Jij noemt het feiten. Ik noem het een manier van kijken (de materiële interpretatie).Maar ik was eigenlijk bezig met feiten en hersenen ipv gedachtes en wilskracht. Alle verslavingen hebben dus 1 ding gemeen, je hersenen willen dopamine!!!!! En ze doen er alles aan om ervoor te zorgen dat de eigenaar daarvoor gaat zorgen. Om de eigenaar dus te motiveren om het vaker te doen voelt de eigenaar zich fijn en gelukkig na het voeden van de verslaving. Dopamine is je vriend maar ook je vijand.
Daar heb je een punt dat als je je beter voelt door dingen te doen, je ook eerder aan mentale dingen kunt beginnen.Het voelt aan alsof ik zeg, begin eens met een prothese zodat je de dagelijkse dingen weer kan doen. Omdat je die dagelijkse dingen weer kan doen voel je je beter en kun je daarna aan je mentale deel gaan werken. Ik denk dat een deel van het mentale opgelost word door die prothese en dat het je helpt. Je mist iets, dus je zorgt ervoor dat je het niet meer mist.
Hoe zijn we ooit op het punt gekomen dat interne vrede, intern welzijn niet prioriteit nummer 1 is, is dan mijn vraag aan jou en ieder ander.Als ik het goed begrijp zeg jij dat je mentaal moet accepteren dat je een hand mist. Zo lang je niet accepteert dat je een hand mist zul je altijd mentale problemen hebben. Alles zit in je hoofd en de doorslag geeft hoe jij er in je hoofd mee omgaat. Op het moment dat je vrede hebt met het missen van je hand doet een prothese er niet meer toe. Of je die wel of niet hebt maakt geen verschil voor je gemoedstoestand omdat je vrede hebt in je hoofd.
Kom ik een beetje in de buurt van onze verschillende manier van kijken?
Maar wat als het fysieke mankement een gevolg is van een mentale misinterpretatie?Ik zou me niet voor kunnen stellen dat ik het alleen op het mentale vlak zou kunnen. Ik zie ziek zijn dat ook niet direct als iets negatiefs, er is iets anders. Ik zeg dat je lichamelijk wel degelijk iets mankeert, dus waarom zou je dat niet fixen?
Niet helemaal wat ik bedoelde. Er mankeert niets aan ons op een existentieel niveau, maar wij als personen zijn bundels van complexen, neuroticisme, egoïsme, instabiliteiten, etc. En wij als lichamen zijn zakken vlees met aandoeningen, ziektes, etc. :P Waar ik op doel is dat er voorbij gegaan moet worden aan de psychologische én fysieke wereld, naar het existentiële om tot blijvende gezondheid te komen. Aan de psychische en fysieke wereld mankeert namelijk meer dan genoeg.Ik ben het zeker met je eens dat je als persoon niks mankeert. Er is niks mis met je karakter of je manier van denken etc.
Ik begrijp die invalshoek, maar geloof er niet in dat je je gevoel aan de kant moet schuiven. Het combineren met rationaliteit en vooral: het geheel zien is krachtiger denk ik.Ik denk dat ik wel weet waarom ik het lichaam wil helen als basis om het mentale stuk ook te helen.
In het kort, (want ik schrijf vandaag lappen tekst hier) ik hem mijn gevoel en emoties nooit kunnen vertrouwen. Ik raak over de zeik waar andere dat totaal niet hebben. Mijn gevoel word dus niet serieus genomen en daar raak ik alleen maar meer van over de zeik. Dus gevoel aan de kant en de dingen rationeel gaan bekijken. Wat is er stuk en hoe kunnen we dat maken?
Je zou kunnen zeggen dat ik me vooral op het mentale aspect richt, maar ik zie het liever als dat ik me alleen op mijn directe ervaring richt. Dat sluit meteen aan op je laatste bericht:
Binnen het kader van het concept van de materiële wereld zijn het natuurlijk feiten te noemen dat hersenen hunkeren naar dopamine. Maar dat zijn theoretische feiten. Wat ik feitelijk noem is je eigen directe belevingswereld. Dit zijn geen woorden/concepten, maar je (gehele) directe beleving/ervaring. Je directe beleving is dichterbij dan theorie. Je hebt nooit iets als "dopamine" gekend. Je hebt het gevoel van voldaanheid gekend. Toen onze verre voorouders door de jungle trokken hadden ze geen probleem met een laag dopamine gehalte, omdat dopamine nog niet "ontdekt" was. Het theoretische model van de materiële wereld schept met de volgende oplossing ook weer volgende problemen.
Daar heb je een punt dat als je je beter voelt door dingen te doen, je ook eerder aan mentale dingen kunt beginnen.
Hoe zijn we ooit op het punt gekomen dat interne vrede, intern welzijn niet prioriteit nummer 1 is, is dan mijn vraag aan jou en ieder ander.
Maar wat als het fysieke mankement een gevolg is van een mentale misinterpretatie?
Wat is het lichaam? Alles wat je kent van het lichaam, ken je door je percepties. Voornamelijk je zicht. Wat is zicht, behalve de informatie van onze belevingswereld. De percepties maken dus ook deel uit van het mentale.
Ik heb op het moment een opkomende verkoudheid. Als ik wil, ben ik door dat veel aandacht te geven morgen flink ziek. Als ik het niet al teveel aandacht geef, zal het waarschijnlijk gauw weer over zijn. Het denken heeft directe invloed op het "lichamelijke".
Niet helemaal wat ik bedoelde. Er mankeert niets aan ons op een existentieel niveau, maar wij als personen zijn bundels van complexen, neuroticisme, egoïsme, instabiliteiten, etc. En wij als lichamen zijn zakken vlees met aandoeningen, ziektes, etc. :P Waar ik op doel is dat er voorbij gegaan moet worden aan de psychologische én fysieke wereld, naar het existentiële om tot blijvende gezondheid te komen. Aan de psychische en fysieke wereld mankeert namelijk meer dan genoeg.
Ik begrijp die invalshoek, maar geloof er niet in dat je je gevoel aan de kant moet schuiven. Het combineren met rationaliteit en vooral: het geheel zien is krachtiger denk ik.
Alles wat ik eigenlijk zeg is dat ik een voorstander ben van dat ieder zijn eigen waarheid zoekt in zijn directe belevingswereld. Er is geen waarheid die je door kunt geven als een gedachte, ieder heeft zijn eigen speciaal op hem/haar afgestemde waarheid. Maar die waarheid is (imo!) niet een mening/gedachte/concept, maar de complete directe ervaring als een geheel.
Ugh... ik ben ook weer lappen aan het typen... Was eigenlijk niet de bedoeling, maar dit onderwerp hè...![:wink:]()
He he, uiteraard.Ik vind het nog een beetje lastig om zeker te zijn dat ik begrijp wat je bedoelt, dus reageer lief voor me als ik domme vragen aan het stellen ben.
Precies. Het is de persoonlijkheid die een verslaving krijgt (of eigenlijk: wordt). En de persoonlijkheid is er alleen wanneer er gedachten zijn, want de gedachten zelf zijn de persoonlijkheid. De (geestelijke) verslaving is op een illusionair vlak.Het ervaren van de wereld om je heen door middel van je zintuigen en de gevoelens die je ervaart? Als je dit uitgangspunt neemt dan wil ik de stap maken om te zeggen dat je dan eigenlijk geen verslaving hebt? Want emoties/gevoelens en zintuigen kunnen niet verslaafd raken.
Niet zozeer bereiken, maar zien dat je jezelf saboteert d.m.v. het geloven van je gedachten. Het zien zelf is vrij van geloof. Het is (simpel) puur zien. Je ziet het feit van iets en juiste handeling volgt vanzelf. Oefeningen zou ik het niet noemen. Het is simpeler dan dat: stoppen met denken. Simpeler, niet makkelijker meestal... (door gewoontes)Dat is iets wat een lichaam en/of geest doet. Is dit een staat die je kan bereiken door meditatie, Mindfulness? Dat je door middel van die oefeningen leert hoe het voelt om niet verslaafd te zijn waardoor je dat gevoel buiten de oefening om ook kan toepassen/ervaren/voelen?
Eigenlijk meer: 'zie dat er niets te genezen is'. Het idee dat er iets te genezen is, komt van de aanname dat er zoiets is als een 'lichaam' en een 'geest'. Wanneer je ziet dat beide niet (als afzonderlijke dingen) bestaan, keert de staat ervan automatisch terug naar gezond functioneren.Dus ik zeg genees het lichaam
Jij zegt genees de geest
Ja, maar zoals je weet is het niet zo makkelijk om even al je aannames over jezelf en de wereld los te laten. Op momenten dat we hevig geïdentificeerd zijn met ons lichaam en geest (en dit gebeurd mij natuurlijk ook gewoon), is het soms een goed idee om gewoon iets te gaan doen (sporten of zo). De positieve gevoelens die daarbij vrijkomen kunnen dan van hulp zijn bij het verwerken van mentale issues. Uiteraard is de directe manier: 'zijn' de allerbeste, omdat het middel dan ook direct het doel is. Maar de illusie van zelf en wereld is een hardnekkige, waardoor het lijkt(!) dat we niet gewoon kunnen 'zijn'. Alleen al het feit dat we niet gewoon een kwartier naar iets kunnen kijken zonder te denken, zonder te interpreteren, geeft dit al aan. En we leggen ons daarbij neer, want iedereen heeft dat probleem.Maar dan zou ik denken dat dit niet perse opgaat voor jou manier van kijken. Want als ik het goed begrijp genees je je lichaam door terug te keren naar de kern van je bestaan, het zijn. Maar dan neem ik aan dat het voor het geestelijke deel hetzelfde geld. Het ervaren van puur alleen het "zijn" vormt je kijk op de wereld, andere prioriteiten en je hecht andere waarde aan dingen.
Ja, je perspectief vergroot zich. En 'vrede met jezelf' kan op verschillende niveau's. Je kunt relatieve vrede met jezelf hebben op persoonlijk vlak, maar daarin blijf je een persoon die met een wereld heeft te maken. Imo is er ook een absolute vrede met jezelf, maar dat is iets wat ieder alleen voor zichzelf kan ervaren/ontdekken.Ik ben het helemaal met je eens dat interne vrede prioriteit nummer 1 moet zijn van iedereen. Maar ik zie dan een verschil met vrede met jezelf hebben en dat je ineens moet verwerken dat je hand weg is. Ik kan me voorstellen dat je er sneller bovenop bent als je het "zijn" bewust gaat ervaren. Omdat je dan de situatie in perspectief ziet?
Ja dat bedoel ik precies.Existentieel niveau heb ik omschreven als "zijn". Bedoel je met blijvende gezondheid dat je niet ziek word? En dat als je ziek bent je jezelf dan kan genezen? Omdat je tijdens mediteren al het bestaande loslaat en je wereldse zak vlees (om maar even jouw charmante woorden te gebruiken) dan een schone energie krijgt van je geest en daarom niet ziek word en/of sneller geneest?
Het 'veilig' blijven in waar je mee bekend bent (je comfort zone) is een van de grootste redenen dat we niet door de illusie heen kijken. Als persoon ben ik ook vaak socially awkward te noemen, maar dat is een rol. Er zijn nu momenten dat ik dat personage geheel achter me kan laten door uit die rol te stappen. Maar dit is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb ervaren. Maar je comfort zone is in werkelijkheid je eigen gevangenis. Het houdt je vast in je gewoonten en limiteert je daarin. Dit is waar de echte spiritualiteit komt kijken: het doorbreken van de muren van je eigen gemaakte gevangenis.Ik denk het ook dat het krachtiger is om de twee te combineren, alleen al omdat het dan in balans is. Maar toch ben ik daar lang niet altijd in balans en ik vraag me af of dat ooit nog gaat komen. Ik ben me hiervan bewust en ik vind dat ook erg jammer. Misschien dat ik het ooit nog leer. Voor nu blijf ik gewoon veilig socialy awkward.
Wel van gehoord, maar niet gelezen. Stuur maar door!Ieder zijn eigen waarheid geloof ik ook heilig in! Dan ben je vast ook bekend met "gelijk van spinoza". Ik had laatst op fb een gedachtegang geplaatst over ieder zijn eigen waarheid en toen werd me dit boek aanbevolen en het leek wel overeen te komen met wat ik wilde vertellen. Hier en daar zijn er andere woorden gebruiktmaar het idee was zeker aanwezig. Dus als je het interessant vind om te lezen wat ik als gedachte had zonder de filosofie te weten. Dan roep maar, stuur ik je hem even per pb door. Heel lang is hij niet.
Klopt, als we maar rekening houden met dat onze waarheid niet vervalt in meningen. Mijn mening bijvoorbeeld is net zo waardeloos als die van ieder ander.Ieder heeft zijn eigen waarheid en mijn waarheid is niet minder of meer waar dan de jouwe. Dit concept had ik al snel door omdat ik me zo vaak niet begrepen voelde. Omdat ik op een bepaalde manier reageer waar de meeste andere anders zouden reageren. Die mensen bekeken het met hun waarheid en die kwam niet overeen met de mijne, dus werd mijn waarheid als niet of minder waar beschouwd. Ik heb mezelf beloofd dat ik dat nooit bij andere zou doen want het voelt gewoon kut. Ik kan denk ik ook wel zeggen dat het meegeholpen heeft aan de depressie.
Ja ik ook. En ik heb ook weleens wat tegengas nodig.Ik hoor juist graag de waarheid van een ander want dat laat me een kijkje geven in iemand anders zijn wereld. Je kunt op ontdekkingstocht in heel veel verschillende werelden/waarheden. Het enige wat je hoeft te doen is luisteren en niet oordelen, ervaren en bewonderen. Vooral dat bewonderen.
Eventueel maak ik er een los topic van, want het wijkt nu toch wel flink af...We horen het vanzelf wel als we te ver afwijken van het topic, ik vind dit eigenlijk ook wel interessant om over te praten. Vooral omdat ik het moeilijk vind om een goed beeld te krijgen bij wat je precies bedoelt. Jouw waarheid. Het is niet mogelijk om je complete waarheid in woorden uit te drukken, maar de paar die je kan gebruiken helpen mij wel om dat kijkje te nemen.
Niet zozeer bereiken, maar zien dat je jezelf saboteert d.m.v. het geloven van je gedachten. Het zien zelf is vrij van geloof. Het is (simpel) puur zien. Je ziet het feit van iets en juiste handeling volgt vanzelf. Oefeningen zou ik het niet noemen. Het is simpeler dan dat: stoppen met denken. Simpeler, niet makkelijker meestal... (door gewoontes)
Zie het als op een stille zomeravond buiten zitten: Je ervaart het moment zoals het is en bent opmerkzaam van alles dat er gebeurd. Je bent niet bezig met het verleden of de toekomst. Dat is mindfulness. Het is geen oefening (om ergens beter in te worden).
Klopt, als we maar rekening houden met dat onze waarheid niet vervalt in meningen. Mijn mening bijvoorbeeld is net zo waardeloos als die van ieder ander.
Grappig dat je dat zegt.En mindless, ik lees vaak met intresse jou posts en vooral in topics zoals deze, maar waarom krijg ik altijd pijnlijke existentiele paniek bij veel van jou posts? Ben ik hier de enige in? Soms durf ik niet meer verder te lezen omdat ik bang ben dat ik zoals zovaak weer de nutteloosheid van alles begin in te zien en mezelf daardoor in een depressie laat vallen.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."