DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

Hoi allemaal, ik lees al een tijdje op het forum mee, ben al een tijdje lid ook, maar laatste tijd lijkt het universum me een beetje in de maling te nemen, en ik begin nu toch te denken of alles een beetje aan mij ligt...ik heb veel trauma en pech gehad in mijn leven, volstrekt bizarre gebeurtenissen en handelingen waarvan ik mijzelf als kleuter als afvroeg of het zo hoorde voor de rest van mijn leven, laat staan "als ik later groot ben"... Van een volslagen idiote jeugd als oudste van 3 kinderen waarbij alle aandacht uitging naar mijn jongere broertje en zusje, tot het verlies van mijn eerste vriendinnetje na een ramp in de 2e klas van de middelbare school, tot het overlijden van mijn eerste vriendinnetje aan anorexia op mijn 20e tot. .god verzint het niet of het overkwam me. Burn out in, depressie uit, slag en stoot, ik kwam eruit. Tot de volgende mep..

Hallo, ik ben Tom, 32, drugsexperimenteur sinds mijn 19e. Begonnen met uppers, nooit lekker gegaan op wiet, meteen begonnen met coke, xtc, dmt, speed (in die volgorde), tot ik op mijn 26e als buschauffeur zijnde werd gemolesteerd en mijn vlammetje bijna gedoofd werd. Nooit verbanden gelegd met mijn childhood als gepest dikzakje met het brilletje (wat ik intussen al jarenlang niet meer was). Altijd relatief optimistisch gebleven ondanks alles wat mij overkwam. Na regen komt zonneschijn toch?

Nu na een jarenlange spirituele zoektocht naar de oorspronkelijke ik ben ik gegroeid tot een identiteitsloze zwerver die zichzelf toch vorm heeft weten geven door ellende aan te horen van anderen (roll over Tyler Durden!!) met veel mescalinesessies, ayahuasca, paddo's en 1 op 1 sessies met hartsbroeders) en dit is gaan relativeren. Maar men zegt altijd dat je je eigen situatie gaat aanpassen naarmate je zelfkennis aandoet... Nu denk ik dat ik mijn karmapunten naar mijzelf toe wel aardig heb moeten verdienen door mijn eigen ellende te delen, vermenigvuldigen, en te moeten verwerken door realistisch vergelijkingsmateriaal op de schaal te moeten leggen en conclusies te trekken...

Maar toen ik van de week mijn eerste vakantie in 12 jaar had in Roemenië, ik in de lokale thermen/sauna onder een palmboom ging liggen die daar al 25 jaar stond te groeien en te bloeien, en uitgerekend toen ik eronder ging liggen en de onderste tak besloot af te breken boven mijn smoel,..

Hoeveel pech kan ik nou nog handelen?!?!

Ik ben compleet ingestort. Dat er 2 vrienden overleden bij de MH17-,ramp, okee... Dat die motorrijder onder mijn auto kwam nadat ie werd geschept door de auto die voor mij reed...okee... Maar is dit soms een samenzwering van het universum tegen mij? Zou dit soms een straf zijn omdat ik zoveel drank en drugs gebruik?
Of moet ik eens stoppen na te denken over al deze shit en moet ik me gewoon niet aanstellen?

Jullie enige vergelijkbare gedachten?

01-01-2024, 00:00

DMTony zei:

Maar toen ik van de week mijn eerste vakantie in 12 jaar had in Roemenië, ik in de lokale thermen/sauna onder een palmboom ging liggen die daar al 25 jaar stond te groeien en te bloeien, en uitgerekend toen ik eronder ging liggen en de onderste tak besloot af te breken boven mijn smoel,..

Klik om te vergroten...

Sorry, ik weet dat dit niet grappig is, maar ik moest hier toch even om lachen. Denk je na een stortvloed aan ellende eindelijk eens te genieten van een meer dan verdiende vakantie, ga je heerlijk zen onder een palmboom liggen terwijl je filosofeert over het leven wat je nu eindelijk eens een keer toe lijkt te lachen, durf je misschien wel heel voorzichtig te denken: is dit het kantelpunt, het begin van een fijner leven? En dan breekt die tak af!! Kan niet waar zijn toch??!

Maar dat is mijn punt een beetje. Ik heb tijdens mijn trips (mescaline en DPT in het bijzonder) geleerd wat meer te lachen om de waanzin van het leven. Zoals je al aangeeft: lijkt het universum je in de maling te nemen? Heb je wel eens het gevoel dat je in een slechte tv show zit met allemaal acteurs om je heen? Lijken de dingen die je overkomen te gek om waar te zijn? DAN ZIJN ZE DAT OOK! Het universum dolt met je, het is allemaal één grote meestergrap en we laten ons er soms zo door meeslepen.
Als mij weer iets bizars of naars overkomt probeer ik dus een stapje terug te doen en het te aanschouwen alsof ik naar een film kijk. Het stelt uiteindelijk allemaal niets voor in het grote geheel, dus ik moet me niet zo laten meeslepen. En als het even kan lach ik er dus maar om, want het lijkt soms allemaal toch wel verdomde echt.

Ik begrijp dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan en dat deze levensinstelling je maar tot zo ver kan brengen. Ik ben een persoon met slechts een 'gemiddelde' hoeveelheid pech en als me steeds maar weer de meest verschrikkelijke dingen zouden overkomen denk ik niet dat ik nog zou kunnen lachen. Maar ik hou wel in mijn achterhoofd dat ik die dingen meemaak omdat het leven gecreëerd is om alle emoties te voelen en alle ervaringen te ervaren. Zonder relativiteit is geluk betekenisloos, zonder duisternis is er geen licht, zonder angst is er geen liefde, etc (I know, cliché). Jij hebt nu de pech dat je de kutervaringen moet beleven, maar ik geloof dat iedereen met dezelfde balans te maken krijgt (niet per se in één leven).

01-01-2024, 00:00

NiandraLades zei:

Sorry, ik weet dat dit niet grappig is, maar ik moest hier toch even om lachen. Denk je na een stortvloed aan ellende eindelijk eens te genieten van een meer dan verdiende vakantie, ga je heerlijk zen onder een palmboom liggen terwijl je filosofeert over het leven wat je nu eindelijk eens een keer toe lijkt te lachen, durf je misschien wel heel voorzichtig te denken: is dit het kantelpunt, het begin van een fijner leven? En dan breekt die tak af!! Kan niet waar zijn toch??!

Maar dat is mijn punt een beetje. Ik heb tijdens mijn trips (mescaline en DPT in het bijzonder) geleerd wat meer te lachen om de waanzin van het leven. Zoals je al aangeeft: lijkt het universum je in de maling te nemen? Heb je wel eens het gevoel dat je in een slechte tv show zit met allemaal acteurs om je heen? Lijken de dingen die je overkomen te gek om waar te zijn? DAN ZIJN ZE DAT OOK! Het universum dolt met je, het is allemaal één grote meestergrap en we laten ons er soms zo door meeslepen.
Als mij weer iets bizars of naars overkomt probeer ik dus een stapje terug te doen en het te aanschouwen alsof ik naar een film kijk. Het stelt uiteindelijk allemaal niets voor in het grote geheel, dus ik moet me niet zo laten meeslepen. En als het even kan lach ik er dus maar om, want het lijkt soms allemaal toch wel verdomde echt.

Ik begrijp dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan en dat deze levensinstelling je maar tot zo ver kan brengen. Ik ben een persoon met slechts een 'gemiddelde' hoeveelheid pech en als me steeds maar weer de meest verschrikkelijke dingen zouden overkomen denk ik niet dat ik nog zou kunnen lachen. Maar ik hou wel in mijn achterhoofd dat ik die dingen meemaak omdat het leven gecreëerd is om alle emoties te voelen en alle ervaringen te ervaren. Zonder relativiteit is geluk betekenisloos, zonder duisternis is er geen licht, zonder angst is er geen liefde, etc (I know, cliché). Jij hebt nu de pech dat je de kutervaringen moet beleven, maar ik geloof dat iedereen met dezelfde balans te maken krijgt (niet per se in één leven).

Klik om te vergroten...

Prachtige reactie. Jij verwoordt het altijd zo mooi. Het enige waar ik wat moeite mee heb - niet zozeer in de zin van ‘ik voel me offended’ maar ik begrijp het niet zo goed - is je opmerking over dat je gelooft dat iedereen met dezelfde balans te maken krijgt. In dit leven is dit niet (bepaald) zo; waarom zou dit in eventuele andere levens, realiteiten, dimensies, wat dan ook, wel zo zijn?

Trips hebben mij, als initieel misschien iets wat te nuchtere en rationele wetenschapper, ook een stuk meer ‘open’ gemaakt, vooral door ik me nu pas écht bij m’n volle verstand besef wat wij als mensheid vooral allemaal níet weten. Maar ik zou niet zover durven gaan om toeval van de hand te doen. Waarom denk je dat we allemaal ‘recht’ hebben op een uiteindelijke balans (en wie maakt die dan op) en dat er niet gewoon, helaas, sprake kan zijn van individueel geluk/pech in meerdere of mindere mate? Of lees ik het verkeerd?

01-01-2024, 00:00

#16

Ik weet ook niet of het universum bij houdt hoe veel goeds/slechts je doet, maar ik denk wel dat er evenveel positiviteit en negativiteit moet bestaan om uiteindelijk weer tot een perfecte balans, het totaalplaatje te kunnen komen. Ik vind karma een moeilijk vraagstuk en heb hier nog geen duidelijke mening over gevormd. Maar voor wat betreft de babydiertjes en al dat zou je het kunnen doortrekken: het zou te maken kunnen hebben met iets wat je in een vorig leven hebt gedaan. Geen 'wraak', maar een les. Bijvoorbeeld: misschien ben ik in dit leven wel zo begaan met dieren en eet ik geen vlees omdat ik eerder als koe wel eens bruut ben geslacht en nu veel beter begrijp hoe vreselijk dat is. Zonder die les had ik het misschien nooit echt begrepen, dus ik moest het eerst zelf ervaren.
Maar zoals gezegd is dat pure speculatie van mijn kant. Ik kom pas net om de hoek kijken als het gaat om dit soort gedachtegangen.

Roze Olifant zei:

Prachtige reactie. Jij verwoordt het altijd zo mooi. Het enige waar ik wat moeite mee heb - niet zozeer in de zin van ‘ik voel me offended’ maar ik begrijp het niet zo goed - is je opmerking over dat je gelooft dat iedereen met dezelfde balans te maken krijgt. In dit leven is dit niet (bepaald) zo; waarom zou dit in eventuele andere levens, realiteiten, dimensies, wat dan ook, wel zo zijn?

Trips hebben mij, als initieel misschien iets wat te nuchtere en rationele wetenschapper, ook een stuk meer ‘open’ gemaakt, vooral door ik me nu pas écht bij m’n volle verstand besef wat wij als mensheid vooral allemaal níet weten. Maar ik zou niet zover durven gaan om toeval van de hand te doen. Waarom denk je dat we allemaal ‘recht’ hebben op een uiteindelijke balans (en wie maakt die dan op) en dat er niet gewoon, helaas, sprake kan zijn van individueel geluk/pech in meerdere of mindere mate? Of lees ik het verkeerd?

Klik om te vergroten...

Ik begrijp je gedachtegang. In dit leven is er veel oneerlijk verdeeld. Het zit 'm erin dat ik denk dat alle levens een fragmentatie zijn van één geheel, en in die zin is dat geheel dus een perfecte balans tussen zwart en wit en alles wat daartussen zit. Het is dus niet zo dat ik denk dat we allemaal evenveel recht hebben op een balans; nee, we komen samen en worden dan de balans. Uiteindelijk is er maar één dus een individuele variatie in pech/geluk bestaat niet.

Geboren pessimistisch of door gebeurtenissen getekend realistisch?

Een reactie plaatsen