#1
Ik heb heel sterk het gevoel te groeien. Als ik alleen al kijk waar ik begin van dit jaar stond en waar ik nu, bij het naderen van het einde van dit jaar, sta, dan lijkt dat gevoel meer dan gegrond. Vergelijk ik mezelf met hoe ik was een paar jaar geleden, dan zijn de verschillen haast niet voor te stellen. Tegelijkertijd heb ik óók het gevoel vast te zitten. Het gaat me soms allemaal niet snel genoeg en ik heb bepaalde dingen voor ogen waarvan ik nog niet weet hoe ik ze kan bereiken, en of ik ze wel kan bereiken. Daarin speelt stiekem toch een hoop onzekerheid en een overmatig kritisch ego. Dit beklemt me soms. Wat het beste helpt is loslaten. Niet te veel druk maken. Ik heb het gevoel in een enorme stroomversnelling te zitten op persoonlijk en spiritueel vlak. De gevallen van synchroniciteit vliegen me rond m'n oren. Ik vertrouw daarom meer en meer op het universum. Het leidt me, het stuurt me. Wil niet zeggen dat ik achterover leun in de hoop dat daarmee alles goedkomt. Nee, ik stel mij zo veel als kan open voor wat komt en ik toon me bereid buiten mijn comfortzone te treden. Telkens weer opnieuw. Het loslaten van zekerheden en het tegemoet treden van het onbekende, dit continu blijven doen, durven aangaan en me daarin staande houden, betekent vaak al ontzettend hard werken. Ik ben aan het ontwaken. Dat is een voortdurend proces, een proces wat denk ik ook nooit stopt bij een punt waarop je kunt zeggen 'oké, nú ben ik volledig ontwaakt'. Dit zou hypocriet zijn. Ontwaken is voor mij ook geen doel op zich, evenmin dat je jezelf ten doel kunt stellen 'spiritueel' te worden of iets dergelijks. Ik zie het als een product inherent aan de weg die ik bewandel, zonder intentie anders dan simpelweg de weg te bewandelen die mij lijkt voorbestemd. Ontwaken is voor mij ook confrontaties met mezelf, met mijn ego, met de ogenschijnlijke absurditeit van dingen en een schijnbaar gebrek aan kansen en mogelijkheden die ik vaak ervaar. Een strijd met de beperkingen van de realiteit, allicht? Maar wat is de realiteit? Die is (ten dele) ook maakbaar. De realiteit is onderdeel van je persoonlijke beleving en die is subjectief. Is het glas half vol of half leeg? Het is beslist niet altijd allemaal even gemakkelijk. Tegelijkertijd zie ik de huidige fase in mijn leven ook als iets heel moois, als iets menselijks. Immers, ik zie iedereen op z'n eigen manier worstelen met het leven. Wij allemaal. Die worsteling lijkt haast inherent aan het leven zelf. Ik denk dat de kunst van het leven is om die worsteling te omarmen. Deze worsteling zelf is het leven, maakt het leven. Ik denk dat we niet moeten streven naar een leven voorbij die worstelingen, maar zoveel mogelijk moeten opgaan in elk moment waarop we onszelf weer voor even hebben kunnen overwinnen.