Maar ook mensen die zichzelf hier niet in herkennen zijn hier ontvankelijk voor. Feit blijft dat drugs een cheat code is, een van de snelste, simpelste en krachtigste manieren om in een vingerknip de stofjes in je brein een fantastisch effect te laten creëren.
There is no quick fix in recovery is wat ze mij vertelden. Geen cheat codes.
Behalve dan wanneer je het extreem koud hebt. Dan is een heerlijk warme douche de enige cheat code die ik nog niet heb weten te misbruiken.
Meer gezonde cheatcodes zijn uiteraard welkom 😂
Iets meer OT: daarom hekel ik altijd een beetje 'ik ben verslaafd aan
[vul hier any random middel of proces in]'
In mijn verslavingsproces begon ik recreatief met alcohol, roken, problematisch met wiet, problematisch met alcohol, naar alcohol abstinent maar nog problematischer blowen, naar minderen met blowen, maar meer gamen, naar, weer meer blowen, wat tripjes hier en daar, naar (na jaren wachten uit angst voor verslaving; ironisch he) een eerste keer harddrugs (xtc), naar af en toe eens wat speed, naar inneens toch wel elke week aan de 2cb, naar super trots overal vertellen dat ik gestopt was met blowen, maar even achterwege laten dat ik inmiddels al bijna dagelijks ketamine en/of speed gebruikte, naar dagelijks dck en o-pce en vele andere disso's, naar 3-mmc, naar pyro's, naar dat maar gaan injecteren, naar terug naar vapen, naar noodgedwongen maar zoveel mogelijk middelen te nemen om de bijwerkingen van pyro's te kunnen managen maar wel die honger door onsrust te stillen, naar standaard 8 middelen per dag te gebruiken om maar de dag door te komen en te voorkomen dat ik weer een OD a-PHP injecteerde.
Er zitten voor mij een paar duidelijke trends in. In kon met vlagen minderen, later zorgde dit vrijwel altijd voor een toename in iets anders, het was duidelijk progressief, en na een tijdje zat er gewoon geen rem meer op. Maar ik had altijd iets nodig en steeds meer daarvan.
Wat ik eerder zei, ik kies Kratom omdat het het "minst erg" is om iedere dag te gebruiken, van de middelen die ik gebruik. Ik dacht dat dat echt een rare manier van denken was, maar ben dus niet de enige 😄
Dat is zeker geen rare manier van denken. Ik gebruikte o-pce en dck, want dan had ik in mg minder nodig voor dezelfde potentie aan effecten dan ketamine. Dus ook al gebruikte ik dagelijks, die blaasproblemen zouden mij nooit overkomen. (Wat wonder boven wonder ook gelukt is, omdat ik bij het eerste pijntje direct switchte naar een nieuw middel)
En zo heb ik nog een boekje met 100+ van dit soort rationalisaties opgeschreven. Ik denk dat we daar collectief een hele reeks encyclopedieën mee vol kunnen schrijven 😜
Dankje voor je uitgebreide reactie, ik waardeer het enorm. Dat is inderdaad denk ik de eerste stap die ik moet nemen, die confrontatie (proberen) aan gaan. Je verwoord het heel goed. Dat is zo moeilijk, aangezien ik het al zo lang onderdruk, het is zo makkelijk om dat te blijven doen. Ook niet alleen met drugs, ik probeer altijd alleen maar mijn gevoel te ontvluchten. Vind het doodeng om dat onder ogen te komen, maar in kleine stapjes moet het vast mogelijk zijn.
Dat is zeker geen makkelijke opgave. Zeker niet zonder begeleiding denk ik. Wat in het begin kan helpen is om (nuchter - mits mogelijk ivm fysieke afhankelijkheid natuurlijk) gewoon eens proberen stil te zitten. Begin klein. Zomaar een paar minuutjes. En als die onrust zich gaat uiten in fysieke bewegin; stop je handen maar onder je benen (ga als het waren op je handen zitten op een stoel).
Dat kan al weleens helpen om die onrust in bedwang te houden.
Het is misschien doodeng; maar schrik niet, je zal niet smelten of wegwaaien of plots in elkaar storten. (Oke, misschien een beetje flauw, maar zo lijkt het soms te voelen)
Daarnaast kunnen ademhalingsoefeningen in korte tijd hele grote voortgang geven.
En als het dan lukt om zonder schrap te zitten zomaar eens meerdere minuten lukt om stil te zitten, dan raakt het denk ik tijd voor die emotionele gewaarwording die
@Mindless al zo mooi uitgelegd heeft.
En zelfs dan kan het zijn dat je zo uit connectie bent met je gevoel dat je geen idee hebt hoe of wat je moet voelen Wat voor sensatie dat is.
Ik heb in het begin van dit soort kaarten gebruikt om een beetje te zien wat ik kan verwachten:
Overigens wil ik niet beweren dat deze kaarten 100% correct zijn. Maar ze gaven me in het begin wel een idee van wat ik kon voelen en wat dat dan is.
In actief gebruik kende ik eigenlijk maar twee toestanden: boosheid en euforie. Eigenlijk ook angst, maar ik ontkende mezelf dat ik dat had. En ook benoemde ik onrust vaak als een emotie, wat eigenlijk een fysieke uiting is van een onderliggende emotie die onwennig is.
Die basisemoties kon ik soms nog wel plaatsen (vaak de 4 B's genoemd: bang, boos, blij, bedroefd)
Daarna met het emotiewiel steeds meer onderscheid kunnen maken in de steeds subtieler wordende verschillen in de sub emoties. Hoe verder je naar buiten in het wiel beweegt, hoe kleiner die verschillen in fysieke sensatie vaak worden.
Dit is een hele cognitieve methode om te leren werken met emoties. Maar als we ze in taal willen uiten moeten we die fysieke ervaringen een bepaald soort uiting geven en ontkomen we bijna niet aan een vorm van cognitie.
Toch.... Een vorm van gewoon voelen en ervaren is misschien mooier. Maar ik had dit soort hulpmiddeltjes echt nodig in het begin. Ik kon alleen maar werken met mijn hoofd. Er zat door al het middelenmisbruik en wegstoppen gewoon een blokkade tussen mijn hoofd en mijn lichaam. Alles ging op cognitie. En nog steeds is dat ook mijn dominante manier van aanpak, maar dat is misschien al te merken aan deze (wederom) veel te lange post.
En dit zijn echt heidense tijden voor mij. het is dat ik nog moeite heb met slapen na een vrij recente terugval en de rebound die benzos dan weer geven.
Maar wat is dit joh... Kom voor het eerst in 3 weken weer eens online en ben alweer een paar uur kwijt. Lijkt wel drugs dat forum.
Nog wel leuk om te vermelden dat dit proces met veel oefening (ik gebruikte vooral meditatie en maakte gebruik van hevige emoties in groepstherapie om me dit snel eigen te maken) na verloop van tijd gaat dit steeds automatischer en kan je zelfs emoties van anderen gaan aanvoelen. Toen ik dat ervaarde ging er echt een wereld voor me open. Voelde me net paranormaal begaafd. Dat je spontaan kan aanvoelen dat iemand anders in de ruimte kneiter zenuwachtig is, of dat er onuitgesproken spanningen hangen. En ja, zelfs of iemand onder invloed is of niet zonder te hoeven letten op uiterlijke kenmerken.
Put me in a room with a 100 people and I will point you out the addict(s).