#1
Een mooie vergelijking ElvenSpice, die van de vis. Het is inderdaad waar dat men wanneer hij uit zijn normale bewustzijn ''springt'' pas echt bewust wordt van het bewustzijn. Ik denk dat veel mensen kiezen om deze ervaring te negeren doordat het veel onzekerheid en worsteling met zich mee brengt. Tenminste voor mij wel. Alles wat normaal is, wordt ineens abnormaal.
Zelf ben ik niet heel ervaren met psychedelische middelen. Ik heb één keer salvia gerookt. Een handvol keer truffels gedaan. Truffels konden mij in groepen nooit bekoren. Het geeft mij totaal geen sociaal gevoel waardoor het me ook niet echt lukt om rekening te houden met andere. Anderen hebben daar volgens mij ook last van en dat vind ik dan ook vervelend. De laatste keer dat ik het deed ging ik dan ook alleen de truffeltrip in. Dit beviel mij veel beter, als ik het gevoel had om op te staan en een wandeling van een uur te maken kon dit gewoon. Bovendien gaat je trip inderdaad dieper. Er is niemand die je stoort waardoor je echt diep kan nadenken. Ook salvia, wat bekend staat als een zeer heftige ervaring heeft mij wel een dieper idee van bewustzijn gegeven.
Maar één ervaring heeft mijn wereld op zijn kop gezet. Een aantal weken geleden mdma puur gelikt. Ik ging vrij hard en nam een ballon. Niet zo'n ballonnetje uit een patroon. Nee, uit zo'n mega fles. En dit was ook een mega ballon. Ik ging rustig zitten, begin te blazen en voel mijn bewustzijn zoals gewoonlijk naar de achtergrond verdwijnen, de muziek begint te vervormen. Maar deze keer is niet gewoonlijk merk ik als ik weer 'wakker' word. Ik ben namelijk wel een paar minuten doorgegaan met het blazen op de ballon zonder dat ik dit wist. Een vriend van me vertelde dit. Met mijn ogen open, nergens op reagerend aan het blazen op die ballon. Waar mijn bewustzijn was? Ergens op een plek waar het nog nooit geweest was. Ik zag mijn hele leven voorbij flitsen. Het leek ook of mijn bewustzijn zich in een heel andere omgeving dan de aarde bevond. Niet in een plek met massa, maar slechts met bewustzijn. Op die plek werd mij duidelijk dat alles wat mijn leven is, een leugen was, een herhaling van wat zich al miljoenen keren heeft afgespeeld en dat ik na dit leven er weer vanaf voor af aan in stap. Tekenend hiervoor is een muziekje wat ik hoorde. Dat muziekje wat een beetje leek op een sterretje die je afschiet bij Mario Kart. Dit muziekje had ik in mijn leven hier nog nooit gehoord maar in mijn space voelde het alsof ik het al miljoenen keren, oneindige keren had gehoord. En elke keer betekende het hetzelfde: het terugkeren naar aarde. Hierna heb ik 30 minuten niet bewogen, in shock door wat ik zojuist had meegemaakt.
Nu weet ik ergens wel dat ik door deze stoffen een hele diepe ervaring heb meegemaakt. Dit heeft me ook echt doen beseffen dat het bewustzijn heel relatief is en slechts te verbinden valt met de staat van de hersenen. Dit zegt mijn verstand. Daarentegen zegt mijn gevoel iets anders. Ik heb nog steeds het gevoel alsof ik niet helemaal zeker weet dat mijn leven geen grote mindfuck is. Het is een zware ervaring die moeilijk te verwerken is. Het laat werkelijk alle maar dan ook alle gevestigde ideeën van leven op aarde zijn waarheid verliezen en zelfs mogelijk een leugen laten blijken.
Ik heb voor dat ik deze ervaring meemaakte een aantal boeken gelezen over bewustzijn. Een daarvan was het boek van Pim Lommel over de Bijna-dood-ervaring. Het leek verdacht veel op wat ik meemaakte maar dan in kunstmatige vorm. Iets wat al deze mensen gemeen hadden, was dat het een zware ervaring voor ze was. Zo een immense dreun op het bewustzijn. Voor mij ook het geval. Het is zaak dat ik mij niet verlies in de gedachtes van een andere bewustzijnsvorm. Ik moet hier toch verder komen en besef dat die ervaring waarschijnlijk niets anders is dan een samenloop van omstandigheden in de hersenen.
Heb jij ook ooit zo iets meegemaakt Elvenspice?
Klopt helemaal. Het is maar de vraag hoeveel waarheden je nu echt wilt weten, zeker als ze er eigenlijk niet zijn.
Wat voor inzichten heb je al gehad als ik mag vragen in jou opzicht?
Zelf ben ik niet heel ervaren met psychedelische middelen. Ik heb één keer salvia gerookt. Een handvol keer truffels gedaan. Truffels konden mij in groepen nooit bekoren. Het geeft mij totaal geen sociaal gevoel waardoor het me ook niet echt lukt om rekening te houden met andere. Anderen hebben daar volgens mij ook last van en dat vind ik dan ook vervelend. De laatste keer dat ik het deed ging ik dan ook alleen de truffeltrip in. Dit beviel mij veel beter, als ik het gevoel had om op te staan en een wandeling van een uur te maken kon dit gewoon. Bovendien gaat je trip inderdaad dieper. Er is niemand die je stoort waardoor je echt diep kan nadenken. Ook salvia, wat bekend staat als een zeer heftige ervaring heeft mij wel een dieper idee van bewustzijn gegeven.
Maar één ervaring heeft mijn wereld op zijn kop gezet. Een aantal weken geleden mdma puur gelikt. Ik ging vrij hard en nam een ballon. Niet zo'n ballonnetje uit een patroon. Nee, uit zo'n mega fles. En dit was ook een mega ballon. Ik ging rustig zitten, begin te blazen en voel mijn bewustzijn zoals gewoonlijk naar de achtergrond verdwijnen, de muziek begint te vervormen. Maar deze keer is niet gewoonlijk merk ik als ik weer 'wakker' word. Ik ben namelijk wel een paar minuten doorgegaan met het blazen op de ballon zonder dat ik dit wist. Een vriend van me vertelde dit. Met mijn ogen open, nergens op reagerend aan het blazen op die ballon. Waar mijn bewustzijn was? Ergens op een plek waar het nog nooit geweest was. Ik zag mijn hele leven voorbij flitsen. Het leek ook of mijn bewustzijn zich in een heel andere omgeving dan de aarde bevond. Niet in een plek met massa, maar slechts met bewustzijn. Op die plek werd mij duidelijk dat alles wat mijn leven is, een leugen was, een herhaling van wat zich al miljoenen keren heeft afgespeeld en dat ik na dit leven er weer vanaf voor af aan in stap. Tekenend hiervoor is een muziekje wat ik hoorde. Dat muziekje wat een beetje leek op een sterretje die je afschiet bij Mario Kart. Dit muziekje had ik in mijn leven hier nog nooit gehoord maar in mijn space voelde het alsof ik het al miljoenen keren, oneindige keren had gehoord. En elke keer betekende het hetzelfde: het terugkeren naar aarde. Hierna heb ik 30 minuten niet bewogen, in shock door wat ik zojuist had meegemaakt.
Nu weet ik ergens wel dat ik door deze stoffen een hele diepe ervaring heb meegemaakt. Dit heeft me ook echt doen beseffen dat het bewustzijn heel relatief is en slechts te verbinden valt met de staat van de hersenen. Dit zegt mijn verstand. Daarentegen zegt mijn gevoel iets anders. Ik heb nog steeds het gevoel alsof ik niet helemaal zeker weet dat mijn leven geen grote mindfuck is. Het is een zware ervaring die moeilijk te verwerken is. Het laat werkelijk alle maar dan ook alle gevestigde ideeën van leven op aarde zijn waarheid verliezen en zelfs mogelijk een leugen laten blijken.
Ik heb voor dat ik deze ervaring meemaakte een aantal boeken gelezen over bewustzijn. Een daarvan was het boek van Pim Lommel over de Bijna-dood-ervaring. Het leek verdacht veel op wat ik meemaakte maar dan in kunstmatige vorm. Iets wat al deze mensen gemeen hadden, was dat het een zware ervaring voor ze was. Zo een immense dreun op het bewustzijn. Voor mij ook het geval. Het is zaak dat ik mij niet verlies in de gedachtes van een andere bewustzijnsvorm. Ik moet hier toch verder komen en besef dat die ervaring waarschijnlijk niets anders is dan een samenloop van omstandigheden in de hersenen.
Heb jij ook ooit zo iets meegemaakt Elvenspice?
Het is wel belangrijk om een balans te vinden tussen het onderzoeken van je bewustzijn (of het willen weten naar meer) en content zijn in het nu en je er bij neer leggen.
Klopt helemaal. Het is maar de vraag hoeveel waarheden je nu echt wilt weten, zeker als ze er eigenlijk niet zijn.