Ik ben nu aan het herstellen van een lange periode wekelijks miauw, speed, coke, alcohol en wiet. En ben zo'n anderhalf maand clean nu. Stoppen is pittig. Eerste twee weken afkicken is het heftigst denk ik wel. Qua depressief zijn, zelfmoordgedachtes, constant vermoeid, prikkelbaar, mood swings, en gewoon compleet off zijn. Bij mij ging het daarna wel weer wat beter, maar bevind me nu een beetje in een verwarrende periode. Voel me de laatste twee weken niet echt vrolijk ofzo, tis niet dat ik down ben, maar echt plezier of energie haal ik niet meer zo uit dingen. Alsof je de wereld als maar door een grijze bril bekijkt. Gedachtes in je kop die je wijs maken dat je maar weer beter kunt gebruiken, dan heb je in ieder geval nog eens plezier af en toe. Je weet dat je hoofd je voor de gek houdt, maar het is zo fucking irritant en vermoeiend..... Niet stabiel qua mindset, mood, gedachtes, omgang met 'normies'. Moeilijk is het zeker. Ik probeer het maar te accepteren en het beste er van te maken, meer kan ik niet doen.
Het zal allemaal wel onderdeel zijn van het herstelproces. Ongetwijfeld. En het zal zeker een traject van maanden zijn.. verwacht ik, gezien mijn gebruik en doseringen. Ik denk dat je iets vergelijkend kunt verwachten zoals ik hier heb beschreven.
Ik sprak op de conventie met iemand met wie ik in de kliniek had gezeten. Zij heeft dit ook best wel pittig gehad op de manier zoals jij dit omschrijft. En telkens als ze andere fellows uit de kliniek belde, kreeg ze te horen dat het met al die mensen helemaal goed ging.
Ze voelde zich eenzaam en dacht dat er iets mis was met haar.
Feit is wel dat die anderen zijn teruggevallen. Zij waren waarschijnlijk simpelweg niet eerlijk en hielden de schone schijn op dat het goed ging. Uiteindelijk is het voor haar beter geworden naarmate ze langer clean bleef.
Je bent ongetwijfeld niet de enige die zich zo voelt of zo gevoeld heeft. Maar de algehele tendens is dat het wèl beter wordt, ookal voelt dat nu niet zo...
Ik heb het ook heus niet altijd makkelijk. Maar ben er best goed in geworden om maar gewoon door te buffelen tot het wèl weer beter gaat. Dat is tegelijkertijd ook een valkuil van mij omdat ik nogal makkelijk mijn behoeftes (en vooral vermoeid) negeer. En als ik dat te lang doe, gaat het een keer ècht niet goed.
Ik had dat afgelopen weken zeker. Het is dat ik de zomervakantie in het verschiet had. Maar een huis kopen én het schooljaar afronden én een vierjarig project dat na de zomervakantie afloopt (dus nog vanalles regelen) was gewoon echt heel veel.
Blijf je uitspreken! Blijf adviezen vragen! Neem suggesties op! Zolang je dat doet, ben je gewoon goed bezig en wordt het ook écht beter!
Maar het loont denk ik wel degelijk om eens te kijken naar patronen in je leven waar misschien iets anders zou moeten. Waar je misschien wat meer zelfliefde mag toepassen.
Had je nou al een sponsor? Ga anders samen eens kijken wat je hierin kan doen.
Hang in there! 💪