Ik moet zeggen, je hebt me goed aan het denken gezet. En je hebt me ook laten twijfelen over enkele dingen, wat een goed iets is!
Oké, gaan we dan.
Je hebt gelijk, je vertelt het goed. Ik ben het ermee eens dat twijfel goed is omdat je dan vragen gaat stellen en zo verder groeit. Openheid voor mogelijkheden.
Maar ik kan dan wel een verschil zien tussen aan jezelf twijfelen en twijfelen over dingen. Nu denk ik ook dat als je aan jezelf twijfelt er iets al niet helemaal goed zit. Wat je verderop ook zegt, je verandert iedere dag. Dus waar je gisteren ja op zegt kun je vandaag nee op zeggen. Een deel van de twijfel (ik spreek hier nu alleen over het twijfelen over jezelf) komt doordat je vast wil houden aan een persoon die je niet meer bent, wat in mijn ogen dus voor conflict zorgt.
Misschien is twijfelen hier ook niet het juiste woord. Wat ik bedoel is niet zonder meer aannemen dat wat aan de oppervlakte jou lijkt te zijn ook echt jou is. Dus juist niet vasthouden aan de persoon die je niet meer bent. In een staat van openheid verblijven.
Ik denk zelf dat het besef/het idee hebben dat een gedachte niet van jezelf is een probleem is van je bewuste ik. (oeh, volgens mij begin ik er langzaam te komen in je visie, beetje maar hoor
![:tongueout:]()
) Omdat je bewuste ik er consequenties en gevolgen aan hangt. Waar je innerlijke ik (we moeten daar een mooi woord voor gaan verzinnen, trueself, thoughtless mind, of zoals jouw nickname, mindless) die gedachte en gevolgen niet heeft. Dus zonder en met die gedachte altijd in het reine is met zichzelf. Want er is geen goed of slecht, er is alleen maar zijn.
Je gedachten hebben geen betrekking tot een 'ik'. Natuurlijk, jij bent het die gedachten kent, maar jij bent geen 'ik'. Waarom is het een probleem dat je gedachten geen betrekking hebben tot een 'ik'? Is het niet zo dat het op de mooiste dagen lijkt alsof alles in een flow zit? Je hopt over van het ene moment in het andere zonder tussendoor een mening of oordeel te vormen over wat er gebeurd of is gebeurd. In dat soort momenten leef je zonder een 'ik'.
Misschien dat het woord twijfel hier beter vervangen kan worden door conflict? Ik heb bij mezelf niet het idee dat ik snel twijfel over wie ik ben omdat ik een onbekende/enge etc gedachte heb. Ik kan wel goed begrijpen dat het lang niet voor iedereen geld. De meeste mensen hebben een beeld hoog te houden voor de buitenwereld, maar dan is natuurlijk ook de vraag of ze überhaupt wel hun echte ik zijn.
Conflict bedoelde ik er niet mee. Het is niet dat gedachten op zichzelf een probleem zijn. De gedachten zijn welkom. De twijfel houdt in dat ik niet mijn gedachten word: er is het besef dat ik dat niet ben. De gedachten zijn gemaakt van het "spul" dat ik ben: bewustzijn. Maar de inhoud: dat wat de gedachte impliceert, heeft niets met mij te maken.
Als je een beeld hoog hebt te houden voor de wereld, dan is er per definitie een misvatting over wie/wat je bent. Dan denk je dat je het masker bent dat je hebt opgezet.
Kun je je innerlijke ik besmetten met de zorgen van het dagelijks leven? Denk je dat? Ik zou zeggen van niet als ik je goed begrijp.
Nee, dat is de grote revelatie
![:grinning:]()
(tenminste: 1 van de). Dat wat je echt bént kan nooit besmet worden door de corruptie van deze wereld. Het komt nooit in deze wereld. Het is in een totaal andere dimensie. Niet dat dit een of andere exotische dimensie is. Je bent er nú op dit moment. Maar dat is al teveel gezegd. Je bént die "dimensie", het is niet dat je 'er' bent. Het is het "deel" van je dat nooit geboren is. Niet in tijd en zonder begin en einde: slechts een puur bewustzijn.
Volgens mij ben ik een beetje af aan het dwalen van waar ik in eerste instantie over heb. Dat gaat nog wel vaker gebeuren omdat ik nu puur even mijn gedachte gang volg en opschrijf. Ook ben ik 3 gesprekken tegelijk aan het voeren waardoor ik het voor mezelf nogal ingewikkeld maak.
Geen probleem, doe ik ook altijd. Gewoon laten flowen die gedachten.
![:wink:]()
Hmm, voor een deel ben ik het met je eens. Dat je de waarnemer bent. Misschien houd ik mezelf wel voor de gek hoor, maar ik heb het idee wel dat zo'n 80% van mijn gedachtes door mij gedacht worden. Uiteraard schieten er ook gedachtes binnen. Ik denk zoveel dat ik er een bezigheid van gemaakt heb, ik heb het zelfs een woord gegeven: denken. Lekker obvious haha. Maar zoals tv kijken een bezigheid is, zo is denken dat voor mij ook. Ik heb een grote fantasie en ik maak de mooiste dingen mee in gedachte. Misschien dat "denken" van mij wel een ontsnapping is uit de echte wereld.
Hehe ja door onze volledige aandacht aan gedachten te geven worden we in bepaalde zin onze gedachten en kun je het 'denken' noemen. Maar het is mogelijk om dit te doen én tegelijkertijd bewust te blijven van de onderliggende realiteit van dat wat nooit iets kan 'worden'. Hierdoor blijft het denken ook nog eens geïnspireerd omdat je te allen tijde in contact blijft met de bron waar gedachten uit komen. Is er niet die connectie dan kan denken in de knoei raken omdat het dan steeds in meer herhalende patronen gaat lopen en er geen nieuw inzicht is om het denken vers te houden. Het 'leven' trekt er uit.
Ik vind het wel moeilijk om te begrijpen dat je gedachtes niks zeggen over jezelf. Ik vind het heel erg moeilijk om die 2 los te zien. Dat zal voor een deel ook echt te maken hebben omdat ik de mindless (zo ga ik het noemen heb ik zojuist besloten) nog nooit heb mee gemaakt. Al een week staat de tab op mijn tablet open met de meditatie beats. Waarom ik het nog steeds niet geprobeerd heb weet ik niet precies. IK kan een gok wagen.
Zoals je het verteld klinkt het als iets heel moois, wat nu als ik ga mediteren en het lukt mij niet. Dat ik de hoop heb mijn gedachtes stil krijgen, maar het lukt niet. Ik pak veel dingen in het leven aan en ben niet bang om op mijn bek te gaan. Maar ik heb er tegelijk heel erg veel moeite mee om hoop te hebben dat mijn geestelijke gesteldheid beter word. Door de ervaringen in mijn leven, tot nu toe heeft niks gewerkt en ik ben bang om hoop te krijgen en teleurgesteld te worden. Want stiekem weet ik dat het voor mij geen nut heeft. Ik ben me ervan bewust hoe dit klinkt en dat ik hier aan moet werken, ik ben niet in het reine met mezelf wat betreft deze vorm van hoop.
Dat gevoel geen hoop te hebben en dat besef dat het voor jou geen nut heeft zijn waardevolle inzichten.
Normaal zien we dit als negatieve dingen, maar dit is de uitgangspositie voor echte spiritualiteit. Hoop proberen te krijgen is een hopeloze zaak. Maar je meer en meer beseffen dat degene die je dénkt te zijn absoluut hopeloos is, is gek genoeg een veelbelovend iets. Inzicht krijgen in het ego-complex is een cruciale stap om dat te ontdekken wat niet ego is. Door het zien van dat het proberen iets te worden dat je nu al niet bent totaal en absoluut hopeloos is voor dít moment, kan er de realisatie zijn dat je dít moment al niet die zogenaamde entiteit bent die zoekende is naar zichzelf. Je bent dat wat dit allemaal ziet. Dit klinkt in woorden misschien moeilijk, maar het is in feite niet meer dan slechts 'zijn' hier in dit moment en doorzien hoe je jezelf verliest in je gedachtewereld.
"Wat nu als ik ga mediteren en het lukt mij niet."
Zie meditatie niet als iets dat jij wel of niet succesvol kunt volbrengen. Dat wat meditatief is, is nu en altijd al meditatief. Het proberen te mediteren verschijnt in dat wat meditatief is. Dus je gaat gewoon zitten en laat alles er zijn, inclusief gedachten die proberen te mediteren. Alle gedachten zijn welkom, want de gedachten zijn niet het probleem. Ons vastgrijpen aan gedachten is het probleem. Bijvoorbeeld de gedachte "ik hoop echt dat het me deze keer gaat lukken". Zie die gedachte en merk op dat deze ook weer verdwijnt. Een soortgelijke gedachte kan daarna opkomen maar ook deze verdwijnt weer. Gedachten zijn geen constante. Jij bent de constante als dat wat alles ziet komen en gaan. Zijn als dit bewustzijn, dit 'weten', is meditatie. Precies wat je zegt in je laatste zin. Je weet het wel, maar je moet het realiseren: in werkelijkheid brengen.
Niet helemaal mee eens, voor sommige mensen zal dit zeker gelden maar voor ander juist niet. Je conditionering beter leren kennen staat niet gelijk aan jezelf vast(er) zetten naar mijn bescheiden mening. Jezelf beter leren kennen kan juist ook die ruimte geven voor aanpassing. Eigenlijk zoals we hierboven bij twijfel besproken hebben.
Je leert je karakter beter kennen en de activiteiten/situaties/gedachtes die je lichaam leuk vind (afscheiden van stofjes) en de manier waarop je hersenen besluiten te denken.
Dat was wat te resoluut gezegd van mij dat je jezelf vast(er) zet door je conditionering te leren kennen. Je kunt je karakter, hoe je jezelf brengt in deze wereld leren kennen zonder dat je jezelf daarin vastzet. Zolang je maar niet denkt dat dat alles is wat je bent. Het is slechts jouw expressie als deze 'body-mind'. Het is ook maar net op welk vlak je er naar kijkt: in absolute zin, of meer relatief.
Mindless heeft geen zeggenschap/invloed over je karakter en vica versa? Is dat een goede conclusie?
Mindless (lol) heeft álle zeggenschap/invloed over/op het karakter wanneer het ego niet thuis is. Wanneer de Realiteit (het pure bewustzijn) zichzelf vergeet wordt het de wereld en de zelf (het ego). Het deelt zichzelf op. Het ego heeft in die zin een soort pseudo macht. In werkelijkheid bestaat het niet, maar omdat het de Realiteit is die zichzelf heeft gedegradeerd tot een 'zelf', een ego, zijn er nog steeds sporen van die scheppende kracht aanwezig. Het licht schijnt door de barsten van het masker heen. Puur bewustzijn is ook pure scheppingskracht. Creëren is wat het doet, wat het is zelfs. Het is een facet ervan, net zoals onvoorwaardelijke liefde en ongelimiteerde intelligentie. Het ego is een soort demper op die pure creatieve kracht. We limiteren ons bewustzijn door het ego-complex.
Je leert je acties van je lichaam en hersenen beter kennen? M.a.w. je karakter. Maar mindless is een pure staat van zijn, die kun je toch ook nooit leren kennen omdat het alleen ervaren is?
Misschien is het voor de beeldvorming handig om een soort tussenstap te hebben tussen het ego en de pure Zelf. De pure Zelf is maar 1 "ding". Het kent en ziet niets anders dan zichzelf. Het is letterlijk zonder grenzen. Maar tijdens het vergeten van deze ware aard splitst de pure Zelf zich op in een oneindige hoeveelheid aan punten van bewustzijn. Deze punten van bewustzijn zou je "zielen" kunnen noemen. Om duidelijk te zijn: ik geloof niet in het werkelijke bestaan van zielen. Ik gebruik dit woord nu om iets aan te geven dat met woorden anders heel lastig is te omschrijven. Op "ziels-niveau" leren we. Je komt (schijnbaar) ter wereld en er is een kant van jou die je al had. Een karakter zoals je wilt. Iets wat de ziel mee heeft genomen. Maar de ziel neemt na de schijnbare geboorte vervolgens al gauw een ego aan. De ziel is een fractie van het geheel. Het ego daarentegen is enkel en alleen illusie. Het "bestaat" alleen in het denken. Uiteindelijk is de ziel ook niet echt omdat het geheel niet écht is op te delen. Er is hier al een gevoel van afgescheidenheid van het geheel. Daarom heeft de "ziel" het inherente verlangen om terug te komen naar God, of als je allergisch bent voor religieuze termen: naar de Realiteit. Het ego is slechts geïnteresseerd in overleven, sensueel plezier, sociale status en materiële bezittingen.
Het ego kan niet terugkomen naar het geheel. Het ego sterft in het proces van terugkomen naar de Realiteit. De Realiteit ken je niet als een zelf die een object kent. Er is geen object-subject relatie. De Realiteit ken je alleen door het te zijn.
Nogmaals: concepten worden gebruikt om iets te omschrijven dat niet conceptueel is. Dit moet je allemaal niet te letterlijk nemen.
Ook hier ben ik het niet helemaal mee eens. Ik denk dat dit ook verschilt van persoon tot persoon. Ik wil veel aandacht en respect aan een gedachte geven, maar ik vind het ook prima als mijn gedachtes anders worden. Ik houd niet vast aan het verleden en wat ik daar geleerd heb van mijn karakter.
Goede vraag, hoe kun je jezelf zijn als die iedere dag verandert. Misschien is het beter om te zeggen dat je jezelf bent als je je gedachtes accepteert en niet tegenwerkt? Geen oordeel bij je gedachtes hebt maar vragen en ontdekking?
Wederom iets waarbij ik twijfel of het woord (aandacht in dit geval) goed uitdrukt wat ik bedoel. Aandacht op zichzelf is natuurlijk geen verkeerd iets. Het moet niet zo zijn dat aandacht geven aan een gedachte uit den boze is. Maar wanneer een gedachte iets claimt te zeggen over wie/wat jij bent, dan wordt het tricky. Want dan beweert het iets te weten over dat waarin het zelf ten einde komt. Een gedachte kan nooit weten wat jij bent, want het sterft in dat wat wij zijn.
Ik vind het mooi hoe je zegt dat je jezelf bent als je je gedachten accepteert en niet tegenwerkt. Inhoudelijk hoef je niet te geloven wat een gedachte beweert, maar je respecteert wel het tijdelijke bestaan ervan. Er is geen conflict.
Is die gedachte dan niet een goed iets? in dit geval is het een gedachte van afgunst, maar je kan het ook zien als een gedachte van gevolg. Dan maakt de emotie niet uit, dan is de gedachte een leermoment. Leren is altijd goed toch?
Ik vind dat er niets mis is met leren, maar dat het deel uitmaakt van de horizontale dimensie van tijd en ruimte. Leren is onmisbaar daarin. Zolang maar geweten wordt dat alles wat je vergaart, je ook weer kwijt zult raken. Extreem nuttig in het moment zelf, maar niets toevoegend aan dat wat je bent: de verticale "dimensie".
Ik ben het met je eens dat je niet eerst iemand pijn zou moeten doen voor de realisatie komt dat het niet oke is. Zeer zeker ben ik dat met je eens. Mijn punt is alleen dat als je het wel doet, je een betere herinnering hebt waarom je het niet moet doen. Ik weet dat vuur heet is, als ik mijn hand in het vuur steek dan voel ik het ook. Die herinnering van een verbrande hand blijft sterk aanwezig. De volgende keer dat ik vuur zie denk ik niet dat het heet is, maar herinner me de pijn die het me gaf.
Goed punt. We leren dat soort dingen beter op die manier door praktische ervaring.
Ja denk je? Zijn je hersenen en lichaam niet zo gewend aan een bepaald karakter dat het heel moeilijk is om dit aan te passen. Zouden anders niet alle mensen vol zelfvertrouwen en goed zelfbeeld etc zitten als je je karakter aan kan passen?
Hier komen we aan bij het geloof van deze tijd: materialisme.
Ja, we kunnen ons personage, onze houding/lichaamstaal, onze hele manier van manifesteren in potentie zomaar veranderen. In potentie, omdat materialisme dit in de weg staat. Materialisme is het geloof dat je als entiteit - onderhevig aan tijd en ruimte - in deze fysieke wereld rondloopt. En dit geloof is niet slechts intellectueel, maar zit diep opgeslagen in onze gevoelswereld. Hoe je dingen voelt reflecteert je geloof/ongeloof in materie, tijd en ruimte.
Als die entiteit is het niet mogelijk om je karakter in 1 keer te veranderen. Dan gaat alles langzaam en met moeite. Maar schud je materialisme van je af en daarmee de limitaties welke daarmee komen, dán is het mogelijk om een quantum sprong te maken naar een andere expressie van jezelf. De mate waarin je materialisme hebt losgelaten bepaald hoe makkelijk je dit doet. Maar zoals gezegd: materialisme is diep verweven met onze gevoelswereld. Denk bijvoorbeeld aan zwaartekracht. (Het geloof in) materialisme heeft enorme invloed op de ervaring van zwaartekracht. Voel je je heel erg een entiteit met al zijn beslommeringen in de dimensies van tijd en ruimte, dan is zwaartekracht nadrukkelijk aanwezig in je belevingswereld als een zwaar lichamelijk gevoel. Je moet moeite doen om jezelf tegen de zwaartekracht in door de wereld heen te verplaatsen. Zonder het geloof in materialisme is er géén kracht die jou tegen lijkt te houden. Alles is licht, gemakkelijk, moeiteloos. Natuurlijk, je zweeft de ruimte niet in. Er moeten bepaalde natuurkundige wetten zijn om deze realiteit (met een kleine r) mogelijk te kunnen maken. Maar het is niet meer jij tegen de wereld. Jij en de wereld bewegen als 1, omdat jij en de wereld in werkelijkheid 1 zijn.
Zaak is dus om het geloof in materialisme te doorzien en los te laten, zowel geestelijk/intellectueel als lichamelijk (in onze gevoelswereld).
Haal ik mijn voorbeeld van een homo in de kast weer aan. HIj speelt een karakter wat hij niet is en hij zal zich daardoor zijn hele leven kut voelen omdat hij niet waar is aan wat zijn lichaam en hersenen hem vertellen?
Daar zit zeker waarheid in. Als er sterke drang is om dat te uiten, dan is het beter om dat tot expressie te laten komen. Maar dit soort dingen worden relatief wanneer in contact wordt gekomen met dat wat dieper is dan je geaardheid. Aan de oppervlakte zijn we in lichaam en geest het een of het andere, in de diepte zijn we niet slechts man of vrouw, we zijn beide en geen van beide tegelijk. Er is zoiets als jezelf teveel identificeren met je geaardheid. Ik mag dan op vrouwen vallen, maar ik weet ook dat dit deel is van mijn 'body-mind' en slechts daarmee heeft te maken. Wanneer ik in mijn wezen ben, is er een harmonie van mannelijke en vrouwelijke energie. Dan is er ook geen behoefte aan het vrouwelijke, omdat dat al deel van mij is.
Volgens mij staat hier in de tussen tijd weer genoeg tekst. Ik hoop dat ik het een beetje duidelijk en overzichtelijk heb kunnen houden maar ik ben bang van niet
![:tongueout:]()
.
Zeker wel hoor! Ik kan je goed volgen.
Het was weer een genoegen!
![^_^]()
