is nu of einde relatie, of er n u iets aan gaan doen.
Want jij wordt 'm.i. misbruikt/gekwetst.
Iedere keer weer.
Deze man kent jouw zwakke plekken precies en gebruikt deze erg goed zo te lezen...
Ikzelf zou als ik zo'n partner had, na alles wat er gebeurt is en nog steeds gebeurt, weggaan.
Dit werkt niet zo. En dat voel jij ook.
Het is de hoogste tijd om aan jezelf te denken!
Ik weet niet, of het puur en alleen om wiet gaat.
Want alhoewel je wel degelijk verandert bij gebruik, vind ik de uitspattingen ver over de top. Echt ver over de grens!
Je kunt hem een laatste ultimatum stellen.
Want ondanks corona kan je wel degelijk naar een psycholoog.
Het is nu of einde relatie, of er n u iets aan gaan doen.
#14
Eens. Wilde hetzelfde typen
En die van @zandmanHet zit in onze natuur om pijn te vermijden. Dus ook al ben je op lange termijn beter af door te breken met je agressieve partner. De 1e impuls is de korte pijn (angst voor klappen met uitmaken, angst alleen te zijn) te vermijden.
Dit is een fysiek voorbeeld, je kan er ook verwaarlozing,respectloos, gedrag van leugens, vernedering en verslaving neerzetten.
Ook heeft elk mens en dier een comfortzone, het zit in je natuur dat er vanalles in je brein gebeurt als je uit je comfortzone stapt. Dit kan adrenaline, dopamine, serotonine etc zijn(auto ongeluk,agressie, extreme sport,vreemdgaan,nieuw huis bekijken, nieuw werk,flirten)
Maar dat is te uitputtend voor je brein om dat 24/7 te handelen. En hoe naar ook, een agressieve relatie is vertrouwder dan vrijgezel Je bent dan verlost van de agressie, maar je toekomst is onzeker en je brein wil zekerheid.
Dus luister niet naar je hart(die wil zijn liefde) luister niet naar je verstand(die kiest eerder wat hij de verstandige optie op dat acute moment vind) maar maak een plan voor jezelf en luister naar je plan.
Besef dat je pas echt de voordelen van je keuze gaat ervaren op de lange termijn. De pijn op korte termijn is alleen een indicatie dat je je vertrouwder comfortzone aan het verplaatsen bent
Voor het brein staat vertrouwd soms gelijk aan veilig. Daarom blijven veel vrouwen na de 1e klap.
Uiteraard is dit niet mijn theorie maar die van Desmond Morris.
#15
Ik denk, dat dit als reden heeft, ( tegenspraak) dat het nog steeds niet definitief uit elkaar gegaan zijn betreft.
Er is nog steeds een deur die openstaat en, als deze man het op de goede manier speelt, zij een heel grote kans loopt om opnieuw gebruikt/misbruikt/gekwetst te worden.
Een lange relatie verbreken is uiteraard geen kattenpis, en ik heb meerdere gevallen gekend waarvan ik me destijds echt afgevraagd heb waarom iemand zich niet definitief kon losmaken en dus alsnog weer in dezelfde shit terechtkwam, als voorheen.
Bijvoorbeeld.
Een vrouw had een huwelijk met een vent die haar sloeg.
De dag daarna met een miljoen excuses aan kwam zetten.
En een paar dagen later opnieuw huiselijk geweld pleegde.
Ik vroeg haar, waarom zij niet asap de kuierlatten had genomen en weg was gegaan, des te erger was het omdat zij meer dan 25 jaar deze mishandelingen moest ondergaan.
Het antwoord op de vraag was:
Deze man had mij volkomen in zijn macht.
Het is buitengewoon moeilijk om in die omstandigheden weg te lopen.
Want hij kon ook een fantastische man zijn als hij zich normaal gedroeg...
Dus in deze ellendige kwestie speelt waarschijnlijk hetzelfde.
Deze man weet precies wat haar zwakke plekken zijn, kan zich soms een tijdje ook goed gedragen, en tdja dan wordt het voor haar echt moeilijk om definitief te breken met deze man...
Nu wil zij de deur op een kier open houden.
Want je weet maar nooit, nietwaar.
En wij, aan de zijlijn, wij weten wel beter.
Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken....
#16
Hoe gaat ie nu dan tussen jullie? Ben benieuwd..