#1
Hallo beste forumleden/drugsgebruikers,
Na lang hier gedacht over te hebben wil ik het toch ergens kwijt en vooral bij onbekende.
Ik heb sinds een tijdje een stevige muur om me heen gebouwd. Dit natuurlijk door (negatieve) ervaringen.
Nu ga ik weer met mensen van vroeger om, zij vertrouwen mij enorm. Maar ik laat het niet toe. Ik merk dat dit ons langzamerhand uit elkaar drijft want ik absoluut niet wil !
Maar ik ben in het verleden ontzettend naïef/dom/achterlijk geweest om zo goedgelovig te zijn.
Dat is de reden waardoor ik cynisch ben en overal wat (negatiefs) achter zoek.
Ik had gedacht dat als ik niemand zou toelaten in 'my zone' dat alles oké zou zijn. En ik veilig en onkwetsbaar zou zijn.
Maar ik realiseer langzamerhand dat dat niet het geval is. Dat ik ook af en toe iets zou kunnen vertellen aan 'vrienden'.
Daarnaast ben ik vreselijk bang om weer de dingen van vroeger mee te maken.
Ik ben aardig, en denk dat men dat ook naar mij toe is. Ik heb moeite met het 'goede' en 'kwade' te onderscheiden waardoor ik dingen verkeerd opvat. En hierdoor ook vaak vroeger de fout ben in gegaan.
Ik heb echt geen flauw idee of ik 'solo' verder moet gaan. Of meer over mijzelf aan anderen moet vertellen. Het voelt overigens heel zwak als ik mezelf 'openstel', want wat boeit hen dat ik problemen heb? Of wat ik heb meegemaakt. Ik wil niet overkomen als een zielig persoon. Dus ik (probeer) het allemaal in mijn eigen koppie op te lossen.
Ik post deze verhaal, omdat ik weet dat hier een aantal wijze mensen zijn. Die daarnaast meer levenservaring dan mij hebben. Wat ik ook enorm zal waarderen.
Ik struggle heel erg met waarmee ik bezig ben, aan de ene kant wil ik dat niets en niemand met mij te maken heeft. Maar aan de andere kant ben ik bang dat ik deze mensen kwijtraak door mijn 'wantrouwen'.
Allereerste wil ik jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaal.
En hoop ik op nuttige/serieuze reacties.
Groetjes
Na lang hier gedacht over te hebben wil ik het toch ergens kwijt en vooral bij onbekende.
Ik heb sinds een tijdje een stevige muur om me heen gebouwd. Dit natuurlijk door (negatieve) ervaringen.
Nu ga ik weer met mensen van vroeger om, zij vertrouwen mij enorm. Maar ik laat het niet toe. Ik merk dat dit ons langzamerhand uit elkaar drijft want ik absoluut niet wil !
Maar ik ben in het verleden ontzettend naïef/dom/achterlijk geweest om zo goedgelovig te zijn.
Dat is de reden waardoor ik cynisch ben en overal wat (negatiefs) achter zoek.
Ik had gedacht dat als ik niemand zou toelaten in 'my zone' dat alles oké zou zijn. En ik veilig en onkwetsbaar zou zijn.
Maar ik realiseer langzamerhand dat dat niet het geval is. Dat ik ook af en toe iets zou kunnen vertellen aan 'vrienden'.
Daarnaast ben ik vreselijk bang om weer de dingen van vroeger mee te maken.
Ik ben aardig, en denk dat men dat ook naar mij toe is. Ik heb moeite met het 'goede' en 'kwade' te onderscheiden waardoor ik dingen verkeerd opvat. En hierdoor ook vaak vroeger de fout ben in gegaan.
Ik heb echt geen flauw idee of ik 'solo' verder moet gaan. Of meer over mijzelf aan anderen moet vertellen. Het voelt overigens heel zwak als ik mezelf 'openstel', want wat boeit hen dat ik problemen heb? Of wat ik heb meegemaakt. Ik wil niet overkomen als een zielig persoon. Dus ik (probeer) het allemaal in mijn eigen koppie op te lossen.
Ik post deze verhaal, omdat ik weet dat hier een aantal wijze mensen zijn. Die daarnaast meer levenservaring dan mij hebben. Wat ik ook enorm zal waarderen.
Ik struggle heel erg met waarmee ik bezig ben, aan de ene kant wil ik dat niets en niemand met mij te maken heeft. Maar aan de andere kant ben ik bang dat ik deze mensen kwijtraak door mijn 'wantrouwen'.
Allereerste wil ik jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaal.
En hoop ik op nuttige/serieuze reacties.
Groetjes