#1
De levensverwachting van een junkie. vs De realiteit
Ik kan met gemak 5 dagen wakker blijven stoer hé?, Makkie toch? Het leven van een junk gaat over rozen!
Heb ik je aandacht? Mooi want wat ik je eigenlijk wil vertellen is dat het helemaal niet cool is om lang wakker te blijven. Net zoals het niet cool is om drugs te misbruiken. Voordat je het in de gaten hebt ben je slachtoffer van jezelf en met een beetje pech een gevaar voor de mensen om je heen. Ik heb zelf 2 jaar geleden een "psychose" momentje gehad door het misbruiken van middelen wat resulteerde in slaapgebrek. Ben destijds in behandeling gegaan bij GGZ alleen konden ze mij niet onderverdelen in een DSM5 categorie en dus heb ik geen diagnose persoonlijkheidsstoornis gekregen. Wel redelijk wat jeugdtrauma's maar dat terzijde. Wat mij uiteindelijk in een psychose staat heeft doen verkeren is de grafroof wat ik mijn lichaam en ziel aandeed in de vorm van middelenmisbruik en verwaarlozing. In zoverre dat ik zonder het door te hebben allang de controle over mijn leven had verloren. Ik leefde als een god in mijn eigen (drugs)wereld. wie wil dat nou niet? Gewoon stoer blijven roepen dat er niks aan de hand is en dat alles prima gaat. Om vervolgens een paar zware halve liters bier te verkiezen over een maaltijd en als toetje een knetter van een haze joint te roken. Chill toch? Ben een "slimme" jongen dus werken onder invloed of met een kater is voor mij nooit een probleem geweest. Het werd pas een probleem toen het andere mensen op begon te vallen maar meer daar over later.
Als je elke dag maar gewoon doet waar jij zin in hebt en er is niemand die daar wat tegen in kan brengen dan loop je de kans dat het een keer fout gaat. En als het dan fout gaat dan gaat het ook goed fout vooral als je zo koppig en eigenwijs bent als dat ik ben. Want ach dat overkomt mij toch niet, ik heb mezelf wel onder controle, je kent het misschien wel. Ik ben uiteindelijk bijna 1 jaar nuchter geweest wat mij de kans in het leven heeft gegeven om de waarheid van mezelf te ontdekken. Het was een harde route om te bewandelen, ben in de spiritualiteit gedoken en heb mijn waarheid ontfutseld. Ik ben gestopt met het liegen tegen mijzelf waardoor ik eindelijk het echte probleem herkende. En dat probleem was heel simpel, ik was het zelf en niet zon beetje ook. Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen ten eerste omdat het voor mij fijn is om het van me af te typen maar ook als solide waarschuwing voor mensen die lichtzinnig over drugs en het leven denken. Ik dacht ook dat het mij nooit zou overkomen maar er hoeft maar iets te gebeuren en je valt van de ene put in de ander. Mocht jij jezelf of een ander herkennen in mijn verhaal, stop met verstoppen en durf te praten. Samen sta je sterk!
De hoofdpunten die mij uiteindelijk hebben genekt:
1) Ploegendienst
2) "functioneel?" verslaafd!
3) Zelfmedelijden
4) Sociaal isolement
5) Ultieme vrijheid
6) De man met de hamer
7) Uiteindelijk komt alles toch wel goed.
Het gevolg
1) Ploegendienst is voor een normaal mens al zwaar en 5 ploeg al helemaal dan werk je 7 dagen en ben je daarna 4 dagen vrij. Ik deed er met gemak een schepje boven op alsof ik een onuitputtelijke bron van energie had. Door niet goed voor mezelf te zorgen werden alle standaard moeilijkheden uiteindelijk nog net even iets zwaarder. met dag/nacht ritme, constipatie/diarree, geen eetlust, fysieke zwaar beladen en blessure/ziekte gevoeligheid. Naast fulltime werken ging ik ook 1 dag in de week naar school want tja als het bedrijf je een hbo opleiding aanbiedt en je bent de god van de drugs dan zeg je natuurlijk geen nee.
2) NEE! Dan ga je dat maar gewoon doen en als het even tegenzit klik je een halve liter bier open en dan zit het weer mee. Het enige waar ik destijds rekening mee hield is werk. Of nja meer werk behouden voor de centen. Niet meer niets minder geen leuk werk het verdiende gewoon goed. Na het werk ongeacht de tijd was het tijd voor mezelf en ik verwende mezelf graag met een biertje en een jointje. De rest van de dag deed ik niks of was ik te f#cked om te koken of schoon te maken en dus ging ik maar slapen. Om vervolgens nachts wakker te worden omdat je stopt met ademen. Hoe kan dat toch? Ach zal wel niet zo erg zijn. Toch? En dan de volgende dag weer afzien op het werk. En dan is het zover na 7 dagen werken jaja 4 dagen weekend. YES! HD! En niet op je beeldscherm nee gewoon in de neus en hopen dat je de laatste nacht voor je werkdag kan slapen. En anders maar weer op "karakter" door strijden.
3) Want ik vond mezelf toen echt een strijder, je moest eens weten wat ik allemaal dacht dat ik moest. Nu weet ik wel beter ik was niks anders dan een verwende afglijdende junk waar niks goeds terecht van zou komen als anderen het niet voor hem zouden doen. Maar hey! Ik heb al veel meegemaakt ouders verloren, trauma's beleefd, veel pech gehad in het leven waardoor ik mijn levenswijze onderhield met de uitspraak "Alles wat ik doe gaat uiteindelijk toch wel mis" Dus waarom zou ik nog iets gaan doen? Ik ga plezier maken in het leven en iedereen kan van mij de rambam krijgen. Dus hoezo mijn problemen oplossen? Ik heb geen probleem JIJ hebt een probleem.
4) Ik ben graag alleen maar zit in een sociaal isolement wat zo zijn nadelen heeft. Ik heb geen smartphone want die ben ik niet meer nodig en dat geld is beter besteed als ik er high van word toch? Ik ben door het leven behoorlijk eigenwijs maar nooit echt volwassen geworden. Ik ben mij er ook van bewust dat ik soms een wat radicale en zelfs extremistische zwart wit mening/ kijk op de wereld heb. Wat van mij de ideale gesprekspartner maakt om je verjaardag of party een donker randje te geven. Joepie! ..... Als je veel alleen bent dan raak je er aan gewend om met jezelf te discussiëren wie moet je anders om advies vragen? En waarom zou diegene het dan beter weten dan jou? De langste periode dat ik alleen ben geweest realiseerde ik pas toen ik na 4 week vakantie de supermarkt inliep en een pakje shag wou bestellen. Helaas ging dat niet door, er kwam geen geluid uit mijn mond en ben van schrik toen maar weggegaan. Het duurde uiteindelijk een dag of twee voordat ik weer hardop kon praten. Daarnaast is sociale controle ook wel een ding, je kunt niet alles alleen in de wereld je kan het wel proberen maar dan ga je vaker vallen dan dat je op kan staan. Als je een probleem hebt wat jij niet ondervind als probleem dan heb je iemand nodig die jou dat duidelijk kan maken. En als je een doel voor ogen hebt of je wil iets dan heb je iemand die je controleert en kijkt of je echt doet wat je zegt dat je doet. Want tegen jezelf liegen is heel makkelijk maar als je elke week een ander doel of plan hebt dan weet je van te voren al dat diegene er niet uit gaat komen.
5) Nadat mijn moeder overleed had ik het geluk dat ik in ons huurhuis mocht blijven wonen, ik ervaarde plots ultieme vrijheid. Mijn moeder heeft haar laatste 10 jaar besteed aan het ziek zwak en misselijk zijn en ik moest maar voor haar zorgen want dat is wat kinderen voor hun ouders doen. Tenminste als je narcistische ouders hebt wel. Ik kwam er pas achter dat mijn moeder narcist was toen ze kwam te overlijden. Ironisch eigenlijk hoe ze altijd deed alsof ze ziek was en toen ik eindelijk de moed had vergaard om haar er mee te confronteren ze deze keer toch echt ziek was. Uitgezaaide longkanker dus kon haast gelijk afscheid nemen. Ik wist eerder nooit hoe ik mij daar over mocht voelen of uitspreken maar inmiddels heb ik gewoon mijn mening en het interesseert me niet wat iemand daar van vind. Het zal je misschien verbazen maar ik ben gelukkig dat ze jong overleden is. Dat gevoel kwam later pas als je puzzelstukjes in elkaar ziet vallen die je normaal niet begreep. Altijd maar het halve verhaal horen en het moeten geloven want je eigen moeder niet geloven is natuurlijk uit den boze. De waarheid is keihard maar nu weet ik in ieder geval de waarheid. En toen! Het gevoel, ja ultieme vrijheid. Ik heb het er extreem van genomen zover dat ik misbruik ben gaan maken van mezelf. ik hoefde opeens niks en mocht en kon alles doen wat ik maar wou. En ik kon het dankzij mijn werk ook wel betalen. Ik draafde een beetje door. Ik rekende mezelf al een rijk man. Vast contract op het werk dus financieel stabiel. Dus geen blikjes bier meer nee hoor gewoon kopen wat ik lekker vind ongeacht de prijs. oh vandaag 10 blikjes cola bacardi halen voor de hele week. En als het dan op is "vergeten" dat je dat voor de hele week had gehaald. Net zoals de boodschappen voor 2 weken aan voedsel wat je van plan was om te koken. Net zoals die 2 week daarvoor en daarvoor en dan word het normaal. Heb het meerdere malen in zijn geheel zo in de container kunnen gooien. Want ik bestelde wel eens wat of at gewoon een boterham of soep. Of mijn favoriet gewoon een magnetron pizza, die kan ik elke dag wel eten daar heb ik geen moeite mee.
6) Of toch wel? Ik was ziek, zwak in slaap of onder invloed. Ultieme vrijheid was niks anders dan een leugen de realiteit was de kleinste gevangenis die je maar kan bedenken tussen de mensen die echt vrij konden leven. De mensen die wel gewoon hun verantwoording namen, de mensen die maar de helft als mij verdienden en geld over hielden en toch gelukkig waren. Overspoeld door vrienden familie en kansen in het leven. En toen kwam het breekpunt, het moment dat ik mij pas realiseerde wtf ik allemaal gedaan had en het kwam niet door mezelf het was iemand anders opgevallen. Ik viel op het werk door de mand alleen konden ze de vinger niet op de gevoelige plek leggen. Ik heb mij destijds ziekgemeld en heb een partij speed gehaald waarna dit dus gebeurde: Forumlink Het leven waar ik mijzelf voor had verstopt stond opeens vol in de schijnwerpers. Niet veel later raakte ik mijn baan kwijt, met alle gevolgen van dien. Het enige waar ik nog energie in stopte kreeg ik niet eens voor elkaar. De man met de hamer was gearriveerd. Het onvermijdelijke gebeurde de man maakte met 1 slag van zijn hamer een einde aan mijn leven.
7) De hamer was het einde van een lange periode van verstoppen, doen alsof, medelijden, misbruik, pijn, stress en eenzaamheid. En het domste is.. het deed maar heel eventjes pijn. Als het al pijn deed want de uitspraak boeie uiteindelijk komt het toch wel goed is voor mij uiteindelijk een realiteit geworden. Had smam toch gelijk verd*mme.
Hoe dan? Nou als jij het niet doet dan doet iemand anders het voor je maar niet zoals jij dat wilt. Maar problemen zijn onvermijdelijk, je ontspringt de dans misschien een paar keer maar uiteindelijk moet je boeten. En dat even boete stond bij mij niet in verhouding met wat ik mezelf aandeed. Al met al heb ik 4 jaar zo geleefd. De man met de hamer was mijn baas die mij er mee geconfronteerd heeft. Hij wist niet wat er met mij was maar hij wist dat het niet goed was. Ik heb in alle eerlijkheid mijn verhaal bij hem gedaan en in plaats van dat ik staande voet ontslag kreeg gebeurde er voor mij de eerste wonder. Ik kreeg datgene waar ik niet om durfde te vragen. Hulp! Ik mocht een half jaar lang in dienst blijven en dan de ziektewet in. En dat niet alleen, het bedrijf huurde direct een maatschappelijk werker voor mij in. Binnen 1 maand waren al mijn financiële zorgen weg, alles geregeld. Iets wat ik zelf altijd als onmogelijk had beschouwd verdween als sneeuw in de zon. Ik heb uiteindelijk maar 3 maanden in de ziektewet gezeten want had het er wel aan toe om iets nieuws te gaan doen, een nieuwe baan en een nieuwe uitdaging. En weer werd ik geholpen door het leven. Ik heb vroeger wel eens weken gedaan om een baan te vinden en nu stonden werkgevers opeens voor mij in de rij. Had uiteindelijk keuze uit 3 bedrijven en ik kan jullie met al het geluk in mijn hart vertellen dat ik bij mijn nieuwe werkgever een vast contract heb gekregen. Ik elke zondag bij mijn oma eet. Ik laat mijn hond elke dag uit en ik knuffel haar meer dan ooit tevoren. Joh ik doe zelfs elke dag de afwas veeg en dweil de woonkamer. Maar daarna trakteer ik mezelf ook op een lekker jointje! Ik fiets elke dag 7km naar mijn werk door wind en regen, maar mijn geluk dat pakken ze me niet meer af. Ongelofelijk dat nadat ik de boel zo heb lopen te verzieken het uiteindelijk wel goed is gekomen. Niet dat het een bewuste keuze van mij was. Ik wist altijd dat het niet goed was en ik deed maar door. Het leven heeft mij tot verandering gedwongen. Ik was te bang maar noodzaak dient de mens. Als ik mijzelf nu vergelijk met 2 jaar geleden verwonder ik mijzelf nog wel eens dat ik dat overleefd heb en hoe ik het toch allemaal zo ver heb kunnen laten komen. Op de dag dat de hamer kwam woog ik 58 kilo en was ik echt op op. Ik wou al niks meer in het leven het was naar mijn idee al voorbij. En nu kan ik uiteindelijk nog steeds gewoon doen wat ik leuk vind. Echt doen wat ik echt leuk vind. Films kijken, wandelen met de hond, en wat voor mij het belangrijkste verschil uiteindelijk was is dat ik mezelf aangeleerd heb om goed te koken. Ik bereid nu mijn eigen eten en daar ben ik trots op ook! Nu 80 kg en zo gezond als maar kan. Als ik zo terugkijk naar mijn verhaal weet ik niet of ik blij of verdrietig moet zijn het stukje zelf wat weg gehamerd is was de stoere brutale sociale spontane gekke party ik. Uiteindelijk ben ik nooit de persoon geworden die ik had willen worden of zijn. Want nee het leven van een junkie gaat dus niet over rozen!
Ik kan met gemak 5 dagen wakker blijven stoer hé?, Makkie toch? Het leven van een junk gaat over rozen!
Heb ik je aandacht? Mooi want wat ik je eigenlijk wil vertellen is dat het helemaal niet cool is om lang wakker te blijven. Net zoals het niet cool is om drugs te misbruiken. Voordat je het in de gaten hebt ben je slachtoffer van jezelf en met een beetje pech een gevaar voor de mensen om je heen. Ik heb zelf 2 jaar geleden een "psychose" momentje gehad door het misbruiken van middelen wat resulteerde in slaapgebrek. Ben destijds in behandeling gegaan bij GGZ alleen konden ze mij niet onderverdelen in een DSM5 categorie en dus heb ik geen diagnose persoonlijkheidsstoornis gekregen. Wel redelijk wat jeugdtrauma's maar dat terzijde. Wat mij uiteindelijk in een psychose staat heeft doen verkeren is de grafroof wat ik mijn lichaam en ziel aandeed in de vorm van middelenmisbruik en verwaarlozing. In zoverre dat ik zonder het door te hebben allang de controle over mijn leven had verloren. Ik leefde als een god in mijn eigen (drugs)wereld. wie wil dat nou niet? Gewoon stoer blijven roepen dat er niks aan de hand is en dat alles prima gaat. Om vervolgens een paar zware halve liters bier te verkiezen over een maaltijd en als toetje een knetter van een haze joint te roken. Chill toch? Ben een "slimme" jongen dus werken onder invloed of met een kater is voor mij nooit een probleem geweest. Het werd pas een probleem toen het andere mensen op begon te vallen maar meer daar over later.
Als je elke dag maar gewoon doet waar jij zin in hebt en er is niemand die daar wat tegen in kan brengen dan loop je de kans dat het een keer fout gaat. En als het dan fout gaat dan gaat het ook goed fout vooral als je zo koppig en eigenwijs bent als dat ik ben. Want ach dat overkomt mij toch niet, ik heb mezelf wel onder controle, je kent het misschien wel. Ik ben uiteindelijk bijna 1 jaar nuchter geweest wat mij de kans in het leven heeft gegeven om de waarheid van mezelf te ontdekken. Het was een harde route om te bewandelen, ben in de spiritualiteit gedoken en heb mijn waarheid ontfutseld. Ik ben gestopt met het liegen tegen mijzelf waardoor ik eindelijk het echte probleem herkende. En dat probleem was heel simpel, ik was het zelf en niet zon beetje ook. Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen ten eerste omdat het voor mij fijn is om het van me af te typen maar ook als solide waarschuwing voor mensen die lichtzinnig over drugs en het leven denken. Ik dacht ook dat het mij nooit zou overkomen maar er hoeft maar iets te gebeuren en je valt van de ene put in de ander. Mocht jij jezelf of een ander herkennen in mijn verhaal, stop met verstoppen en durf te praten. Samen sta je sterk!
De hoofdpunten die mij uiteindelijk hebben genekt:
1) Ploegendienst
2) "functioneel?" verslaafd!
3) Zelfmedelijden
4) Sociaal isolement
5) Ultieme vrijheid
6) De man met de hamer
7) Uiteindelijk komt alles toch wel goed.
Het gevolg
1) Ploegendienst is voor een normaal mens al zwaar en 5 ploeg al helemaal dan werk je 7 dagen en ben je daarna 4 dagen vrij. Ik deed er met gemak een schepje boven op alsof ik een onuitputtelijke bron van energie had. Door niet goed voor mezelf te zorgen werden alle standaard moeilijkheden uiteindelijk nog net even iets zwaarder. met dag/nacht ritme, constipatie/diarree, geen eetlust, fysieke zwaar beladen en blessure/ziekte gevoeligheid. Naast fulltime werken ging ik ook 1 dag in de week naar school want tja als het bedrijf je een hbo opleiding aanbiedt en je bent de god van de drugs dan zeg je natuurlijk geen nee.
2) NEE! Dan ga je dat maar gewoon doen en als het even tegenzit klik je een halve liter bier open en dan zit het weer mee. Het enige waar ik destijds rekening mee hield is werk. Of nja meer werk behouden voor de centen. Niet meer niets minder geen leuk werk het verdiende gewoon goed. Na het werk ongeacht de tijd was het tijd voor mezelf en ik verwende mezelf graag met een biertje en een jointje. De rest van de dag deed ik niks of was ik te f#cked om te koken of schoon te maken en dus ging ik maar slapen. Om vervolgens nachts wakker te worden omdat je stopt met ademen. Hoe kan dat toch? Ach zal wel niet zo erg zijn. Toch? En dan de volgende dag weer afzien op het werk. En dan is het zover na 7 dagen werken jaja 4 dagen weekend. YES! HD! En niet op je beeldscherm nee gewoon in de neus en hopen dat je de laatste nacht voor je werkdag kan slapen. En anders maar weer op "karakter" door strijden.
3) Want ik vond mezelf toen echt een strijder, je moest eens weten wat ik allemaal dacht dat ik moest. Nu weet ik wel beter ik was niks anders dan een verwende afglijdende junk waar niks goeds terecht van zou komen als anderen het niet voor hem zouden doen. Maar hey! Ik heb al veel meegemaakt ouders verloren, trauma's beleefd, veel pech gehad in het leven waardoor ik mijn levenswijze onderhield met de uitspraak "Alles wat ik doe gaat uiteindelijk toch wel mis" Dus waarom zou ik nog iets gaan doen? Ik ga plezier maken in het leven en iedereen kan van mij de rambam krijgen. Dus hoezo mijn problemen oplossen? Ik heb geen probleem JIJ hebt een probleem.
4) Ik ben graag alleen maar zit in een sociaal isolement wat zo zijn nadelen heeft. Ik heb geen smartphone want die ben ik niet meer nodig en dat geld is beter besteed als ik er high van word toch? Ik ben door het leven behoorlijk eigenwijs maar nooit echt volwassen geworden. Ik ben mij er ook van bewust dat ik soms een wat radicale en zelfs extremistische zwart wit mening/ kijk op de wereld heb. Wat van mij de ideale gesprekspartner maakt om je verjaardag of party een donker randje te geven. Joepie! ..... Als je veel alleen bent dan raak je er aan gewend om met jezelf te discussiëren wie moet je anders om advies vragen? En waarom zou diegene het dan beter weten dan jou? De langste periode dat ik alleen ben geweest realiseerde ik pas toen ik na 4 week vakantie de supermarkt inliep en een pakje shag wou bestellen. Helaas ging dat niet door, er kwam geen geluid uit mijn mond en ben van schrik toen maar weggegaan. Het duurde uiteindelijk een dag of twee voordat ik weer hardop kon praten. Daarnaast is sociale controle ook wel een ding, je kunt niet alles alleen in de wereld je kan het wel proberen maar dan ga je vaker vallen dan dat je op kan staan. Als je een probleem hebt wat jij niet ondervind als probleem dan heb je iemand nodig die jou dat duidelijk kan maken. En als je een doel voor ogen hebt of je wil iets dan heb je iemand die je controleert en kijkt of je echt doet wat je zegt dat je doet. Want tegen jezelf liegen is heel makkelijk maar als je elke week een ander doel of plan hebt dan weet je van te voren al dat diegene er niet uit gaat komen.
5) Nadat mijn moeder overleed had ik het geluk dat ik in ons huurhuis mocht blijven wonen, ik ervaarde plots ultieme vrijheid. Mijn moeder heeft haar laatste 10 jaar besteed aan het ziek zwak en misselijk zijn en ik moest maar voor haar zorgen want dat is wat kinderen voor hun ouders doen. Tenminste als je narcistische ouders hebt wel. Ik kwam er pas achter dat mijn moeder narcist was toen ze kwam te overlijden. Ironisch eigenlijk hoe ze altijd deed alsof ze ziek was en toen ik eindelijk de moed had vergaard om haar er mee te confronteren ze deze keer toch echt ziek was. Uitgezaaide longkanker dus kon haast gelijk afscheid nemen. Ik wist eerder nooit hoe ik mij daar over mocht voelen of uitspreken maar inmiddels heb ik gewoon mijn mening en het interesseert me niet wat iemand daar van vind. Het zal je misschien verbazen maar ik ben gelukkig dat ze jong overleden is. Dat gevoel kwam later pas als je puzzelstukjes in elkaar ziet vallen die je normaal niet begreep. Altijd maar het halve verhaal horen en het moeten geloven want je eigen moeder niet geloven is natuurlijk uit den boze. De waarheid is keihard maar nu weet ik in ieder geval de waarheid. En toen! Het gevoel, ja ultieme vrijheid. Ik heb het er extreem van genomen zover dat ik misbruik ben gaan maken van mezelf. ik hoefde opeens niks en mocht en kon alles doen wat ik maar wou. En ik kon het dankzij mijn werk ook wel betalen. Ik draafde een beetje door. Ik rekende mezelf al een rijk man. Vast contract op het werk dus financieel stabiel. Dus geen blikjes bier meer nee hoor gewoon kopen wat ik lekker vind ongeacht de prijs. oh vandaag 10 blikjes cola bacardi halen voor de hele week. En als het dan op is "vergeten" dat je dat voor de hele week had gehaald. Net zoals de boodschappen voor 2 weken aan voedsel wat je van plan was om te koken. Net zoals die 2 week daarvoor en daarvoor en dan word het normaal. Heb het meerdere malen in zijn geheel zo in de container kunnen gooien. Want ik bestelde wel eens wat of at gewoon een boterham of soep. Of mijn favoriet gewoon een magnetron pizza, die kan ik elke dag wel eten daar heb ik geen moeite mee.
6) Of toch wel? Ik was ziek, zwak in slaap of onder invloed. Ultieme vrijheid was niks anders dan een leugen de realiteit was de kleinste gevangenis die je maar kan bedenken tussen de mensen die echt vrij konden leven. De mensen die wel gewoon hun verantwoording namen, de mensen die maar de helft als mij verdienden en geld over hielden en toch gelukkig waren. Overspoeld door vrienden familie en kansen in het leven. En toen kwam het breekpunt, het moment dat ik mij pas realiseerde wtf ik allemaal gedaan had en het kwam niet door mezelf het was iemand anders opgevallen. Ik viel op het werk door de mand alleen konden ze de vinger niet op de gevoelige plek leggen. Ik heb mij destijds ziekgemeld en heb een partij speed gehaald waarna dit dus gebeurde: Forumlink Het leven waar ik mijzelf voor had verstopt stond opeens vol in de schijnwerpers. Niet veel later raakte ik mijn baan kwijt, met alle gevolgen van dien. Het enige waar ik nog energie in stopte kreeg ik niet eens voor elkaar. De man met de hamer was gearriveerd. Het onvermijdelijke gebeurde de man maakte met 1 slag van zijn hamer een einde aan mijn leven.
7) De hamer was het einde van een lange periode van verstoppen, doen alsof, medelijden, misbruik, pijn, stress en eenzaamheid. En het domste is.. het deed maar heel eventjes pijn. Als het al pijn deed want de uitspraak boeie uiteindelijk komt het toch wel goed is voor mij uiteindelijk een realiteit geworden. Had smam toch gelijk verd*mme.
Hoe dan? Nou als jij het niet doet dan doet iemand anders het voor je maar niet zoals jij dat wilt. Maar problemen zijn onvermijdelijk, je ontspringt de dans misschien een paar keer maar uiteindelijk moet je boeten. En dat even boete stond bij mij niet in verhouding met wat ik mezelf aandeed. Al met al heb ik 4 jaar zo geleefd. De man met de hamer was mijn baas die mij er mee geconfronteerd heeft. Hij wist niet wat er met mij was maar hij wist dat het niet goed was. Ik heb in alle eerlijkheid mijn verhaal bij hem gedaan en in plaats van dat ik staande voet ontslag kreeg gebeurde er voor mij de eerste wonder. Ik kreeg datgene waar ik niet om durfde te vragen. Hulp! Ik mocht een half jaar lang in dienst blijven en dan de ziektewet in. En dat niet alleen, het bedrijf huurde direct een maatschappelijk werker voor mij in. Binnen 1 maand waren al mijn financiële zorgen weg, alles geregeld. Iets wat ik zelf altijd als onmogelijk had beschouwd verdween als sneeuw in de zon. Ik heb uiteindelijk maar 3 maanden in de ziektewet gezeten want had het er wel aan toe om iets nieuws te gaan doen, een nieuwe baan en een nieuwe uitdaging. En weer werd ik geholpen door het leven. Ik heb vroeger wel eens weken gedaan om een baan te vinden en nu stonden werkgevers opeens voor mij in de rij. Had uiteindelijk keuze uit 3 bedrijven en ik kan jullie met al het geluk in mijn hart vertellen dat ik bij mijn nieuwe werkgever een vast contract heb gekregen. Ik elke zondag bij mijn oma eet. Ik laat mijn hond elke dag uit en ik knuffel haar meer dan ooit tevoren. Joh ik doe zelfs elke dag de afwas veeg en dweil de woonkamer. Maar daarna trakteer ik mezelf ook op een lekker jointje! Ik fiets elke dag 7km naar mijn werk door wind en regen, maar mijn geluk dat pakken ze me niet meer af. Ongelofelijk dat nadat ik de boel zo heb lopen te verzieken het uiteindelijk wel goed is gekomen. Niet dat het een bewuste keuze van mij was. Ik wist altijd dat het niet goed was en ik deed maar door. Het leven heeft mij tot verandering gedwongen. Ik was te bang maar noodzaak dient de mens. Als ik mijzelf nu vergelijk met 2 jaar geleden verwonder ik mijzelf nog wel eens dat ik dat overleefd heb en hoe ik het toch allemaal zo ver heb kunnen laten komen. Op de dag dat de hamer kwam woog ik 58 kilo en was ik echt op op. Ik wou al niks meer in het leven het was naar mijn idee al voorbij. En nu kan ik uiteindelijk nog steeds gewoon doen wat ik leuk vind. Echt doen wat ik echt leuk vind. Films kijken, wandelen met de hond, en wat voor mij het belangrijkste verschil uiteindelijk was is dat ik mezelf aangeleerd heb om goed te koken. Ik bereid nu mijn eigen eten en daar ben ik trots op ook! Nu 80 kg en zo gezond als maar kan. Als ik zo terugkijk naar mijn verhaal weet ik niet of ik blij of verdrietig moet zijn het stukje zelf wat weg gehamerd is was de stoere brutale sociale spontane gekke party ik. Uiteindelijk ben ik nooit de persoon geworden die ik had willen worden of zijn. Want nee het leven van een junkie gaat dus niet over rozen!