Illusionaire dood, de flow van het leven

wat denken jullie hiervan?

De dood bestaat niet. Al wordt ons de illusie altijd al verteld en vervolgens voor ons 'bevestigd' (op het moment dat we oma ineens niet meer spreken bvb..)

Hier volgt een voorbeeld van de constante flow waar alles 1 is en dood niet bestaat. Je zou het misschien allemaal "leven" kunnen noemen. Leven wat zich constant elastisch omvormt:

2 kinderen worden gevormd(geboren), een jongen en een meisje. Ze eten, ze slapen, groeien op, waardoor allerlei biologische/moleculaire processen in hun lichaam kunnen plaatsvinden. Zo ook het aanmaken van spermacellen en eicellen.
De 2 vormen (de jongen en het meisje) zijn onderhand zo gevormd dat de jongen, wanneer ze in elkaar klikken, oftewel seks hebben, het zaad wat gevormd is kan lozen bij het meisje.
9 maanden later herhaalt dit hele verhaal zich wellicht, maar eerst verder met de 2 bovengenoemde vormen:

De 2 vormen worden 'samen' 'oud'. In die tijd gebeuren er allerlei processen in de vormen, maar ook daar om heen.
Hierdoor worden dingen bedacht, gevoelens gevoeld, ervaringen ervaren, meningsverschillen gevormd in strijd met andere vormen.

En dan... gaat 1 van de 2 vormen 'dood'. De vorm stopt met bewegen, met lachen, met ervaren, met gedachtes uiten. De vorm wordt begraven door anderen, waarna die door andere relatief miniscule vormen (bacterien, schimmels, weet ik het) wordt afgebroken, maar de deeltjes van de vorm blijven bestaan. Wel omgevormd naar andere vormen, maar niet weg, niet verdwenen. Vervolgens worden die kleine vormen opgenomen door grotere vormen, zoals een eekhoorn, een boom, een plant. Daarna eet een mens dit weer waardoor de mens als vorm kan blijven bestaan en sperma/ eicellen kan maken.

Dus is er echt dood... of is het universum een constante flow van reacties, door de mens gezien als elastische wereld, met allerlei verschillende illusies gevormd door reacties die door evolutie steeds aangepast worden?



Nog een toevoeging: ik doel met dit topic op de tastbare aard van het universum. Niet wat daar evt achter zit. Ondanks dat vind ik het toch in het topic 'bewustzijn' thuishoren.

De beste omschrijving van dood is denk ik: iets dat niet meer werkt, het niet meer doet en niet meer te repareren valt. In die betekenis gaan we allemaal dood. We gaan alleen nooit weg, uiteindelijk bestaan we allemaal uit sterrenstof. Dit proces van recycle is al zo lang aan de gang in het universum, en is ook een van de mooie dingen. Het universum heeft geen afval
Het universum is een perfect werkend organisme.
Dus de dood bestaat, ik denk dat er alleen discussie mogelijk is wat de betekenis van dood is. Of welke betekenis individuen eraan geven. Het leven van een mens is niet meer of minder dan een schimmel bacterie of virus. Het doet wat in zijn genen ligt totdat hij dat niet meer kan doen.

Ik snap die omschrijving ook, maar bedenk je wel: elke verschillende betekenis over de dood is bedacht door de mens. Zonder de mens is er geen betekenis over 'de dood'.

Ik vind het ook een erg mooi gegeven dat er niks verspilt wordt en alles constant verandert naar andere vormen.

Wanneer een mens niet over iets oordeelt, wat blijft er dan over? 1 groot geheel. Een mens is dan geen mens meer, maar een haarpuntje van het gehele lichaam. Niet letterlijk, maar om het maar even in metafoor te benoemen.

Mensen moeten betekenis geven aan dingen, wat op zich niet verkeerd is want communiceren met elkaar en begrijpen wat een ander zegt is essentieel.

De dood is inderdaad een verzinsel van de mens. Een dier zal echt niet denken wat er na de dood komt. Maar als je bij olifanten gaat kijken zie je wel dat de doden vereerd en herinnert worden. Een betekenis aan de dood geven is dus niet helemaal door mensen bedacht. Of het word niet alleen maar door mensen uitgevoerd. De meeste dieren zullen de dood niet opzoeken omdat het instinct ze waarschuwt. Bij mensen speelt vooral angst van het niet weten een rol waarom we niet dood willen. Er zijn uiteraard genoeg andere redenen maar angst voor het onbekende hoort er zeker bij. Dus geven we er betekenis aan met hele rituelen etc.
Dus het feit dat wij denken maakt dat de wereld veel complexer is voor ons dan voor een mug, of stoel.

Het is zeker mooi hoe het universum alles hergebruikt. Als de mens stopt met een betekenis geven dan is alles nog steeds exact hetzelfde op tastbaar niveau. Er is alleen simpelweg geen wezen die er over na denkt.

Je kan het verder trekken op spiritueel niveau. Wellicht dat daar wel veranderingen in komen. Er zijn al meerdere wetenschappelijke onderzoeken gedaan naar telepathie, en er zijn ook daadwerkelijk signalen gevonden die het zouden kunnen bewijzen. Als wij (mensen) mentaal op 1 niveau zitten, en door onze gedachtes dingen kunnen veranderen, waarnemen etc. Dan is het ook niet raar om aan te nemen dat als de mensen er niet zijn, en een spiritueel niveau wegvalt, dat er dus wel een verandering optreed aan het bestaan op aarde, of het hele universum.

Het placebo effect is aangetoond, dat is ook maar iet wat tussen je oren zit. Zo raar is het dan niet om te geloven dat deze energie zich ook naar buiten kan tonen. En dan niet van 1 mens, maar van de complete bevolking. Dan zou daar best een kracht achter kunnen zitten.

Ik wil niet zeggen dat ik dit geloof, maar het was waar mijn gedachte heen begonnen te dwalen.

Waar jij het over hebt mikoz is een bekend begrip in de natuurkunde, de wet van behoud van energie:

Wikipedia zei:

De Wet van behoud van energie is een natuurwet, of meer specifiek een behoudswet, die stelt dat de totale hoeveelheid energie in een geïsoleerd systeem te allen tijde constant blijft. Een direct gevolg hiervan is dat energie niet kan worden gecreëerd of vernietigd, maar alleen kan worden omgezet van de ene in de andere vorm, bijvoorbeeld van chemische energie naar kinetische energie

Klik om te vergroten...

Hoe je vervolgens leven (en dus dood) wilt definieren is natuurlijk weer iets heel anders. Door ervaringen met psychedelica ben ik er ook van overtuigd geraakt dat alles met elkaar verbonden is in het universum, vind het zelf nog wel lastig om daar vervolgens conclusies over de dood uit te trekken. Wat we uit observatie wel kunnen stellen is dat de vorm waar jij het over hebt bij overlijden wel komt te vervallen en wordt hergebruikt door het universum. Wat er vervolgens met je geest, ziel, bewustzijn gebeurd dat zullen we in dit stoffelijke leven nooit weten denk ik.

Om het begrip van de dood teniet te doen omdat het een menselijke gedachte is vind ik een beetje een drogreden eigenlijk. Dat zelfde kun je ook over non-dualiteit stellen of reincarnatie, en ga zo maar door. En wie zegt dat dieren geen gedachten, ideeen of begrippen kennen? Dat weten we helemaal niet omdat we het niet kunnen observeren, maar dat wil nog niet zeggen dat het er niet is.

Ik gebruikte de mens meer als voorbeeld, ik had een beetje te kort aan info neergezet.

Ik wil het ook niet meteen als conclusie neerzetten, maar het kan zo zijn dat ook bewustzijn voortkomt uit bepaalde reacties in de hersenen. Net als dat de zichtbare vorm ontstaat door reacties.

Dat bewustzijn wordt gezien als iets achter al deze materialistische dingen is ook maar een van de mogelijkheden.
Net als dat het een mogelijkheid is dat bewustzijn voortkomt uit reacties in de hersenen.

Het lijkt mij logisch dat dat laatste het geval is, je bewustzijn verandert immers op het moment dat je je chemie in je hersenen verandert door middel van drugs. Of net als dat de chemie in je hersenen verandert op het moment van bijvoorbeeld depressie, op zo'n moment verandert je bewustzijn ook!

Waarom zou je in de eerste plaats al denken dat bewustzijn/ziel los staat van reacties? Omdat je die gedachte ooit hebt gekregen? Omdat iemand het je vertelde? Het is volgens mij nergens op gebaseerd verder.

Ik probeer niet om het bewustzijn als spiritueel iets meteen aan de kant te zetten, maar tunnelvisie te voorkomen en zo andere mogelijkheden te kunnen onderzoeken.

Het is goed om tunnelvisie te voorkomen, maar het is ook goed om je te beseffen dat non-dualiteit (bewustzijn als basis) niet een logische manier van kijken naar het bestaan is. In plaats van logica, dat pas kan ontstaan met/in gedachten, wordt puur naar ervaring gekeken. Kijk je puur naar je ervaring, dan is bijvoorbeeld het moment dat je 's avonds in slaap valt en het moment dat je 's ochtends wakker wordt hetzelfde moment, namelijk: nu. Er is geen echte periode van tijd geweest tussen die momenten. Hetzelfde kan doorgetrokken worden naar de dood. Wanneer er geen bewustzijn is, is er niets. Het is pas het verstand dat opkomt wanneer er bewustzijn is dat die zogenaamde gaten invult, omdat het verstand het niets niet kan bevatten. Maar dit is dus allemaal gebaseerd op ervaring, niet logica. Bewandel je de weg van het verstand, dan zullen er eindeloze verklaringen en theoriën zijn, omdat dat is wat het verstand doet: vragen creëeren. Het zijn dus totaal andere manieren van naar de wereld kijken. Non-dualiteit is niet de volgende vraag/theorie, maar het einde van vragen. Het accepteren dat je niet intellectueel kunt weten wat het bestaan is. Vanuit daar groeit vervolgens dan een heel ander (niet intellectueel) weten.

Dat (de vorm van) bewustzijn verandert als er aan de chemie in de hersenen wordt gerommeld, is trouwens geen bewijs dat bewustzijn ook daadwerkelijk zijn oorsprong heeft in de hersenen. Zie je het lichaam meer als een antenne die signalen ontvangt, dan kan het signaal nog steeds van ergens anders komen, wellicht van een niet-fysieke locatie.

Mindless zei:

Het is goed om tunnelvisie te voorkomen, maar het is ook goed om je te beseffen dat non-dualiteit (bewustzijn als basis) niet een logische manier van kijken naar het bestaan is. In plaats van logica, dat pas kan ontstaan met/in gedachten, wordt puur naar ervaring gekeken. Kijk je puur naar je ervaring, dan is bijvoorbeeld het moment dat je 's avonds in slaap valt en het moment dat je 's ochtends wakker wordt hetzelfde moment, namelijk: nu. Er is geen echte periode van tijd geweest tussen die momenten. Hetzelfde kan doorgetrokken worden naar de dood. Wanneer er geen bewustzijn is, is er niets.

Klik om te vergroten...

Ik werd terwijl ik mijn vorige reactie aan het typen was alweer helemaal meegezogen in een tunnelvisie gecreeerd door een idee vanuit het denken/verstand. Dat (tunnelvisie veroorzaken) zal het verstand ook altijd blijven doen op het moment dat je de 'voorkeur' hebt voor een bepaalde uitkomst, waarvan je niet weet wat de uitkomst is.

waar ik wel bij blijf is dat: die 'reacties, thats it.' theorie net zo goed kan kloppen als niet. Dat bewustzijn ergens anders uit voort komt kan aan de andere kant net zo goed.

En dan kan het ook nog zijn dat buiten dat bewustzijn weer een andere ervaring zit en daar buiten weer, en weer, oneindig (na 'de dood' doel ik op, zoals we het in dit bestaan benoemen).

Zo kun je super veel dingen bedenken en blijf je constant doormalen, voor nu blijf ik nog maar lekker ervaren wat hier allemaal te ervaren is!

Bedankt allemaal voor jullie antwoorden! Is wel even leuk zo stoeien over het leven zoals we het (niet) kennen. :P

Het is zeker leuk hier over na te denken.

Wat ik probeerde duidelijk te maken, en jij nu ook bevestigd mikoz, is dat uiteindelijk allemaal ideeën of filosofieën zijn. Non-dualisme is bijvoorbeeld net zo goed een filosofie als dat materialisme dat is, terwijl mensen die Non-dualiteit aanhangen vaak geneigd zijn om te doen of enkel materialisme voortkomt uit het verstand en non-dualisme niet. Maar dan verval je ook gewoon in je eigen tunnelvisie natuurlijk.

Soms vraag ik me wel eens af in hoeverre al dat soort filosofieën niet even waar of onwaar zijn en enkel worden gemanifesteerd door je eigen geloof erin.

Je kunt het einde niet vinden, omdat je nooit weet of 'het' het einde is.

Maar je kunt zien dat 'begin' en 'einde' concepten zijn. Ze zijn zelf-gecreëerd, door het verstand. En door het zien daarvan kun je voorbij begin en einde zijn, voorbij tijd/verstand. Dat is wat eeuwigheid is. Er is geen einde nee, maar niet omdat het altijd maar doorgaat, maar omdat het nooit begonnen is. Ja, in bepaalde zin gaat het altijd door, maar dat is ín de droom/illusie/matrix (de wereld). Het verstand projecteert begin en einde overal op, maar je kunt zien dat er nergens echt een begin en einde is te vinden als je diep genoeg kijkt en zonder aannames gebaseerd op het verleden.

En dat is imo ook meteen het fundamentele verschil tussen non-dualiteit en filosofie. Filosofie is antwoorden zoeken binnen tijd. Wellicht nadenken over wat er is buiten tijd, maar alsnog gebaseerd op fundamentele concepten als begin en einde, omdat deze concepten aan de basis staan van het denken zelf. Non-dualiteit aan de andere kant begint pas (of eigenlijk: al) voordat die concepten überhaupt bestaan en blijft daar. De eigenlijke non-dualiteit is eeuwigheid zelf. Dat wat niet begrepen kan worden (met het verstand), maar ongeacht is. Filosofie is intellectueel, non-dualiteit niet. Het is jezelf die de non-dualiteit/eeuwigheid is die constant de keuze maakt om te gaan leven in tijd (de droom) waarin begin en einde lijken te bestaan, of te blijven als de eeuwigheid die je toch al bent. Wordt het laatste gekozen, dan zal de aard van eeuwigheid meer en meer bekend worden (aan zichzelf).

Natuurlijk, het verstand zal een concept maken van non-dualiteit, waardoor het vaak tot een filosofie wordt gemaakt. Maar die filosofie is niet de non-dualiteit zelf, op dezelfde manier dat je zelf geen dood concept/idee bent, maar iets dat leeft. Maar eerlijk is eerlijk: ik degradeer non-dualiteit vaak genoeg tot slechts een filosofie op de momenten dat het verstand een concept maakt van eeuwigheid en ik dat aanzie als the real thing. Goede truc om dat te doorzien: kun je het zien, dan is het niet the real deal. Je kunt het zijn, je kunt het niet zien. Alle filosofie daarentegen zie je voor je. Het zijn gedachten in je mind's eye die vanuit het perspectief van tijd een begin en eind en altijd een tegenhanger hebben (dualiteit). Vandaar dat je altijd door kunt blijven filosoferen. Treed je eeuwigheid binnen, dan houden de antwoorden op omdat de vragen ophouden.

mikoz zei:

Je kunt het einde niet vinden, omdat je nooit weet of 'het' het einde is.

Klik om te vergroten...

Mindless, ik bedoelde hiermee dat wat er maar wordt ontdekt over hoe dingen werken in het universum, er zal steeds weer iets achter zitten.
Op het moment dat je denkt alles ontdekt te hebben, is er altijd een mogelijkheid dat er iets achter zit wat nog niet (of helemaal niet, door de mens) meetbaar is.

Voorbeeld: eerder wisten mensen niet eens dat er reacties plaatsvinden in je hoofd, en was al het het gene wat al ontdekt was het enige wat er is. Nu weten mensen dat er reacties in de hersenen en het lichaam(en overal) plaatsvinden, nu kun je geloven dat dat het eind (van ontdekkingen over bewustzijn/alles wat er gebeurt) is. Maar nog steeds ben je niet bij 'het einde' (zoals ik het noemde)

Al denk je dat je het alles hebt uitgevogeld, je weet het gewoonweg nooit. Dat is wat ik bedoelde.
We bedoelen het zelfde lijkt me, maar ik bedoelde niet dat er daadwerkelijk een einde is, alleen dat je het nooit kunt vinden als je blijft zoeken. En voor de duidelijkheid: met einde bedoel ik zoals gezegd: geen verdere ontdekkingen meer.

"Je kunt het einde niet vinden, omdat je nooit weet of 'het' het einde is" kwam vannacht in me op aan het eind van een 2c-b trip, ik dacht aan dit topic en vond het wel een mooie 'spreuk'.

edit: en ja als je stopt met nadenken over wat er allemaal nog meer kan zijn, komt er een ander weten. Dat ervaar ik ook wel eens.

ik ben niet religieus
ik baseer mijn beeld over de dood als 'slapen zonder nog enig bewustzijn, incl dromen'

ik geloof niet in een metafysiek bewustzijn, dat als databank (voor na onze dood) gegevens verzamelt en bewaart, om mee te geven na onze dood

tijd is dan niet relevant, misschien is er een onpersoonlijke ziel die op zijn moment een levende entiteit als tempel bezet en zo in leven houdt, maar nu nog in ons zit