Precies, dat was ook de reden dat ik dit topic aanmaakte, want ik heb ook het idee dat hoe het beschreven wordt in de wetenschappelijke literatuur, die ik erover gelezen heb, niet helemaal accuraat beschrijft wat een LSD-geïnduceerde psychose dan zou zijn. Had gewoon sterk het gevoel dat het veel genuanceerder is dan hoe dat fenomeen beschreven werd.Persoonlijk vind ik dat verwarrend en niet helemaal correct, maar je ziet het zelfs terug in redelijk recente wetenschappelijke artikelen.
Ja, dat gevoel klopt. “LSD-geïnduceerde psychose” kan in principe verwijzen naar (1) een psychose getriggerd door LSD gebruik of (2) de LSD ervaring zelf. Beetje vaag dus.Had gewoon sterk het gevoel dat het veel genuanceerder is dan hoe dat fenomeen beschreven werd.
Meestal heb ik met LSD dat ik wel weet dat ik trip, maar soms heb ik hele absurde ervaringen dat het lijkt alsof de "normale wereld" omgeruild is voor een wereld die er precies hetzelfde uitziet, maar waar het gedrag van alles super vreemd is: wind gaat compleet stil liggen, honden in de buurt beginnen te blaffen, auto's beginnen te toeteren en op het hoogtepunt komt iedereen in de buurt uit zijn huis en begint extatisch te juichen. Ik heb deze zelfde ervaring denk ik meer dan 5 keer gehad tijdens verschillende LSD trips. Absurd...De effecten van LSD lijken op zich al op de symptomen van een psychose. Vroeger werd daarom wel gedacht dat je met LSD een soort kortdurende kunstmatige psychose op kon wekken.
Er is heel veel over dit onderwerp te zeggen 🙂 Op zich kun je tijden een LSD trip wel wanen en hallucinaties ervaren, maar dat is niet automatisch genoeg om te spreken van een psychose. In de DSM-5 staat onder ‘Kortdurende psychotische stoornis’ bijvoorbeeld ‘De duur van een episode van de stoornis is ten minste één dag, maar korter dan één maand”. Dan gaat het voor LSD meestal niet op.dus in principe zou je kunnen zeggen dat het wanen zijn.
En:Het heeft tot het eind van mijn trip geduurd voordat ik echt kon reflecteren.
Hier klinkt het wel alsof je op bepaalde momenten kwijt was dat je wanen door de LSD zouden kunnen komen. Sommige onderzoekers zouden dit dan misschien toch een psychose noemen, maar dan gaat het altijd nog om een ‘LSD psychose’ of een ‘Psychotische stoornis door middelgebruik’, en de meningen hierover zouden ook nog eens verschillen.dacht ik een patroon te herkennen bij alle keren dat ik extreem veel LSD genomen had, namelijk dat ik sterke waanideeën heb en dat er niemand is die me ergens anders van kan overtuigen.
Een psychedelische trip en een psychose zijn inderdaad moeilijk van elkaar te onderscheiden. Beide worden gekenmerkt door hallucinaties, wanen en verwarring. Toch kunnen er ook verschillen zijn.Nu is mijn vraag dus: hoe herken je of je psychotisch geworden bent door LSD? Ik heb hier online niet duidelijk iets over kunnen vinden.
Om even hardop na te denken: kan LSD-ervaring misschien alleen maar psychotisch zijn als je een aanleg hebt voor schizofrenie of als het al vastgesteld is dat je schizofrenie hebt? Er is al benoemd in dit topic dat iets pas een LSD-psychose is als je, nadat het uitgewerkt is, je nog steeds hallucineert of wanen ervaart. Dat zou dan toch betekenen dat je voldoet aan de kenmerken van schizofreniforme stoornis en, als je na 6 maanden nog steeds klachten ervaart, dat je zelfs voldoet aan de kenmerken van schizofrenie? Schizofrenie kan door van alles aangewakkerd worden, zo ook door drugs, dus in dat geval kan je in sommige gevallen denk ik wel degelijk spreken over een LSD-psychose, denk ik.
(..)
Schizofrenie wordt veroorzaakt door een combinatie van verschillende genetische factoren en omgevingsfactoren. Zo zijn mensen met schizofrenie vaak (uitzonderlijk) intelligent, creatief, en extravert. Het probleem is dat het brein van mensen met schizofrenie in de pubertijd te veel dopamine gaat produceren, waardoor tolerantie optreedt en het brein steeds ongevoeliger wordt voor dopamine. Dat heeft als backlash dat er hallucinaties kunnen optreden; een beetje zoals wanneer je een paar dagen wakker bent van de speed en shadow people begint te zien. Een van de theorieën is dat mensen met schizofrenie die dopamine-dip (onbewust) merken, en mede daardoor drugs gaan gebruiken. Onderzoeken tonen namelijk stelselmatig aan dat mensen met schizofrenie veel vaker drugs gebruiken dan controlegroepen. Het probleem is alleen dat die drugs de symptomen verergeren en ook kunnen leiden tot neurotoxiciteit wat verder kan bijdragen aan permanente veranderingen aan het brein; waardoor mensen met schizofrenie steeds terugkerende psychoses hebben. Met name cannabisgebruik (in de adolescentie) lijkt een risicofactor te zijn voor het ontwikkelen van psychoses. Hoewel er geen sprake is van een oorzakelijk verband tussen cannabis en schizofrenie en er ook mensen zijn met schizofrenie die nog nooit hebben geblowd. Sowieso is dit een versimpelde weergave aangezien er enkele tientallen genen een rol spelen, een stressvolle omgeving in de jeugd een belangrijke voorspeller is, en er ook nog zaken onduidelijk zijn over andere mogelijke oorzaken.
Maar dat stukje van de dopamine is wel duidelijk.
Mensen die gediagnosticeerd zijn met schizofrenie zijn relatief ongevoelig voor dopamine, waardoor de kalmerende effecten van antihistamine kunnen gaan overheersen.
Antihistamines werden in de jaren '50 ontdekt, en bleken al snel als medicijn te werken voor mensen met schizofrenie. Dat antihistamines een dempende werking hebben werd per ongeluk ontdekt door psychiaters die het middel aan hun patiënten gaven als kalmeringsmiddel zodat ze tijdens therapiesessies wat gemakkelijker openlijk konden spreken. Mensen met schizofrenie bleken daar extra gevoelig voor. Wat opmerkelijk was destijds. Uiteindelijk is daar veel onderzoek naar gedaan, en zo is gebleken dat er een sterke samenhang is tussen dopamine en psychoses. Zo werden ook de eerste antipsychotica ontdekt die dopamine-antagonist zijn en dus de werking van dopamine blokkeren. Helaas hebben de medicijnen daardoor ook een versuffend effect en kan je er zwaarlijvig van worden doordat de stofwisseling langzamer gaat werken.
In de tussentijd is er echter nog veel meer bekend, en er blijken allerlei andere fenomenen een rol mee te spelen. Zo speelt serotonine ook een rol, waarom nieuwere varianten van antipsychotica (zoals seroquel) ook affiniteit hebben voor serotonine.
Daarom zou ik wel met klem willen vragen of je vriendin alsjeblieft geen MDMA wil gebruiken. Want dat is echt niet goed voor haar. MDMA wordt in verder gezonde personen verband gebracht met het ontstaan van bijvoorbeeld derealisatie, wat ook een kenmerk kan zijn van een psychose. Sowieso verstoort MDMA de chemische balans in het brein voor dopamine en serotonine, waardoor de kans op een psychotische episode groter wordt. Antipsychotica helpen om zulke toestanden te voorkomen. En ik snap dat dat vervelend is, want zulke medicijnen hebben veel bijwerkingen, en juist de creatieve, en extraverte kant van de persoon die het neemt wordt gedempt, waardoor je het idee kan krijgen dat je niet meer echt jezelf bent. Maar psychotische episodes zijn nog veel vervelender omdat die allerlei (sociale, juridische en individuele) problemen opleveren.
Er zijn mensen die een (drug-induced) psychotische episode meemaken, maar daarna weer gewoon als vanounds functioneren.@OtherShore maar is het niet inherent aan een psychose dat het schadelijk is voor je brein en dat het permanent je cognitie schaadt? Want voor zo ver ik weet is dat niet iets wat LSD op zichzelf teweegbrengt. 't Is een van de veiligste drugs die er is.
Als er sprake is van een psychose is er al iets mis met je brein. Er kan tijdelijk iets mis zijn (je hebt bijvoorbeeld LSD genomen) maar er kan ook structureel iets mis zijn (bij schizofrenie bijvoorbeeld). Dus ik snap niet helemaal wat je bedoelt.maar is het niet inherent aan een psychose dat het schadelijk is voor je brein en dat het permanent je cognitie schaadt?
Corrigeer me maar als ik fout zit hoor, maar ik dacht dat het hele ding met psychoses was dat iedere keer dat je er een krijgt, dat het je cognitie permanent steeds meer schaadt en dat dat erin resulteert dat je IQ ook daalt. Twee van mijn goede vrienden zijn, op basis van hun begeleiders die het tegen mij zeiden (klinkt misschien een beetje raar dat ze het mij vertelden, maar het had destijds een goede reden dat ze dat deden) dat zij beiden zwakbegaafd zijn of dat zij dat mogelijk geworden zijn, omdat ze extreem veel stimulanten, op bizar hoge doses, gebruikt hebben in het verleden en daar meerdere psychoses aan over gehouden hebben. Eén van die vrienden is zelfs nooit meer helemaal hersteld en gelooft nog steeds in hele bizarre wanen en aan die andere vriendin merk ik dat ze de afgelopen paar maanden opmerkelijke, paranoïde gedachten heeft, waar ze best wel moeilijk van af te praten was in eerste instantie. Nu ziet ze wel in dat sommige dingen inderdaad niet echt waren, maar snel duikt er weer een nieuwe paranoïde gedachte op die de andere vervangt, iets wat ze bijvoorbeeld een half jaar geleden helemaal niet had.Als er sprake is van een psychose is er al iets mis met je brein. Er kan tijdelijk iets mis zijn (je hebt bijvoorbeeld LSD genomen) maar er kan ook structureel iets mis zijn (bij schizofrenie bijvoorbeeld). Dus ik snap niet helemaal wat je bedoelt.
Ik durf hier geen harde uitspraken over te doen, omdat ik er simpelweg niet genoeg van weet.Corrigeer me maar als ik fout zit hoor, maar ik dacht dat het hele ding met psychoses was dat iedere keer dat je er een krijgt, dat het je cognitie permanent steeds meer schaadt en dat dat erin resulteert dat je IQ ook daalt. Twee van mijn goede vrienden zijn, op basis van hun begeleiders die het tegen mij zeiden (klinkt misschien een beetje raar dat ze het mij vertelden, maar het had destijds een goede reden dat ze dat deden) dat zij beiden zwakbegaafd zijn of dat zij dat mogelijk geworden zijn, omdat ze extreem veel stimulanten, op bizar hoge doses, gebruikt hebben in het verleden en daar meerdere psychoses aan over gehouden hebben. Eén van die vrienden is zelfs nooit meer helemaal hersteld en gelooft nog steeds in hele bizarre wanen en aan die andere vriendin merk ik dat ze de afgelopen paar maanden opmerkelijke, paranoïde gedachten heeft, waar ze best wel moeilijk van af te praten was in eerste instantie. Nu ziet ze wel in dat sommige dingen inderdaad niet echt waren, maar snel duikt er weer een nieuwe paranoïde gedachte op die de andere vervangt, iets wat ze bijvoorbeeld een half jaar geleden helemaal niet had.
Nu gaat dit over stimulant-geïnduceerde psychoses en dus niet over LSD, maar ik vraag me wel het volgende af: is wat ik net beschreef dan ook iets wat zou kunnen gebeuren als ik bijvoorbeeld de rest van mijn leven, zeer regelmatig, extreem hoge doses LSD zal gebruiken? Want als we uitgaan van de definitie die er aan een LSD-psychose gegeven wordt in wetenschappelijke literatuur, dan impliceert dat toch dat, net zoals psychoses die veroorzaakt zijn door stimulantenmisbruik, zo hard trippen op LSD als ik doe uiteindelijk ook mijn brein permanent zou schaden? Indien dit niet zo is, dan zou dat toch betekenen dat het totaal niet adequaat is om zo makkelijk een ervaring met LSD te definiëren als een psychose?
We zijn het eens over dat hoe een LSD-psychose beschreven wordt in wetenschappelijke literatuur waarschijnlijk niet helemaal accuraat is, maar ik zit nu nog steeds met de vraag wat het dan wel is, door de bovenstaande voorbeelden van mijn vrienden die ik benoemde. Om even hardop na te denken: kan LSD-ervaring misschien alleen maar psychotisch zijn als je een aanleg hebt voor schizofrenie of als het al vastgesteld is dat je schizofrenie hebt? Er is al benoemd in dit topic dat iets pas een LSD-psychose is als je, nadat het uitgewerkt is, je nog steeds hallucineert of wanen ervaart. Dat zou dan toch betekenen dat je voldoet aan de kenmerken van schizofreniforme stoornis en, als je na 6 maanden nog steeds klachten ervaart, dat je zelfs voldoet aan de kenmerken van schizofrenie? Schizofrenie kan door van alles aangewakkerd worden, zo ook door drugs, dus in dat geval kan je in sommige gevallen denk ik wel degelijk spreken over een LSD-psychose, denk ik.
Wat is jullie idee hierover? @Mindless @plex @Tartarus @Torchic
Een heel goed praktijkvoorbeeld van zulke verwarde spraak is te zien in het televisieprogramma 100 Dagen In Je Hoofd, waarin Tim den Besten en Nicolaas Veul kennismaken met bewoners van een gesloten afdeling op de GGZ. In aflevering 4 probeert Jan de psychiater te overtuigen dat hij zijn medicatie niet moet nemen. De psychiater gaat dan (via beeldbellen) kijken of er sprake is van een psychotische episode, en dat kan hij vrij snel vaststellen door het taalgebruik. Zie de volgende link vanaf 19:35.Ook is verwarde spraak meestal duidelijker aanwezig bij iemand die een psychose heeft. Het gaat dan om heel rare associaties maken, zoals het spreken in rijmwoorden die verder logisch niet zoveel met elkaar te maken hebben. Maar verwarde spraak kan ook bestaan uit de afwezigheid van woordgebruik wat normaal wel zou moeten voorkomen, dus bijvoorbeeld heel korte zinnen maken die taalkundig eigenlijk niet meer kloppen. En een heel duidelijk kenmerk is als mensen blijven doordenderen: de hele tijd ergens op door blijven redeneren, maar nooit terugkomen bij het eerste punt.
Bijvoorbeeld:
'Ik had groene wortels verzameld want ik kreeg de opdracht om daarmee mensen in de gaten te houden om zo tegenwicht te bieden aan de CIA die in Egypte bezig is met een coup, maar die moest mislukken want er is een christelijk complot'.
Het voorbeeld begint met groene wortels, en eindigt in een christelijk complot, maar er is niks wat die zaken daadwerkelijk met elkaar in verband brengt.
Euhm dit snap ik niet helemaal.Dus als ik het goed begrijp: je kan niet zomaar stellen dat het aannemelijk of vanzelfsprekend is dat er sprake is van een langdurige psychotische stoornis, in het geval dat iemand LSD gebruikt zou hebben en er hallucinaties en wanen aan overhoudt, ook al is de LSD al lang uit diens systeem?
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."