Interpretatie van onze werkelijkheid

Ik heb onze conversatie maar even in een nieuw topic ondergebracht, want zoals je zei weken we wel heel ver af van het adhd verslaving topic.

Zweibeiner zei:

Ik begrijp wat je zegt op het vlak van "zijn" en gedachte. Ook vind ik het een hele fijne gedachte om door te "zijn" je jezelf weer natuurlijke energie kanngeven. Mediteren spreekt me aan maar ik krijg daar mijn hoofd niet mee stil.

Klik om te vergroten...

Een non-dualiteit "leraar" genaamd Rupert Spira gaf daar eens een heel mooi voorbeeld van (waarom meditatie aanvankelijk meestal niet leidt tot een stil hoofd).

Stel je hebt een diepe put. Deze put staat symbool voor jouw onderbewuste. In deze put zit allerlei ongedierte: insecten en dergelijke. Deze insecten staan symbool voor jouw gedachten. Vrijwel de gehele dag is het donker diep in de put en de insecten slapen. Maar op een bepaalde moment staat de zon loodrecht boven de put en wordt deze verlicht tot aan de bodem. Dit zorgt ervoor dat de insecten wakker worden en omhoog uit de put beginnen te kruipen. Maar wanneer de zon niet meer in de put schijnt, kruipen de insecten weer terug naar beneden en gaan weer slapen. De zon staat symbool voor je bewustzijn. Door je bewustzijn als een geconcentreerde straal te richten, verlicht je het onderbewuste en maak je deze bewust. Dit wordt in eerste instantie ervaren als gedachten die juist meer naar de voorgrond komen. Eerst moet dit onderbewuste bewust gemaakt worden, om tot dat te komen wat daaronder zit (stilte). Eerst moet de put (lang genoeg) verlicht worden, om alle insecten naar de oppervlakte te krijgen en uit de put.

Zweibeiner zei:

Wel merk ik dat ik in de douche mijn gedachte heel rustig kan krijgen. Ik denk omdat het voor mij heel natuurlijk aanvoelt, zonder kleren met een warme straal water. Ik doe mijn ogen dicht en ervaar hoe relaxed mijn lichaam word. Mijn geest heeft daar om de een of andere reden veel minder moeite om stil te zijn. Ik kan me geen plek bedenken waar ik dat nog meer zo heb. Zelfs weed is er niks bij.

Klik om te vergroten...

Je moet doen wat voor jou werkt. Het heeft geen zin om te 'proberen' te mediteren. Als je het fijn vind om iets te doen en daarbij tot rust komt, dan is dat wat je moet doen. Tot je op een gegeven moment klaar bent om te kijken wat er in je onderbewuste zit.

Zweibeiner zei:

Ik zou deze zin een beetje willen aanpassen door toe te voegen dat ze even waardeloos als waardevol is.

Klik om te vergroten...

Ja zo kun je het ook stellen.

Zweibeiner zei:

Heb jij vaak/weleens het stadium van zijn bereikt?

Klik om te vergroten...

Een aantal keren ja.

Zweibeiner zei:

Hoe werkt dat voor jou het beste? Hoe heeft het geholpen voor je dagelijks leven? Lukt het ook wel eens niet?

Klik om te vergroten...

Op de momenten dat ik blij ben. En psychedelica (en ook entactogenen) maken het een stuk makkelijker. Aan de ene kant heeft het (ontwaking) geholpen bij mijn dagelijks leven, aan de andere kant heeft het het zoveel moeilijker gemaakt. Omdat je wakker wordt: hebt gezien dat je hele leven een leugen is. Niets is wat het lijkt. Alles wat je verteld is over jezelf en de wereld is onwaar. Maar alsnog moet je leven in deze wereld. Je weet wat het antwoord is (liefde, acceptatie), maar je hebt neigingen en gewoonten die anti-liefde, non-acceptatie zijn. En vaak lukt het niet omdat er geprobeerd wordt om meditatief te worden. Het proberen zelf is wat in de weg staat van 'zijn', van acceptatie van wat is.

Zweibeiner zei:

Gebruik je daar ook die meditatie ruis bij? (Weet zo even niet hoe het heet maar ik hoop dat je me begrijpt)

Klik om te vergroten...

Ik weet wat je bedoeld: die binaural beats toch? Ik heb het weleens geprobeerd, zonder echt resultaat. Verder niet meer echt geprobeerd.

Zweibeiner zei:

ga je naar het "zijn" voor bepaalde reden of puur voor je algemen gemoeds en lichaamstoestand?

Klik om te vergroten...

Ik ga naar 'zijn' voor mijn eigen opoffering, mijn eigen destructie. Om mezelf op te geven. Om te verdwijnen. Gelukzaligheid komt wanneer ik verdwijn.

Zweibeiner zei:

Geloofde je in de helende werking voordat je hiermee begonnen was?

Klik om te vergroten...

Nee, dat begon toen ik een paar psychedelische ervaringen had gehad. En ik kreeg bevestiging toen ik een ego-oplossing ervaarde toen ik nuchter was.

Zweibeiner zei:

Hoe heeft het jouw als persoon beinvloed? Heeft het je zienswijze op het leven beinvloed?

Klik om te vergroten...

Mijn zienswijze is compleet veranderd. Mijn persoon is feitelijk dezelfde, maar verdwijnt voor mij op bepaalde momenten. Dat zijn de momenten waarop ik liefde/schoonheid ervaar.

Zweibeiner zei:

Verder ben ik helemaal niet nieuwsgierig aangelegd hoor .
Wellicht is het beter als je een pm stuurt, ik wijk nu wel heel erg van het oorspronkelijke onderwerp af. Als je verder nog informatie hebt die interressant is om te weten dan zou ik graag zien dat je dat erbij schrijft mile:. Op het moment ben ik skeptisch maar tegelijk ook geintrigeerd en ik hoop dat het mij wellicht ook kan helpen. Door mijn gedachte rustiger te maken zodat ik zonder weed ook bij een gedachte kan blijven. Zodat ik die gedachte door en uit kan denken. Ook hoop ik dat het misschien kan helpen om me begrijpelijker uit te drukken en andere beter te begrijpen. Dat zouden mijn hoofdreden zijn.

Klik om te vergroten...

Skeptisch zijn is het beste wat je kunt doen. Waarheid heeft geen geloof nodig. Onderwerp het aan de strengste criteria.

Vooral niet proberen je gedachten rustiger te maken, dit werkt alleen maar tegen. Wat werkt is dieper ingaan op je directe ervaring. Elk deel van je ervaring kan hiervoor gebruikt worden: hoor je een vogeltje fluiten bijvoorbeeld, ga diep in op het geluid zelf. Op een gegeven moment is er geen vogel en geen jij meer. Je ziet dat er enkel het geluid is. En in de diepte van het geluid is 'iets'. Iets communiceert door het geluid heen. Ben je thuis, kijk door je kamer heen en zie, contempleer wat 'zien' is. Aanschouw gedachten, maar luister niet naar wat gedachten zeggen. Zie ze als de vibraties die ze zijn.

Dat soort dingen helpen mij altijd goed om meditatief te worden.

Zweibeiner zei:

Nog 1 laatste vraag. De ziel, hoe zie jij die? Deel van je geest? Kern van het "zijn"? De energie van het "zijn"?

Klik om te vergroten...

Hangt er vanaf wat er precies met 'ziel' bedoeld wordt. Als het betekent wat echt/realiteit is, dan is de ziel imo het weten waarmee ervaring gekend wordt. Als ermee de entiteit/zelf die 'in' het lichaam zou zitten, dan denk ik dat dat deel is van de illusie. Ik denk niet dat er 'iemand', een 'zelf' in dit lichaam zit. Waarom zou ieder lichaam een ziel bevatten? Waarom zou een onstoffelijk iets als een ziel begrenst zijn door het stoffelijke?

Als ik dat nu teruglees, merk ik dat ik door mijn eigen woorden in de war wordt gebracht. Het is het probleem van taal. Ik kan niet echt overbrengen wat ik denk over deze issue.


Ik zal trouwens nog reageren op je PM. Heb hem wel gelezen en vind het erg interessant. Het onderwerp van onze subjectieve realiteit komt ook vaak terug in mijn trips. Edit: ik zie dat je het hier ook geplaatst hebt. Dan zal ik daar later op reageren hier. mile:

Edit: Deze nog gemist:

Zweibeiner zei:

Ik denk dat naar het "zijn" gaan voor jou doet wat bestuderen van psychologie voor mij doet. In het reine en vrede komen en met zo weinig mogelijk conflict door het leven gaan.

Klik om te vergroten...

Alle wegen leiden uiteindelijk terug naar 'zijn', waarom niet daar beginnen? Wat het ego wil, is 'zijn' uitstellen, omdat 'zijn' het einde is van het ego. De dood ervan. Als je echt stil bent, begin je te verdwijnen. En dat voelt als doodgaan, omdat we niet denken dat we gedachten hebben, maar dat we ze zijn.

Maar uiteraard heeft ieder zijn eigen pad te bewandelen, zijn eigen waarheid te vinden. Er is echter een shortcut en op ieder moment kun je die nemen. In werkelijkheid is er geen spiritueel pad. Alle paden leiden je weg van jezelf, omdat je al precies bent waar (en wat) je bent. Toch, als je gelooft dat er een pad is, zul je dat moeten bewandelen. Het is vrij paradoxaal allemaal. Als je bezighouden met psychologie je voor het moment helpt om vredig te zijn, waarom niet? Hetzelfde heb ik bijvoorbeeld met in de natuur zijn. Maar op een gegeven moment wil je altijd vredig zijn, in elke situatie. Dan wordt het ondraaglijk om je vrede te verliezen en zie je dat je vrede niet onderhevig mag zijn aan voorwaarden. En dat betekent dat je wellicht uit je comfort zone zult moeten gaan op de momenten dat je geen echte vrede ervaart.

Nog even voor de duidelijkheid, kun je me iets dieper vertellen over wat jij geen feiten vind? Het stuk dat dopamine gehunkert word door de hersenen? Dat dopamine voor het belonen zorgt en zo voor verslaving. Naar mijn wetens zijn dit namelijk wel degelijk feiten. Vandaar dat ik hier nu even nog op in ga.

Kun je me dan ook uitleggen wat voor jou feiten zijn? Hoe jij feiten ziet?

(Edit: dit topic is een afsplitsing van het 'AD(H)D en verslaving' topic in het forum Drugs algemeen)

Zweibeiner zei:

Maar ik was eigenlijk bezig met feiten en hersenen ipv gedachtes en wilskracht. Alle verslavingen hebben dus 1 ding gemeen, je hersenen willen dopamine!!!!! En ze doen er alles aan om ervoor te zorgen dat de eigenaar daarvoor gaat zorgen. Om de eigenaar dus te motiveren om het vaker te doen voelt de eigenaar zich fijn en gelukkig na het voeden van de verslaving. Dopamine is je vriend maar ook je vijand.

Klik om te vergroten...

Jij noemt het feiten. Ik noem het een manier van kijken (de materiële interpretatie).

De reden waarom ik niet die manier van kijken gebruik (op dit gebied en op andere) is dat ziektebeelden op die manier in stand worden gehouden. Bijvoorbeeld: het oordeel is dat er te weinig dopamine aanwezig is in de hersenen van een patiënt. Vervolgens worden alle oplossingen gezocht in het aanvullen of stimuleren van die zogenaamde dopamine. Als patiënt krijg je te horen dat je dit en dat op een fysiek niveau mankeert en begin je vanaf daar verder te kijken. Ik zeg dan: er mankeert je helemaal niets en het is een kwestie van inzien dat je helemaal niets mankeert, wat een spiritueel proces is. Er is dus wellicht op het moment een probleem, maar dat heeft geen fysieke oorzaak (imo dan he).

Al die dingen als sporten en gezond eten/leven zijn hartstikke goed, maar vanaf een materiële zienswijze zijn het ook manieren om jezelf te vertellen: pas wanneer je dit en dat hebt gedaan heb je een beloning verdiend (wat in het materiële model een dopamine release is). Zo blijf je jezelf dus saboteren en afhankelijk maken.

Ik wil niet vervelend doen, maar ik wilde dit toch ook even zeggen. Te gauw worden dingen imo als feiten aangezien, met grote gevolgen van dien. En dat bijna iedereen de materiële zienswijze aanhangt zegt helemaal niets over dat het de waarheid is/feiten zijn.

Dank je wel voor je inzicht, ik zit hier momenteel ook met een brede glimlach op de bank.

Vooral omdat ik het heel mooi vind om te zien hoe wij beide totaal anders tegen het probleem aan kijken. Mijn manier van het probleem zien werkt voor jou totaal niet en andersom.
Het voelt aan alsof jij meer bezig bent met het mentale aspect dan het lichamelijke. Waar ik het lichamelijke weer als prioriteit heb. Jouw manier van kijken is niet beter of slechter dan mijn manier. Ieder mens werkt anders en dit is dus een mooi voorbeeld hoe ieder mens op zijn eigen manier met dingen omgaat. Wat wel en niet werkt. Dat er niet 1 juist antwoord is maar dat je bij jezelf moet bedenken welke manier voor jou werkt.

Voor mij helpt het dus juist wel om het op deze manier te kijken. Ik zou het willen vergelijken met dat je een hand mist. (misschien niet het goede voorbeeld voor jou punt maar dat hoor ik dan wel)
Het voelt aan alsof ik zeg, begin eens met een prothese zodat je de dagelijkse dingen weer kan doen. Omdat je die dagelijkse dingen weer kan doen voel je je beter en kun je daarna aan je mentale deel gaan werken. Ik denk dat een deel van het mentale opgelost word door die prothese en dat het je helpt. Je mist iets, dus je zorgt ervoor dat je het niet meer mist.

Als ik het goed begrijp zeg jij dat je mentaal moet accepteren dat je een hand mist. Zo lang je niet accepteert dat je een hand mist zul je altijd mentale problemen hebben. Alles zit in je hoofd en de doorslag geeft hoe jij er in je hoofd mee omgaat. Op het moment dat je vrede hebt met het missen van je hand doet een prothese er niet meer toe. Of je die wel of niet hebt maakt geen verschil voor je gemoedstoestand omdat je vrede hebt in je hoofd.

Kom ik een beetje in de buurt van onze verschillende manier van kijken?

Ik zou me niet voor kunnen stellen dat ik het alleen op het mentale vlak zou kunnen. Ik zie ziek zijn dat ook niet direct als iets negatiefs, er is iets anders. Ik zeg dat je lichamelijk wel degelijk iets mankeert, dus waarom zou je dat niet fixen?
Ik ben het zeker met je eens dat je als persoon niks mankeert. Er is niks mis met je karakter of je manier van denken etc. Mensen zijn mooie wezens en het feit dat we anders denken en doen moedig ik juist aan. Ik heb liever dat iemand het niet met me eens is want dat betekent dat ik als persoon weer verder kan groeien door naar zijn mening te luisteren.

Ik denk dat ik wel weet waarom ik het lichaam wil helen als basis om het mentale stuk ook te helen.
In het kort, (want ik schrijf vandaag lappen tekst hier) ik hem mijn gevoel en emoties nooit kunnen vertrouwen. Ik raak over de zeik waar andere dat totaal niet hebben. Mijn gevoel word dus niet serieus genomen en daar raak ik alleen maar meer van over de zeik. Dus gevoel aan de kant en de dingen rationeel gaan bekijken. Wat is er stuk en hoe kunnen we dat maken?

Je zou kunnen zeggen dat ik me vooral op het mentale aspect richt, maar ik zie het liever als dat ik me alleen op mijn directe ervaring richt. Dat sluit meteen aan op je laatste bericht:

Binnen het kader van het concept van de materiële wereld zijn het natuurlijk feiten te noemen dat hersenen hunkeren naar dopamine. Maar dat zijn theoretische feiten. Wat ik feitelijk noem is je eigen directe belevingswereld. Dit zijn geen woorden/concepten, maar je (gehele) directe beleving/ervaring. Je directe beleving is dichterbij dan theorie. Je hebt nooit iets als "dopamine" gekend. Je hebt het gevoel van voldaanheid gekend. Toen onze verre voorouders door de jungle trokken hadden ze geen probleem met een laag dopamine gehalte, omdat dopamine nog niet "ontdekt" was. Het theoretische model van de materiële wereld schept met de volgende oplossing ook weer volgende problemen.

Zweibeiner zei:

Het voelt aan alsof ik zeg, begin eens met een prothese zodat je de dagelijkse dingen weer kan doen. Omdat je die dagelijkse dingen weer kan doen voel je je beter en kun je daarna aan je mentale deel gaan werken. Ik denk dat een deel van het mentale opgelost word door die prothese en dat het je helpt. Je mist iets, dus je zorgt ervoor dat je het niet meer mist.

Klik om te vergroten...

Daar heb je een punt dat als je je beter voelt door dingen te doen, je ook eerder aan mentale dingen kunt beginnen.

Zweibeiner zei:

Als ik het goed begrijp zeg jij dat je mentaal moet accepteren dat je een hand mist. Zo lang je niet accepteert dat je een hand mist zul je altijd mentale problemen hebben. Alles zit in je hoofd en de doorslag geeft hoe jij er in je hoofd mee omgaat. Op het moment dat je vrede hebt met het missen van je hand doet een prothese er niet meer toe. Of je die wel of niet hebt maakt geen verschil voor je gemoedstoestand omdat je vrede hebt in je hoofd.

Kom ik een beetje in de buurt van onze verschillende manier van kijken?

Klik om te vergroten...

Hoe zijn we ooit op het punt gekomen dat interne vrede, intern welzijn niet prioriteit nummer 1 is, is dan mijn vraag aan jou en ieder ander.

Zweibeiner zei:

Ik zou me niet voor kunnen stellen dat ik het alleen op het mentale vlak zou kunnen. Ik zie ziek zijn dat ook niet direct als iets negatiefs, er is iets anders. Ik zeg dat je lichamelijk wel degelijk iets mankeert, dus waarom zou je dat niet fixen?

Klik om te vergroten...

Maar wat als het fysieke mankement een gevolg is van een mentale misinterpretatie?

Wat is het lichaam? Alles wat je kent van het lichaam, ken je door je percepties. Voornamelijk je zicht. Wat is zicht, behalve de informatie van onze belevingswereld. De percepties maken dus ook deel uit van het mentale.

Ik heb op het moment een opkomende verkoudheid. Als ik wil, ben ik door dat veel aandacht te geven morgen flink ziek. Als ik het niet al teveel aandacht geef, zal het waarschijnlijk gauw weer over zijn. Het denken heeft directe invloed op het "lichamelijke".

Zweibeiner zei:

Ik ben het zeker met je eens dat je als persoon niks mankeert. Er is niks mis met je karakter of je manier van denken etc.

Klik om te vergroten...

Niet helemaal wat ik bedoelde. Er mankeert niets aan ons op een existentieel niveau, maar wij als personen zijn bundels van complexen, neuroticisme, egoïsme, instabiliteiten, etc. En wij als lichamen zijn zakken vlees met aandoeningen, ziektes, etc. :P Waar ik op doel is dat er voorbij gegaan moet worden aan de psychologische én fysieke wereld, naar het existentiële om tot blijvende gezondheid te komen. Aan de psychische en fysieke wereld mankeert namelijk meer dan genoeg.

Zweibeiner zei:

Ik denk dat ik wel weet waarom ik het lichaam wil helen als basis om het mentale stuk ook te helen.
In het kort, (want ik schrijf vandaag lappen tekst hier) ik hem mijn gevoel en emoties nooit kunnen vertrouwen. Ik raak over de zeik waar andere dat totaal niet hebben. Mijn gevoel word dus niet serieus genomen en daar raak ik alleen maar meer van over de zeik. Dus gevoel aan de kant en de dingen rationeel gaan bekijken. Wat is er stuk en hoe kunnen we dat maken?

Klik om te vergroten...

Ik begrijp die invalshoek, maar geloof er niet in dat je je gevoel aan de kant moet schuiven. Het combineren met rationaliteit en vooral: het geheel zien is krachtiger denk ik.

Alles wat ik eigenlijk zeg is dat ik een voorstander ben van dat ieder zijn eigen waarheid zoekt in zijn directe belevingswereld. Er is geen waarheid die je door kunt geven als een gedachte, ieder heeft zijn eigen speciaal op hem/haar afgestemde waarheid. Maar die waarheid is (imo!) niet een mening/gedachte/concept, maar de complete directe ervaring als een geheel.

Ugh... ik ben ook weer lappen aan het typen... Was eigenlijk niet de bedoeling, maar dit onderwerp hè...

Mindless zei:

Je zou kunnen zeggen dat ik me vooral op het mentale aspect richt, maar ik zie het liever als dat ik me alleen op mijn directe ervaring richt. Dat sluit meteen aan op je laatste bericht:

Binnen het kader van het concept van de materiële wereld zijn het natuurlijk feiten te noemen dat hersenen hunkeren naar dopamine. Maar dat zijn theoretische feiten. Wat ik feitelijk noem is je eigen directe belevingswereld. Dit zijn geen woorden/concepten, maar je (gehele) directe beleving/ervaring. Je directe beleving is dichterbij dan theorie. Je hebt nooit iets als "dopamine" gekend. Je hebt het gevoel van voldaanheid gekend. Toen onze verre voorouders door de jungle trokken hadden ze geen probleem met een laag dopamine gehalte, omdat dopamine nog niet "ontdekt" was. Het theoretische model van de materiële wereld schept met de volgende oplossing ook weer volgende problemen.

Klik om te vergroten...

Ik vind het nog een beetje lastig om zeker te zijn dat ik begrijp wat je bedoelt, dus reageer lief voor me als ik domme vragen aan het stellen ben .
Het ervaren van de wereld om je heen door middel van je zintuigen en de gevoelens die je ervaart? Als je dit uitgangspunt neemt dan wil ik de stap maken om te zeggen dat je dan eigenlijk geen verslaving hebt? Want emoties/gevoelens en zintuigen kunnen niet verslaafd raken. Dat is iets wat een lichaam en/of geest doet. Is dit een staat die je kan bereiken door meditatie, Mindfulness? Dat je door middel van die oefeningen leert hoe het voelt om niet verslaafd te zijn waardoor je dat gevoel buiten de oefening om ook kan toepassen/ervaren/voelen?

Dus ik zeg genees het lichaam
Jij zegt genees de geest

Ik heb het al een keer zo neer gezet maar nu heeft het een andere betekenis.

Mindless zei:

Daar heb je een punt dat als je je beter voelt door dingen te doen, je ook eerder aan mentale dingen kunt beginnen.

Klik om te vergroten...

Maar dan zou ik denken dat dit niet perse opgaat voor jou manier van kijken. Want als ik het goed begrijp genees je je lichaam door terug te keren naar de kern van je bestaan, het zijn. Maar dan neem ik aan dat het voor het geestelijke deel hetzelfde geld. Het ervaren van puur alleen het "zijn" vormt je kijk op de wereld, andere prioriteiten en je hecht andere waarde aan dingen.

Mindless zei:

Hoe zijn we ooit op het punt gekomen dat interne vrede, intern welzijn niet prioriteit nummer 1 is, is dan mijn vraag aan jou en ieder ander.

Klik om te vergroten...

Ik ben het helemaal met je eens dat interne vrede prioriteit nummer 1 moet zijn van iedereen. Maar ik zie dan een verschil met vrede met jezelf hebben en dat je ineens moet verwerken dat je hand weg is. Ik kan me voorstellen dat je er sneller bovenop bent als je het "zijn" bewust gaat ervaren. Omdat je dan de situatie in perspectief ziet?

Mindless zei:

Maar wat als het fysieke mankement een gevolg is van een mentale misinterpretatie?

Wat is het lichaam? Alles wat je kent van het lichaam, ken je door je percepties. Voornamelijk je zicht. Wat is zicht, behalve de informatie van onze belevingswereld. De percepties maken dus ook deel uit van het mentale.

Ik heb op het moment een opkomende verkoudheid. Als ik wil, ben ik door dat veel aandacht te geven morgen flink ziek. Als ik het niet al teveel aandacht geef, zal het waarschijnlijk gauw weer over zijn. Het denken heeft directe invloed op het "lichamelijke".

Klik om te vergroten...

Oke, dus niet je zintuigen .
Ik kan dit volgen, maar tegelijk ben ik ook bang dat ik je nog steeds niet goed begrijp.
Dat je geest je lichaam kan beïnvloeden wat betreft ziektes ben ik het ook mee eens. Net zoals dat je jezelf een paniek aanval kan aanpraten. Hier kan ik goed begrijpen dat de energie die van je geest afkomt invloed heeft op je lichaam en geest. Ik kan me hier duidelijk iets bij voorstellen, ik denk dat iedereen dat wel eens gevoelt heeft. Ik heb er gebruik van gemaakt haha. Vroeger had ik nog wel eens last van hyperventilatie en soms bleef dat maar hangen. Ik kon mezelf erin denken om die aanval te krijgen zodat het over was. Beetje net zoals dat wanneer je heel misselijk bent je een spuugreactie kan oproepen, of als je moet niezen, of wanneer je een pep talk tegen jezelf houd. Tenminste, zo begrijp ik het dan.

Mindless zei:

Niet helemaal wat ik bedoelde. Er mankeert niets aan ons op een existentieel niveau, maar wij als personen zijn bundels van complexen, neuroticisme, egoïsme, instabiliteiten, etc. En wij als lichamen zijn zakken vlees met aandoeningen, ziektes, etc. :P Waar ik op doel is dat er voorbij gegaan moet worden aan de psychologische én fysieke wereld, naar het existentiële om tot blijvende gezondheid te komen. Aan de psychische en fysieke wereld mankeert namelijk meer dan genoeg.

Klik om te vergroten...

Existentieel niveau heb ik omschreven als "zijn". Bedoel je met blijvende gezondheid dat je niet ziek word? En dat als je ziek bent je jezelf dan kan genezen? Omdat je tijdens mediteren al het bestaande loslaat en je wereldse zak vlees (om maar even jouw charmante woorden te gebruiken ) dan een schone energie krijgt van je geest en daarom niet ziek word en/of sneller geneest?

Mindless zei:

Ik begrijp die invalshoek, maar geloof er niet in dat je je gevoel aan de kant moet schuiven. Het combineren met rationaliteit en vooral: het geheel zien is krachtiger denk ik.

Alles wat ik eigenlijk zeg is dat ik een voorstander ben van dat ieder zijn eigen waarheid zoekt in zijn directe belevingswereld. Er is geen waarheid die je door kunt geven als een gedachte, ieder heeft zijn eigen speciaal op hem/haar afgestemde waarheid. Maar die waarheid is (imo!) niet een mening/gedachte/concept, maar de complete directe ervaring als een geheel.

Ugh... ik ben ook weer lappen aan het typen... Was eigenlijk niet de bedoeling, maar dit onderwerp hè...

Klik om te vergroten...

Ik denk het ook dat het krachtiger is om de twee te combineren, alleen al omdat het dan in balans is. Maar toch ben ik daar lang niet altijd in balans en ik vraag me af of dat ooit nog gaat komen. Ik ben me hiervan bewust en ik vind dat ook erg jammer. Misschien dat ik het ooit nog leer. Voor nu blijf ik gewoon veilig socialy awkward .

Ieder zijn eigen waarheid geloof ik ook heilig in! Dan ben je vast ook bekend met "gelijk van spinoza". Ik had laatst op fb een gedachtegang geplaatst over ieder zijn eigen waarheid en toen werd me dit boek aanbevolen en het leek wel overeen te komen met wat ik wilde vertellen. Hier en daar zijn er andere woorden gebruikt maar het idee was zeker aanwezig. Dus als je het interessant vind om te lezen wat ik als gedachte had zonder de filosofie te weten. Dan roep maar, stuur ik je hem even per pb door. Heel lang is hij niet.

Ieder heeft zijn eigen waarheid en mijn waarheid is niet minder of meer waar dan de jouwe. Dit concept had ik al snel door omdat ik me zo vaak niet begrepen voelde. Omdat ik op een bepaalde manier reageer waar de meeste andere anders zouden reageren. Die mensen bekeken het met hun waarheid en die kwam niet overeen met de mijne, dus werd mijn waarheid als niet of minder waar beschouwd. Ik heb mezelf beloofd dat ik dat nooit bij andere zou doen want het voelt gewoon kut. Ik kan denk ik ook wel zeggen dat het meegeholpen heeft aan de depressie.

Ik hoor juist graag de waarheid van een ander want dat laat me een kijkje geven in iemand anders zijn wereld. Je kunt op ontdekkingstocht in heel veel verschillende werelden/waarheden. Het enige wat je hoeft te doen is luisteren en niet oordelen, ervaren en bewonderen. Vooral dat bewonderen.

We horen het vanzelf wel als we te ver afwijken van het topic, ik vind dit eigenlijk ook wel interessant om over te praten. Vooral omdat ik het moeilijk vind om een goed beeld te krijgen bij wat je precies bedoelt. Jouw waarheid. Het is niet mogelijk om je complete waarheid in woorden uit te drukken, maar de paar die je kan gebruiken helpen mij wel om dat kijkje te nemen.

Zweibeiner zei:

Ik vind het nog een beetje lastig om zeker te zijn dat ik begrijp wat je bedoelt, dus reageer lief voor me als ik domme vragen aan het stellen ben .

Klik om te vergroten...

He he, uiteraard. mile: Maar ik heb het idee dat je het best goed begrijpt eigenlijk.

Zweibeiner zei:

Het ervaren van de wereld om je heen door middel van je zintuigen en de gevoelens die je ervaart? Als je dit uitgangspunt neemt dan wil ik de stap maken om te zeggen dat je dan eigenlijk geen verslaving hebt? Want emoties/gevoelens en zintuigen kunnen niet verslaafd raken.

Klik om te vergroten...

Precies. Het is de persoonlijkheid die een verslaving krijgt (of eigenlijk: wordt). En de persoonlijkheid is er alleen wanneer er gedachten zijn, want de gedachten zelf zijn de persoonlijkheid. De (geestelijke) verslaving is op een illusionair vlak.

Zweibeiner zei:

Dat is iets wat een lichaam en/of geest doet. Is dit een staat die je kan bereiken door meditatie, Mindfulness? Dat je door middel van die oefeningen leert hoe het voelt om niet verslaafd te zijn waardoor je dat gevoel buiten de oefening om ook kan toepassen/ervaren/voelen?

Klik om te vergroten...

Niet zozeer bereiken, maar zien dat je jezelf saboteert d.m.v. het geloven van je gedachten. Het zien zelf is vrij van geloof. Het is (simpel) puur zien. Je ziet het feit van iets en juiste handeling volgt vanzelf. Oefeningen zou ik het niet noemen. Het is simpeler dan dat: stoppen met denken. Simpeler, niet makkelijker meestal... (door gewoontes)

Zie het als op een stille zomeravond buiten zitten: Je ervaart het moment zoals het is en bent opmerkzaam van alles dat er gebeurd. Je bent niet bezig met het verleden of de toekomst. Dat is mindfulness. Het is geen oefening (om ergens beter in te worden).

Zweibeiner zei:

Dus ik zeg genees het lichaam
Jij zegt genees de geest

Klik om te vergroten...

Eigenlijk meer: 'zie dat er niets te genezen is'. Het idee dat er iets te genezen is, komt van de aanname dat er zoiets is als een 'lichaam' en een 'geest'. Wanneer je ziet dat beide niet (als afzonderlijke dingen) bestaan, keert de staat ervan automatisch terug naar gezond functioneren.

Zweibeiner zei:

Maar dan zou ik denken dat dit niet perse opgaat voor jou manier van kijken. Want als ik het goed begrijp genees je je lichaam door terug te keren naar de kern van je bestaan, het zijn. Maar dan neem ik aan dat het voor het geestelijke deel hetzelfde geld. Het ervaren van puur alleen het "zijn" vormt je kijk op de wereld, andere prioriteiten en je hecht andere waarde aan dingen.

Klik om te vergroten...

Ja, maar zoals je weet is het niet zo makkelijk om even al je aannames over jezelf en de wereld los te laten. Op momenten dat we hevig geïdentificeerd zijn met ons lichaam en geest (en dit gebeurd mij natuurlijk ook gewoon), is het soms een goed idee om gewoon iets te gaan doen (sporten of zo). De positieve gevoelens die daarbij vrijkomen kunnen dan van hulp zijn bij het verwerken van mentale issues. Uiteraard is de directe manier: 'zijn' de allerbeste, omdat het middel dan ook direct het doel is. Maar de illusie van zelf en wereld is een hardnekkige, waardoor het lijkt(!) dat we niet gewoon kunnen 'zijn'. Alleen al het feit dat we niet gewoon een kwartier naar iets kunnen kijken zonder te denken, zonder te interpreteren, geeft dit al aan. En we leggen ons daarbij neer, want iedereen heeft dat probleem.

Zweibeiner zei:

Ik ben het helemaal met je eens dat interne vrede prioriteit nummer 1 moet zijn van iedereen. Maar ik zie dan een verschil met vrede met jezelf hebben en dat je ineens moet verwerken dat je hand weg is. Ik kan me voorstellen dat je er sneller bovenop bent als je het "zijn" bewust gaat ervaren. Omdat je dan de situatie in perspectief ziet?

Klik om te vergroten...

Ja, je perspectief vergroot zich. En 'vrede met jezelf' kan op verschillende niveau's. Je kunt relatieve vrede met jezelf hebben op persoonlijk vlak, maar daarin blijf je een persoon die met een wereld heeft te maken. Imo is er ook een absolute vrede met jezelf, maar dat is iets wat ieder alleen voor zichzelf kan ervaren/ontdekken.

Zweibeiner zei:

Existentieel niveau heb ik omschreven als "zijn". Bedoel je met blijvende gezondheid dat je niet ziek word? En dat als je ziek bent je jezelf dan kan genezen? Omdat je tijdens mediteren al het bestaande loslaat en je wereldse zak vlees (om maar even jouw charmante woorden te gebruiken ) dan een schone energie krijgt van je geest en daarom niet ziek word en/of sneller geneest?

Klik om te vergroten...

Ja dat bedoel ik precies. mile:

Zoals altijd al bekend is geweest, maar we nu (vooral in het westen) tijdelijk vergeten zijn, is dat wij zelf niet anders zijn dan de kosmos, het universum. We maken deel uit van de kosmos, we horen hier. Elk wezen is de kosmos geconcentreerd tot één punt van bewustzijn. Het hele universum speelt jou, mij, iedereen. We zijn allemaal in ware zin boeddha's: heel/heilig. Het enige wat ons van dat besef weerhoudt, is het geloof dat we dat niet zijn. Maar wanneer je je boeddha-natuur begint te ontdekken, ontdek je de helende (heelmakende, heiligmakende) werking van je eigen wezen. En die energie bevrijdt je van de illusie van zelf en wereld.

Zweibeiner zei:

Ik denk het ook dat het krachtiger is om de twee te combineren, alleen al omdat het dan in balans is. Maar toch ben ik daar lang niet altijd in balans en ik vraag me af of dat ooit nog gaat komen. Ik ben me hiervan bewust en ik vind dat ook erg jammer. Misschien dat ik het ooit nog leer. Voor nu blijf ik gewoon veilig socialy awkward .

Klik om te vergroten...

Het 'veilig' blijven in waar je mee bekend bent (je comfort zone) is een van de grootste redenen dat we niet door de illusie heen kijken. Als persoon ben ik ook vaak socially awkward te noemen, maar dat is een rol. Er zijn nu momenten dat ik dat personage geheel achter me kan laten door uit die rol te stappen. Maar dit is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb ervaren. Maar je comfort zone is in werkelijkheid je eigen gevangenis. Het houdt je vast in je gewoonten en limiteert je daarin. Dit is waar de echte spiritualiteit komt kijken: het doorbreken van de muren van je eigen gemaakte gevangenis.

We zullen allemaal onze balans vinden, ooit. Omdat het universum altijd op zoek is naar een equilibrium, een balans. Als we het teveel zoeken in plezier/genot, dan slaat de pendulum terug naar pijn. Dat is wat karma is. Niet om ons te straffen, maar om het equilibrium weer te hervinden. Het is pure wetenschap: energie zoekt de weg van de minste weerstand, maar als we het een slinger geven, komt het wel weer de andere kant op eerst.

Zweibeiner zei:

Ieder zijn eigen waarheid geloof ik ook heilig in! Dan ben je vast ook bekend met "gelijk van spinoza". Ik had laatst op fb een gedachtegang geplaatst over ieder zijn eigen waarheid en toen werd me dit boek aanbevolen en het leek wel overeen te komen met wat ik wilde vertellen. Hier en daar zijn er andere woorden gebruikt maar het idee was zeker aanwezig. Dus als je het interessant vind om te lezen wat ik als gedachte had zonder de filosofie te weten. Dan roep maar, stuur ik je hem even per pb door. Heel lang is hij niet.

Klik om te vergroten...

Wel van gehoord, maar niet gelezen. Stuur maar door!

Zweibeiner zei:

Ieder heeft zijn eigen waarheid en mijn waarheid is niet minder of meer waar dan de jouwe. Dit concept had ik al snel door omdat ik me zo vaak niet begrepen voelde. Omdat ik op een bepaalde manier reageer waar de meeste andere anders zouden reageren. Die mensen bekeken het met hun waarheid en die kwam niet overeen met de mijne, dus werd mijn waarheid als niet of minder waar beschouwd. Ik heb mezelf beloofd dat ik dat nooit bij andere zou doen want het voelt gewoon kut. Ik kan denk ik ook wel zeggen dat het meegeholpen heeft aan de depressie.

Klik om te vergroten...

Klopt, als we maar rekening houden met dat onze waarheid niet vervalt in meningen. Mijn mening bijvoorbeeld is net zo waardeloos als die van ieder ander.

Zweibeiner zei:

Ik hoor juist graag de waarheid van een ander want dat laat me een kijkje geven in iemand anders zijn wereld. Je kunt op ontdekkingstocht in heel veel verschillende werelden/waarheden. Het enige wat je hoeft te doen is luisteren en niet oordelen, ervaren en bewonderen. Vooral dat bewonderen.

Klik om te vergroten...

Ja ik ook. En ik heb ook weleens wat tegengas nodig.

Zweibeiner zei:

We horen het vanzelf wel als we te ver afwijken van het topic, ik vind dit eigenlijk ook wel interessant om over te praten. Vooral omdat ik het moeilijk vind om een goed beeld te krijgen bij wat je precies bedoelt. Jouw waarheid. Het is niet mogelijk om je complete waarheid in woorden uit te drukken, maar de paar die je kan gebruiken helpen mij wel om dat kijkje te nemen.

Klik om te vergroten...

Eventueel maak ik er een los topic van, want het wijkt nu toch wel flink af...

En inderdaad, het is bedoeld voor dat kijkje. Net zoals ik dat ook bij anderen krijg. mile:

Ik schrijf op mijn tablet na al te lang wakker te zijn dus mijn excuses voor de taalfoiten .

Mindless zei:

Niet zozeer bereiken, maar zien dat je jezelf saboteert d.m.v. het geloven van je gedachten. Het zien zelf is vrij van geloof. Het is (simpel) puur zien. Je ziet het feit van iets en juiste handeling volgt vanzelf. Oefeningen zou ik het niet noemen. Het is simpeler dan dat: stoppen met denken. Simpeler, niet makkelijker meestal... (door gewoontes)

Zie het als op een stille zomeravond buiten zitten: Je ervaart het moment zoals het is en bent opmerkzaam van alles dat er gebeurd. Je bent niet bezig met het verleden of de toekomst. Dat is mindfulness. Het is geen oefening (om ergens beter in te worden).

Klik om te vergroten...

Ik vind dit op meerdere vlakken interressant. Het gelovn van je gedachte. Ik denk dat veel mensen dit doen en daarom met zichzelf in de knoop komen omdat ze eigenlijk geloven in een leugen. Ze houden vast aan een oude gedachte die ze nu niet meer als waar zien maar het niet willen/kunnen toegeven. Neem als simpel voorbeeld iemand die homo is maar dit weigert te geloven.
Van deze gedachte word ik vaak triest, mensen liegen tegen zichzelf en zitten niet lekker in hunnvel. Vaak omdat hun omgeving de gedachte afkeurt dus denken ze wellicht datvze ziek in hunnhoofd zijn of slechte mensen. Terwijl het omarmen en accepteren van de gedachte ze juist vrijer en meer zichzelf kunnen zijn.

Ik begrijp wat je zegt op het vlak van "zijn" en gedachte. Ook vind ik het een hele fijne gedachte om door te "zijn" je jezelf weer natuurlijke energie kanngeven. Mediteren spreekt me aan maar ik krijg daar mijn hoofd niet mee stil. Wel merk ik dat ik in de douche mijn gedachte heel rustig kan krijgen. Ik denk omdat het voor mij heel natuurlijk aanvoelt, zonder kleren met een warme straal water. Ik doe mijn ogen dicht en ervaar hoe relaxed mijn lichaam word. Mijn geest heeft daar om de een of andere reden veel minder moeite om stil te zijn. Ik kan me geen plek bedenken waar ik dat nog meer zo heb. Zelfs weed is er niks bij.

Mindless zei:

Klopt, als we maar rekening houden met dat onze waarheid niet vervalt in meningen. Mijn mening bijvoorbeeld is net zo waardeloos als die van ieder ander.

Klik om te vergroten...

Ik zou deze zin een beetje willen aanpassen door toe te voegen dat ze even waardeloos als waardevol is.


Heb jij vaak/weleens het stadium van zijn bereikt? Hoe werkt dat voor jou het beste? Hoe heeft het geholpen voor je dagelijks leven? Lukt het ook wel eens niet? Gebruik je daar ook die meditatie ruis bij? (Weet zo even niet hoe het heet maar ik hoop dat je me begrijpt) ga je naar het "zijn" voor bepaalde reden of puur voor je algemen gemoeds en lichaamstoestand? Geloofde je in de helende werking voordat je hiermee begonnen was? Hoe heeft het jouw als persoon beinvloed? Heeft het je zienswijze op het leven beinvloed?

Verder ben ik helemaal niet nieuwsgierig aangelegd hoor .
Wellicht is het beter als je een pm stuurt, ik wijk nu wel heel erg van het oorspronkelijke onderwerp af. Als je verder nog informatie hebt die interressant is om te weten dan zou ik graag zien dat je dat erbij schrijft . Op het moment ben ik skeptisch maar tegelijk ook geintrigeerd en ik hoop dat het mij wellicht ook kan helpen. Door mijn gedachte rustiger te maken zodat ik zonder weed ook bij een gedachte kan blijven. Zodat ik die gedachte door en uit kan denken. Ook hoop ik dat het misschien kan helpen om me begrijpelijker uit te drukken en andere beter te begrijpen. Dat zouden mijn hoofdreden zijn.

Nog 1 laatste vraag. De ziel, hoe zie jij die? Deel van je geest? Kern van het "zijn"? De energie van het "zijn"?

Ik denk dat naar het "zijn" gaan voor jou doet wat bestuderen van psychologie voor mij doet. In het reine en vrede komen en met zo weinig mogelijk conflict door het leven gaan.

Nice!

Nog maar even on topic posten hier dan
Ik ben er redelijk van overtuigd dat als mensen zouden begrijpen dat ieder persoon zijn eigen werkelijkheid heeft dat de wereld een stuk mooier is. We kunnen nog steeds filosoferen en andere meningen hebben maar het is geen wedstrijd meer om je mening op te dringen aan andere. Ik denk dat elkaar alleen maar informeren dan de boventoon neemt. Men luistert naar elkaar en stelt vragen om de ander beter te begrijpen.
Het is niet de bedoeling dat iedereen dezelfde mening gaat hebbsn, we hebben een advocaat van de duivel nodig om ons te laten na denken en verschillende gedachtegangen te exploren.

Hier kan ik dan ook mijn gedachte plaatsen over werkelijkheid/waarheid.

Heb je het ook wel eens gehad dat je herinneringen ophaalt met een vriend en dat je het beide anders herinnert? Dat je een gezicht of herkenbaar iets in de wolken ziet? Dat jij en je vriend naar muziek luisteren maar beide de songtekst anders hoort?

Heb je er wel eens bij stil gestaan dat werkelijkheid subjectief is? Werkelijkheid is niets meer dan hoe jij de wereld om je heen ervaart. Of beter gezegd: hoe je hersenen besloten hebben het te interpreteren.
Een herinnering is een herinnering aan een herinnering. Je herinnert je situaties door middel van associatie. Een gebeurtenis komt op iedereen anders over en iedereen heeft er dus ook net een ander herinnering aan. Zo kun je ook onware herinneringen krijgen, of herinneringen die door elkaar heen lopen. Je bent op een dag met een vriend naar een concert geweest maar je herinnert je beide een andere plek waar je koffie bent gaan drinken. Hier speelt ook de associatie weer een rol mee. Dit is een stuk uitgebreider en duidelijker uitgelegd te vinden op het internet. Want anders gaat dit stuk veel te lang worden.

Niet alleen bij herinneringen laten onze hersenen ons in de steek. We kennen allemaal de optical illusie's, of misschien beter gezegd: brainfarts. Ons brein krijgt informatie binnen maar snapt het gewoon niet dus maakt er zelf een beeld van zo goed als het kan.

Neem de test van de rubberen hand, waarvan je brein gaat geloven dat het je eigen hand is.
Plaatjes waarvan je zou zweren dat er kleurverschil in zit maar het toch dezelfde kleuren zijn.
Zo zijn er genoeg voorbeelden te noemen waar ons brein ons in de steek laat.

Dan kom ik weer terug op mijn gedachte van werkelijkheid. Iedereen ervaart zijn eigen werkelijkheid, niet alleen door emoties die je ervaart bij situaties maar ook omdat je brein gewoon niet zo slim is als je graag zou willen. Je brein laat je vaker in de steek dan je denkt. Niet omdat hij dat graag wil, maar zo functioneert hij. Je brein is bijvoorbeeld geprogrammeerd om patronen te herkennen, al zijn ze er helemaal niet. Zo kun je beide naar dezelfde songtekst luisteren maar iets anders horen. Dus voor beide personen is de werkelijkheid anders, ondanks dat je exact dezelfde informatie krijgt. Feiten zeggen dus ook niet zoveel als wij zouden willen. Daarom hebben we met dezelfde feiten ook verschillende theorieën kunnen ontwikkelen. Ieder interpreteert het op zijn eigen manier, met zijn eigen associatie en waar de een linksom denkt, gaat de ander rechtsom. Mensen die een "stoornis" (dat bedoel ik niet negatief, deze mensen denken anders en daarom zijn ze juist de interessante mensen om mee te praten en visies mee te delen) hebben, daar zijn de draden anders in hun hoofd. Die mensen hebben een nog andere werkelijkheid dan "normale" mensen. Ze leggen ander linken, hebben andere associaties en zullen daarom ook emotioneel anders reageren op eenzelfde situatie.

Als we dit aannemen en begrijpen en terug gaan naar onze sociale interacties met elkaar. Zijn we dan niet een maatschappij geworden waarin geleerd is dat alleen onze eigen werkelijkheid waar is? We zijn allemaal zo speciaal. We zijn vergeten dat we niet de enige individu zijn op deze wereld. We hebben allemaal andere ervaringen opgedaan in het leven en zijn anders gevormd. Dat betekent niet dat jouw kant minder waar is. Als we dit begrijpen kunnen we dan weer goede sociale interacties hebben? Kunnen we dan niet weer openstaan voor een goed debat ipv naar elkaar onze mening lopen schreeuwen en iedereen als slecht af te schilderen als hij het niet met je eens is. Kunnen we dan accepteren dat wat jij raar vind dat voor een ander absoluut niet het geval hoeft te zijn. Dat we luisteren naar elkaar zonder direct een mening klaar te hebben staan? Dat er maar weinig echt slechte mensen zijn maar alleen mensen met een andere visie?
Is dat niet hoe taboes doorbroken worden? Doordat er 1 persoon begonnen is met te luisteren en niet te oordelen.

De volgende keer dat je klaar staat om iemand te beoordelen omdat je wat hij zegt slecht/raar/dom/achterlijk etc vind. Wacht daar dan even mee en vraag door. Probeer die persoon en zijn idee te begrijpen. Je zult er versteld van staan te kijken hoeveel je bij leert door iemand de kans te geven om te praten. Je mag het er gerust nog steeds niet mee eens zijn, maar dat maakt die persoon niet slecht of achterlijk etc. Het maakt die persoon interessant omdat hij je een andere kijk op het leven en de werkelijkheid kan laten zien.
Neem als voorbeeld de plaatjes die ik bij dit bericht toegevoegd heb. Kleur a en b lijken niet hetzelfde maar ze zijn het wel. Dat jouw werkelijkheid het niet als hetzelfde ziet betekent dus duidelijk dat jouw werkelijkheid niet klopt. Als dit bij dit plaatje kan gebeuren, dan kan dit op zoveel punten gebeuren. Jouw werkelijkheid, hoe overtuigd je er ook van bent, is niet altijd waar. Dit is niet erg maar het is wel belangrijk dat je dit beseft.

Ik kan vertellen dat ik 10 jaar geleden over heel veel onderwerpen anders in het leven stond, door informatie te zoeken en met mensen te praten is mijn visie aangepast. Ik hoop dat hij in de toekomst blijft doorgaan met veranderen, dat betekent dat ik ook door blijf groeien. Dat ik steeds meer werkelijkheden zie en daarom de wereld ook steeds een beetje beter begrijp. Feiten hebben we, ondanks dat ze andersgeïnterpreteerd worden blijven het feiten.

Menselijke interactie is waar wij een hoop stappen terug hebben gezet omdat we egoïstisch zijn geworden. Is positieve menselijke interactie niet wat ervoor zorgt dat we als persoon groeien en als homo sapiens?
Dus de volgende keer dat je een ruzie/meningsverschil etc lijkt te krijgen, probeer je dan af te vragen waarom. Verplaats je in de ander en vraag je af of hij reden heeft om boos te worden op jou. Vraag je daarna af hoe het zo ver heeft kunnen komen. Geen van jullie 2 wilde bewust die ruzie/frustratie krijgen. Ieder brein interpreteert informatie anders, we worden niet boos om dezelfde redenen. We leggen ander patronen en associaties en ons brein ervaart een situatie altijd anders dan het brein van een vriend.

Als we hier bij stil kunnen staan, misschien kunnen we de volgende keer dan wel een gesprek voeren over een mening waar je het totaal niet mee eens bent. Dan loopt het misschien niet uit in die ruzie, dan hoef je die persoon niet te haten omdat ze iets deden wat voor alleen jou vervelend is.
Je kan niet verwachten dat mensen jouw werkelijkheid kennen en andersom geld het net zo. Laten we de tijd gaan nemen om op ontdekkingsreis te gaan bij de werkelijkheid van een ander en ik beloof je dat je hele mooi dingen tegen gaat komen.

https://www.youtube.com/watch?v=sxwn1w7MJvk

Ik schrijf alleen maar mijn gedachtes op.
Daarom zei ik al, ik zou best in real life met je hierover willen praten. Volgens mij is dat een ontzettend interessant gesprek, onze gedachtes langs elkaar.

Hierboven heb ik 2 foto's geplaatst waar ik over vertel in mijn stukje over dat iedereen zijn eigen werkelijkheid heeft. Die was ik er nog vergeten bij te zetten. Of ik ben scheel of de brakheid van de speed kickt in of er is geen edit knop, vandaar dat ik ze even apart plaats.

Mindless, bedankt voor je uitgebreide antwoorden. Ik ga er binnenkort even dieper op in. Op het moment hebben mijn hersenen geen capaciteit meer om uitgebreid filosofisch bezig te zijn. Ik vind het zeker interessant dus ik ga er nog op terug komen.
Nu verder polybridge spelen .

Hier dan nog mijn reactie op je post over onze subjectieve werkelijkheid:

Dit is een onderwerp waar ik grote interesse in heb. Ik heb er inderdaad bij stilgestaan dat onze werkelijkheid subjectief is. Dit was ook het centrale thema van mijn laatste trip. Mocht je het report daarvan niet gelezen hebben, maar heb je toch interesse: ALD-52 trip report: wees in je buik


Hoewel het eigenlijk overduidelijk zou moeten zijn, staan we er vaak niet bij stil dat ieder in zijn eigen wereld leeft. Het is ons geleerd dat er 1 wereld is, waarin we allemaal verblijven. Maar onze directe ervaring zegt iets heel anders: namelijk dat ik mijn wereld heb en helemaal niets weet van jouw wereld. Alles wat ik denk óver jouw wereld is mijn gedachte, welke deel uitmaakt van mijn wereld. Maar ik weet niets van jouw wereld. Alleen jij kent jouw wereld. En andersom geldt natuurlijk hetzelfde.

Ik sta er weleens bij stil wanneer ik iemand zie lopen op straat. Alles wat diegene ooit heeft meegemaakt, heeft plaatsgevonden in zijn/haar "hoofd". Zo ook heeft alles wat ik ooit mee heb gemaakt plaatsgevonden in mijn hoofd. Inclusief de perceptie van de man/vrouw die ik nu zie lopen op straat. Maar dit is het punt waarop er iets interessants gebeurd:

Op dit punt "ontstaan" er meerdere zienswijzen. De gangbare zienswijze is materialisme. Materialisme is de opvatting dat de perceptie die ik heb, ván een wereld is. Meer dan de eigenlijke perceptie die ervaren wordt, wordt er bij materialisme een gezamenlijke, gedeelde wereld "gecreëerd". We blijven bij materialisme niet bij onze feitelijke ervaring van onze perceptie, maar voegen een element toe dat niet in onze directe ervaring ligt, namelijk: een fysieke wereld. Voor de meeste mensen is de fysieke wereld een niet te ontkennen feit, iets wat zij hun hele leven niet eens in twijfel zullen trekken. Maar het feit is juist dat de fysieke wereld niet deel uitmaakt van onze directe ervaring. Het is een aanname, een geloofssysteem.

Het blijven bij onze directe ervaring is een alternatieve zienswijze. Hierin creëren we geen fysieke wereld (als een concept), maar blijven we in een soort vragende, twijfelende state of mind. Er is nu echter een gevaar dat er vervallen wordt in solipsisme: het geloof dat alles een projectie van 'mijn' geest is. Maar wanneer men de discipline heeft om in de vragende, twijfelende modus te blijven, is de ervaring (mijn ervaring in ieder geval) dat men niet alleen vóór het creëren van het concept van de wereld blijft, maar ook vóór het creëren van het concept van 'zelf'.

En dat is wat denk ik door velen het mysterieuze 'ego-dood' verschijnsel wordt genoemd. Ik moet hier voorzichtig zijn, want het is bij het bespreken van deze ervaring zó makkelijk om het ego te voeden en voor ons te laten spreken. Bijvoorbeeld: "Ik heb een ego-ervaring meegemaakt en 'jij' niet." Dit is een goede manier om afgescheiden van elkaar te blijven, anders van elkaar. Wat de werkelijkheid denk ik is, is dat niemand ooit een ego heeft gehad. Dit is een mentaal spelletje dat we spelen. Rollen die we aannemen. Wat ik denk dat er gebeurd is niet dat er een of andere 'entiteit' is die opgelost wordt of doodgaat, maar dat we simpelweg blijven vóórdat we deze illusie (van wereld en zelf) schijnbaar creëren voor onszelf. Met andere woorden: in dit moment, nu, is er nergens iets als een 'wereld' en nergens iets als een 'ego', een 'ik'. 'Ik' is een concept die in leven wordt gehouden door (het geloven in) andere concepten die voortvloeien uit dat eerste concept van 'ik'.

Aan de ene kant sympathiseer ik met jouw wens om elkaars meningen te respecteren en ervan te leren. Op dat niveau moet dat ook zeker gebeuren. Maar ik denk dat het minstens zo belangrijk is om op momenten uit die (mentale) dimensie van interpretatie en meningen te kunnen stappen. 'Van 'wie' is mijn mening?' 'Wie is hier degene die deze mening heeft?' 'Ik ga er vanuit dat 'ik' dat ben, maar wie is 'ik'?' Dit zijn niet slechts filosofische, maar existentiële vragen. Je stelt deze vragen niet uit lichtzinnige interesse, maar uit een absolute noodzaak om te weten wie je bent. Het zijn geen vragen van het hoofd, maar vragen van het hele wezen.

Mijn ervaring is geweest dat de 'ik' verdwijnen kan. En wat dan gezien wordt, is niet dezelfde wereld die je nu denkt te zien. Er is een werkelijk gevoel van wakker te worden uit een droom. Vele malen schokkender dan wakker worden uit een droom die je 's nachts hebt in je bed. Je ogen gaan open, het is alsof je voor het eerst ziet. De wereld van denken, interpretatie, meningen, etc. wordt gezien als compleet en absoluut triviaal. Er is een overweldigend gevoel dat alles een grote grap is geweest. Het is dus eigenlijk zo dat ik mijn interesse begin te verliezen in deze wereld. Niet op een nihilistische manier, maar in de zin dat er iets is dat oneindig meer waardevol is dan deze wereld en onze bekommeringen hier. En dat iets zorgt ervoor dat ik alles altijd weer terug laat komen op dat onderwerp, waarschijnlijk vaak tot irritatie voor anderen...


Je hebt het over het steeds individualistischer worden van de maatschappij. Ik denk dat dit niet alleen maar een verkeerd iets is. Ja, in eerste instantie zal dit leiden tot egocentrisme. Maar ik denk dat individualisme een nodige stap is om egocentrisme te kunnen ontstijgen. Een maatschappij die non-individualistisch is heeft denk ik weinig tot geen kans om ware individuen voort te brengen. Een 'individu' is geen inherent verkeerd iets. We hebben allemaal van nature een individualiteit, wat niets anders is dan onze spontane expressie. We hebben onze eigen karaktertrekken en eigenaardigheden. Het ego - wat het 'identificeren met' is - zal dit uitbuiten, maar onze echte individualiteit is harmonisch met onze omgeving. We hebben denk ik juist het geluk dat we onze individualiteit kunnen ontdekken in dit deel van de wereld. mile:

Dank je voor jouw visie hierop, was ook erg interessant om te lezen .

Ik ben wat laat voor het feestje, erg laat, maar wilde toch even zeggen dat dit die gesprekken zijn op het forum waar ik met volle teugen van geniet, was erg leuk om te lezen! Ze zijn zeldzaam, maar als ze er zijn zijn ze geweldig.

En mindless, ik lees vaak met intresse jou posts en vooral in topics zoals deze, maar waarom krijg ik altijd pijnlijke existentiele paniek bij veel van jou posts? Ben ik hier de enige in? Soms durf ik niet meer verder te lezen omdat ik bang ben dat ik zoals zovaak weer de nutteloosheid van alles begin in te zien en mezelf daardoor in een depressie laat vallen.

Niet als aanval bedoeld, het valt me gewoon op.

Dit soort gesprekken zijn de hoofdreden dat ik hier kom. Dat ik een drugsforum moet hebben om diepe en filosofische gesprekken te kunnen voeren.
De vooroordelen over drugsgebruikers is uit de lucht geplukt. Hier denken mensen na, op fb gaat het om wat ze eten en welke trui ze gekocht hebben. Hier is zoveel meer diepgang dan zoveel andere plekken op internet. Vooral ook het gevoel dat je welkom zo lang je wat normen en waarde mee neemt. Het maakt niet uit wie je bent of wat je zegt, hier is respect voor elkaar

BasvanHoven zei:

En mindless, ik lees vaak met intresse jou posts en vooral in topics zoals deze, maar waarom krijg ik altijd pijnlijke existentiele paniek bij veel van jou posts? Ben ik hier de enige in? Soms durf ik niet meer verder te lezen omdat ik bang ben dat ik zoals zovaak weer de nutteloosheid van alles begin in te zien en mezelf daardoor in een depressie laat vallen.

Klik om te vergroten...

Grappig dat je dat zegt.

Voor mij is dat een hobby (vaak meer een obsessie) om existentiële angst te onderzoeken. Maar ik denk altijd maar: dat wat existentiële angst heeft: bang is niet te bestaan, probeert altijd zijn bestaan te bewijzen. Maar er is iets anders dat dat ziet. Iets dat zijn bestaan nooit probeert te bewijzen omdat het daar nooit aan twijfelt. Zie je dat je zelf het tweede bent, dan heeft alle existentiële angst geen betrekking meer op jou. Je moet het alleen steeds weer opnieuw zien.

Edit:

O ja, de nutteloosheid van alles in beginnen te zien: is dat per se een slecht iets? Als je het leven als iets serieus ziet waar iets bereikt moet worden wel ja. Maar nutteloosheid/betekenisloosheid geeft ook immense vrijheid. Alles is slechts spel: toneelspel. En wij hebben de keuze om onze rol serieus te spelen of met een glimlach, doch oprecht. Je kunt zien dat je de acteur bent en niet de rol. Voor het personage is het bittere ernst. Voor de acteur niet, want deze heeft leven compleet los van het personage. En ik zeg met opzet niet "een leven". Personages hebben "een leven", maar wij zijn geen personages. Wij zijn leven zelf.

Ik zet mijn reacties op deze posts uit het Messed up fetish topic even hier neer, om dat topic niet teveel te laten ontsporen. Het lijkt me hier beter op z'n plaats:

BasvanHoven zei:

Je brein kan je volgens mij wel eens voor de gek houden. Of misschien niet voor de gek houden, maar puur uit overlevingsdrift handelen. Woede, agressie, angst, schrikken, honger, al deze dingen kunnen volgens mij bepaalde delen in je brein uitschakelen die minder relevant zijn voor overleving, maar waardoor je soms dingen kan doen waar je niet volledig achter staat.

Dat is hoe ik het bekijk. Weet niet of je eigenlijk op de reactie van ZweiBeiner zat te wachten, maar ik moest erop reageren.

Klik om te vergroten...

Nee hoor iedereen kan reageren.

Maar ik denk dus juist niet dat bepaalde delen van je brein zonder meer worden uitgeschakeld. Wij mensen mogen dan deel dier zijn, maar wij hebben iets dat geen ander dier heeft: zelf-reflectief bewustzijn. Als we dat niet zouden hebben, dán hadden we geen keuze. Zoals dieren geen keuze hebben. Als iemand zegt dat hij/zij niet anders kon dan impulsief reageren, dan is dat een leugen. Je hebt de keuze gemaakt om je hoger bewustzijn niet te gebruiken en je dierlijke instincten, je "reptile-brain" te volgen, wat een overlevingsmechanisme is. Je verlaagt jezelf tot een beest. In plaats van dat je het ziet als dat je brein je voor de gek houdt, kun je het ook zien als dat jij je voor de gek laat houden.

BasvanHoven zei:

EDIT: Nog even over impulsen wat je omschrijft, deze impulsen gaan vanzelf en juist daardoor zijn ze wat ze zijn, impulsief, misschien niet de beste beslissing in een bepaalde situatie maar puur je lichaam die actie onderneemt tijdens stressvolle situaties. Soms kan dingen overdenken simpelweg niet handig zijn en moet er BOEM snel een beslissing worden gemaakt. Het speelt volgens mij ook mee hoe makkelijk iemand zich door emoties laat sturen. Ikzelf ben erg emotioneel en zou mezelf makkelijker laten meevoeren door emoties dan iemand die minder emotioneel is ingesteld.

Klik om te vergroten...

Nee denken is inderdaad te traag in zulke situaties. Er is hogere intuïtie nodig. Zien + directe juiste handeling. Het lagere bewustzijn (het reptielen brein) is hier niet toe in staat. Vele mensen leven gedomineerd door hun reptielen brein. Ze leven reactief, instinctief, impulsief. Maar zo hoef je niet te leven. We zijn geen slaaf van dat overlevingsmechanisme. Het menselijk bewustzijn heeft de keuze om vanuit een hoger wezen/zijn te leven waar handelingen gedaan worden uit hogere intuïtie waarbij het niet jij tegen de rest is, maar jij met de rest.

Het reptielen brein heeft zijn functionaliteit bewezen, maar als de mensheid vooruit wil moet het dat ontstijgen. Dit mechanisme is nodig wanneer er niet genoeg bewustzijn is en een wezen daardoor op de automatische piloot functioneert in een reactieve/impulsieve modus. Vanuit hoger bewustzijn is er geen overlevingsmechanisme nodig omdat er genoeg bewustzijn is om op manuele transmissie over te gaan. En dat hoger bewustzijn is niet slechts voor enkelen weggelegd. Ben je mens, dan heb je er beschikking over door bewustwording van het reptielen brein en de keuze om niet daardoor geleid te worden.


En mijn reply aan Zweibeiner:

Zweibeiner zei:

Het lijkt soms wel of wij steeds terug vallen op hetzelfde gesprek. Wij zien de dingen net even anders en daarom blijft het interessant om elkaar weer wat beter te ondervragen

Klik om te vergroten...

Vind ik ook.

Zweibeiner zei:

Hoe kun je vertrouwen hebben dat alles wat je denkt of voelt jezelf is?
Ik ga er even vanuit dat we niet meer over bdsm praten maar in het algemeen. (Als 8 jarig meisje bond ik mezelf al aan bed vast dus ben redelijk zeker dat ik dat wel tof vind en dat het een deel van mij is)
Ik denk dat een mogelijk probleem hier gaat worden tussen ons wat de interpretatie van jezelf zijn is. Ik ga antwoorden zoals ik het ervaar.
Als ik die vraag omdraai word hij best eng. Hoe kun je vertrouwen dat wat je denkt en voelt niet van jezelf is?
Ik denk dat je daar ook meteen mijn antwoord hebt. Aan jezelf twijfelen zorgt voor onzekerheid en voor depressies etc.

Klik om te vergroten...

Iets meer in het algemeen ja. Vandaar dat ik deze reactie ook maar even in "ons" topic heb gezet.

Ik ben het er niet mee eens dat aan jezelf twijfelen (per definitie) tot onzekerheid en depressie leidt. Ja, dit is wat vaak gebeurd, maar dat is in mijn ogen omdat men in zo'n geval niet de benodigde stap achteruit zet om onbevooroordeeld te kijken. Twijfel is een uiting van intelligentie. Het is een aanhoudende openheid voor andere mogelijkheden. Als je niet twijfelt, zet je dingen vast in steen. "het is nou eenmaal zo".

Zweibeiner zei:

Het komt er voor mij dan op neer alsof iemand mij bestuurt, zeggenschap heeft over mij. Dat is niet iets waar ik mee kan leven. De hormonen in mijn lichaam bepalen al voor een deel mijn gedrag, dus ik moet ook een deel hebben wat echt van mij is. Waar ik de controle over heb.Ik ken mezelf op goede en slechte dagen, op slechte dagen kan ik gedachtes hebben waar ik van schrik. Maar het blijven wel mijn gedachtes.

Klik om te vergroten...

Ik wil niet de brenger van "slecht" nieuws zijn...

Maar inderdaad je hebt aan de ene kant je hormonen/genetica en aan de andere kant heb je je geestelijke conditionering, wat de totaalsom is van alle input van buitenaf: alles wat je geleerd is door je ouders, je eventuele broers/zussen, je vrienden, je leraren, je klasgenoten, de media, etc. En hun conditionering is weer die van anderen enzovoorts...

Ik kan er niet zacht over zijn: je gedachten zijn niet van jou. Je bent de waarnemer ervan en daar houdt het mee op. Zelfs al zou je (hypothetisch) zonder menselijke invloeden van buitenaf opgegroeid zijn, je gedachten komen in je op. Jij bedenkt ze niet. Het zijn tijdelijke bezoekers en zeggen niets over jou die hier al was voor zij er waren en hier nog zal zijn als zij er niet meer zijn. En je geestelijke conditionering komt zogenaamd van de cultuur waarin je opgroeit, maar we vergeten dat wij als onze conditionering de cultuur zijn. De cultuur waarin we denken te leven is in ons. Waar de cultuur in ieder geval niet is, is in de natuurlijke wereld. De natuur weet niet eens van een cultuur. Het zit allemaal tussen onze oren.

Niet dat dit écht slecht nieuws is. Want wat niet jou is, brengt je naar wat jou is.

Zweibeiner zei:

Dat ik op een goede dag die gedachtes verafschuw wil niet zeggen dat ze niet van mij zijn. Iedereen heeft meerdere gemoedstoestanden en daar ook het type gedrag bij. Dat ik een ideaal beeld van mezelf heb (de ik op een goede dag) wil niet zeggen dat het mijn enige zelf is. Ik kan niet zeggen op een slechte dag: Oh, ik was niet mezelf hoor, normaal zeg/denk/doe ik die dingen niet. Dat klinkt mij als een slap excuus voor mijn gedrag. In de doofpot stoppen van mijn gedrag ipv dat ik erken dat ik inderdaad een bitch ben geweest. Ik wil niet weglopen voor mijn verantwoordelijkheid. Ik moet erkennen wat ik gedaan/gedacht/gezegd heb zodat ik zelf ook zie, voel en begrijp waarom dat gedrag niet oke is. Op die manier leer ik mezelf juist beter kennen en dat is ook een mooie gelegenheid om mezelf te leren over mezelf.

De impulsen vormen je blik op de wereld, dus ik ben zeker van mening dat het mee helpt om je zelf te vormen. Door de impulsen en ervaringen ben je gekneed. Je hebt er met bepaalde emotie op gereageerd en dat maakt dat je jezelf weer een beetje beter leert kennen, terwijl het je vormt.

Klik om te vergroten...

Ik ben het met je eens dat je alsnog verantwoordelijkheid moet nemen voor de dingen die je doet. Binnen de context van het spel is er verantwoordelijkheid af te leggen voor je daden.

Maar dat je jezelf beter leert kennen? Wie leer je beter kennen? Je leert je conditionering beter kennen en je zet jezelf vaster en vaster door meer conditionering toe te laten en te erkennen.

Zweibeiner zei:

Iedere dag verandert jezelf, hij word aangepast door nieuwe ervaringen.

Klik om te vergroten...

Zoals je zegt: iedere dag verandert die 'ik'. Dus hoe kan het ooit jezelf zijn?

Ik weet dat jij met jezelf meer het karakter bedoeld, maar dat karakter is een gedachte(patroon). Letterlijk een gedachte. Hoeveel aandacht en respect wil je een gedachte geven? Want wat je ervoor terugkrijgt is consistent moeten leven volgens gedachten die je eerder hebt gehad. Leven volgens het verleden. Een verleden dat absoluut nergens meer teruggevonden kan worden. Het is gevangenschap.

Zweibeiner zei:

Mijn gedrag en mijn acties zijn van mij en ik ben als enige verantwoordelijk daarvoor, ik ga daar geen excuses voor verzinnen. Dat voelt als biechten in de kerk, zondes vergeven dus de buurman kan weer over de buurvrouw heen.

Klik om te vergroten...

Zoals gezegd: met het spelen van dit spel (en we moeten spelen) komt verantwoordelijkheid.

Zweibeiner zei:

Dingen doen waar je niet volledig achter staat vind ik iets anders. Ja het klopt dat als ik boos ben ik sneller iets pijnlijks kan zeggen. Ik heb mensen om me heen ook pijn gedaan, maar ik wil die pijn voelen van schuld en afgunst naar mezelf. Zodat ik de volgende keer weet hoe het was en ik dus mijn hersenen een stapje voor kan zijn in wilskracht en die pijnlijke dingen niet zeg. Je hersenen onthouden pijn en negatieve emoties beter dan positief. Simpelweg omdat je brein niet weer in die situatie wil komen. (enge beer, giftig eten etc)

Klik om te vergroten...

Maar op die manier handel je ten eerste naar een gedachte/impuls, met die handeling doe je een ander pijn en vervolgens geeft een volgende gedachte jou de schuld en is er afgunst jegens jezelf. De gedachte maakt je zelfs wijs dat afgunst jegens jezelf een goed iets is.

Mensen zeggen vaak dat geschiedenis belangrijk is omdat we anders niet leren van onze fouten. Hallo? Heb je deze wereld gezien? Als er 1 ding duidelijk is, is dat we over het geheel niet leren van onze fouten. En we zijn constant bezig met geschiedenis/verleden.


Ja, het is wel waar dat we leren dat we bepaald voedsel niet moeten eten door een nare eerdere ervaring. Maar dit hoeft toch niet doorgetrokken te worden naar ons gehele bewustzijn en handelen? Ik hoef toch niet eerst iemand pijn hoeven te doen zodat ik leer dat ik dat een volgende keer niet meer moet doen omdat er negatieve consequenties zitten aan die specifieke handeling? Ik kan met intelligentie, intuïtie en empathie omgaan met de wereld.

Zweibeiner zei:

Hoezo denk je dat toegeven aan lust altijd consequenties heeft?

Klik om te vergroten...

Omdat lust een van de grootste trucs van de illusie is om jou geïnvesteerd te houden in die illusie. Want wat je vindt is plezier, niet geluk. Plezier najagen leidt tot extremen juist omdat het je steeds niet de echte voldoening geeft die je zoekt. En extremen zijn niet duurzaam. Iets kan nooit in het extreme blijven hangen en schiet dan met momentum terug naar het andere extreme en in het geval van plezier is dat pijn.

Niet dat ik dan maar wil zeggen: geef nooit toe aan lust. Maar het is een valkuil. Wanneer we het equilibrium waarin ons wezen gegrond is verlaten heeft alles zijn prijs. En ik denk dat we hier zijn om hierover te leren door praktijkervaring. Maar hoe vaak moet je iets herhalen om ervan te leren?

Zweibeiner zei:

Jij hebt het denk ik over je pure zelf, zonder gedachtes, de geest achter de gedachtes zonder levenservaring en impulsen, het lege papier.

Ik blijf dat toch ergens moeilijk vinden om echt te begrijpen. IS iedereen niet hetzelfde als je puur kijkt naar je pure zelf?

Klik om te vergroten...

Ja iedereen is hetzelfde als je naar de pure zelf kijkt. Maar het is niet zo dat er een pure én een onzuivere zelf is. In realiteit is er slechts de pure zelf, waardoor "puur" betekenisloos wordt. Het is wat er is. Maar we worden nooit écht het personage. Het personage is een gefixeerd denkpatroon waar we krampachtig aan vasthouden. Je kunt je personage/karakter volledig weggooien en een andere aannemen. Het is niet iets wat je hoeft te respecteren of trouw aan hoeft te zijn. De realiteit is dat je namelijk niet trouw aan jezelf bent als je trouw aan je personage bent. Want wat je bent is altijd in een staat van loslaten. En in deze wereld worden we aangemoedigd om trouw te zijn aan ons personage. In zo'n wereld vind ik het niet meer dan eerlijk om een tegenstem te hebben/zijn voor die zienswijze.

Maar om wat nuance aan te brengen:

Ondanks dat er maar 1 echte zelf is, zijn we daar allemaal wel andere uitingen van natuurlijk en in die zin hebben we onze eigen unieke individualiteit wat je ook karakter zou kunnen noemen. Maar het gevaar is om dat vast te gaan leggen "Dit is mijn karakter, dus ik ga me zo en zo gedragen". En deze echte individualiteit komt meer en meer tot expressie wanneer je meer bekend raakt met je echte zelf die niet aan verandering onderhevig is. Heb je niet die basis, die grond, dan maak je je persoonlijkheid tot een soort gefixeerde basis.


Misschien dat je het flauw vind dat ik je op elk punt weer moet tegenspreken. Ik vind het ook wel wat flauw van mezelf. Maar waar we het hier over hebben is denk ik zo belangrijk dat ik geen concessies wil doen aan waar ik diep van overtuigd ben. Hopelijk kun je me vergeven hiervoor...

Ik wacht eigenlijk nog steeds op een boek van jou dat ik kan kopen, Mindless. En dat is niet als een grap bedoeld. Ik denk dat je best veel lezers zou kunnen boeien.