Sorry allemaal, ik ben een tijdje niet online geweest omdat ik druk met school was waardoor ik op heel veel berichten niet gereageerd heb. Nu ik mijn laatste paar berichten teruglees valt het mij op dat ik (in mijn ogen) erg kortaf en misschien een beetje gemeen ben overgekomen.
Ik vind dat jullie allemaal gelijk hebben op een aantal vlakken en zou er graag wat aan willen doen (denk ik).
Maar dat is het probleem juist, ik heb mijn hele leven eigenlijk al het gevoel compleet nutteloos en chaotisch te zijn. Ik weet niet wat ik wil/moet doen, wat ik moet voelen terwijl andere mensen altijd al doelen hebben gehad. Dat zijn de dingen die je een persoonlijkheid geeft, toch? Ik heb wel hobby's en dergelijke die ik wel als leuk kan beschouwen, maar niks is eigenlijk echt dat ik denk van; wauw!
Ik heb ook wel degelijk leuke dingen meegemaakt maar ja ik zie het niet echt als leuk. En ook weer wel tegelijkertijd.
Vanaf zo lang ik mij kan herinneren heb ik (bijna) altijd geleefd met een mindset van: ik blijf gewoon doorleven maar vind het echt niet erg als ik er niet meer zou zijn of zo. Ik weet weinig over mezelf en volgens mij is er gewoon iets niet goed in mijn bovenkamertje en ben ik gewoon op mijn hoofd gedonderd vroeger
. Soms denk ik wel eens dat ik gewoon geen motivatie/energie voor dingen kan hebben, maar ik weet het wel te kunnen voor sommige dingen. Die vind ik dan heel erg leuk maar zou het over zijn heb ik daar geen moeite mee.(Die gedachten schommelen ontzetten veel heen en weer. Ik kan me gewoon moeilijk een doel voor ogen nemen omdat ik niks kan vol houden wat er dan voor zorgt dat je 10 doelen hebt maar er bij geen één progressie boeken en jezelf weer een waardeloze nietsnut vinden.
Ik zou het echt wel anders willen zien, maar ik weet dat de enige manier om mijn drugsgebruik op te lossen, de oorzaak opzoeken en behandelen is. Dan moet ik mijzelf dus leren kennen, maar ik heb niet het gevoel een persoon te zijn. Ik ben nooit mezelf geweest naar anderen toe dus ik weet niet eens wie ik ben. Ik voel me gewoon meer verkleedkist als mezelf.
Ik kan me goed als een ander voor doen en daardoor heeft niemand ooit gevraagd wat er was maar dat is goed want dan ben je niet zo irritant voor anderen. Ik kan het alleen echt niet langer vol houden. Ik wil gewoon blij zijn voor anderen omdat ik mijn emoties niet kan controleren. Als ik me zou uiten zou je een heel fucking seizoen goede slechte kunnen vullen in een half daggie ofzo. Elke keer als ik probeer mezelf te zijn verander ik mezelf snel weer beetje bij beetje omdat ik me aan mezelf irriteer. Ik snap mensen op zich wel hoor, wat heb jij nou aan iemand om je heen die mentaal net zo breekbaar is als een dropveter?
@PaddoKweker gaf mij een advies professionele hulp te zoeken. Dat heb ik ergens vorig jaar eerder gedaan maar heeft niks geholpen. Ik ben zelfs tegen een psychiater niet eerlijk.
Ik weet ook gewoon veel niet waardoor ik eigenlijk niks kan vertellen wat ik echt voel omdat ik het niet weet of niet kan verwoorden. Echt serieus hoe fucking triest ben je als je ZELFS tegen je psychiater niet eerlijk kan vertellen hoe en wat er in je hoofd gaat. Daar ben ik na een poos dus mee gestopt.
Normale mensen zijn sowieso een no-go omdat die alleen maar het woord drugs uit jouw verhaal vissen en hoppa, stempel op je voorhoofd met junk. Dan denk je ook wel laat maar zitten dus. Leeftijdsgenoten ga ik niet eens over beginnen. Maar hun neem ik het niet kwalijk, ik ben blij dat de meeste gewoon lekker hun weet ik veel wat dingetjes kunnen doen.
@Casaan Ik snap wel waarom je moeite heb mij te geloven hoor. Ik zou zo iemand ook moeilijk kunnen geloven. Alleen is er een reden dat ik dit topic heb gemaakt en me hier uit omdat niemand mij hier kent/ziet/hoort en ik mijn verhaal gewoon kan uiten zonder mensen die mij veroordelen omdat ik niet helemaal koppie ben. Bovendien als ik op een forum zou liegen had ik beter niks kunnen zeggen want dat had me een hoop vingerkrampen bespaart.
Hoe dan ook, ik ben op 10-10 gestopt met de speed, Helaas had ik afgelopen zaterdag uitbetaald gekregen en zondag had ik weer wat gehaald. Dit was zeker niet mijn planning maar door omstandigheden heb ik toch naar de pep gegrepen als eerste hulp. Ik realiseer me nu helemaal dat dit echt niet de goeie kant op gaat. Maar ik wil er niet mee stoppen want door de speed heb ik allemaal complimenten gekregen op me werk, school en thuis. Ik weet dat het bullshit is en totaal onverantwoord maar het voelt gewoon ontzettend fijn om ff te denken dat mensen je waarderen. Om dan als het uitwerkt te realiseren dat ze eigenlijk mijn zakje speed een schouderklopje hebben gegeven. Al met al ben ik gewoon een beetje wanhopig. Het slaat eigenlijk nergens op wat ik allemaal zit te typen maar het voelt gewoon een beetje opluchtend om alles te typen.
Dankjewel Drugsforum en alle leden. Dit is bewijs dat technologie ook goeie kanten heeft!
![:grin:]()
