Hoi,
Het valt mij op dat vrouwen aankomen als ze in een monogame liefdesrelatie zitten.
Wordt er in zo'n relatie dan plotseling wel opeens de emotie eter gevonden? Kunnen ze niet met monogamie omgaan, en gaan ze daarom veel ijs vreten?
En waarom zeuren ze zoveel over hun gewicht? Als je parner ermee kan leven, kan jij dat dan ook? Je kan namelijk heel makkelijk, gezond en redelijk goedkoop afvallen op 'één manier, en dat is via cardio, eetschema/eetdagboek, en een fullbody krachttrainingschema. Verder moet men ophouden met zeiken en in ieder geval beginnen met lezen en gezond eten godverdomme.
Natuurlijk snap ik het allemaal ook wel: Meisje krijgt zin in piemel, en gaat er alles aan doen om dat te veroveren. Ze gaat zelfs roken, huidverneukende middeltjes gebruiken, haar schildklier verneuken met een crash-dieet, alcohol nuttigen zodat haar mond wat meer open gaat staan (kut alcohol), en tada! Haar eerste vriendje verschijnt en komt heerlijk in haar klaar, en gek genoeg wil hij ook nog eens bij haar blijven, want hij voelt zich kut als zij niet bij hem in de buurt is. Het meisje wilt hetzelfde, en ze bouwen allebei een leuke vertrouwensband met elkaar op. Ze richten zich beiden nu meer op school, en uitgaan behoort plotseling tot verleden tijd, en ze gaat nu ook nog eens stoppen met roken en ziet vreten als een nieuw middel (begint met lolly's...) waar ze haar ei in kwijt kan. Mevrouw gaat steeds meer eten, zelfs na de ruzie met haar vriend over haar tiet formaten. Ze kan het allemaal niet meer aan, en dit gaat zich kenmerken in haar vetjes. De wereld is gek, gestoord en lui.
Kom op dames, een beetje wederzijds respect mag wel hoor. Natuurlijk vallen we ook op jou karakter, maar moet dat dan een vrijbrief zijn om aan te komen? Nee, er is geen excuus om aan te komen. Als je opeens een ziekte hebt of je bent zwanger, dan is dat ook geen vrijbrief om je vol te stoppen met vreten. Of heb je opeens een schildklier aandoening opgelopen waardoor je zo vet wordt? Dan ga je naar de dokter toe, en waag het niet om te veranderen in iemand die het probeert te accepteren dat die dik doodgaat en nog meer troost zoekt in chocolade ijs, koekjes en cake. Sterf dikwijf!