Hoi
@Anunnaki,
Ik heb ook tijdenlang medicatie gebruikt voor concentratieproblemen, innerlijke onrust, etc. Inmiddels heb ik geleerd dat medicatie voor mij geen oplossing is. Medicatie is een lapmiddel. Geloof niet in die ''dopaminetheorie'' van AD(H)D, die veronderstelt dat er sprake is van een laag dopaminegehalte en dat dat door stimulantia (zoals methylfenidaat, dexamfetamine) gecorrigeerd dient te worden. Stimulantia werken namelijk voor vrijwel iedereen. Ook iemand zonder AD(H)D die die pillen slikt kan zich beter concentreren. De dopaminetheorie is big pharma propaganda. In werkelijkheid heb je met AD(HD) gewoon een andere wijze van informatieverwerking, een wijze die helaas minder goed past bij hoe wij anno 2018 onze samenleving hebben ingericht. Je hebt een variatie op manieren van informatieverwerking waarmee je tot een minderheid behoort en minder goed functioneert in een maatschappij die is ingericht naar de meerderheid, en daarom wordt het afgedaan als een stoornis.
Hoe dan ook, jaren heb ook ik medicatie gebruikt. Ik ben er mijn studie mee doorgekomen, maar vraag me niet hoe. Nadien gestopt, en uiteindelijk ook moeten constateren dat ik het beroep waar ik voor heb gestudeerd niet eens aan kan. Wat ik in wezen gedaan heb is mijn prestatievermogen kunstmatig opgestuwd met medicatie. Je werkt je op tot een hoogte die je op den duur alleen maar aan kunt houden door (meer) medicatie te blijven slikken. Op die manier wordt je op den duur afhankelijk. Stop je, dan val je terug op je normale/natuurlijke niveau van functioneren en verlies je dus ten opzichte van de hoogte die je op medicatie bereikt hebt. Daarom is medicatie een dood spoor. Je begint eraan, je werkt je op, je besluit ofwel te stoppen danwel het middel zelf werkt niet meer als gevolg van tolerantie, en je staat weer terug op je eigenlijke niveau, met het gevaar dat je datgene wat je in de jaren met medicatie hebt bereikt verliest omdat je dat niet meer kunt volhouden. Sterker nog, kort na stoppen of na het intreden van tolerantie kun je zelfs, zoals ook in jouw geval zo lijkt te zijn, afzakken naar een niveau nog beneden het niveau waarop je zat toen je aan de medicatie begon. Dat is mij ook overkomen. Nadat ik stopte, heb ik er dik een jaar helemaal uit gelegen. Pas daarna ben ik bescheiden gaan opbouwen met wat vrijwilligerswerk hier en daar.
Ik ben inmiddels tot het besef gekomen dat een duurzame oplossing meer zit in gedragsverandering, en in verandering van je houding/denken ten opzichte van je beperking. Het is een kwestie van leren leven met, of idealiter, leren leven voorbij, in plaats van blijven vechten tegen. Die kun je doen door je leven anders in te richten, deels om je beperkingen heen. Je bent wellicht wat minder goed in bepaalde dingen waar de gemiddelde persoon geen problemen mee heeft. Daarnaast zul je ongetwijfeld ook unieke krachten of talenten hebben, ook deels als positieve keerzijde van de medaille die ook je beperkingen omvat. Het is levenskunst om je leven zodanig in te richten dat je je krachten en talenten optimaal kunt benutten en zo min mogelijk tegen je beperkingen aan te lopen. Het heeft mij ontzettend geholpen iets te zoeken waarin een relatief groot beroep wordt gedaan op datgene waar ik goed in ben en juist minder een beroep wordt gedaan op datgene wat ik lastig vind.
heel chill. Welke andere middeltjes zijn wel te doen? en dan wil ik meteen even vermelden dat ik geen interesse heb in dagelijks wiet roken. Misschien toch maar eens therapie ofzo overwegen.. 