Misschien is twijfelen hier ook niet het juiste woord. Wat ik bedoel is niet zonder meer aannemen dat wat aan de oppervlakte jou lijkt te zijn ook echt jou is. Dus juist niet vasthouden aan de persoon die je niet meer bent. In een staat van openheid verblijven.
Ben ik het helemaal mee eens, je maakt nieuwe dingen mee en ervaart nieuwe dingen waardoor je persoon automatisch ook verandert. Vast blijven houden aan de oude jij zorgt voor conflict en zul je gestrest/depri etc van raken. Ik denk namelijk ook wel dat je zonder het door te hebben vast kan houden aan iets wat jij eigenlijk niet bent. Ook denk ik wel dat je dat uiteindelijk wel gaat zien.
Zou daar niet het verschil zitten tussen jezelf zijn en iets graag willen waardoor je jezelf verloochent? Bijvoorbeeld, je wil graag basketballen dus gaat met mensen om die ook graag basketballen, alleen vind je die mensen niet zo leuk. Dat je ze niet zo leuk vind merk je niet op omdat je het basketbal gemeen hebt. Op het moment dat je passie voor basketbal wegzakt besef je eigenlijk pas dat je die mensen niet zo leuk vind.
(even snel een voorbeeld wat niet heel goed is, ik zou vast een beter voorbeeld kunnen geven maar even geen zin om daar lang over na te denken nu
![:tongueout:]()
)
Je gedachten hebben geen betrekking tot een 'ik'. Natuurlijk, jij bent het die gedachten kent, maar jij bent geen 'ik'. Waarom is het een probleem dat je gedachten geen betrekking hebben tot een 'ik'? Is het niet zo dat het op de mooiste dagen lijkt alsof alles in een flow zit? Je hopt over van het ene moment in het andere zonder tussendoor een mening of oordeel te vormen over wat er gebeurd of is gebeurd. In dat soort momenten leef je zonder een 'ik'.
Zeker die laatste zin is een mooie om over na te denken. Ik heb nu voor het eerst een idee hoe ik me mindless voor moet stellen, dank je
![:)]()
. Want inderdaad, op goede dagen lijkt alles vanzelf te gaan. Je staat niet stil bij de kleine irritaties etc. Want die hebben geen invloed/effect op je, omdat je zonder ik leeft. Ik zorgt ervoor dat je wel een effect hebt bij kleine irritaties. Bewust zijn van jezelf maakt dat je bewust bent van de dingen die gebeuren, ipv dat je de dingen beleeft?
Waarom is het een probleem dat je gedachte....? Hmm, interessante vraag. Misschien omdat de gedachte dat je gedachtes geen betrekking hebben op je ik angstwekkend is? Omdat het betekent dat je je leven niet in de hand hebt en vrije wil dan ook wankel staat ineens? Het enige waar je aan vast kan houden is je eigen waarheid en je eigen gedachte, als die geen onderdeel zijn van je "ïk" dan heb je geen controle over je "ik"over je gedachte en jezelf. Misschien begrijp ik het nou verkeerd maar ik vind het een enge gedachte.
Ik denk ook zeker dat dit puur voor mij geld, dat veel andere mensen hier anders over zouden denken. Dus in dit stukje reageer ik puur met betrekking op mezelf en niet in het algemeen.
Het is niet dat gedachten op zichzelf een probleem zijn. De gedachten zijn welkom. De twijfel houdt in dat ik niet mijn gedachten word: er is het besef dat ik dat niet ben. De gedachten zijn gemaakt van het "spul" dat ik ben: bewustzijn. Maar de inhoud: dat wat de gedachte impliceert, heeft niets met mij te maken.
Dit blijf ik een moeilijke vinden om te begrijpen. Je gedachtes los zien van jezelf, voor mij gaan die 2 hand in hand. Je gedachte niet worden vind ik een mooi zin. Zodra je je gedachte word verander je niet meer. Die twijfel zorgt ervoor dat je blijft veranderen, je gedachte worden is dan ook een enge gedachte.
Je laatste zin zou ik heel anders zien. De inhoud, wat de gedachte impliceert is niks anders dan wat je er zelf van denkt. Je impliceert er zelf iets van.
Ik zou zeggen dat je de gedachte moet ervaren. Misschien een beetje zoals je alles ervaart op een goede dag, terwijl je op een slechte dag de dingen effect laat hebben op je (ipv ervaart). Zodra je er een menig aan hangt krijgt het een bepaalde betekenis. Zonder die mening is het simpelweg een gedachte, een staat van zijn. Een deel van jou. Een klein stukje van jouw waarheid. Waarom zou je een betekenis hangen aan gedachtes? Dat voelt alsof het je heel erg kan beperken. Je gaat jezelf dan beoordelen op je gedachtes, dan kan heel verkeerd gaan. Simpel voorbeeld, de homo die in de ontkenning is.
Nee, dat is de grote revelatie
![:grinning:]()
(tenminste: 1 van de). Dat wat je echt bént kan nooit besmet worden door de corruptie van deze wereld. Het komt nooit in deze wereld. Het is in een totaal andere dimensie. Niet dat dit een of andere exotische dimensie is. Je bent er nú op dit moment. Maar dat is al teveel gezegd. Je bént die "dimensie", het is niet dat je 'er' bent. Het is het "deel" van je dat nooit geboren is. Niet in tijd en zonder begin en einde: slechts een puur bewustzijn.
Deze gedachte blijft een hele mooie
![:)]()
.
Zijn mensen allemaal dan hun eigen dimensie of zijn we dezelfde dimensie?
Hehe ja door onze volledige aandacht aan gedachten te geven worden we in bepaalde zin onze gedachten en kun je het 'denken' noemen. Maar het is mogelijk om dit te doen én tegelijkertijd bewust te blijven van de onderliggende realiteit van dat wat nooit iets kan 'worden'. Hierdoor blijft het denken ook nog eens geïnspireerd omdat je te allen tijde in contact blijft met de bron waar gedachten uit komen. Is er niet die connectie dan kan denken in de knoei raken omdat het dan steeds in meer herhalende patronen gaat lopen en er geen nieuw inzicht is om het denken vers te houden. Het 'leven' trekt er uit.
Zou het denken voor mij dan zo normaal zijn dat ik niet stil sta bij de gedachte dat er een bron is waar de gedachte's uit komen. Zodat ik die connectie niet eens meer zie. Doordat die connectie voor mij als het ware niet bestaat, is denken voor mij (en gedachtes) dus altijd sereen. Ik leg geen oordeel bij mijn gedachtes, ik denk ze, ik ervaar ze, ik beoordeel ze niet. Oeh, ook deze is weer moeilijk begrijpend onder woorden te brengen.
Dat gevoel geen hoop te hebben en dat besef dat het voor jou geen nut heeft zijn waardevolle inzichten.
Normaal zien we dit als negatieve dingen, maar dit is de uitgangspositie voor echte spiritualiteit. Hoop proberen te krijgen is een hopeloze zaak. Maar je meer en meer beseffen dat degene die je dénkt te zijn absoluut hopeloos is, is gek genoeg een veelbelovend iets. Inzicht krijgen in het ego-complex is een cruciale stap om dat te ontdekken wat niet ego is.
Het is inderdaad makkelijk om het als iets negatiefs te zien, het brengt conflict met zich mee en dat is negatief. Maar het besef hebben hoe je denkt over iets, hoe je erin staat is wel een goede stap. Want als je weet waarom je je op een bepaalde manier voelt kun je er ook iets aan doen.
Zijn we niet allemaal hopeloos, is het niet dat wat de wereld ons zegt hetgeen is waarop we baseren of het hopeloos is of niet? Zijn we dan niet per definitie allemaal hopeloos? Want wie heeft de waarheid, daarop kun je baseren wanneer iets hopeloos is. Volgens mij hadden we al besloten dat iedereen zijn eigen waarheid heeft. Dus zijn we dan niet tegelijk allemaal hopeloos en hoopvol?
Zie meditatie niet als iets dat jij wel of niet succesvol kunt volbrengen. Dat wat meditatief is, is nu en altijd al meditatief. Het proberen te mediteren verschijnt in dat wat meditatief is. Dus je gaat gewoon zitten en laat alles er zijn, inclusief gedachten die proberen te mediteren. Alle gedachten zijn welkom, want de gedachten zijn niet het probleem. Ons vastgrijpen aan gedachten is het probleem. Bijvoorbeeld de gedachte "ik hoop echt dat het me deze keer gaat lukken". Zie die gedachte en merk op dat deze ook weer verdwijnt. Een soortgelijke gedachte kan daarna opkomen maar ook deze verdwijnt weer. Gedachten zijn geen constante. Jij bent de constante als dat wat alles ziet komen en gaan. Zijn als dit bewustzijn, dit 'weten', is meditatie. Precies wat je zegt in je laatste zin. Je weet het wel, maar je moet het realiseren: in werkelijkheid brengen.
Om even een voorbeeld te geven van wat je zegt. Ga zitten en denk nergens aan, laat de gedachte komen en gaan. Alsof je een radio bent die een signaal oppikt, niks meer en niks minder. Je bent simpelweg de ontvanger en doet niks met de gedachte die binnenkomen? Zou dat een mooie vergelijking zijn?
Mindless (lol) heeft álle zeggenschap/invloed over/op het karakter wanneer het ego niet thuis is. Wanneer de Realiteit (het pure bewustzijn) zichzelf vergeet wordt het de wereld en de zelf (het ego). Het deelt zichzelf op. Het ego heeft in die zin een soort pseudo macht. In werkelijkheid bestaat het niet, maar omdat het de Realiteit is die zichzelf heeft gedegradeerd tot een 'zelf', een ego, zijn er nog steeds sporen van die scheppende kracht aanwezig. Het licht schijnt door de barsten van het masker heen. Puur bewustzijn is ook pure scheppingskracht. Creëren is wat het doet, wat het is zelfs. Het is een facet ervan, net zoals onvoorwaardelijke liefde en ongelimiteerde intelligentie. Het ego is een soort demper op die pure creatieve kracht. We limiteren ons bewustzijn door het ego-complex.
Misschien is dit te vergelijken met het sereen zijn. Zodra het ego weer aan de oppervlakte is gaat het denken in zaken die we geleerd hebben. Het ego zorgt ervoor dat we gelukkig willen zijn, terwijl geluk subjectief is. De een word van andere gelukkig dan de ander. Sereniteit is niet subjectief, dat is een staat van zijn een staat waarin goed en fout niet bestaat. Het licht wat door het masker schijnt is de sereniteit die doorsijpelt, op de hoop dat je die niet uit het oog verliest nu het ego het weer voor het zeggen heeft. We worden zo geconditioneerd om gelukkig te zijn, zo erg dat we andere mensen laten bepalen wanneer ik gelukkig ben. Voorbeeld: je bent gelukkig als je de nieuwe i-phone hebt. Je bent gelukkig met maatje s, je bent gelukkig als je bedrag x je loon is. We zijn vergeten dat we zelf kunnen bepalen wanneer en door wat we gelukkig zijn. We zijn al helemaal vergeten dat er zoiets als sereniteit bestaat.
Ik dacht een heel eind te zijn met zelf acceptatie en daardoor geluk te vinden maar sinds de chat zie ik dat ik nog zoveel gemist heb. Nu ik het gezien heb snap ik niet waarom ik die gedachte nooit eerder heb gehad.
Geluk is niet het belangrijkste voor een fijn leven maar sereniteit is dat.
Begint alles dan met sereniteit? Zou dat niet de basis moeten zijn waarop we leven. Onze basis om op te leven is gelukkig zijn, althans ik denk dat iedereen dat denkt. We laten ons voor de gek houden, we zijn schapen. Ik ben een schaap en ik had het niet eens door. Ik dacht genoeg kennis te hebben dat ik geen schaap was, maar ook ik ben dat schaap.
Wat is hier een mooie metafoor voor? Ik krijg zo even niks goed verzonnen wat de lading dekt.
Sereen zijn maakt gelukkig zijn/worden een stuk makkelijker omdat je een goede basis hebt.
Oeh, fundering van het huis. Sereen zijn is de fundering waarop je alles bouwt. Zonder fundering kun je ook bouwen maar vroeg of laat krijgt je huis scheuren en verzakt het. Je kan de scheuren opvullen en iets aan de verzakking doen, maar je blijft bezig omdat je de fundering niet hebt. Als je de fundering zou hebben, dan hoef je eens in de zoveel tijd maar aan je huis te werken. De basis is goed en dat maakt het onderhoud zo veel makkelijker.
Misschien is het voor de beeldvorming handig om een soort tussenstap te hebben tussen het ego en de pure Zelf. De pure Zelf is maar 1 "ding". Het kent en ziet niets anders dan zichzelf. Het is letterlijk zonder grenzen. Maar tijdens het vergeten van deze ware aard splitst de pure Zelf zich op in een oneindige hoeveelheid aan punten van bewustzijn. Deze punten van bewustzijn zou je "zielen" kunnen noemen. Om duidelijk te zijn: ik geloof niet in het werkelijke bestaan van zielen. Ik gebruik dit woord nu om iets aan te geven dat met woorden anders heel lastig is te omschrijven. Op "ziels-niveau" leren we. Je komt (schijnbaar) ter wereld en er is een kant van jou die je al had. Een karakter zoals je wilt. Iets wat de ziel mee heeft genomen. Maar de ziel neemt na de schijnbare geboorte vervolgens al gauw een ego aan. De ziel is een fractie van het geheel. Het ego daarentegen is enkel en alleen illusie. Het "bestaat" alleen in het denken. Uiteindelijk is de ziel ook niet echt omdat het geheel niet écht is op te delen. Er is hier al een gevoel van afgescheidenheid van het geheel. Daarom heeft de "ziel" het inherente verlangen om terug te komen naar God, of als je allergisch bent voor religieuze termen: naar de Realiteit. Het ego is slechts geïnteresseerd in overleven, sensueel plezier, sociale status en materiële bezittingen.
Het ego kan niet terugkomen naar het geheel. Het ego sterft in het proces van terugkomen naar de Realiteit. De Realiteit ken je niet als een zelf die een object kent. Er is geen object-subject relatie. De Realiteit ken je alleen door het te zijn.
Nogmaals: concepten worden gebruikt om iets te omschrijven dat niet conceptueel is. Dit moet je allemaal niet te letterlijk nemen.
Ik begin het steeds beter te begrijpen
![:)]()
Nu ik het beter begrijp zou ik misschien ook willen zeggen dat het pure zijn zichzelf niet kent. Er is niet zoiets als kennen in die staat van zijn. Het is alleen zijn, er is geen goed of slecht. Het ervaren van het zijn maakt dat je meer ziet en begrijpt dan de wereld waar ons ego in leeft.
Logisch dat het zich opsplitst, want het is alles en tegelijk ook niks. Het is zonder grenzen, dus het splitst niet eens op. Het is altijd al alles geweest.
Als je geboren word heb je geen ervaring, opvoeding, ideen etc, dus je bent nog voor een seconden puur als je geboren word. Zodra je ogen open gaan neemt je ego het over. Als kind zijnde duurt het even voordat je op de leeftijd bent dat je begrijpt dat mensen een ziel en een eigen mening en gedachte hebben. In die periode is het ego bij een kind overheersend aanwezig, het kind heeft geen besef meer van mindless. Het groeit op en krijgt van buiten af te horen hoe en wat geluk is en het ego wil dat. Het kind weet niet eens meer van bestaan van mindless af. Wederom, het ego wil plezier en leuke stofjes en denkt dat het daar gelukkig van word. Sereen zijn is niet geluk of een fijn gevoel, dus het ego wil dat niet. Het ego moet zichzelf kwijt raken voordat sereniteit bereikt kan worden, en dat moet een van de engste dingen zijn die het ego kan doen. Dat staat lijnrecht tegenover elkaar. Het ego maakt je wijs dat het voor je zorgt en je beschermd en geluk geeft. Je gelooft het ook, want alles in deze materialistische wereld voed het ego. Met ego ben je een product/consument, zonder ego ben je geen product/consument. De wereld doet er alles aan om je ego te voeden, van kleins af aan. De wereld draait op het voeden van het ego. Macht, geld, roem etc kan alleen bereikt worden door het ego van mensen te voeden.
Ons ego is het product/consument. Alles draait om het inspelen op het ego. We zijn allemaal schapen.
Daar zit zeker waarheid in. Als er sterke drang is om dat te uiten, dan is het beter om dat tot expressie te laten komen. Maar dit soort dingen worden relatief wanneer in contact wordt gekomen met dat wat dieper is dan je geaardheid. Aan de oppervlakte zijn we in lichaam en geest het een of het andere, in de diepte zijn we niet slechts man of vrouw, we zijn beide en geen van beide tegelijk. Er is zoiets als jezelf teveel identificeren met je geaardheid. Ik mag dan op vrouwen vallen, maar ik weet ook dat dit deel is van mijn 'body-mind' en slechts daarmee heeft te maken. Wanneer ik in mijn wezen ben, is er een harmonie van mannelijke en vrouwelijke energie. Dan is er ook geen behoefte aan het vrouwelijke, omdat dat al deel van mij is.
Ik begrijp dit nu, in het mindless is alles en niks. Als je in het mindless bent (geweest) voel je dat sereniteit beter is dan gelukkig zijn en zie je dat je continu voor de gek gehouden word in de realiteit en zelfs door je eigen ego. Door het zien van het mindless kom je ook veel makkelijker uit voor je geaardheid omdat je hebt gezien dat aardse dingen er niet toe doen. Dat iemand homo's slecht vind doet er niet toe in het mindless waardoor het in het ego makkelijker te omarmen is. Je bent sereen en daar kun je je geluk op gaan bouwen.
Oh wow mindless die chat. Ik voel me verlicht, ik geloof niet in een god en had nooit verwacht te zeggen dat ik me verlicht voel. Zouden mensen die tot god bidden dit voelen? Ik kan echt geen beter woord vinden dan verlichting. Aangezien ze dit in de godsdienst vaak gebruiken moet het gevoel overeenkomen. Ik heb een pad gezien waarvan ik hoopte dat die er was, maar het moeilijk (niet) kon geloven. Je gelooft ook niet in unicorns tot je er een ziet. Hoeveel hoop je ook hebt, totdat je die unicorn ziet is het alleen maar hoop. Misschien is de unicorn zeldzaam en ga je hem nog maar een paar keer zien in je leven. Je weet dat die unicorn er is, dus je bent niet op zoek naar hoop maar naar schoonheid. De hoop valt weg want je hebt het gezien. Nu je eenmaal weet waar je moet zoeken gaat het de volgende keer een stuk makkelijker.
Het enige waar onze visies voor overheen komen is dat we beide trachten te zoeken naar sereniteit in jezelf. Ik heb sereniteit altijd verward met gelukkkig zijn. Ik wist niet dat het ego stil kon worden om te ervaren hoe sereen zijn is. Mijn filosofie en levenswijze heb ik dus aangepast aan het ego. We willen beide hetzelfde maar ik heb gewerkt met het ego. Terwijl het verliezen van het ego het zoveel makkelijker maakt om die sereniteit te vinden.
Het ervaren van sereen zijn is niet alles, het lost niet al je problemen op maar het laat je anders naar de wereld kijken. Ik denk dat mijn blik er ergens tussenin zit, tussen sereen zijn en gelukkig zoals het ego wil.
Ik heb het ego zoveel mogelijk tot rust kunnen laten komen zodat je innerlijke vrede/geluk voelt. Accepteer jezelf en je gedachte, lieg niet tegen jezelf want dat zorgt voor conflict, erken wat je wel en niet leuk vind, laat je passies niet afhangen van wat de wereld verteld wat het moet zijn. Laat de wereld je niet vertellen wat belangrijk is maar beslis dat voor jezelf, volg je eigen waarheid en laat die van een ander niet aan je opleggen.
Zo ver als ik het ego los kon laten in de echte wereld heb ik gedaan. Alles wat mogelijk is om het ego gelukkig te maken heb ik gedaan. Ik begrijp hoe je met een ego je ego los kan laten, ik heb nooit begrepen dat je het ego echt los kan laten.
Mijn manier vind ik zelf natuurlijk een goede, ik vind dat mijn manier werkt. Ik heb allang gemerkt dat mensen dat moeilijk vinden om te geloven omdat ze zich zorgen maken over zoveel dingen waarvan verteld word dat je ze belangrijk moet vinden. Ze zijn gehersenspoeld en hebben het niet eens door. (dat ik het woord hersenspoelen nog eens zou gebruiken en het serieus zou menen, maar ik snap het nu) Hoe kun je van mensen verwachten die het niet zien om te willen veranderen en hun zienswijze aan te passen voor geluk en sereniteit. Het is alsof je van ze vraagt in een kuil te springen waarvan je de bodem niet ziet en verteld dat ze daar geluk kunnen vinden. Waarom zouden ze die gok nemen als iemand boven aan de kuil verteld dat ze geluk vinden door het kopen van die gadget.
Alleen mensen die rock bottem hebben geraakt springen in die kuil, want op zijn best vinden ze sereniteit en op zijn slechtst vallen ze dood, wat dan niet zo erg is. Beide uitkomsten zorgt voor verlichting.
Zou het dan echt zo zijn dat mensen rock bottem moeten raken voordat ze zien hoe ze als poppen bespeelt worden doordat bedrijven het ego verslaafd maken.
JA, die vind ik mooi. De media, reclame, mode etc, dat zijn allemaal middelen om het ego verslaafd te maken. Als je verslaafd ben doe je alles voor die kick. Speed verslaafde weten dat ze zichzelf kapot maken en dat stoppen veel beter is, maar verslaafd blijven voelt veel beter. Hoe kan iemand die niet eens door heeft verslaafd te zijn in hemelsnaam die cirkel doorbreken?
Nou ik ga eens stoppen. Volgens mij heb ik weer behoorlijk wat opgeschreven en ik blijf maar schrijven. Ik ben verlicht wat me zoveel meer understanding en info geeft dat mijn gedachte nu continu nieuwe wegen zien om over na te denken, hoe het ego in elkaar steekt. Aangezien ik maar blijf schrijven en die gedachte hier op het forum blijf volgen word het straks vast een onsamenhangend geheel. Deze tekst is toch al een heel stuk anders geworden dan ik gedacht had toen ik ermee begon.
Ik hoop dat iedereen het gevoel van verlichting mag ervaren zoals ik het vandaag ook ervaren heb.
Er is dit hele topic voor nodig geweest plus een aantal uren op de chat, maar langzaam bij beetje gaan er steeds meer lichtjes aan.
Mindless, wat ik hierboven opgeschreven heb, ben je het daar mee eens? Begrijp ik het?