Niet nuchter willen zijn, roesverslaving.
Bekend met het laatste? Een roes kan naast bedwelmend ook slaan op het gevoel van onder invloed willen zijn.
Je 1e zin lijkt te willen suggereren dat je jouw gebruik niet als een verslaving of alarmerend wil aanstippen.
Maar uiteindelijk heeft elke verslaafde die wil herstellen hetzelfde doel: nuchter worden. Dat is natuurlijk vrij summier en slechts een onderdeel in het proces. Maar vanuit dit perspectief kan je wel van een verslaving spreken.
Uiteindelijk is elke verslaafde vooral verslaafd aan het effect ervan. In jouw geval bereik je dat met een scala aan opties. Maar verder is er waarschijnlijk meer overlapping dan je denkt.
Wat zou je zelf willen en voel je je hier prettig bij?
Allereerst bedankt voor jullie reacties. (:
Dat bedoelde ik er eigenlijk niet mee, zie mijn gebruik namelijk wel als verslaving, en ook alarmerend. Maar niet op een hele directe manier. Op lange termijn beinvloed het mijn hele leven. Mijn verslaving zit niet per se vast aan één middel. Al heb ik steeds een voorkeur naar iets, dat veranderd door de tijd heen. Ik ruil constant mijn huidige middelenverslaving in voor een andere. Momenteel is dat kratom, maar ik ben ervan overtuigd dat ik er zo mee kan stoppen als ik dat echt wil/kon. Maar omdat ik dat gevoel heb dat ik niet zonder iets kan, doe ik het niet. En gebruik dan liever dit dan iets dat nog veel slechter voor je is, ik weet niet of dat een rare manier van denken is
Roesverslaving ja. Maar dat nooit nuchter willen zijn moet natuurlijk een onderliggende reden hebben. De roesverslaving is, net als elke andere verslaving, een uiting van een onderliggend probleem.
En meestal, zo niet altijd, heeft dat probleem te maken met een leegte voelen, geen voldoening voelen. En wanneer men nuchter is, dan voelt men die leegte het sterkst en wil men het verdoven of maskeren met een ander (prettig) gevoel. De 1 heeft daar 1 middel (of handeling/gewoonte) voor, de ander meerdere. Imo is die uiting van verslaving van secundair belang en is het primaire probleem: die onderliggende leegte, die niet gevoeld "mag" worden door de persoon. En zo dus ook niet opgelost kan worden, omdat men er altijd bij weg probeert te blijven met iets, in jouw geval verscheidene middelen. Zolang je maar niet dat gevoel van gebrek voelt (denk je dan).
Of zit ik hier helemaal verkeerd?
Ik heb het gevoel dat ik niet kan leven met mezelf, voornamelijk mentale problemen, zonder iets te gebruiken. Het is ook lastig dat ik sommige dingen echt nodig heb, zoals benzo's doordat ik heel vaak paniekaanvallen heb, pijnstillers tegen de pijn. Maar als ik een paar weken zonder paniekaanvallen en pijn ga, kan ik prima zonder die specifieke middelen. Maar dan heb ik weer zin in iets anders...
Het voelt daardoor ook onoplosbaar, als één middel het probleem was kon ik me daar echt op richten (niet dat dat trouwens minder erg is-) maar dat is niet zo. Ik heb dit probleem echt al sinds mijn 12e levensjaar of zo. Het voelt alsof het een "deel" van me uitmaakt, en dat maakt het ook lastiger los te laten. Maar klopt dus precies wat je zegt.