#1
Ik zet mijn reacties op deze posts uit het Messed up fetish topic even hier neer, om dat topic niet teveel te laten ontsporen. Het lijkt me hier beter op z'n plaats:
Maar ik denk dus juist niet dat bepaalde delen van je brein zonder meer worden uitgeschakeld. Wij mensen mogen dan deel dier zijn, maar wij hebben iets dat geen ander dier heeft: zelf-reflectief bewustzijn. Als we dat niet zouden hebben, dán hadden we geen keuze. Zoals dieren geen keuze hebben. Als iemand zegt dat hij/zij niet anders kon dan impulsief reageren, dan is dat een leugen. Je hebt de keuze gemaakt om je hoger bewustzijn niet te gebruiken en je dierlijke instincten, je "reptile-brain" te volgen, wat een overlevingsmechanisme is. Je verlaagt jezelf tot een beest. In plaats van dat je het ziet als dat je brein je voor de gek houdt, kun je het ook zien als dat jij je voor de gek laat houden.
Het reptielen brein heeft zijn functionaliteit bewezen, maar als de mensheid vooruit wil moet het dat ontstijgen. Dit mechanisme is nodig wanneer er niet genoeg bewustzijn is en een wezen daardoor op de automatische piloot functioneert in een reactieve/impulsieve modus. Vanuit hoger bewustzijn is er geen overlevingsmechanisme nodig omdat er genoeg bewustzijn is om op manuele transmissie over te gaan. En dat hoger bewustzijn is niet slechts voor enkelen weggelegd. Ben je mens, dan heb je er beschikking over door bewustwording van het reptielen brein en de keuze om niet daardoor geleid te worden.
En mijn reply aan Zweibeiner:
![:)]()
![:wink:]()
Vandaar dat ik deze reactie ook maar even in "ons" topic heb gezet. ![:wink:]()
Ik ben het er niet mee eens dat aan jezelf twijfelen (per definitie) tot onzekerheid en depressie leidt. Ja, dit is wat vaak gebeurd, maar dat is in mijn ogen omdat men in zo'n geval niet de benodigde stap achteruit zet om onbevooroordeeld te kijken. Twijfel is een uiting van intelligentie. Het is een aanhoudende openheid voor andere mogelijkheden. Als je niet twijfelt, zet je dingen vast in steen. "het is nou eenmaal zo".
Maar inderdaad je hebt aan de ene kant je hormonen/genetica en aan de andere kant heb je je geestelijke conditionering, wat de totaalsom is van alle input van buitenaf: alles wat je geleerd is door je ouders, je eventuele broers/zussen, je vrienden, je leraren, je klasgenoten, de media, etc. En hun conditionering is weer die van anderen enzovoorts...
Ik kan er niet zacht over zijn: je gedachten zijn niet van jou. Je bent de waarnemer ervan en daar houdt het mee op. Zelfs al zou je (hypothetisch) zonder menselijke invloeden van buitenaf opgegroeid zijn, je gedachten komen in je op. Jij bedenkt ze niet. Het zijn tijdelijke bezoekers en zeggen niets over jou die hier al was voor zij er waren en hier nog zal zijn als zij er niet meer zijn. En je geestelijke conditionering komt zogenaamd van de cultuur waarin je opgroeit, maar we vergeten dat wij als onze conditionering de cultuur zijn. De cultuur waarin we denken te leven is in ons. Waar de cultuur in ieder geval niet is, is in de natuurlijke wereld. De natuur weet niet eens van een cultuur. Het zit allemaal tussen onze oren.
Niet dat dit écht slecht nieuws is. Want wat niet jou is, brengt je naar wat jou is.
Maar dat je jezelf beter leert kennen? Wie leer je beter kennen? Je leert je conditionering beter kennen en je zet jezelf vaster en vaster door meer conditionering toe te laten en te erkennen.
Ik weet dat jij met jezelf meer het karakter bedoeld, maar dat karakter is een gedachte(patroon). Letterlijk een gedachte. Hoeveel aandacht en respect wil je een gedachte geven? Want wat je ervoor terugkrijgt is consistent moeten leven volgens gedachten die je eerder hebt gehad. Leven volgens het verleden. Een verleden dat absoluut nergens meer teruggevonden kan worden. Het is gevangenschap.
Mensen zeggen vaak dat geschiedenis belangrijk is omdat we anders niet leren van onze fouten. Hallo? Heb je deze wereld gezien?![:neutral:]()
Als er 1 ding duidelijk is, is dat we over het geheel niet leren van onze fouten. En we zijn constant bezig met geschiedenis/verleden.
Ja, het is wel waar dat we leren dat we bepaald voedsel niet moeten eten door een nare eerdere ervaring. Maar dit hoeft toch niet doorgetrokken te worden naar ons gehele bewustzijn en handelen? Ik hoef toch niet eerst iemand pijn hoeven te doen zodat ik leer dat ik dat een volgende keer niet meer moet doen omdat er negatieve consequenties zitten aan die specifieke handeling? Ik kan met intelligentie, intuïtie en empathie omgaan met de wereld.
Niet dat ik dan maar wil zeggen: geef nooit toe aan lust. Maar het is een valkuil. Wanneer we het equilibrium waarin ons wezen gegrond is verlaten heeft alles zijn prijs. En ik denk dat we hier zijn om hierover te leren door praktijkervaring. Maar hoe vaak moet je iets herhalen om ervan te leren?
Maar om wat nuance aan te brengen:
Ondanks dat er maar 1 echte zelf is, zijn we daar allemaal wel andere uitingen van natuurlijk en in die zin hebben we onze eigen unieke individualiteit wat je ook karakter zou kunnen noemen. Maar het gevaar is om dat vast te gaan leggen "Dit is mijn karakter, dus ik ga me zo en zo gedragen". En deze echte individualiteit komt meer en meer tot expressie wanneer je meer bekend raakt met je echte zelf die niet aan verandering onderhevig is. Heb je niet die basis, die grond, dan maak je je persoonlijkheid tot een soort gefixeerde basis.
Misschien dat je het flauw vind dat ik je op elk punt weer moet tegenspreken. Ik vind het ook wel wat flauw van mezelf.![:wink:]()
Maar waar we het hier over hebben is denk ik zo belangrijk dat ik geen concessies wil doen aan waar ik diep van overtuigd ben. Hopelijk kun je me vergeven hiervoor... ![:wink:]()
Nee hoor iedereen kan reageren.Je brein kan je volgens mij wel eens voor de gek houden. Of misschien niet voor de gek houden, maar puur uit overlevingsdrift handelen. Woede, agressie, angst, schrikken, honger, al deze dingen kunnen volgens mij bepaalde delen in je brein uitschakelen die minder relevant zijn voor overleving, maar waardoor je soms dingen kan doen waar je niet volledig achter staat.
Dat is hoe ik het bekijk. Weet niet of je eigenlijk op de reactie van ZweiBeiner zat te wachten, maar ik moest erop reageren.
Maar ik denk dus juist niet dat bepaalde delen van je brein zonder meer worden uitgeschakeld. Wij mensen mogen dan deel dier zijn, maar wij hebben iets dat geen ander dier heeft: zelf-reflectief bewustzijn. Als we dat niet zouden hebben, dán hadden we geen keuze. Zoals dieren geen keuze hebben. Als iemand zegt dat hij/zij niet anders kon dan impulsief reageren, dan is dat een leugen. Je hebt de keuze gemaakt om je hoger bewustzijn niet te gebruiken en je dierlijke instincten, je "reptile-brain" te volgen, wat een overlevingsmechanisme is. Je verlaagt jezelf tot een beest. In plaats van dat je het ziet als dat je brein je voor de gek houdt, kun je het ook zien als dat jij je voor de gek laat houden.
Nee denken is inderdaad te traag in zulke situaties. Er is hogere intuïtie nodig. Zien + directe juiste handeling. Het lagere bewustzijn (het reptielen brein) is hier niet toe in staat. Vele mensen leven gedomineerd door hun reptielen brein. Ze leven reactief, instinctief, impulsief. Maar zo hoef je niet te leven. We zijn geen slaaf van dat overlevingsmechanisme. Het menselijk bewustzijn heeft de keuze om vanuit een hoger wezen/zijn te leven waar handelingen gedaan worden uit hogere intuïtie waarbij het niet jij tegen de rest is, maar jij met de rest.EDIT: Nog even over impulsen wat je omschrijft, deze impulsen gaan vanzelf en juist daardoor zijn ze wat ze zijn, impulsief, misschien niet de beste beslissing in een bepaalde situatie maar puur je lichaam die actie onderneemt tijdens stressvolle situaties. Soms kan dingen overdenken simpelweg niet handig zijn en moet er BOEM snel een beslissing worden gemaakt. Het speelt volgens mij ook mee hoe makkelijk iemand zich door emoties laat sturen. Ikzelf ben erg emotioneel en zou mezelf makkelijker laten meevoeren door emoties dan iemand die minder emotioneel is ingesteld.
Het reptielen brein heeft zijn functionaliteit bewezen, maar als de mensheid vooruit wil moet het dat ontstijgen. Dit mechanisme is nodig wanneer er niet genoeg bewustzijn is en een wezen daardoor op de automatische piloot functioneert in een reactieve/impulsieve modus. Vanuit hoger bewustzijn is er geen overlevingsmechanisme nodig omdat er genoeg bewustzijn is om op manuele transmissie over te gaan. En dat hoger bewustzijn is niet slechts voor enkelen weggelegd. Ben je mens, dan heb je er beschikking over door bewustwording van het reptielen brein en de keuze om niet daardoor geleid te worden.
En mijn reply aan Zweibeiner:
Vind ik ook.Het lijkt soms wel of wij steeds terug vallen op hetzelfde gesprek. Wij zien de dingen net even anders en daarom blijft het interessant om elkaar weer wat beter te ondervragen![:)]()
Iets meer in het algemeen ja.Hoe kun je vertrouwen hebben dat alles wat je denkt of voelt jezelf is?
Ik ga er even vanuit dat we niet meer over bdsm praten maar in het algemeen. (Als 8 jarig meisje bond ik mezelf al aan bed vast dus ben redelijk zeker dat ik dat wel tof vind en dat het een deel van mij is)
Ik denk dat een mogelijk probleem hier gaat worden tussen ons wat de interpretatie van jezelf zijn is. Ik ga antwoorden zoals ik het ervaar.
Als ik die vraag omdraai word hij best eng. Hoe kun je vertrouwen dat wat je denkt en voelt niet van jezelf is?
Ik denk dat je daar ook meteen mijn antwoord hebt. Aan jezelf twijfelen zorgt voor onzekerheid en voor depressies etc.
Ik ben het er niet mee eens dat aan jezelf twijfelen (per definitie) tot onzekerheid en depressie leidt. Ja, dit is wat vaak gebeurd, maar dat is in mijn ogen omdat men in zo'n geval niet de benodigde stap achteruit zet om onbevooroordeeld te kijken. Twijfel is een uiting van intelligentie. Het is een aanhoudende openheid voor andere mogelijkheden. Als je niet twijfelt, zet je dingen vast in steen. "het is nou eenmaal zo".
Ik wil niet de brenger van "slecht" nieuws zijn...Het komt er voor mij dan op neer alsof iemand mij bestuurt, zeggenschap heeft over mij. Dat is niet iets waar ik mee kan leven. De hormonen in mijn lichaam bepalen al voor een deel mijn gedrag, dus ik moet ook een deel hebben wat echt van mij is. Waar ik de controle over heb.Ik ken mezelf op goede en slechte dagen, op slechte dagen kan ik gedachtes hebben waar ik van schrik. Maar het blijven wel mijn gedachtes.
Maar inderdaad je hebt aan de ene kant je hormonen/genetica en aan de andere kant heb je je geestelijke conditionering, wat de totaalsom is van alle input van buitenaf: alles wat je geleerd is door je ouders, je eventuele broers/zussen, je vrienden, je leraren, je klasgenoten, de media, etc. En hun conditionering is weer die van anderen enzovoorts...
Ik kan er niet zacht over zijn: je gedachten zijn niet van jou. Je bent de waarnemer ervan en daar houdt het mee op. Zelfs al zou je (hypothetisch) zonder menselijke invloeden van buitenaf opgegroeid zijn, je gedachten komen in je op. Jij bedenkt ze niet. Het zijn tijdelijke bezoekers en zeggen niets over jou die hier al was voor zij er waren en hier nog zal zijn als zij er niet meer zijn. En je geestelijke conditionering komt zogenaamd van de cultuur waarin je opgroeit, maar we vergeten dat wij als onze conditionering de cultuur zijn. De cultuur waarin we denken te leven is in ons. Waar de cultuur in ieder geval niet is, is in de natuurlijke wereld. De natuur weet niet eens van een cultuur. Het zit allemaal tussen onze oren.
Niet dat dit écht slecht nieuws is. Want wat niet jou is, brengt je naar wat jou is.
Ik ben het met je eens dat je alsnog verantwoordelijkheid moet nemen voor de dingen die je doet. Binnen de context van het spel is er verantwoordelijkheid af te leggen voor je daden.Dat ik op een goede dag die gedachtes verafschuw wil niet zeggen dat ze niet van mij zijn. Iedereen heeft meerdere gemoedstoestanden en daar ook het type gedrag bij. Dat ik een ideaal beeld van mezelf heb (de ik op een goede dag) wil niet zeggen dat het mijn enige zelf is. Ik kan niet zeggen op een slechte dag: Oh, ik was niet mezelf hoor, normaal zeg/denk/doe ik die dingen niet. Dat klinkt mij als een slap excuus voor mijn gedrag. In de doofpot stoppen van mijn gedrag ipv dat ik erken dat ik inderdaad een bitch ben geweest. Ik wil niet weglopen voor mijn verantwoordelijkheid. Ik moet erkennen wat ik gedaan/gedacht/gezegd heb zodat ik zelf ook zie, voel en begrijp waarom dat gedrag niet oke is. Op die manier leer ik mezelf juist beter kennen en dat is ook een mooie gelegenheid om mezelf te leren over mezelf.
De impulsen vormen je blik op de wereld, dus ik ben zeker van mening dat het mee helpt om je zelf te vormen. Door de impulsen en ervaringen ben je gekneed. Je hebt er met bepaalde emotie op gereageerd en dat maakt dat je jezelf weer een beetje beter leert kennen, terwijl het je vormt.
Maar dat je jezelf beter leert kennen? Wie leer je beter kennen? Je leert je conditionering beter kennen en je zet jezelf vaster en vaster door meer conditionering toe te laten en te erkennen.
Zoals je zegt: iedere dag verandert die 'ik'. Dus hoe kan het ooit jezelf zijn?Iedere dag verandert jezelf, hij word aangepast door nieuwe ervaringen.
Ik weet dat jij met jezelf meer het karakter bedoeld, maar dat karakter is een gedachte(patroon). Letterlijk een gedachte. Hoeveel aandacht en respect wil je een gedachte geven? Want wat je ervoor terugkrijgt is consistent moeten leven volgens gedachten die je eerder hebt gehad. Leven volgens het verleden. Een verleden dat absoluut nergens meer teruggevonden kan worden. Het is gevangenschap.
Zoals gezegd: met het spelen van dit spel (en we moeten spelen) komt verantwoordelijkheid.Mijn gedrag en mijn acties zijn van mij en ik ben als enige verantwoordelijk daarvoor, ik ga daar geen excuses voor verzinnen. Dat voelt als biechten in de kerk, zondes vergeven dus de buurman kan weer over de buurvrouw heen.
Maar op die manier handel je ten eerste naar een gedachte/impuls, met die handeling doe je een ander pijn en vervolgens geeft een volgende gedachte jou de schuld en is er afgunst jegens jezelf. De gedachte maakt je zelfs wijs dat afgunst jegens jezelf een goed iets is.Dingen doen waar je niet volledig achter staat vind ik iets anders. Ja het klopt dat als ik boos ben ik sneller iets pijnlijks kan zeggen. Ik heb mensen om me heen ook pijn gedaan, maar ik wil die pijn voelen van schuld en afgunst naar mezelf. Zodat ik de volgende keer weet hoe het was en ik dus mijn hersenen een stapje voor kan zijn in wilskracht en die pijnlijke dingen niet zeg. Je hersenen onthouden pijn en negatieve emoties beter dan positief. Simpelweg omdat je brein niet weer in die situatie wil komen. (enge beer, giftig eten etc)
Mensen zeggen vaak dat geschiedenis belangrijk is omdat we anders niet leren van onze fouten. Hallo? Heb je deze wereld gezien?
Ja, het is wel waar dat we leren dat we bepaald voedsel niet moeten eten door een nare eerdere ervaring. Maar dit hoeft toch niet doorgetrokken te worden naar ons gehele bewustzijn en handelen? Ik hoef toch niet eerst iemand pijn hoeven te doen zodat ik leer dat ik dat een volgende keer niet meer moet doen omdat er negatieve consequenties zitten aan die specifieke handeling? Ik kan met intelligentie, intuïtie en empathie omgaan met de wereld.
Omdat lust een van de grootste trucs van de illusie is om jou geïnvesteerd te houden in die illusie. Want wat je vindt is plezier, niet geluk. Plezier najagen leidt tot extremen juist omdat het je steeds niet de echte voldoening geeft die je zoekt. En extremen zijn niet duurzaam. Iets kan nooit in het extreme blijven hangen en schiet dan met momentum terug naar het andere extreme en in het geval van plezier is dat pijn.Hoezo denk je dat toegeven aan lust altijd consequenties heeft?
Niet dat ik dan maar wil zeggen: geef nooit toe aan lust. Maar het is een valkuil. Wanneer we het equilibrium waarin ons wezen gegrond is verlaten heeft alles zijn prijs. En ik denk dat we hier zijn om hierover te leren door praktijkervaring. Maar hoe vaak moet je iets herhalen om ervan te leren?
Ja iedereen is hetzelfde als je naar de pure zelf kijkt. Maar het is niet zo dat er een pure én een onzuivere zelf is. In realiteit is er slechts de pure zelf, waardoor "puur" betekenisloos wordt. Het is wat er is. Maar we worden nooit écht het personage. Het personage is een gefixeerd denkpatroon waar we krampachtig aan vasthouden. Je kunt je personage/karakter volledig weggooien en een andere aannemen. Het is niet iets wat je hoeft te respecteren of trouw aan hoeft te zijn. De realiteit is dat je namelijk niet trouw aan jezelf bent als je trouw aan je personage bent. Want wat je bent is altijd in een staat van loslaten. En in deze wereld worden we aangemoedigd om trouw te zijn aan ons personage. In zo'n wereld vind ik het niet meer dan eerlijk om een tegenstem te hebben/zijn voor die zienswijze.Jij hebt het denk ik over je pure zelf, zonder gedachtes, de geest achter de gedachtes zonder levenservaring en impulsen, het lege papier.
Ik blijf dat toch ergens moeilijk vinden om echt te begrijpen. IS iedereen niet hetzelfde als je puur kijkt naar je pure zelf?
Maar om wat nuance aan te brengen:
Ondanks dat er maar 1 echte zelf is, zijn we daar allemaal wel andere uitingen van natuurlijk en in die zin hebben we onze eigen unieke individualiteit wat je ook karakter zou kunnen noemen. Maar het gevaar is om dat vast te gaan leggen "Dit is mijn karakter, dus ik ga me zo en zo gedragen". En deze echte individualiteit komt meer en meer tot expressie wanneer je meer bekend raakt met je echte zelf die niet aan verandering onderhevig is. Heb je niet die basis, die grond, dan maak je je persoonlijkheid tot een soort gefixeerde basis.
Misschien dat je het flauw vind dat ik je op elk punt weer moet tegenspreken. Ik vind het ook wel wat flauw van mezelf.