zijn je ouders fier op je?

Hoi allemaal, ik zou graag even polsen hoe de meesten hun relatie met de ouders is hier; en dan misschien ook erbij zeggen hoe oud je bent en wat je doet(werk/studies).

Het zit namelijk zo: ik heb vandaag weer fijn te horen gekregen dat mijn vader achter mijn rug in een dronken bui gezegd heeft dat ik een mislukking ben en hij niet fier is op me.. Nu ik ben meer gewend dan dat en het raakt me bijna niet meer; de relatie met mijn vader was nooit schitterend maar het was tot nu toe wel iemand die tenminste 'deed' alsof.. Dus op zo'n moment ga je wel telkens aan jezelf de vraag stellen, ben ik een mislukking?
Iedereen die ik ken gaat wel vooruit in zijn leven; ofwel zijn de studies bijna afgerond, ofwel zijn ze al enkele jaren aan het werken en hebben ze een mooie spaarboek.

Mijn situatie:
Ik wordt nu 24, en ik heb geen geld(altijd net onder of boven de 0), en mijn studies gaan wrs stopgezet worden vermits ze zo slecht gaan/het duur is.
Ik studeer nog, maar ben van mijn 18e aan het werken, parttime, dit geld gaat naar mijn studies vermits ik die zelf moet betalen, dus ik heb niets kunnen sparen. Mijn studies gaan danweer slecht doordat ik werk en sommige dagen echt de kracht niet meer heb om (deftig) te studeren(ik studeer trouwens kiné/fysiotherapie).
Ik woon bij mijn vriendin haar ouders vermits mijn moeder me ook meermaals uitschold voor loser en ik dat stillaan beu was..

Mijn vriendin steunt me in alles wat ik doe, haar ouders zeggen niet veel dus ik weet niet goed wat die denken, maar ze hebben wel medelijden met mijn hele situatie vermits ze me laten inwonen(ik betaal wel een soort van huur+eten).
drugs(wiet+alcohol) en uitgaan doe ik maar een keer per week..

Ik ben bang dat mijn vriendin op een dag ook gaat zeggen dat ik een 'faillure' ben, ze heeft nu al 2 diploma's en gaat volgend jaar werken, terwijl ik dan wrs diplomaloos(buiten mijn aso-middelbaar en mijn bedrijfsbeheer diplomaatje dan) aan de band ga staan.. Ik ben tot nu toe ook in alles gefaald wat ik geprobeerd heb, maar zonder hulp van thuis uit is het nu eenmaal niet simpel, toch?

Bij weten m'n ouders niet dat ik drugs gebruik, dus voor de rest houd ik me afzijdig in dit topic.

Ik weet niet in hoeverre je je ouders hierin aansprakelijk kunt stellen.

Ik ben in mijn tijd van 14 t/m 17 jaar mijn ouders niets anders dan last geweest. (kortgezegt; ik was een ras-echt kut kind) Ze probeerden mij te helpen maar maakte er toch wel een zooitje van. Ben van Gymnasium naar VMBO gegaan en zelfs daar nog een keer bijna blijven zitten. Echter kwam ik er op mijn 17e achter dat ik er toch behoorlijk een potje van had gemaakt. Mijn ouders hadden mij min of meer opgegeven ( Hoeveel ze ook probeerde, ik luisterde toch niet). Uiteindelijk ben ik toch maar weer een opleiding gaan doen, en gaan werken. Niet arrogant bedoelt, maar financieel komen we hier thuis absoluut niets te kort, echter moest (moet nogsteeds) ik alles zelf betalen.

Op mijn 18e had ik 2 baantjes (1 's middags , 1 's avonds, 7 dagen in de week. 's ochtends nog school). Ik was van plan veel geld uit te geven aan auto's en opleiding. Wil ik veel geld krijgen zal ik hard moeten werken. Hier horen ook de broodnodige kut baantjes bij waar je min of meer ook het pispaaltje bent. Zolang je maar een doel voor ogen hebt kun je dit van je af zetten.

Nu ( 20jaar ) heb ik mijn ouders kunnen laten zien dat ik bijgedraait ben. Wij zijn geen close familie, en dit maakt mij ook niets uit. Zijn we nooit geweest. Maar mocht er echt wat zijn kan ik weer bij ze aankloppen en zullen ze alles doen om te helpen, en andersom.

Ik ben best benieuwd hoe het straks zal gaan, over +/- een jaar wil ik het huis uit gaan. Ik heb een andere opleiding in de planning en ga ook mijn alcohol probleem aanpakken. Hierover weten mijn ouders nog niets, maar wil straks als ik het huis uit ga wel nog even open boek doen.

Wel heftig om te lezen. Zou er niet aan moeten denken.

Mijn ouders vertellen me regelmatig dat ze trots op me zijn, dat ze van me houden et cetera, maar ik gedraag me dan ook gewoonlijk als de perfecte dochter: ik ben doorgaans eerlijk, haal goede cijfers, deel zo goed als alles met mijn ouders enzovoorts, dus ze hebben niet direct veel te klagen. Guess I'm a lucky one. Ik waardeer het wel enorm moet ik zeggen.

Tja wij hebben financieel ook niets te kort hoor, en ik was niet echt een kutkind denk ik. Ik heb wel wat uitgespookt hier en daar maar niets speciaals. Van de ene stiefouder naar de andere geworpen worden, daar ga je als kind al eens lastig om doen denk ik. Maar ik ben nooit in aanraking gekomen met de politie ofzo..

Over wiet weet mijn moeder het ondertussen, maar dat is sinds ik al het huis uit was, ervoor wist ze daar niets van. Mijn vader weet daar momenteel ook niets van.
Hen gaat het er denk ik om dat ik niet van 06u tot 17u in de modder sta te werken.. Wat ik wel begrijp: ik kom mss lui over zoals ik nu leef(zeker omdat ze niet geloven dat ik wel degelijk moeite steek in mijn studies).
Maar momenteel heb ik echt geen behoefte om fulltime te gaan werken, oké ik weet niet waar mijn leven naartoe gaat. Maar ik kom rond en vraag nooit iemand om geld of hulp, ben het huis uit en uiteindelijk; hoe slecht het ook gaat; ik ben nog steeds student aan het unief..

Mijn relatie met mijn ouders is gewoon zeer vreemd voor al mijn vrienden, ze hebben allemaal wel eens ruzie, maar ze praten/lachen iedere dag met hun vader/moeder(iets wat ik me niet eens kan herinneren bij ons); en hun ouders 'houden' wel degelijk van hen.. De mijne zullen beweren dat ze dit ook doen maar hun acties zeggen duidelijk iets anders.
Zou zelf nooit zo tegen mijn kinderen doen iig.. Dan mogen het nog 'losers' zijn Eens volwassen is het: hun leven, hun keuze...

Is het niet een mogelijkheid om een tussenjaar te nemen waarin je fulltime gaat werken en bij gaat sparen? Dan kun je vervolgens de rest van je opleiding van je spaargeld gebruiken, minder werken en meer tijd gebruiken om te studeren.
Zoals je klinkt vind ik je situatie helemaal niet mislukt, je doet toch je best om te werken en je opleiding te halen? Doen wat je kan, kan je niet echt een mislukking noemen.. Misschien loopt het nu allemaal ff super kut, maar je kan ook niet meer doen dan je op dit moment kan.. toch?

Overigens.. Ik heb uit mijn opleiding, bij psycholoog en uit eigen ervaring wel geleerd dat ouders ook niet altijd de slimste zijn. Ze hebben het vaak niet eens door als ze je kwetsen. En ja, je ouders zijn ook maar mensen. Jij hebt (net als ik) de pech geen ouders te hebben zoals anderen die wel hebben... Ik word ook wel eens jaloers ja, als ik zie dat ouders van vrienden wel stilstaan bij wat hun kinderen denken/voelen.. Dat is gewoon kut maar je doet er niks aan, behalve proberen te accepteren en er niet al te veel over na te denken hoe negatief ze doen en dom ze zich soms gedragen, want daar heb je helemaal niks aan. Het klinkt nogal simpel gezegd, maar is eigenlijk wel zo. Focus je op jezelf, wat jij wil bereiken en wat jou gelukkig maakt, want dat is 100 x belangrijker.

ZERO- zei:

Is het niet een mogelijkheid om een tussenjaar te nemen waarin je fulltime gaat werken en bij gaat sparen? Dan kun je vervolgens de rest van je opleiding van je spaargeld gebruiken, minder werken en meer tijd gebruiken om te studeren.
Zoals je klinkt vind ik je situatie helemaal niet mislukt, je doet toch je best om te werken en je opleiding te halen? Doen wat je kan, kan je niet echt een mislukking noemen.. Misschien loopt het nu allemaal ff super kut, maar je kan ook niet meer doen dan je op dit moment kan.. toch?

Overigens.. Ik heb uit mijn opleiding, bij psycholoog en uit eigen ervaring wel geleerd dat ouders ook niet altijd de slimste zijn. Ze hebben het vaak niet eens door als ze je kwetsen. En ja, je ouders zijn ook maar mensen. Jij hebt (net als ik) de pech geen ouders te hebben zoals anderen die wel hebben... Ik word ook wel eens jaloers ja, als ik zie dat ouders van vrienden wel stilstaan bij wat hun kinderen denken/voelen.. Dat is gewoon kut maar je doet er niks aan, behalve proberen te accepteren en er niet al te veel over na te denken hoe negatief ze doen en dom ze zich soms gedragen, want daar heb je helemaal niks aan. Het klinkt nogal simpel gezegd, maar is eigenlijk wel zo. Focus je op jezelf, wat jij wil bereiken en wat jou gelukkig maakt, want dat is 100 x belangrijker.

Klik om te vergroten...

Thanx man, leuk om te horen dat er nog zo iemand is want inderdaad het suckt enorm als ik zie dat anderen fijn samen eten elke dag, leuke activiteiten doen, een wagen/kleren/...eten(want das ook duur )... krijgen. En vooral als je faalt is het des te kutter als mensen die je horen te steunen, het er net extra gaan opleggen.

Enja gewoon werken ga ik nu wel doen, maar de vriendin wil binnen een dik jaar gaan samenwonen dus vanaf dan komt het terug studeren er toch niet meer van he dat ken je ook wel..
Ik kan er nu inderdaad niet veel meer aan doen, ik had beter meteen gewoon gaan werken of een lichtere studie kiezen maar dat is het verleden.. Gewoon jammer maar helaas

Man?! Ik ben een meisje

Maar ja, klopt, dat is ook wel confronterend om te zien hoe het dan bij vrienden van je gaat en zo. Meestal probeer ik daar maar niet aan te denken, anders word ik er toch wel verdrietig van omdat ik het niet zelf heb. Ik heb zelf dan wel weer het geluk dat ik in ieder geval wel wat wordt ondersteund in de kosten van m'n opleiding en laatste tijd gaat contact ook wel iets beter, maar dat heeft wel van mij moeten komen.

Ah okay! Nou, als je er weer (meer) vertrouwen in hebt is dat in ieder geval goed. Als je een weer wat stabiliteit hebt straks kun je altijd nog kijken of je nog wat van een studie kan gaan doen, als je dat nog wilt! Leuk dat je met je vriendin gaat samenwonen in ieder geval

ZERO- zei:

Overigens.. Ik heb uit mijn opleiding, bij psycholoog en uit eigen ervaring wel geleerd dat ouders ook niet altijd de slimste zijn. Ze hebben het vaak niet eens door als ze je kwetsen. En ja, je ouders zijn ook maar mensen. Jij hebt (net als ik) de pech geen ouders te hebben zoals anderen die wel hebben... Ik word ook wel eens jaloers ja, als ik zie dat ouders van vrienden wel stilstaan bij wat hun kinderen denken/voelen.. Dat is gewoon kut maar je doet er niks aan, behalve proberen te accepteren en er niet al te veel over na te denken hoe negatief ze doen en dom ze zich soms gedragen, want daar heb je helemaal niks aan. Het klinkt nogal simpel gezegd, maar is eigenlijk wel zo. Focus je op jezelf, wat jij wil bereiken en wat jou gelukkig maakt, want dat is 100 x belangrijker.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad ook de grootste misvatting van een oudersschap. Vooral met je eerste kind maak je wel eens fouten, klinkt lomp maar is gewoon.

Mijn vader heeft vroeger 0 toezicht gehad, ouders alcoholisten, broers drugsverslaafd. Die heeft dus in feite weinig meegekregen van hoe een echte vader zich opsteld. Ik kan niets anders zeggen dan dat mijn pa een fantastische vader is. Zelfs ondanks dat ik alles behalve makkelijk ben geweest.

Je moet voor jezelf in zoverre opmaken hoeveel het je doet. Zoals ik lees ben je geen loser. Je moet voor jezelf uitmaken hoe druk je je erom maakt. Je weet zelf wel beter, en probeer dit ook gewoon door te zetten. Maak je opleiding e.d. af en zie vanaf daar verder. Wie weet heb je over 3 jaar wel een complete ommezwaai gemaakt.

wat een kwal, sorrie dat ik het zo schrijf..... die pap van jou, om jou mislukkeling te noemen...

mijn vader vertelde mij ooit "een psychiater zou op jou af kunnen studeren"

nou daar kan je het dan mee doen.....
ik kan nu wel terug denken, en zien, dat het meer zegt over mijn vaders frustraties dan die van mij....

luister ik zeg niet dat ik makkelijk ben.... ehhh, nee, ik heb scherpe randjes....
maar uiteindelijk ben ik wel een product ontstaan uit zijn genen-pool en die van mijn moeder.... Ik zie het nu, echt als een moeite, van mijn vader, om met mijn puber-gevoelens om te gaan.... en dus eigenlijk zijn onkunde... want zo'n moeilijke puber was ik nou echt niet... (haha dat was mijn jongste zusje )

daarmee wil ik zeggen..... ja het kwam verdomt hard aan, toen ik dit te horen kreeg, en ik dacht dat ik gekker was, dan de grootste idioot die er rond loopt..... maar uiteindelijk kwam ik er achter, dat ja, ik ben niet makkelijk, maar nee, ik ben niet idioot, en zeker niet maffer, dan de persoon die dit tegen mij zei...

Dus pap..... Commentaar hebben is makkelijker dan "je eigen fouten toegeven"
asjeblieft, deze proost ik op jou