Interpretatie van onze werkelijkheid

Hahaha, ik ben precies het tegenovergestelde. Over koetjes en kalfjes praten houd ik max ong. 15 seconden vol. Dit soort gesprekken kan ik uren over doorgaan.

It's not the end where time is a stranger and could only exist if we do not learn how to break through the limitations our brain internally exports to our external view that creates our intern worldviews as well - meaning that reality is not real but is made up on it's own and by that is seen, even after realizing this, that we can not overcome the reality our inner self and external input have together shaped, namely: a fake world in which we are trapped because of what in many branches of science is called 'locked in syndrome', where we are at a point that changing the variables needed to adjust our thoughts on reality and what it could be when not without any attention to what reality is like except in our own minds is by now an impossible task - hence is escape out of our fake thoughts of a world that was automatically by our instinctive willpower brought to life now just as impossible... And more so; let's say the illusion of time dictates there can not be an end, this world view is or should be, at least it could be, a circle without beginning, without end but rather an eternal cyclic event with utter lack of something true and apodictic, ergo meaning - we must with inherent reality to a false reality keep living over and over in a timeless and empty question mark where all we think that is, is in this case not and never will come to be, not counting the false way in which this reality came to be. We are not, nothing is, not by far, not even close, not at all. Face the fact that all as we know it, is just a ghost of our unconsciousness created by it's rival demon the external input by which it - once in symbiosis - tricked our open eyes yet with a closed and locked up, not thinking but on auto-pilot excuse for a mind - or lack of one. I'll say it again; nothing is, not even close, not by far, not now, not later - simply put: never and not at all will anything real ever come to life as we know it, which would be the same mistake bound to be made again and again and so on forever and ever in an eternal cyclic event that with perpetual motion is moving farther past the point of no return which by now is also known as the point that's long out of sight, and that's the only reality our brain is capable of achieving, nothing more, nothing less, never nor ever will this sleep be one our blunted, blinded minds will wake up from at any given time since it does not exist and time is nothing else than a cheap concept created by the inner-we, which is probably solely a feature of our minds itself, as a way to a way too complicated instrument for the simple human beings we only just started calling ourselves and now, while there is no time to keep moving forwards, only backwards are we and will we always be losing more and more sight of the by now - as noted before - point that is long out of sight which now is not only not existing but a none existing contradiction to make things even worse then they seem, because things to us can not be but only seem to be our bright yet tricked like a baby not fully functioning brains who are more in control of us then we are over our brains ergo we do not even have self-control due to lack of control of our brains due to our minds - also noted already once, yet twice now in this ever ongoing stream of events: due to our minds being far to complex to put us humans behind the steering wheal of an over the top out of control way to fast slip and sliding car looking forward to a never happening yet maybe not as bad as it sounds full frontal collision course with that what is real and while spinning round and just taking a look back in our made up past, that possibly is what tricked us into taking in an entirely false, based on no conclusive evidence whatsoever reality far from reality; out of induced helplessness we did this and the once more incompetence of handling a rare brain of which we do not know how we could control any aspect of it, hence we can't control any aspect of anything and we are by this the unwelcome center of a our own lie we made up to cover up our own incompetence for ourselves and nobody else, us who know what we just stumbled upon as if it was pure magic; the fact that this lie is told to us, the people who know anyway, since "we" is all we know that could make a concept like "we" up without any reason other than to blind ourselves from our own shortcomings, images of a Universe beyond even the grasp of the imagination that made it up itself! We are like Gods without a Heaven, for how can there be a Heaven where there is no reality to begin with, and how could there be any God if there is no Heaven... Nothing is, and it's all we have as well. Just one thing we know is true, we made up not one lie, but two lies - one out of instinct and incompetence and one to hide our own incompetence from nobody else but ourselves, since anybody else would just be imaginative, yet of that we are no longer capable, a quality vanished when we lost grip on the reality that we don't know, the one that is to be true instead our dream of what is and what's not, far exceeding our tools to handle the pedals of our minds - forever in a cycle of an untrue reality for which nothing can be of help to rescue us from the grip of the immortal and punished, dark and miserable souls for all eternity roaming a cold made up reality of which nothing is to be trusted, and never will be again as of now. The end of the never-ending-cycle look on empty life without purpose, just machines in a never ending cycle repeating every senseless dictation as if so many have the right to control virtually every, however tiny, aspect of none existing lives in a void world in which none would choose to live. None. Never. Beyond belief to be a secondary false item to call out as to be true in every aspect. Always. Forever. Non-stop. Like a cycle of which the preached wisdom comes from a drug soaked baboon with a glass bowl in his hand exhaling a big white cloud of beautiful escape and nothing was ever seen again after that pure white smoke cleared up and everything turned out to be gone, as if it never existed to start with. A complex puzzle that would only cripple our minds. Rest in Piece, dear mind of it's own. Rest in Piece, all of you.

Bovenstaande is wat er gebeurd als je zonder liefde, zonder oog voor schoonheid naar je bestaan kijkt. Als je puur intellectueel kijkt zul je uiteindelijk onoverkomelijk in dergelijk nihilisme belanden. Er is geen weg uit de valse wereld van tijd en ruimte, maar diezelfde wereld van tijd en ruimte transformeert zichzelf tot de vrijheid die we zoeken wanneer perceptie door het hart gebeurd in plaats van het hoofd.

Wie is het die gevangen zit in deze realiteit? Het is een aanname van het denken dat er zo iemand is. De realiteit is vals, maar wat is bewust van die valse realiteit. Woorden stoppen wanneer de aandacht daar op komt te liggen.

ik doelde eerder op dat hoe wij realiteit ervaren pure fictie is, causaliteit bv. staat op de helling door een praktisch vb. uit de medische wereld, en psychedelica tonen trouwens aan hoe beperkt onze waarneming van de realiteit zoals ze is, is.

Dat is zelfs een no-brainer dat dit zo is.

Ik goot het enkel in een existentieel jasje waarbij een blind geloof in waarden en normen, wat bijna iedereen voor zomaar aanneemt gewoon omdat het 'gewoonte' is zonder af te vragen of dit misschien niet gewoon om een ridicule norm gaat, historisch gezien, zoals zovele dingen, gewoon ingevoerd door een machtsgeile en machtsmisbruikende, door toeval (status, geld, familie,...) en niet vanwege capabel te zijn aan die macht gekomen is en of je niet absoluut, en zo ken ik veel mensen, totaal onzinnige waarden en normen vormen omdat de tijd het erin heeft geslepen om als een blinde hond elk regeltje te volgen.

Wie heeft eigenlijk recht ons ook maar eender wat op te leggen zolang we een ander niet schenden in diens vrijheid en respect?

Mijn tekst mag misschien als louter intellect klinken, er zit heftige emotie in, want het moeten volgen van wetten waarover eigenlijk niemand buiten mezelf (jammer genoeg zijn de meeste mensen niet intelligent genoeg voor zichzelf te denken en die mensen heb wetten nodig om zich te laten leiden) - ik zeg niet dat ik flawless ben, maar een guideline boekje zou mij beter te pas komen dan een wet of norm of regel of eender welk verplicht iets.

Dat is een onrecht dat voor mij als bijna ondraaglijk aanvoelt! Echt waar!

ps: ik wil me niet opwerpen als typisch voorbeeld van... - maar ik ben een geschoold musicus, en ik geef ook concerten, en ik ben goed in wat ik doe juist omdat ik een gevoelsmens ben, ik zou geen louter intellectuele tekst kunnen schrijven - het is enkel in wetenschappelijke vorm. Maar het is zo'n beladen tekst dat ik er niet al te veel over mag nadenken, als ik enkel nog maar kijk naar hoeveel echt onrecht mij is aangedaan omdat ik niet alledaags ben, echter wel beschikkende over een doordacht en strikt moreel stelsel, terwijl anderen je kwetsen, zo vaak, omdat je wat anders bent, dan kan ik de schoonheid van een wereld die te hard is gewoon voor echte gevoelsmensen niet inzien en me niet neerleggen bij wat mij en zovelen met mij op zovele manieren aangedaan wordt of werd!

Vaak zijn normen aangaande sociale controle, in deze tijd achterhaald, een bron van veel schade, dus neen, ik conformeer mij niet en krijg zo nog meer prijs, maar moet ik dan mijn zeep laten vallen (spreekwoordelijk)? Dat weiger ik en daarom dat niet nadenken bij voor de hand liggende zaken vaak veel pijn kan brengen. Daarom moeten mensen leren in te zien voor zichzelf te denken, en niet door anderen onrechtvaardig voor hen laten denken.

Maar ja, zelf een coherent moraalstelsel uitbouwen kost bijna iedereen teveel moeite, men volgt gewoon wel de opinie van de meerderheidsgoep en men zit safe! Dus je ziet, veel emotie, enkel op een meer serene manier en meer productief geformuleerd dan ik nu doe, om je te tonen wat je tussen de regels kan lezen...

Ben je mee?

Daarom dat druggebruikers zo slecht nog niet zijn, ze bepalen ook veel van hun eigen normen en waarden, en zelfs verslaafden hoeven daarom niet te stelen, ik heb ook al tijden, meermaals, zonder Cocaine moeten doen, ik heb me gewoon ingehouden en die kut-periode genomen zoals die kwam, maar het is niet omdat ik verslaafd ben aan Coke dat ik niet ethisch handel - ik ben misschien wel de enige hier met zoveel lectuur ethiek en zo'n diepgegraven eigen moraalstelsel waar ik me altijd aan probeer te houden dat ik vaak het gevoel heb dat mensen het hebben van een eigen moraalstelsel onderschatten, jammer genoeg ken ik er geen twee extra mensen buiten mezelf die zulk een lectuur aangaande en zulk een eigen systeem aangaande hebben als ikzelf wel in beide gevallen. Iets wat me soms wel frustreert, alsof nadenken over moraal van geen belang of voor goeddoenertjes is.

Er is wel een extern probleem, veel van dat soort literatuur is geschreven in taalgebruik waar velen niets mee zijn, men mag moraalfilosofie best voor de massa openbaren - ze er warm voor krijgen is iets anders natuurlijk en is iets dat me droef stemt.

Zoveel emotie en meer zit er tussen die lijnen tekst die ik getypt had. Best wat, niet?

Het kwam iets nihilistisch op me over.

Maar het is dus jouw eigen tekst? Waarom in het engels?

Nog even voor de duidelijkheid, kun je me iets dieper vertellen over wat jij geen feiten vind? Het stuk dat dopamine gehunkert word door de hersenen? Dat dopamine voor het belonen zorgt en zo voor verslaving. Naar mijn wetens zijn dit namelijk wel degelijk feiten. Vandaar dat ik hier nu even nog op in ga.

Kun je me dan ook uitleggen wat voor jou feiten zijn? Hoe jij feiten ziet?

(Edit: dit topic is een afsplitsing van het 'AD(H)D en verslaving' topic in het forum Drugs algemeen)

Zweibeiner zei:

Maar ik was eigenlijk bezig met feiten en hersenen ipv gedachtes en wilskracht. Alle verslavingen hebben dus 1 ding gemeen, je hersenen willen dopamine!!!!! En ze doen er alles aan om ervoor te zorgen dat de eigenaar daarvoor gaat zorgen. Om de eigenaar dus te motiveren om het vaker te doen voelt de eigenaar zich fijn en gelukkig na het voeden van de verslaving. Dopamine is je vriend maar ook je vijand.

Klik om te vergroten...

Jij noemt het feiten. Ik noem het een manier van kijken (de materiële interpretatie).

De reden waarom ik niet die manier van kijken gebruik (op dit gebied en op andere) is dat ziektebeelden op die manier in stand worden gehouden. Bijvoorbeeld: het oordeel is dat er te weinig dopamine aanwezig is in de hersenen van een patiënt. Vervolgens worden alle oplossingen gezocht in het aanvullen of stimuleren van die zogenaamde dopamine. Als patiënt krijg je te horen dat je dit en dat op een fysiek niveau mankeert en begin je vanaf daar verder te kijken. Ik zeg dan: er mankeert je helemaal niets en het is een kwestie van inzien dat je helemaal niets mankeert, wat een spiritueel proces is. Er is dus wellicht op het moment een probleem, maar dat heeft geen fysieke oorzaak (imo dan he).

Al die dingen als sporten en gezond eten/leven zijn hartstikke goed, maar vanaf een materiële zienswijze zijn het ook manieren om jezelf te vertellen: pas wanneer je dit en dat hebt gedaan heb je een beloning verdiend (wat in het materiële model een dopamine release is). Zo blijf je jezelf dus saboteren en afhankelijk maken.

Ik wil niet vervelend doen, maar ik wilde dit toch ook even zeggen. Te gauw worden dingen imo als feiten aangezien, met grote gevolgen van dien. En dat bijna iedereen de materiële zienswijze aanhangt zegt helemaal niets over dat het de waarheid is/feiten zijn.

Dank je wel voor je inzicht, ik zit hier momenteel ook met een brede glimlach op de bank.

Vooral omdat ik het heel mooi vind om te zien hoe wij beide totaal anders tegen het probleem aan kijken. Mijn manier van het probleem zien werkt voor jou totaal niet en andersom.
Het voelt aan alsof jij meer bezig bent met het mentale aspect dan het lichamelijke. Waar ik het lichamelijke weer als prioriteit heb. Jouw manier van kijken is niet beter of slechter dan mijn manier. Ieder mens werkt anders en dit is dus een mooi voorbeeld hoe ieder mens op zijn eigen manier met dingen omgaat. Wat wel en niet werkt. Dat er niet 1 juist antwoord is maar dat je bij jezelf moet bedenken welke manier voor jou werkt.

Voor mij helpt het dus juist wel om het op deze manier te kijken. Ik zou het willen vergelijken met dat je een hand mist. (misschien niet het goede voorbeeld voor jou punt maar dat hoor ik dan wel)
Het voelt aan alsof ik zeg, begin eens met een prothese zodat je de dagelijkse dingen weer kan doen. Omdat je die dagelijkse dingen weer kan doen voel je je beter en kun je daarna aan je mentale deel gaan werken. Ik denk dat een deel van het mentale opgelost word door die prothese en dat het je helpt. Je mist iets, dus je zorgt ervoor dat je het niet meer mist.

Als ik het goed begrijp zeg jij dat je mentaal moet accepteren dat je een hand mist. Zo lang je niet accepteert dat je een hand mist zul je altijd mentale problemen hebben. Alles zit in je hoofd en de doorslag geeft hoe jij er in je hoofd mee omgaat. Op het moment dat je vrede hebt met het missen van je hand doet een prothese er niet meer toe. Of je die wel of niet hebt maakt geen verschil voor je gemoedstoestand omdat je vrede hebt in je hoofd.

Kom ik een beetje in de buurt van onze verschillende manier van kijken?

Ik zou me niet voor kunnen stellen dat ik het alleen op het mentale vlak zou kunnen. Ik zie ziek zijn dat ook niet direct als iets negatiefs, er is iets anders. Ik zeg dat je lichamelijk wel degelijk iets mankeert, dus waarom zou je dat niet fixen?
Ik ben het zeker met je eens dat je als persoon niks mankeert. Er is niks mis met je karakter of je manier van denken etc. Mensen zijn mooie wezens en het feit dat we anders denken en doen moedig ik juist aan. Ik heb liever dat iemand het niet met me eens is want dat betekent dat ik als persoon weer verder kan groeien door naar zijn mening te luisteren.

Ik denk dat ik wel weet waarom ik het lichaam wil helen als basis om het mentale stuk ook te helen.
In het kort, (want ik schrijf vandaag lappen tekst hier) ik hem mijn gevoel en emoties nooit kunnen vertrouwen. Ik raak over de zeik waar andere dat totaal niet hebben. Mijn gevoel word dus niet serieus genomen en daar raak ik alleen maar meer van over de zeik. Dus gevoel aan de kant en de dingen rationeel gaan bekijken. Wat is er stuk en hoe kunnen we dat maken?

Je zou kunnen zeggen dat ik me vooral op het mentale aspect richt, maar ik zie het liever als dat ik me alleen op mijn directe ervaring richt. Dat sluit meteen aan op je laatste bericht:

Binnen het kader van het concept van de materiële wereld zijn het natuurlijk feiten te noemen dat hersenen hunkeren naar dopamine. Maar dat zijn theoretische feiten. Wat ik feitelijk noem is je eigen directe belevingswereld. Dit zijn geen woorden/concepten, maar je (gehele) directe beleving/ervaring. Je directe beleving is dichterbij dan theorie. Je hebt nooit iets als "dopamine" gekend. Je hebt het gevoel van voldaanheid gekend. Toen onze verre voorouders door de jungle trokken hadden ze geen probleem met een laag dopamine gehalte, omdat dopamine nog niet "ontdekt" was. Het theoretische model van de materiële wereld schept met de volgende oplossing ook weer volgende problemen.

Zweibeiner zei:

Het voelt aan alsof ik zeg, begin eens met een prothese zodat je de dagelijkse dingen weer kan doen. Omdat je die dagelijkse dingen weer kan doen voel je je beter en kun je daarna aan je mentale deel gaan werken. Ik denk dat een deel van het mentale opgelost word door die prothese en dat het je helpt. Je mist iets, dus je zorgt ervoor dat je het niet meer mist.

Klik om te vergroten...

Daar heb je een punt dat als je je beter voelt door dingen te doen, je ook eerder aan mentale dingen kunt beginnen.

Zweibeiner zei:

Als ik het goed begrijp zeg jij dat je mentaal moet accepteren dat je een hand mist. Zo lang je niet accepteert dat je een hand mist zul je altijd mentale problemen hebben. Alles zit in je hoofd en de doorslag geeft hoe jij er in je hoofd mee omgaat. Op het moment dat je vrede hebt met het missen van je hand doet een prothese er niet meer toe. Of je die wel of niet hebt maakt geen verschil voor je gemoedstoestand omdat je vrede hebt in je hoofd.

Kom ik een beetje in de buurt van onze verschillende manier van kijken?

Klik om te vergroten...

Hoe zijn we ooit op het punt gekomen dat interne vrede, intern welzijn niet prioriteit nummer 1 is, is dan mijn vraag aan jou en ieder ander.

Zweibeiner zei:

Ik zou me niet voor kunnen stellen dat ik het alleen op het mentale vlak zou kunnen. Ik zie ziek zijn dat ook niet direct als iets negatiefs, er is iets anders. Ik zeg dat je lichamelijk wel degelijk iets mankeert, dus waarom zou je dat niet fixen?

Klik om te vergroten...

Maar wat als het fysieke mankement een gevolg is van een mentale misinterpretatie?

Wat is het lichaam? Alles wat je kent van het lichaam, ken je door je percepties. Voornamelijk je zicht. Wat is zicht, behalve de informatie van onze belevingswereld. De percepties maken dus ook deel uit van het mentale.

Ik heb op het moment een opkomende verkoudheid. Als ik wil, ben ik door dat veel aandacht te geven morgen flink ziek. Als ik het niet al teveel aandacht geef, zal het waarschijnlijk gauw weer over zijn. Het denken heeft directe invloed op het "lichamelijke".

Zweibeiner zei:

Ik ben het zeker met je eens dat je als persoon niks mankeert. Er is niks mis met je karakter of je manier van denken etc.

Klik om te vergroten...

Niet helemaal wat ik bedoelde. Er mankeert niets aan ons op een existentieel niveau, maar wij als personen zijn bundels van complexen, neuroticisme, egoïsme, instabiliteiten, etc. En wij als lichamen zijn zakken vlees met aandoeningen, ziektes, etc. :P Waar ik op doel is dat er voorbij gegaan moet worden aan de psychologische én fysieke wereld, naar het existentiële om tot blijvende gezondheid te komen. Aan de psychische en fysieke wereld mankeert namelijk meer dan genoeg.

Zweibeiner zei:

Ik denk dat ik wel weet waarom ik het lichaam wil helen als basis om het mentale stuk ook te helen.
In het kort, (want ik schrijf vandaag lappen tekst hier) ik hem mijn gevoel en emoties nooit kunnen vertrouwen. Ik raak over de zeik waar andere dat totaal niet hebben. Mijn gevoel word dus niet serieus genomen en daar raak ik alleen maar meer van over de zeik. Dus gevoel aan de kant en de dingen rationeel gaan bekijken. Wat is er stuk en hoe kunnen we dat maken?

Klik om te vergroten...

Ik begrijp die invalshoek, maar geloof er niet in dat je je gevoel aan de kant moet schuiven. Het combineren met rationaliteit en vooral: het geheel zien is krachtiger denk ik.

Alles wat ik eigenlijk zeg is dat ik een voorstander ben van dat ieder zijn eigen waarheid zoekt in zijn directe belevingswereld. Er is geen waarheid die je door kunt geven als een gedachte, ieder heeft zijn eigen speciaal op hem/haar afgestemde waarheid. Maar die waarheid is (imo!) niet een mening/gedachte/concept, maar de complete directe ervaring als een geheel.

Ugh... ik ben ook weer lappen aan het typen... Was eigenlijk niet de bedoeling, maar dit onderwerp hè...

Mindless zei:

Je zou kunnen zeggen dat ik me vooral op het mentale aspect richt, maar ik zie het liever als dat ik me alleen op mijn directe ervaring richt. Dat sluit meteen aan op je laatste bericht:

Binnen het kader van het concept van de materiële wereld zijn het natuurlijk feiten te noemen dat hersenen hunkeren naar dopamine. Maar dat zijn theoretische feiten. Wat ik feitelijk noem is je eigen directe belevingswereld. Dit zijn geen woorden/concepten, maar je (gehele) directe beleving/ervaring. Je directe beleving is dichterbij dan theorie. Je hebt nooit iets als "dopamine" gekend. Je hebt het gevoel van voldaanheid gekend. Toen onze verre voorouders door de jungle trokken hadden ze geen probleem met een laag dopamine gehalte, omdat dopamine nog niet "ontdekt" was. Het theoretische model van de materiële wereld schept met de volgende oplossing ook weer volgende problemen.

Klik om te vergroten...

Ik vind het nog een beetje lastig om zeker te zijn dat ik begrijp wat je bedoelt, dus reageer lief voor me als ik domme vragen aan het stellen ben .
Het ervaren van de wereld om je heen door middel van je zintuigen en de gevoelens die je ervaart? Als je dit uitgangspunt neemt dan wil ik de stap maken om te zeggen dat je dan eigenlijk geen verslaving hebt? Want emoties/gevoelens en zintuigen kunnen niet verslaafd raken. Dat is iets wat een lichaam en/of geest doet. Is dit een staat die je kan bereiken door meditatie, Mindfulness? Dat je door middel van die oefeningen leert hoe het voelt om niet verslaafd te zijn waardoor je dat gevoel buiten de oefening om ook kan toepassen/ervaren/voelen?

Dus ik zeg genees het lichaam
Jij zegt genees de geest

Ik heb het al een keer zo neer gezet maar nu heeft het een andere betekenis.

Mindless zei:

Daar heb je een punt dat als je je beter voelt door dingen te doen, je ook eerder aan mentale dingen kunt beginnen.

Klik om te vergroten...

Maar dan zou ik denken dat dit niet perse opgaat voor jou manier van kijken. Want als ik het goed begrijp genees je je lichaam door terug te keren naar de kern van je bestaan, het zijn. Maar dan neem ik aan dat het voor het geestelijke deel hetzelfde geld. Het ervaren van puur alleen het "zijn" vormt je kijk op de wereld, andere prioriteiten en je hecht andere waarde aan dingen.

Mindless zei:

Hoe zijn we ooit op het punt gekomen dat interne vrede, intern welzijn niet prioriteit nummer 1 is, is dan mijn vraag aan jou en ieder ander.

Klik om te vergroten...

Ik ben het helemaal met je eens dat interne vrede prioriteit nummer 1 moet zijn van iedereen. Maar ik zie dan een verschil met vrede met jezelf hebben en dat je ineens moet verwerken dat je hand weg is. Ik kan me voorstellen dat je er sneller bovenop bent als je het "zijn" bewust gaat ervaren. Omdat je dan de situatie in perspectief ziet?

Mindless zei:

Maar wat als het fysieke mankement een gevolg is van een mentale misinterpretatie?

Wat is het lichaam? Alles wat je kent van het lichaam, ken je door je percepties. Voornamelijk je zicht. Wat is zicht, behalve de informatie van onze belevingswereld. De percepties maken dus ook deel uit van het mentale.

Ik heb op het moment een opkomende verkoudheid. Als ik wil, ben ik door dat veel aandacht te geven morgen flink ziek. Als ik het niet al teveel aandacht geef, zal het waarschijnlijk gauw weer over zijn. Het denken heeft directe invloed op het "lichamelijke".

Klik om te vergroten...

Oke, dus niet je zintuigen .
Ik kan dit volgen, maar tegelijk ben ik ook bang dat ik je nog steeds niet goed begrijp.
Dat je geest je lichaam kan beïnvloeden wat betreft ziektes ben ik het ook mee eens. Net zoals dat je jezelf een paniek aanval kan aanpraten. Hier kan ik goed begrijpen dat de energie die van je geest afkomt invloed heeft op je lichaam en geest. Ik kan me hier duidelijk iets bij voorstellen, ik denk dat iedereen dat wel eens gevoelt heeft. Ik heb er gebruik van gemaakt haha. Vroeger had ik nog wel eens last van hyperventilatie en soms bleef dat maar hangen. Ik kon mezelf erin denken om die aanval te krijgen zodat het over was. Beetje net zoals dat wanneer je heel misselijk bent je een spuugreactie kan oproepen, of als je moet niezen, of wanneer je een pep talk tegen jezelf houd. Tenminste, zo begrijp ik het dan.

Mindless zei:

Niet helemaal wat ik bedoelde. Er mankeert niets aan ons op een existentieel niveau, maar wij als personen zijn bundels van complexen, neuroticisme, egoïsme, instabiliteiten, etc. En wij als lichamen zijn zakken vlees met aandoeningen, ziektes, etc. :P Waar ik op doel is dat er voorbij gegaan moet worden aan de psychologische én fysieke wereld, naar het existentiële om tot blijvende gezondheid te komen. Aan de psychische en fysieke wereld mankeert namelijk meer dan genoeg.

Klik om te vergroten...

Existentieel niveau heb ik omschreven als "zijn". Bedoel je met blijvende gezondheid dat je niet ziek word? En dat als je ziek bent je jezelf dan kan genezen? Omdat je tijdens mediteren al het bestaande loslaat en je wereldse zak vlees (om maar even jouw charmante woorden te gebruiken ) dan een schone energie krijgt van je geest en daarom niet ziek word en/of sneller geneest?

Mindless zei:

Ik begrijp die invalshoek, maar geloof er niet in dat je je gevoel aan de kant moet schuiven. Het combineren met rationaliteit en vooral: het geheel zien is krachtiger denk ik.

Alles wat ik eigenlijk zeg is dat ik een voorstander ben van dat ieder zijn eigen waarheid zoekt in zijn directe belevingswereld. Er is geen waarheid die je door kunt geven als een gedachte, ieder heeft zijn eigen speciaal op hem/haar afgestemde waarheid. Maar die waarheid is (imo!) niet een mening/gedachte/concept, maar de complete directe ervaring als een geheel.

Ugh... ik ben ook weer lappen aan het typen... Was eigenlijk niet de bedoeling, maar dit onderwerp hè...

Klik om te vergroten...

Ik denk het ook dat het krachtiger is om de twee te combineren, alleen al omdat het dan in balans is. Maar toch ben ik daar lang niet altijd in balans en ik vraag me af of dat ooit nog gaat komen. Ik ben me hiervan bewust en ik vind dat ook erg jammer. Misschien dat ik het ooit nog leer. Voor nu blijf ik gewoon veilig socialy awkward .

Ieder zijn eigen waarheid geloof ik ook heilig in! Dan ben je vast ook bekend met "gelijk van spinoza". Ik had laatst op fb een gedachtegang geplaatst over ieder zijn eigen waarheid en toen werd me dit boek aanbevolen en het leek wel overeen te komen met wat ik wilde vertellen. Hier en daar zijn er andere woorden gebruikt maar het idee was zeker aanwezig. Dus als je het interessant vind om te lezen wat ik als gedachte had zonder de filosofie te weten. Dan roep maar, stuur ik je hem even per pb door. Heel lang is hij niet.

Ieder heeft zijn eigen waarheid en mijn waarheid is niet minder of meer waar dan de jouwe. Dit concept had ik al snel door omdat ik me zo vaak niet begrepen voelde. Omdat ik op een bepaalde manier reageer waar de meeste andere anders zouden reageren. Die mensen bekeken het met hun waarheid en die kwam niet overeen met de mijne, dus werd mijn waarheid als niet of minder waar beschouwd. Ik heb mezelf beloofd dat ik dat nooit bij andere zou doen want het voelt gewoon kut. Ik kan denk ik ook wel zeggen dat het meegeholpen heeft aan de depressie.

Ik hoor juist graag de waarheid van een ander want dat laat me een kijkje geven in iemand anders zijn wereld. Je kunt op ontdekkingstocht in heel veel verschillende werelden/waarheden. Het enige wat je hoeft te doen is luisteren en niet oordelen, ervaren en bewonderen. Vooral dat bewonderen.

We horen het vanzelf wel als we te ver afwijken van het topic, ik vind dit eigenlijk ook wel interessant om over te praten. Vooral omdat ik het moeilijk vind om een goed beeld te krijgen bij wat je precies bedoelt. Jouw waarheid. Het is niet mogelijk om je complete waarheid in woorden uit te drukken, maar de paar die je kan gebruiken helpen mij wel om dat kijkje te nemen.

Zweibeiner zei:

Ik vind het nog een beetje lastig om zeker te zijn dat ik begrijp wat je bedoelt, dus reageer lief voor me als ik domme vragen aan het stellen ben .

Klik om te vergroten...

He he, uiteraard. mile: Maar ik heb het idee dat je het best goed begrijpt eigenlijk.

Zweibeiner zei:

Het ervaren van de wereld om je heen door middel van je zintuigen en de gevoelens die je ervaart? Als je dit uitgangspunt neemt dan wil ik de stap maken om te zeggen dat je dan eigenlijk geen verslaving hebt? Want emoties/gevoelens en zintuigen kunnen niet verslaafd raken.

Klik om te vergroten...

Precies. Het is de persoonlijkheid die een verslaving krijgt (of eigenlijk: wordt). En de persoonlijkheid is er alleen wanneer er gedachten zijn, want de gedachten zelf zijn de persoonlijkheid. De (geestelijke) verslaving is op een illusionair vlak.

Zweibeiner zei:

Dat is iets wat een lichaam en/of geest doet. Is dit een staat die je kan bereiken door meditatie, Mindfulness? Dat je door middel van die oefeningen leert hoe het voelt om niet verslaafd te zijn waardoor je dat gevoel buiten de oefening om ook kan toepassen/ervaren/voelen?

Klik om te vergroten...

Niet zozeer bereiken, maar zien dat je jezelf saboteert d.m.v. het geloven van je gedachten. Het zien zelf is vrij van geloof. Het is (simpel) puur zien. Je ziet het feit van iets en juiste handeling volgt vanzelf. Oefeningen zou ik het niet noemen. Het is simpeler dan dat: stoppen met denken. Simpeler, niet makkelijker meestal... (door gewoontes)

Zie het als op een stille zomeravond buiten zitten: Je ervaart het moment zoals het is en bent opmerkzaam van alles dat er gebeurd. Je bent niet bezig met het verleden of de toekomst. Dat is mindfulness. Het is geen oefening (om ergens beter in te worden).

Zweibeiner zei:

Dus ik zeg genees het lichaam
Jij zegt genees de geest

Klik om te vergroten...

Eigenlijk meer: 'zie dat er niets te genezen is'. Het idee dat er iets te genezen is, komt van de aanname dat er zoiets is als een 'lichaam' en een 'geest'. Wanneer je ziet dat beide niet (als afzonderlijke dingen) bestaan, keert de staat ervan automatisch terug naar gezond functioneren.

Zweibeiner zei:

Maar dan zou ik denken dat dit niet perse opgaat voor jou manier van kijken. Want als ik het goed begrijp genees je je lichaam door terug te keren naar de kern van je bestaan, het zijn. Maar dan neem ik aan dat het voor het geestelijke deel hetzelfde geld. Het ervaren van puur alleen het "zijn" vormt je kijk op de wereld, andere prioriteiten en je hecht andere waarde aan dingen.

Klik om te vergroten...

Ja, maar zoals je weet is het niet zo makkelijk om even al je aannames over jezelf en de wereld los te laten. Op momenten dat we hevig geïdentificeerd zijn met ons lichaam en geest (en dit gebeurd mij natuurlijk ook gewoon), is het soms een goed idee om gewoon iets te gaan doen (sporten of zo). De positieve gevoelens die daarbij vrijkomen kunnen dan van hulp zijn bij het verwerken van mentale issues. Uiteraard is de directe manier: 'zijn' de allerbeste, omdat het middel dan ook direct het doel is. Maar de illusie van zelf en wereld is een hardnekkige, waardoor het lijkt(!) dat we niet gewoon kunnen 'zijn'. Alleen al het feit dat we niet gewoon een kwartier naar iets kunnen kijken zonder te denken, zonder te interpreteren, geeft dit al aan. En we leggen ons daarbij neer, want iedereen heeft dat probleem.

Zweibeiner zei:

Ik ben het helemaal met je eens dat interne vrede prioriteit nummer 1 moet zijn van iedereen. Maar ik zie dan een verschil met vrede met jezelf hebben en dat je ineens moet verwerken dat je hand weg is. Ik kan me voorstellen dat je er sneller bovenop bent als je het "zijn" bewust gaat ervaren. Omdat je dan de situatie in perspectief ziet?

Klik om te vergroten...

Ja, je perspectief vergroot zich. En 'vrede met jezelf' kan op verschillende niveau's. Je kunt relatieve vrede met jezelf hebben op persoonlijk vlak, maar daarin blijf je een persoon die met een wereld heeft te maken. Imo is er ook een absolute vrede met jezelf, maar dat is iets wat ieder alleen voor zichzelf kan ervaren/ontdekken.

Zweibeiner zei:

Existentieel niveau heb ik omschreven als "zijn". Bedoel je met blijvende gezondheid dat je niet ziek word? En dat als je ziek bent je jezelf dan kan genezen? Omdat je tijdens mediteren al het bestaande loslaat en je wereldse zak vlees (om maar even jouw charmante woorden te gebruiken ) dan een schone energie krijgt van je geest en daarom niet ziek word en/of sneller geneest?

Klik om te vergroten...

Ja dat bedoel ik precies. mile:

Zoals altijd al bekend is geweest, maar we nu (vooral in het westen) tijdelijk vergeten zijn, is dat wij zelf niet anders zijn dan de kosmos, het universum. We maken deel uit van de kosmos, we horen hier. Elk wezen is de kosmos geconcentreerd tot één punt van bewustzijn. Het hele universum speelt jou, mij, iedereen. We zijn allemaal in ware zin boeddha's: heel/heilig. Het enige wat ons van dat besef weerhoudt, is het geloof dat we dat niet zijn. Maar wanneer je je boeddha-natuur begint te ontdekken, ontdek je de helende (heelmakende, heiligmakende) werking van je eigen wezen. En die energie bevrijdt je van de illusie van zelf en wereld.

Zweibeiner zei:

Ik denk het ook dat het krachtiger is om de twee te combineren, alleen al omdat het dan in balans is. Maar toch ben ik daar lang niet altijd in balans en ik vraag me af of dat ooit nog gaat komen. Ik ben me hiervan bewust en ik vind dat ook erg jammer. Misschien dat ik het ooit nog leer. Voor nu blijf ik gewoon veilig socialy awkward .

Klik om te vergroten...

Het 'veilig' blijven in waar je mee bekend bent (je comfort zone) is een van de grootste redenen dat we niet door de illusie heen kijken. Als persoon ben ik ook vaak socially awkward te noemen, maar dat is een rol. Er zijn nu momenten dat ik dat personage geheel achter me kan laten door uit die rol te stappen. Maar dit is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb ervaren. Maar je comfort zone is in werkelijkheid je eigen gevangenis. Het houdt je vast in je gewoonten en limiteert je daarin. Dit is waar de echte spiritualiteit komt kijken: het doorbreken van de muren van je eigen gemaakte gevangenis.

We zullen allemaal onze balans vinden, ooit. Omdat het universum altijd op zoek is naar een equilibrium, een balans. Als we het teveel zoeken in plezier/genot, dan slaat de pendulum terug naar pijn. Dat is wat karma is. Niet om ons te straffen, maar om het equilibrium weer te hervinden. Het is pure wetenschap: energie zoekt de weg van de minste weerstand, maar als we het een slinger geven, komt het wel weer de andere kant op eerst.

Zweibeiner zei:

Ieder zijn eigen waarheid geloof ik ook heilig in! Dan ben je vast ook bekend met "gelijk van spinoza". Ik had laatst op fb een gedachtegang geplaatst over ieder zijn eigen waarheid en toen werd me dit boek aanbevolen en het leek wel overeen te komen met wat ik wilde vertellen. Hier en daar zijn er andere woorden gebruikt maar het idee was zeker aanwezig. Dus als je het interessant vind om te lezen wat ik als gedachte had zonder de filosofie te weten. Dan roep maar, stuur ik je hem even per pb door. Heel lang is hij niet.

Klik om te vergroten...

Wel van gehoord, maar niet gelezen. Stuur maar door!

Zweibeiner zei:

Ieder heeft zijn eigen waarheid en mijn waarheid is niet minder of meer waar dan de jouwe. Dit concept had ik al snel door omdat ik me zo vaak niet begrepen voelde. Omdat ik op een bepaalde manier reageer waar de meeste andere anders zouden reageren. Die mensen bekeken het met hun waarheid en die kwam niet overeen met de mijne, dus werd mijn waarheid als niet of minder waar beschouwd. Ik heb mezelf beloofd dat ik dat nooit bij andere zou doen want het voelt gewoon kut. Ik kan denk ik ook wel zeggen dat het meegeholpen heeft aan de depressie.

Klik om te vergroten...

Klopt, als we maar rekening houden met dat onze waarheid niet vervalt in meningen. Mijn mening bijvoorbeeld is net zo waardeloos als die van ieder ander.

Zweibeiner zei:

Ik hoor juist graag de waarheid van een ander want dat laat me een kijkje geven in iemand anders zijn wereld. Je kunt op ontdekkingstocht in heel veel verschillende werelden/waarheden. Het enige wat je hoeft te doen is luisteren en niet oordelen, ervaren en bewonderen. Vooral dat bewonderen.

Klik om te vergroten...

Ja ik ook. En ik heb ook weleens wat tegengas nodig.

Zweibeiner zei:

We horen het vanzelf wel als we te ver afwijken van het topic, ik vind dit eigenlijk ook wel interessant om over te praten. Vooral omdat ik het moeilijk vind om een goed beeld te krijgen bij wat je precies bedoelt. Jouw waarheid. Het is niet mogelijk om je complete waarheid in woorden uit te drukken, maar de paar die je kan gebruiken helpen mij wel om dat kijkje te nemen.

Klik om te vergroten...

Eventueel maak ik er een los topic van, want het wijkt nu toch wel flink af...

En inderdaad, het is bedoeld voor dat kijkje. Net zoals ik dat ook bij anderen krijg. mile:

Omdat ik ter voorbereiding op die tekst, ik verwijs tussen de lijnen door naar wat literatuur, moraalfilosofie bv., en ik moest wat opzoekwerk doen, in het Engels is het meeste te vinden, het leek me handiger de tekst gewoon in het Engels te schrijven dan delen moeten vertalen om ze in te voegen op dat uur lol

Enig nihilisme door een ongeloof in een stijging in het moreel besef, wat een groot deel perceptie van de wereld om ons heen is, een besef dat erg laag is, stemt me wel wat naar die neiging ja...

Het eindeloos herhalen van dezelfde onzin in de tekst bv. is de massa die zich schikt naar de in hun plaats bedachte waarden, zelf denken kan men niet meer blijkbaar, vind je niet?


ps: mijn excuses tov mensen die moeite met Engels hebben, zie je, zo sluit ik zelf mss een groep lezers uit, ook niet slim van me!

Maar mijn geest is moe en was zelf al verbazend verward door de switch non stop Engels Dutch enz... Ik HOOP volgende nacht toch te kunnen slapen, ik blijf steeds langer op van Crystal en met steeds heftiger cravings, tijd om dat jammer genoeg te stoppen, maar daar wil je niet aan blijven hangen!

Het is ondertussen ook al geweldig intens meer lekker dan de eerste keren dat ik het deed.

Ik neem soms smoke sessions op met mijn cam om er als ik geen Meth heb naar te kunnen kijken, de pracht van die enorme, typische super witte wolken doet me al dromen van opnieuw gebruik, ik kan het proeven, en recentelijk doe ik dat vaker, ik kan best nog stoppen, maar het is al heel wat om mijzelf dit te moeten ontzeggen maar dat zegt juist genoeg!

En ook al had ik echt nooit gedacht deze drug zo lekker te gaan vinden, meestal is het meteen prijs of niet, toch had ik na de eerste keer, kleine dosis gerookt (nu one hit, of one fill of the bowl at least) had ik een maand later toch nog heftige cravings, ook al dacht ik; dit gaat nooit top zijn voor me, mss blijft het wel bij deze ene keer, maar zo zie je, het creapt echt op je op, die sneaky cravings...


Ik heb je vier posts even samengevoegd m.b.t. het behouden van de netheid. Gelieve voortaan de bewerkknop te gebruiken als je de laatste poster bent en meer wilt posten. - Mindless

Johnny Snow zei:

Enig nihilisme door een ongeloof in een stijging in het moreel besef, wat een groot deel perceptie van de wereld om ons heen is, een besef dat erg laag is, stemt me wel wat naar die neiging ja...

Klik om te vergroten...

Ik begrijp denk ik niet precies wat je hier bedoeld.

Johnny Snow zei:

Het eindeloos herhalen van dezelfde onzin in de tekst bv. is de massa die zich schikt naar de in hun plaats bedachte waarden, zelf denken kan men niet meer blijkbaar, vind je niet?

Klik om te vergroten...

Oké dat had ik er niet uit begrepen dat dat de massa is die daar sprak. Ben wel benieuwd naar je gedachten als je nuchter bent.

Maar ja:

De meeste mensen denken niet voor zichzelf. De meeste mensen slapen. Niet verkeerd bedoeld, want we worden door alles in de wereld in slaap gehouden. Wakker worden en voor jezelf denken heeft voor de meesten een te hoge prijs: tot bepaalde mate een outcast worden: uit de kudde te stappen. De massa zit compleet gevangen in de matrix van sociale netwerken en daardoor geaccepteerde gedachtepatronen. Niet dat dit iets is om oordelend over te zijn. Het is slechts... dat ze slapen...

En niet dat ik altijd wakker ben...

Thanks voor je reactie, nu ben ik toch wel benieuwd met wat ik je aan het twijfelen heb gebracht. Ook vereerd dat mijn woorden en zienswijze dat hebben kunnen doen . Zo zie je maar weer dat een gesprek erg prikkelend kan werken en je je eigenwaarheid ineens wat anders kan zien. Of in ieder geval weer even over na kan denken.
Ik heb het erg druk gehad met werk en in de tussentijd ook ziek geweest dus vandaar dat ik hier ook niet ben geweest. Ik ga binnenkort even kijken voor eennreactie terug. Ik beloof niks, ik moet ook wel in de mindset zijn om een goed antwoord terug te typen. Maar dit gesprek blijft wel erg interessant dus ik neem zeker geen afstand. Het kan morgen zijn maar ook ng 2 weken duren.

Twijfelen is misschien weer niet helemaal het juiste woord, meer opnieuw doen reflecteren op mijn eigen zienswijze ja.

Zoals je hebt gemerkt heb ik vaak de neiging om in absoluten te spreken, terwijl er toch een relatieve kant aan het leven is die je niet kunt negeren. Je hebt me goed laten nadenken over onszelf zijn, in de zin van onze rol/karakter spelen. Iets wat ik weleens over het hoofd (wil) zie(n). Het mag dan niet in absolute termen zijn wat we zijn, maar alsnog zal die rol gespeeld moeten worden. Ik denk nu zelfs noodzakelijkerwijs om in onze ervaring dichter bij dat te komen wat we absoluut gezien zijn. Al blijft dit tricky, omdat zoveel van wat we denken dat ons echte karakter is (de rol die de Realiteit/het universum voor ons voor ogen had/heeft) komt uit illusie/ego/interpretatie en dus niet onze ware manifestatie is. Zoals zo vaak zal het bewandelen van de middenweg een vereiste zijn om verder te komen.

In ieder geval, verhelderend om jouw visie te hebben gelezen en ik ben benieuwd naar een eventuele reactie op mijn vorige post.

Mindless zei:

Misschien is twijfelen hier ook niet het juiste woord. Wat ik bedoel is niet zonder meer aannemen dat wat aan de oppervlakte jou lijkt te zijn ook echt jou is. Dus juist niet vasthouden aan de persoon die je niet meer bent. In een staat van openheid verblijven.

Klik om te vergroten...

Ben ik het helemaal mee eens, je maakt nieuwe dingen mee en ervaart nieuwe dingen waardoor je persoon automatisch ook verandert. Vast blijven houden aan de oude jij zorgt voor conflict en zul je gestrest/depri etc van raken. Ik denk namelijk ook wel dat je zonder het door te hebben vast kan houden aan iets wat jij eigenlijk niet bent. Ook denk ik wel dat je dat uiteindelijk wel gaat zien.
Zou daar niet het verschil zitten tussen jezelf zijn en iets graag willen waardoor je jezelf verloochent? Bijvoorbeeld, je wil graag basketballen dus gaat met mensen om die ook graag basketballen, alleen vind je die mensen niet zo leuk. Dat je ze niet zo leuk vind merk je niet op omdat je het basketbal gemeen hebt. Op het moment dat je passie voor basketbal wegzakt besef je eigenlijk pas dat je die mensen niet zo leuk vind.
(even snel een voorbeeld wat niet heel goed is, ik zou vast een beter voorbeeld kunnen geven maar even geen zin om daar lang over na te denken nu )

Mindless zei:

Je gedachten hebben geen betrekking tot een 'ik'. Natuurlijk, jij bent het die gedachten kent, maar jij bent geen 'ik'. Waarom is het een probleem dat je gedachten geen betrekking hebben tot een 'ik'? Is het niet zo dat het op de mooiste dagen lijkt alsof alles in een flow zit? Je hopt over van het ene moment in het andere zonder tussendoor een mening of oordeel te vormen over wat er gebeurd of is gebeurd. In dat soort momenten leef je zonder een 'ik'.

Klik om te vergroten...

Zeker die laatste zin is een mooie om over na te denken. Ik heb nu voor het eerst een idee hoe ik me mindless voor moet stellen, dank je . Want inderdaad, op goede dagen lijkt alles vanzelf te gaan. Je staat niet stil bij de kleine irritaties etc. Want die hebben geen invloed/effect op je, omdat je zonder ik leeft. Ik zorgt ervoor dat je wel een effect hebt bij kleine irritaties. Bewust zijn van jezelf maakt dat je bewust bent van de dingen die gebeuren, ipv dat je de dingen beleeft?
Waarom is het een probleem dat je gedachte....? Hmm, interessante vraag. Misschien omdat de gedachte dat je gedachtes geen betrekking hebben op je ik angstwekkend is? Omdat het betekent dat je je leven niet in de hand hebt en vrije wil dan ook wankel staat ineens? Het enige waar je aan vast kan houden is je eigen waarheid en je eigen gedachte, als die geen onderdeel zijn van je "ïk" dan heb je geen controle over je "ik"over je gedachte en jezelf. Misschien begrijp ik het nou verkeerd maar ik vind het een enge gedachte.
Ik denk ook zeker dat dit puur voor mij geld, dat veel andere mensen hier anders over zouden denken. Dus in dit stukje reageer ik puur met betrekking op mezelf en niet in het algemeen.

Mindless zei:

Het is niet dat gedachten op zichzelf een probleem zijn. De gedachten zijn welkom. De twijfel houdt in dat ik niet mijn gedachten word: er is het besef dat ik dat niet ben. De gedachten zijn gemaakt van het "spul" dat ik ben: bewustzijn. Maar de inhoud: dat wat de gedachte impliceert, heeft niets met mij te maken.

Klik om te vergroten...

Dit blijf ik een moeilijke vinden om te begrijpen. Je gedachtes los zien van jezelf, voor mij gaan die 2 hand in hand. Je gedachte niet worden vind ik een mooi zin. Zodra je je gedachte word verander je niet meer. Die twijfel zorgt ervoor dat je blijft veranderen, je gedachte worden is dan ook een enge gedachte.
Je laatste zin zou ik heel anders zien. De inhoud, wat de gedachte impliceert is niks anders dan wat je er zelf van denkt. Je impliceert er zelf iets van.
Ik zou zeggen dat je de gedachte moet ervaren. Misschien een beetje zoals je alles ervaart op een goede dag, terwijl je op een slechte dag de dingen effect laat hebben op je (ipv ervaart). Zodra je er een menig aan hangt krijgt het een bepaalde betekenis. Zonder die mening is het simpelweg een gedachte, een staat van zijn. Een deel van jou. Een klein stukje van jouw waarheid. Waarom zou je een betekenis hangen aan gedachtes? Dat voelt alsof het je heel erg kan beperken. Je gaat jezelf dan beoordelen op je gedachtes, dan kan heel verkeerd gaan. Simpel voorbeeld, de homo die in de ontkenning is.

Mindless zei:

Nee, dat is de grote revelatie (tenminste: 1 van de). Dat wat je echt bént kan nooit besmet worden door de corruptie van deze wereld. Het komt nooit in deze wereld. Het is in een totaal andere dimensie. Niet dat dit een of andere exotische dimensie is. Je bent er nú op dit moment. Maar dat is al teveel gezegd. Je bént die "dimensie", het is niet dat je 'er' bent. Het is het "deel" van je dat nooit geboren is. Niet in tijd en zonder begin en einde: slechts een puur bewustzijn.

Klik om te vergroten...

Deze gedachte blijft een hele mooie .
Zijn mensen allemaal dan hun eigen dimensie of zijn we dezelfde dimensie?

Mindless zei:

Hehe ja door onze volledige aandacht aan gedachten te geven worden we in bepaalde zin onze gedachten en kun je het 'denken' noemen. Maar het is mogelijk om dit te doen én tegelijkertijd bewust te blijven van de onderliggende realiteit van dat wat nooit iets kan 'worden'. Hierdoor blijft het denken ook nog eens geïnspireerd omdat je te allen tijde in contact blijft met de bron waar gedachten uit komen. Is er niet die connectie dan kan denken in de knoei raken omdat het dan steeds in meer herhalende patronen gaat lopen en er geen nieuw inzicht is om het denken vers te houden. Het 'leven' trekt er uit.

Klik om te vergroten...

Zou het denken voor mij dan zo normaal zijn dat ik niet stil sta bij de gedachte dat er een bron is waar de gedachte's uit komen. Zodat ik die connectie niet eens meer zie. Doordat die connectie voor mij als het ware niet bestaat, is denken voor mij (en gedachtes) dus altijd sereen. Ik leg geen oordeel bij mijn gedachtes, ik denk ze, ik ervaar ze, ik beoordeel ze niet. Oeh, ook deze is weer moeilijk begrijpend onder woorden te brengen.

Mindless zei:

Dat gevoel geen hoop te hebben en dat besef dat het voor jou geen nut heeft zijn waardevolle inzichten.

Normaal zien we dit als negatieve dingen, maar dit is de uitgangspositie voor echte spiritualiteit. Hoop proberen te krijgen is een hopeloze zaak. Maar je meer en meer beseffen dat degene die je dénkt te zijn absoluut hopeloos is, is gek genoeg een veelbelovend iets. Inzicht krijgen in het ego-complex is een cruciale stap om dat te ontdekken wat niet ego is.

Klik om te vergroten...

Het is inderdaad makkelijk om het als iets negatiefs te zien, het brengt conflict met zich mee en dat is negatief. Maar het besef hebben hoe je denkt over iets, hoe je erin staat is wel een goede stap. Want als je weet waarom je je op een bepaalde manier voelt kun je er ook iets aan doen.
Zijn we niet allemaal hopeloos, is het niet dat wat de wereld ons zegt hetgeen is waarop we baseren of het hopeloos is of niet? Zijn we dan niet per definitie allemaal hopeloos? Want wie heeft de waarheid, daarop kun je baseren wanneer iets hopeloos is. Volgens mij hadden we al besloten dat iedereen zijn eigen waarheid heeft. Dus zijn we dan niet tegelijk allemaal hopeloos en hoopvol?

Mindless zei:

Zie meditatie niet als iets dat jij wel of niet succesvol kunt volbrengen. Dat wat meditatief is, is nu en altijd al meditatief. Het proberen te mediteren verschijnt in dat wat meditatief is. Dus je gaat gewoon zitten en laat alles er zijn, inclusief gedachten die proberen te mediteren. Alle gedachten zijn welkom, want de gedachten zijn niet het probleem. Ons vastgrijpen aan gedachten is het probleem. Bijvoorbeeld de gedachte "ik hoop echt dat het me deze keer gaat lukken". Zie die gedachte en merk op dat deze ook weer verdwijnt. Een soortgelijke gedachte kan daarna opkomen maar ook deze verdwijnt weer. Gedachten zijn geen constante. Jij bent de constante als dat wat alles ziet komen en gaan. Zijn als dit bewustzijn, dit 'weten', is meditatie. Precies wat je zegt in je laatste zin. Je weet het wel, maar je moet het realiseren: in werkelijkheid brengen.

Klik om te vergroten...

Om even een voorbeeld te geven van wat je zegt. Ga zitten en denk nergens aan, laat de gedachte komen en gaan. Alsof je een radio bent die een signaal oppikt, niks meer en niks minder. Je bent simpelweg de ontvanger en doet niks met de gedachte die binnenkomen? Zou dat een mooie vergelijking zijn?

Mindless zei:

Mindless (lol) heeft álle zeggenschap/invloed over/op het karakter wanneer het ego niet thuis is. Wanneer de Realiteit (het pure bewustzijn) zichzelf vergeet wordt het de wereld en de zelf (het ego). Het deelt zichzelf op. Het ego heeft in die zin een soort pseudo macht. In werkelijkheid bestaat het niet, maar omdat het de Realiteit is die zichzelf heeft gedegradeerd tot een 'zelf', een ego, zijn er nog steeds sporen van die scheppende kracht aanwezig. Het licht schijnt door de barsten van het masker heen. Puur bewustzijn is ook pure scheppingskracht. Creëren is wat het doet, wat het is zelfs. Het is een facet ervan, net zoals onvoorwaardelijke liefde en ongelimiteerde intelligentie. Het ego is een soort demper op die pure creatieve kracht. We limiteren ons bewustzijn door het ego-complex.

Klik om te vergroten...

Misschien is dit te vergelijken met het sereen zijn. Zodra het ego weer aan de oppervlakte is gaat het denken in zaken die we geleerd hebben. Het ego zorgt ervoor dat we gelukkig willen zijn, terwijl geluk subjectief is. De een word van andere gelukkig dan de ander. Sereniteit is niet subjectief, dat is een staat van zijn een staat waarin goed en fout niet bestaat. Het licht wat door het masker schijnt is de sereniteit die doorsijpelt, op de hoop dat je die niet uit het oog verliest nu het ego het weer voor het zeggen heeft. We worden zo geconditioneerd om gelukkig te zijn, zo erg dat we andere mensen laten bepalen wanneer ik gelukkig ben. Voorbeeld: je bent gelukkig als je de nieuwe i-phone hebt. Je bent gelukkig met maatje s, je bent gelukkig als je bedrag x je loon is. We zijn vergeten dat we zelf kunnen bepalen wanneer en door wat we gelukkig zijn. We zijn al helemaal vergeten dat er zoiets als sereniteit bestaat.
Ik dacht een heel eind te zijn met zelf acceptatie en daardoor geluk te vinden maar sinds de chat zie ik dat ik nog zoveel gemist heb. Nu ik het gezien heb snap ik niet waarom ik die gedachte nooit eerder heb gehad.
Geluk is niet het belangrijkste voor een fijn leven maar sereniteit is dat.
Begint alles dan met sereniteit? Zou dat niet de basis moeten zijn waarop we leven. Onze basis om op te leven is gelukkig zijn, althans ik denk dat iedereen dat denkt. We laten ons voor de gek houden, we zijn schapen. Ik ben een schaap en ik had het niet eens door. Ik dacht genoeg kennis te hebben dat ik geen schaap was, maar ook ik ben dat schaap.
Wat is hier een mooie metafoor voor? Ik krijg zo even niks goed verzonnen wat de lading dekt.
Sereen zijn maakt gelukkig zijn/worden een stuk makkelijker omdat je een goede basis hebt.
Oeh, fundering van het huis. Sereen zijn is de fundering waarop je alles bouwt. Zonder fundering kun je ook bouwen maar vroeg of laat krijgt je huis scheuren en verzakt het. Je kan de scheuren opvullen en iets aan de verzakking doen, maar je blijft bezig omdat je de fundering niet hebt. Als je de fundering zou hebben, dan hoef je eens in de zoveel tijd maar aan je huis te werken. De basis is goed en dat maakt het onderhoud zo veel makkelijker.

Mindless zei:

Misschien is het voor de beeldvorming handig om een soort tussenstap te hebben tussen het ego en de pure Zelf. De pure Zelf is maar 1 "ding". Het kent en ziet niets anders dan zichzelf. Het is letterlijk zonder grenzen. Maar tijdens het vergeten van deze ware aard splitst de pure Zelf zich op in een oneindige hoeveelheid aan punten van bewustzijn. Deze punten van bewustzijn zou je "zielen" kunnen noemen. Om duidelijk te zijn: ik geloof niet in het werkelijke bestaan van zielen. Ik gebruik dit woord nu om iets aan te geven dat met woorden anders heel lastig is te omschrijven. Op "ziels-niveau" leren we. Je komt (schijnbaar) ter wereld en er is een kant van jou die je al had. Een karakter zoals je wilt. Iets wat de ziel mee heeft genomen. Maar de ziel neemt na de schijnbare geboorte vervolgens al gauw een ego aan. De ziel is een fractie van het geheel. Het ego daarentegen is enkel en alleen illusie. Het "bestaat" alleen in het denken. Uiteindelijk is de ziel ook niet echt omdat het geheel niet écht is op te delen. Er is hier al een gevoel van afgescheidenheid van het geheel. Daarom heeft de "ziel" het inherente verlangen om terug te komen naar God, of als je allergisch bent voor religieuze termen: naar de Realiteit. Het ego is slechts geïnteresseerd in overleven, sensueel plezier, sociale status en materiële bezittingen.

Het ego kan niet terugkomen naar het geheel. Het ego sterft in het proces van terugkomen naar de Realiteit. De Realiteit ken je niet als een zelf die een object kent. Er is geen object-subject relatie. De Realiteit ken je alleen door het te zijn.

Nogmaals: concepten worden gebruikt om iets te omschrijven dat niet conceptueel is. Dit moet je allemaal niet te letterlijk nemen.

Klik om te vergroten...

Ik begin het steeds beter te begrijpen
Nu ik het beter begrijp zou ik misschien ook willen zeggen dat het pure zijn zichzelf niet kent. Er is niet zoiets als kennen in die staat van zijn. Het is alleen zijn, er is geen goed of slecht. Het ervaren van het zijn maakt dat je meer ziet en begrijpt dan de wereld waar ons ego in leeft.
Logisch dat het zich opsplitst, want het is alles en tegelijk ook niks. Het is zonder grenzen, dus het splitst niet eens op. Het is altijd al alles geweest.
Als je geboren word heb je geen ervaring, opvoeding, ideen etc, dus je bent nog voor een seconden puur als je geboren word. Zodra je ogen open gaan neemt je ego het over. Als kind zijnde duurt het even voordat je op de leeftijd bent dat je begrijpt dat mensen een ziel en een eigen mening en gedachte hebben. In die periode is het ego bij een kind overheersend aanwezig, het kind heeft geen besef meer van mindless. Het groeit op en krijgt van buiten af te horen hoe en wat geluk is en het ego wil dat. Het kind weet niet eens meer van bestaan van mindless af. Wederom, het ego wil plezier en leuke stofjes en denkt dat het daar gelukkig van word. Sereen zijn is niet geluk of een fijn gevoel, dus het ego wil dat niet. Het ego moet zichzelf kwijt raken voordat sereniteit bereikt kan worden, en dat moet een van de engste dingen zijn die het ego kan doen. Dat staat lijnrecht tegenover elkaar. Het ego maakt je wijs dat het voor je zorgt en je beschermd en geluk geeft. Je gelooft het ook, want alles in deze materialistische wereld voed het ego. Met ego ben je een product/consument, zonder ego ben je geen product/consument. De wereld doet er alles aan om je ego te voeden, van kleins af aan. De wereld draait op het voeden van het ego. Macht, geld, roem etc kan alleen bereikt worden door het ego van mensen te voeden.
Ons ego is het product/consument. Alles draait om het inspelen op het ego. We zijn allemaal schapen.

Mindless zei:

Daar zit zeker waarheid in. Als er sterke drang is om dat te uiten, dan is het beter om dat tot expressie te laten komen. Maar dit soort dingen worden relatief wanneer in contact wordt gekomen met dat wat dieper is dan je geaardheid. Aan de oppervlakte zijn we in lichaam en geest het een of het andere, in de diepte zijn we niet slechts man of vrouw, we zijn beide en geen van beide tegelijk. Er is zoiets als jezelf teveel identificeren met je geaardheid. Ik mag dan op vrouwen vallen, maar ik weet ook dat dit deel is van mijn 'body-mind' en slechts daarmee heeft te maken. Wanneer ik in mijn wezen ben, is er een harmonie van mannelijke en vrouwelijke energie. Dan is er ook geen behoefte aan het vrouwelijke, omdat dat al deel van mij is.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp dit nu, in het mindless is alles en niks. Als je in het mindless bent (geweest) voel je dat sereniteit beter is dan gelukkig zijn en zie je dat je continu voor de gek gehouden word in de realiteit en zelfs door je eigen ego. Door het zien van het mindless kom je ook veel makkelijker uit voor je geaardheid omdat je hebt gezien dat aardse dingen er niet toe doen. Dat iemand homo's slecht vind doet er niet toe in het mindless waardoor het in het ego makkelijker te omarmen is. Je bent sereen en daar kun je je geluk op gaan bouwen.

Oh wow mindless die chat. Ik voel me verlicht, ik geloof niet in een god en had nooit verwacht te zeggen dat ik me verlicht voel. Zouden mensen die tot god bidden dit voelen? Ik kan echt geen beter woord vinden dan verlichting. Aangezien ze dit in de godsdienst vaak gebruiken moet het gevoel overeenkomen. Ik heb een pad gezien waarvan ik hoopte dat die er was, maar het moeilijk (niet) kon geloven. Je gelooft ook niet in unicorns tot je er een ziet. Hoeveel hoop je ook hebt, totdat je die unicorn ziet is het alleen maar hoop. Misschien is de unicorn zeldzaam en ga je hem nog maar een paar keer zien in je leven. Je weet dat die unicorn er is, dus je bent niet op zoek naar hoop maar naar schoonheid. De hoop valt weg want je hebt het gezien. Nu je eenmaal weet waar je moet zoeken gaat het de volgende keer een stuk makkelijker.

Het enige waar onze visies voor overheen komen is dat we beide trachten te zoeken naar sereniteit in jezelf. Ik heb sereniteit altijd verward met gelukkkig zijn. Ik wist niet dat het ego stil kon worden om te ervaren hoe sereen zijn is. Mijn filosofie en levenswijze heb ik dus aangepast aan het ego. We willen beide hetzelfde maar ik heb gewerkt met het ego. Terwijl het verliezen van het ego het zoveel makkelijker maakt om die sereniteit te vinden.
Het ervaren van sereen zijn is niet alles, het lost niet al je problemen op maar het laat je anders naar de wereld kijken. Ik denk dat mijn blik er ergens tussenin zit, tussen sereen zijn en gelukkig zoals het ego wil.
Ik heb het ego zoveel mogelijk tot rust kunnen laten komen zodat je innerlijke vrede/geluk voelt. Accepteer jezelf en je gedachte, lieg niet tegen jezelf want dat zorgt voor conflict, erken wat je wel en niet leuk vind, laat je passies niet afhangen van wat de wereld verteld wat het moet zijn. Laat de wereld je niet vertellen wat belangrijk is maar beslis dat voor jezelf, volg je eigen waarheid en laat die van een ander niet aan je opleggen.
Zo ver als ik het ego los kon laten in de echte wereld heb ik gedaan. Alles wat mogelijk is om het ego gelukkig te maken heb ik gedaan. Ik begrijp hoe je met een ego je ego los kan laten, ik heb nooit begrepen dat je het ego echt los kan laten.
Mijn manier vind ik zelf natuurlijk een goede, ik vind dat mijn manier werkt. Ik heb allang gemerkt dat mensen dat moeilijk vinden om te geloven omdat ze zich zorgen maken over zoveel dingen waarvan verteld word dat je ze belangrijk moet vinden. Ze zijn gehersenspoeld en hebben het niet eens door. (dat ik het woord hersenspoelen nog eens zou gebruiken en het serieus zou menen, maar ik snap het nu) Hoe kun je van mensen verwachten die het niet zien om te willen veranderen en hun zienswijze aan te passen voor geluk en sereniteit. Het is alsof je van ze vraagt in een kuil te springen waarvan je de bodem niet ziet en verteld dat ze daar geluk kunnen vinden. Waarom zouden ze die gok nemen als iemand boven aan de kuil verteld dat ze geluk vinden door het kopen van die gadget.
Alleen mensen die rock bottem hebben geraakt springen in die kuil, want op zijn best vinden ze sereniteit en op zijn slechtst vallen ze dood, wat dan niet zo erg is. Beide uitkomsten zorgt voor verlichting.
Zou het dan echt zo zijn dat mensen rock bottem moeten raken voordat ze zien hoe ze als poppen bespeelt worden doordat bedrijven het ego verslaafd maken.
JA, die vind ik mooi. De media, reclame, mode etc, dat zijn allemaal middelen om het ego verslaafd te maken. Als je verslaafd ben doe je alles voor die kick. Speed verslaafde weten dat ze zichzelf kapot maken en dat stoppen veel beter is, maar verslaafd blijven voelt veel beter. Hoe kan iemand die niet eens door heeft verslaafd te zijn in hemelsnaam die cirkel doorbreken?

Nou ik ga eens stoppen. Volgens mij heb ik weer behoorlijk wat opgeschreven en ik blijf maar schrijven. Ik ben verlicht wat me zoveel meer understanding en info geeft dat mijn gedachte nu continu nieuwe wegen zien om over na te denken, hoe het ego in elkaar steekt. Aangezien ik maar blijf schrijven en die gedachte hier op het forum blijf volgen word het straks vast een onsamenhangend geheel. Deze tekst is toch al een heel stuk anders geworden dan ik gedacht had toen ik ermee begon.

Ik hoop dat iedereen het gevoel van verlichting mag ervaren zoals ik het vandaag ook ervaren heb.
Er is dit hele topic voor nodig geweest plus een aantal uren op de chat, maar langzaam bij beetje gaan er steeds meer lichtjes aan.

Mindless, wat ik hierboven opgeschreven heb, ben je het daar mee eens? Begrijp ik het?

Wauw Zweibeiner wat een post...

Ik zei het gisteren al in onze chat, je hebt een echte doorbraak gehad gisteren. Ik kan inderdaad merken dat je meer dan slechts intellectueel begrijpt waar het hier om gaat.

Maar... :P

Om mezelf als voorbeeld te nemen...

Ik zie mezelf niet als verlicht. Ontwaakt zou ik het noemen. Er is een werkelijke verandering in perceptie in de zin dat ik weet dat ik niet "Mindless" (insert mijn echte naam hier) ben, maar het vormloze bewustzijn dat bewust is van alles in mijn ervaring. Dit inzicht komt met allerlei implicaties, vele welke jij hierboven ook hebt opgenoemd omdat jij blijkbaar dat inzicht gisteren (en nu) ook had. Maar dit is nog maar het topje van de ijsberg en zou ik niet verlichting willen noemen. De ontwaking is wakker worden uit de ego-droom, zien wat je echte positie is (als het vormloze/naamloze bewustzijn). Maar daarna komt een fase van dieper in dat bewustzijn gaan en daar zijn vele, vele inzichten die je meer en meer distantiëren van alles wat conceptueel is.

Dit hebben gezien betekent (meestal) echter niet dat je ego niet terug komt. In mijn geval heeft het dat zéker niet betekend. Wat volgt na dit inzicht is namelijk dat je zogenaamde 'karma' - wat alles in jou is dat jou in de illusionaire wereld wil houden - boven komt om je te testen. Het is een soort cleansing waarin je alles ziet wat niet echt jou is en waarin je zelf de keuze moet maken om dat los te laten (of niet). Het is een zeer nederig makend iets. Wat dan meestal onder verlichting wordt verstaan is als iemand deze neigingen, deze angsten en verlangens, ontstegen is. Van wat ik heb ervaren tijdens diverse zogenaamde ego-dood ervaringen is dieper in het bewustzijn (waarvan we tijdens de ontwaking hebben gezien dat we dát zijn ipv het ego) alles begint te verdwijnen: tijd, ruimte, verlangens, angsten, etc.

Het is natuurlijk ook wel een kwestie van definities. Van welke betekenis je aan woorden geeft, maar het is denk ik wel belangrijk onderscheid te maken tussen dat eerste zien (ontwaking) en een permanente staat van puur zijn, zonder enige angst/verlangens (verlichting). Er is namelijk nog veel meer te zien na die initiële ontwaking, al is dat wel een cruciale stap/inzicht. Zoals je zei: je kunt het niet meer echt vergeten. Wanneer het gezien is, is het gezien.

Ik reageer later op de rest van je post. Weet niet precies wanneer, want daar gaat wel even tijd in zitten.


Edit:

Om nog even toe te voegen:

Je kunt ontwaken/zien dat je niet de persoonlijkheid bent. Dan ben je het vormloze bewustzijn. Maar alsnog is er de wereld, waar je bewust van bent. Er zijn dus 2 dingen: jij en de wereld. Je bent ontwaakt uit de wereld, maar alsnog is er de wereld. Wat mijn ervaring is met zogenaamde ego-oplossingen is dat die twee 1 worden. Er is niet meer bewustzijn ván een wereld, maar de wereld zelf ís bewustzijn. 1 "ding". Die staat van zien/zijn zou ik zelf verlichting noemen, maar goed dat is nu een herinnering. Alleen wanneer die perceptie er is, is het echt. Het enige dat ik weet is dat er een onhoudbare drive is naar die eenheid, naar oplossen in het geheel. En aan de andere kant is er mijn karma die precies het tegenovergestelde wil.