#1
Twee trips met hetzelfde middel kunnen al een wereld van verschil zijn. Bovendien is een belangrijk onderdeel van een psychedelische ervaring dat het 'onbeschrijfelijk' is. Woorden schieten tekort om een goede weergave te geven.
Toch zal ik een poging wagen.
Paddo's
Zowel paddo's als truffels bevatten twee werkzame stoffen: psilocine en psilocybine. Daarbij wordt aangenomen dat psilocybine al in de maag wordt afgebroken tot psilocine.
Het belangrijkste kenmerk van een paddotrip is de snelheid. Soms kun je na vijf minuten al de eerste effecten voelen en zit je binnen een half uur op de piek. Mede daardoor noem ik paddotrips vaak een 'achtbaan'. Een andere overeenkomst met achtbanen is dat het effect van psilocine in golven lijkt te komen. Het ene moment is het overweldigend sterk, het andere moment lijk je weer even nuchter te zijn. Dit heb ik niet bij LSD (maar sommige andere mensen wel).
Een belangrijk verschil tussen een paddotrip en een LSD-trip is de werkingstijd. Een paddotrip is na 4 - 6 uur wel voorbij. Een LSD-trip duurt doorgaans twee keer zo lang: 8 - 12 uur, of zelfs 14+ uur bij hoge doseringen.
De visuele effecten van paddo's zijn vooral anders. Paddo's versterken kleuren, laten kleuren in elkaar overlopen en veroorzaken een soort golvende waas over het gezichtsveld, waardoor objecten door elkaar heen lopen of met elkaar versmelten. (Check ook de visual effects index van Psychonautwiki; Level 8B-geometry)
https://psychonautwiki.org/wiki/Visual_effects
en
https://psychonautwiki.org/wiki/Psilocin
LSD
LSD duurt een stuk langer dan paddo's en het duurt langer voordat de eerste effecten voelbaar zijn. Na een half uur voel je de allereerste effecten, maar pas 1,5 - 2 uur na inname van de LSD bereik je de piekeffecten.
Wat mij betreft kenmerkt een LSD-trip zich vooral door de verschillende fases, die wat meer uitgesproken zijn dan bij paddo's. Je hebt de come-up, waarin je nog niet zo heel veel voelt, maar wel een soort spanning alsof je een vrije val aan het maken bent. De piekeffecten worden gekenmerkt door de visuals die door je beeld heen gaan kruipen. Tijdens de piekeffecten ontstaat ook redelijk wat verwarring: je weet niet meer wie jij bent, hoe de wereld werkt en waarom we hier zijn. In de laatste fase, de come-down, ga je de ervaringen die je eventjes niet snapte overpeinzen. In die fase kom je meestal ook tot realisaties over jezelf of de wereld. In de laatste tripfase heb je nog wel wat lichte visuals; meestal wat kronkelende lijntjes.
Vanwege de werkingsduur van LSD zijn de verschillende fases erg van elkaar gescheiden. Voor mij lijkt het dan ook vaak alsof je elke keer weer een nieuwe wereld, of een nieuw leven betreedt.
De visuele effecten van LSD zijn echt anders dan die van paddo's. De visuele effecten nemen vaak geometrische patronen aan: fractals, caleidoscopen, lijnen op tafels en vloeren in de vorm van ijskristallen. (Check weer psychonautwiki voor een volledige beschrijving van level 8A-geometry).
https://psychonautwiki.org/wiki/Visual_effects
en
https://psychonautwiki.org/wiki/LSD
Vergelijking
Mensen hebben het er vaak over dat LSD beter 'te sturen' is. Waarschijnlijk verwijzen ze daarmee naar de perioden van overweldigende emoties die je echt in je gezicht smijten, die vaak voorkomen tijdens een paddotrip. Met LSD is het eveneens goed mogelijk om overweldigende emoties te ervaren. Maar zulke ervaringen tijdens een LSD-trip lijken vaker voort te komen uit gedachten over een onderwerp, of een specifieke gebeurtenis in de omgeving. Emotionele uitbarstingen lijken tijdens een paddotrip wat vaker uit zichzelf naar boven te komen.
Toen ik net begon met trippen dacht ik dat paddo's en LSD heel erg op elkaar leken. Dat vind ik nu absoluut niet meer. Maar de verschillen zijn heel lastig om concreet te vergelijken, omdat er tussen twee trips al zoveel verschil zit, omdat de omgeving zo'n grote rol speelt, en omdat psychedelica sowieso een onbeschrijfelijk effect veroorzaken. Menig tripper zal het dan ook oneens zijn met mijn analyse.
Toch zal ik een poging wagen.
Paddo's
Zowel paddo's als truffels bevatten twee werkzame stoffen: psilocine en psilocybine. Daarbij wordt aangenomen dat psilocybine al in de maag wordt afgebroken tot psilocine.
Het belangrijkste kenmerk van een paddotrip is de snelheid. Soms kun je na vijf minuten al de eerste effecten voelen en zit je binnen een half uur op de piek. Mede daardoor noem ik paddotrips vaak een 'achtbaan'. Een andere overeenkomst met achtbanen is dat het effect van psilocine in golven lijkt te komen. Het ene moment is het overweldigend sterk, het andere moment lijk je weer even nuchter te zijn. Dit heb ik niet bij LSD (maar sommige andere mensen wel).
Een belangrijk verschil tussen een paddotrip en een LSD-trip is de werkingstijd. Een paddotrip is na 4 - 6 uur wel voorbij. Een LSD-trip duurt doorgaans twee keer zo lang: 8 - 12 uur, of zelfs 14+ uur bij hoge doseringen.
De visuele effecten van paddo's zijn vooral anders. Paddo's versterken kleuren, laten kleuren in elkaar overlopen en veroorzaken een soort golvende waas over het gezichtsveld, waardoor objecten door elkaar heen lopen of met elkaar versmelten. (Check ook de visual effects index van Psychonautwiki; Level 8B-geometry)
https://psychonautwiki.org/wiki/Visual_effects
en
https://psychonautwiki.org/wiki/Psilocin
LSD
LSD duurt een stuk langer dan paddo's en het duurt langer voordat de eerste effecten voelbaar zijn. Na een half uur voel je de allereerste effecten, maar pas 1,5 - 2 uur na inname van de LSD bereik je de piekeffecten.
Wat mij betreft kenmerkt een LSD-trip zich vooral door de verschillende fases, die wat meer uitgesproken zijn dan bij paddo's. Je hebt de come-up, waarin je nog niet zo heel veel voelt, maar wel een soort spanning alsof je een vrije val aan het maken bent. De piekeffecten worden gekenmerkt door de visuals die door je beeld heen gaan kruipen. Tijdens de piekeffecten ontstaat ook redelijk wat verwarring: je weet niet meer wie jij bent, hoe de wereld werkt en waarom we hier zijn. In de laatste fase, de come-down, ga je de ervaringen die je eventjes niet snapte overpeinzen. In die fase kom je meestal ook tot realisaties over jezelf of de wereld. In de laatste tripfase heb je nog wel wat lichte visuals; meestal wat kronkelende lijntjes.
Vanwege de werkingsduur van LSD zijn de verschillende fases erg van elkaar gescheiden. Voor mij lijkt het dan ook vaak alsof je elke keer weer een nieuwe wereld, of een nieuw leven betreedt.
De visuele effecten van LSD zijn echt anders dan die van paddo's. De visuele effecten nemen vaak geometrische patronen aan: fractals, caleidoscopen, lijnen op tafels en vloeren in de vorm van ijskristallen. (Check weer psychonautwiki voor een volledige beschrijving van level 8A-geometry).
https://psychonautwiki.org/wiki/Visual_effects
en
https://psychonautwiki.org/wiki/LSD
Vergelijking
Mensen hebben het er vaak over dat LSD beter 'te sturen' is. Waarschijnlijk verwijzen ze daarmee naar de perioden van overweldigende emoties die je echt in je gezicht smijten, die vaak voorkomen tijdens een paddotrip. Met LSD is het eveneens goed mogelijk om overweldigende emoties te ervaren. Maar zulke ervaringen tijdens een LSD-trip lijken vaker voort te komen uit gedachten over een onderwerp, of een specifieke gebeurtenis in de omgeving. Emotionele uitbarstingen lijken tijdens een paddotrip wat vaker uit zichzelf naar boven te komen.
Toen ik net begon met trippen dacht ik dat paddo's en LSD heel erg op elkaar leken. Dat vind ik nu absoluut niet meer. Maar de verschillen zijn heel lastig om concreet te vergelijken, omdat er tussen twee trips al zoveel verschil zit, omdat de omgeving zo'n grote rol speelt, en omdat psychedelica sowieso een onbeschrijfelijk effect veroorzaken. Menig tripper zal het dan ook oneens zijn met mijn analyse.