overdosis methylfenidaat

ik ben 16 jaar en ik heb al sinds ik klein ben het idee heb dat ik niet goed genoeg ben en dat niemand van mij houd en dat ik net zogoed dood kan zijn omdat ik iedereen alleen maar tot last ben.

het gaat thuis niet zo goed en ik heb een iets meer dan een jaar geleden de eerste poging gedaan door te veel slaappillen in te nemen maar dat is mislukt. ik wou het daarna nog steeds doen maar toen kreeg ik een relatie (nu een jaar) en wilde ik het nog wel, maar minder graag. omdat ik het idee had dat ik niet meer alleen was en dat het goed zou komen. maar thuis bleef het slecht en het lijkt alsof er nooit een eind aan komt en het voelt uitzichtloos.

mn ouders hebben me sinds kort uit huis geplaatst en daardoor voel ik me alleen maar slechter omdat ik me in de steek gelaten voel en alleen. ik krijg hier therapie en daardoor raak ik helemaal in de war omdat ik moet praten over gevoelens enzo maar ik kan dat niet, en ik weet zelf niet wat ik voel. het is hier heel zwaar en ik kan dit niet goed accepteren en ik raak heel erg in de war van mensen die mij allemaal dingen aanpraten en zeggen hoe ik me moet voelen en daardoor weet ik nog minder wat ik moet voelen of denken.

Dit weekend besloot ik ermee stoppen. ik mag in het weekend naar huis en ik had daar nog medicijnen liggen van lang geleden. ik slik nu zelf dexamfetamine 3 tabletten per dag. en kreeg er dus een paar mee voor in het weekend.

ik had in totaal ingenomen:

• 4 pilletjes dexamfetamine
• 20 slaappillen van 2mg
• 12 tabletten methylfenidaat van 10 mg

ik had met mn vriend afgesproken en hij wist dat ik het dit weekend wilde doen dus wilde blijven slapen zodat ik het niet kon doen. hij heeft op me ingepraat om het niet te doen. maar ik wilde het nog steeds, maar het maakte het wel moeilijk omdat hij mij in liet zien dat er ook andere oplossingen waren. voordat we gingen slapen heb ik de pillen ingenomen zonder dat hij het wist maar ik kon het hem niet aandoen om niks te zeggen en dat hij me dan de volgende ochtend zou vinden. dus k had t verteld en toen nam hij mij mee naar de wc om het uit te spugen, door mn vinger in mn keel te doen. maar het lukte niet want er kwam niks uit. ik had eigenlijk direct nadat ik het had ingenomen al spijt en ik was bang om dood te gaan omdat ik hem niet alleen wou laten. tijdens dat ik het eruit probeerde te spugen merkte ik dat het al in begon te werken. ik had een hoge hartslag, was duizelig en ik kreeg niet genoeg adem en ik voelde me zwak en had het idee dat mn benen elk moment door konden zakken. het uitspugen lukte niet dus toen zijn we rond 12 uur in bed gaan liggen en hebben we een beetje gepraat en toen is hij in slaap gevallen. de medicijnen waren ingewerkt en daardoor voelde ik me heel blij en open en wou eigenlijk alleen maar praten over dingen. en ik was heel teleurgesteld dat hij ging slapen. toen heb ik nog even dingen opgeschreven en toen wilde ik gaan slapen maar ik was totaal niet moe. dus ik heb van 00:00 tot half 10 s ochtends wakker gelegen. maar ik kan me daar niet veel van herinneren maar ik weet wel dat ik al die tijd wakker ben geweest omdat ik elke keer op mn horloge keek hoe laat het was. elke keer als ik dacht dat er een half uur voorbij was waren er pas 5 min voorbij. maar ik heb alleen gelegen en voor me uitgekeken en ik kan me niet herinneren waar ik aan dacht en ik kan me überhaupt niet herinneren dat ik dacht. maar toch voelde het niet alsof ik 9 uur wakker was geweest. toen rond half8/8 uur begon ik moe te worden en daar was ik best blij mee want ik wilde slapen zodat de nacht voorbij zou zijn. maar net op het moment dat ik wilde slapen had ik een soort droom maar ik was wel wakker. ik had heel erg last van mijn duimen en moest ze persee strekken, in een onnatuurlijke houding en dat deed pijn. iemand zei dat iedereen die zelfmoord wil plegen een straf krijgt omdat je dat niet mag doen. en dit was mijn straf. ik moest mn duimen zo bewegen en ik wou het zelf niet maar ik kon ze niet normaal houden. en ik moest met mn andere hand mn duimen normaal doen. ik wou graag slapen maar dat kon niet omdat mn duimen raar deden dus hield ik mn handen ontspannen en probeerde eerst 10 seconden om mn duimen te ontspannen maar dat lukte niet en mn duimen spande zich automatisch weer aan. het was heel raar want het lukte gewoon niet om mn duimen normaal te houden want dat voelde niet compleet ofzo. en ik had geen controle over mijn duimen. toen heb ik mn handen onder mn kussen gelegd en ging daar op liggen. maar toen begonnen mijn armen en handen helemaal te trillen en ik moest ze dus ergens anders leggen.

in totaal ben ik 2 uur bezig geweest met proberen niet toe te geven aan de ‘straf’. ik dacht dat ik dat voor altijd had en voelde me heel machteloos want dat zou betekenen dat ik ieder moment van de dag daarmee bezig zou zijn.

het was heel raar en ik was gewoon wakker op dat moment maar ook weer niet. toen kon ik eindelijk slapen en heb ik een uurtje geslapen. toen ik wakker werd voelde ik me nog steeds een beetje raar, duizelig en mn spieren waren strak. mn kaken waren stijf. en toen ik opstond en naar beneden ging voelde het alsof ik er niet helemaal was ofzo, het voelde heel onecht.

weet iemand hoe het kan dat ik zo lang wakker ben geweest maar niet het idee heb dat ik wakker was en hoe het kan dat ik een soort droom had en daar ook lichamelijk last van had op dat moment?

Heb jij hulp nodig?

Dan kun je contact opnemen met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

Klik om te vergroten...

Jeetje wat heftig zeg. En goed van je dat je de stap nam om dit hier te delen, dat vind ik moedig van je. Je hoeft je wat dat betreft nergens voor te schamen maar praat hier alsjeblieft met een professioneel iemand over, bespreek het eens met je huisarts bijv. Wie ben ik om jou moed in te praten, gewoon een vreemdeling die is geraakt door je verhaal en jou heel veel sterkte toe wilt wensen. Je staat volledig in je recht om je eigen keuzes te maken en ik ken wat dat betreft je situatie niet, en wat ik je nu ga zeggen kan misschien een beetje zweverig overkomen, maar vind je kracht.. je energiebron, jou trapje omhoog.. ik weet namelijk zeker dat die er is.

Wie schrijft iemand op deze leeftijd en in deze context in hemelsnaam benzodiazepines voor.

naamloosx zei:

het gaat thuis niet zo goed en ik heb een iets meer dan een jaar geleden de eerste poging gedaan door te veel slaappillen in te nemen maar dat is mislukt.

Klik om te vergroten...

Een overdosis benzodiazepines mislukt vrijwel altijd, als je lichaam al gewent is aan de effecten kan het lichaam zeer extreme doseringen tolereren. De epileptische aanvallen die na aanleiding van benzodiazepine gebruik kunnen plaatsvinden kunnen echter wel dodelijk wezen.

naamloosx zei:

ik had heel erg last van mijn duimen en moest ze persee strekken, in een onnatuurlijke houding en dat deed pijn.

Klik om te vergroten...

Nu hebben de benzodiazepines waarschijnlijk een groot deel van de stimulant effecten geneutraliseerd maar hoge doseringen stimulanten staan er om bekend dat deze de bloedvaten vernauwen. Waarschijnlijk waren je bloedvaten dermate vernauwd dat je hiervan bijwerkingen in je duimen merkte. Er zijn extreme gevallen bekend waarbij verlies van ledematen plaats vond als gevolg van stimulant misbruik / afsterven van bloedvaten.

naamloosx zei:

iemand zei dat iedereen die zelfmoord wil plegen een straf krijgt omdat je dat niet mag doen. en dit was mijn straf.

Klik om te vergroten...

Die persoon heeft het duidelijk mis en moet ophouden mensen een schuldgevoel aan te praten.

naamloosx zei:

weet iemand hoe het kan dat ik zo lang wakker ben geweest maar niet het idee heb dat ik wakker was en hoe het kan dat ik een soort droom had en daar ook lichamelijk last van had op dat moment?

Klik om te vergroten...

Dat komt door de stimulanten en benzodiazepines die je hebt ingenomen, deze hebben een vrij tegenovergesteld effect aan elkaar (bedwelmend <> stimulerend).

Wat ik zelf nog wil toevoegen. Benzodiazepines zijn aanzienlijk meer verslavend dan het overgrote deel van alle andere drugs die er bestaat, vooral voor mensen die zich slecht in hun vel voelen. In de puberteit zijn mensen vele malen gevoeliger voor het ontwikkelen van een verslaving dan wanneer de hersens volledig ontwikkeld zijn. De kans dat jij in deze context een verslaving aan benzodiazepines ontwikkelt is aanzienlijk.

Benzodiazepine gebruik correleert sterk met zelfmoord. Op de korte termijn zullen benzodiazepines je zorgen ontnemen maar op de lange termijn komen ze dubbel zo hard terug. Alles dat omhoog gaat komt uiteindelijk ook weer naar beneden en voor benzodiazepines gaat dit extra op.

Succes met de therapie.

Die persoon heeft het duidelijk mis en moet ophouden mensen een schuldgevoel aan te praten.[/QUOTE]

ik bedoelde een ‘stem’ ofzo in mijn hoofd. het was geen echt persoon die het zei. sorry was een beetje onduidelijk

Hey, wat goed dat je dit deelt zeg. Klinkt echt als een heel heftige nacht... Fijn dat je vriend in ieder geval bij je is gebleven, zodat je niet helemaal alleen was. Hoe voel je je er nu over als je erop terug kijkt?

Het antwoord op je vragen mbt drugs staat hierboven al. Wat ik je nog wel wil meegeven is om het in ieder geval met je begeleiders/therapeuten te delen. Ik denk dat het belangrijk is dat je die vele doodsgedachten en de drang om een suïcidepoging te doen in ieder geval bespreekbaar maakt, zodat je samen met je therapeut kan uitzoeken hoe je dat kan verminderen. Voor een groot deel heeft dat inderdaad wel te maken met het durven voelen van je emoties (ook de negatieve) en daar steeds een beetje beter mee om leren gaan. Dat is echt super ingewikkeld en lastig, maar juist heel knap als je ermee aan de slag gaat! En dat doe je zo te lezen ook zeker. Betekent niet dat al die negatieve gedachten straks ineens weg zijn, maar als het goed is ga je er wel steeds beter in worden om er tegen in te gaan. Dat is in ieder geval wat ik bij mezelf heb gemerkt, ik herken me namelijk wel in het verhaal wat je vertelt toen ik op jouw leeftijd was. Alhoewel onze situaties uiteraard zullen verschillen. Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar wilde 't toch delen.

naamloosx zei:

ik bedoelde een ‘stem’ ofzo in mijn hoofd. het was geen echt persoon die het zei. sorry was een beetje onduidelijk

Klik om te vergroten...

Ik had een vermoeden, wat ik probeerde te zeggen is dat je mag wel wat liever mag zijn voor jezelf.

Je hebt het duidelijk zwaar en met goede redenen, jij hebt nooit gekozen voor de omstandigheden waarin jij je bevindt en op zo'n jonge leeftijd kun je er jammer genoeg slechts weinig aan doen. Ik weet niet wat er allemaal gebeurd is maar het lijkt me vreselijk om op 16 jarige leeftijd uit huis geplaatst te worden.

Ik ken je context niet maar als ik in jou schoenen zijn staan zou ik waarschijnlijk razend wezen op alles en iedereen. Maar zelfs wanneer je emoties de overhand nemen (wat volledig begrijpelijk zou wezen) moet je onthouden dat je handelen niet altijd bepaald wie je bent en wilt zijn. Je zit in een rot situatie en het enige wat je kunt doen is er het beste van maken.

De diepste dalen maken vaak ook de hoogste pieken, mocht je jezelf door deze zwaardere tijden heen kunnen worstelen ben ik er zeker van dat je er geen spijt van zult hebben. Laat je niet op je kop zitten en kom voor jezelf op, alleen jij kan dat. Want dit klopt natuurlijk niet.

Het is al door anderen gezegd maar dat jij je verhaal deelt is absoluut niet makkelijk, blijf er over praten, met wie dan ook. Doe vooral rustig aan maar probeer uiteindelijk de confrontatie met je obstakels aan te gaan, als is het stapje voor stapje. Al die 'middeltjes' maken het tijdelijk makkelijk maar zullen de oorzaak van je verdriet niet doen ontnemen.

Een cliché waar veel van ons op de harde manier achter moesten komen.

Ik wil je gewoon even zeggen dat je er best mag zijn! En je bent heel dapper dat je alles zo verteld. Heel veel sterkte en blijf idd praten.

Wow ik heb even geen antwoord, maar dat is geloof ik al gegeven, wil je alleen veel sterkte wensen. <3

Ik lees net nogmaals dat je er al therapie voor krijgt, ik had hem de eerste keer ook gelezen maar denk dat ik bij het reageren dit even ben vergeten.