Mijn inbreng in casu dit onderwerp is niet in enkele zinnen te beschrijven. Ik zal proberen om het niet te lang te maken i.i.g...
Elders hier op DF heb ik het weleens over een verbroken relatie gehad.
In mijn geval enorm, enorm pijnlijk, en het is vanaf dat moment, dat ik deze destructieve gedachtengang kreeg.
Niets was nog van belang.
Een vette drugs, en drankverslaving begonnen zich snel te ontwikkelen.
De suïcidale gedachten namen toe, ik was er dagelijks mee bezig, de verdovende middelen maakten eea weer draaglijk.
Dit ging enkele jaren zo door.
Suïcidaal zijn, gebruiken, onderdrukken, verder, en weer van voren af aan.
Totdat ik het idee kreeg, om iets speciaals te gaan doen, iets, wat niet iedereen zou kunnen.
Iets, waar je trots op kon zijn, in dienst van een overheid, iets wat risicovol was, alleen het momant suprême was eigenlijk nog onbekend.
Ook, of het al , of juist helemaal niet zou gebeuren. Het moest zwaar zijn, lichamelijk, dus, en met de dood te maken hebben. Of, beter gezegd, in een " link ' staan.
Het werd een reis naar Marseille, en resulteerde in een aanmelding, na een zeer zware keuring en selectieprocedure een inlijving in het Legion Etrangere.
Want, dit gaat niet zó maar.
De verhalen van " iedereen kan erin, moordenaars, whatever, je krijgt een nieuwe naam, en verder geen nieuws , wel, dit is dus gewoon gelul. Gelul in de ruimte.
Vergeet dit dus maar!
Dat werd een dienstname van 6 jaar, zo ongeveer, en ja, daar maak je wel het een en ander mee, soms link, soms minder, soms niet.
In ieder geval zeer intensief.
Na het moeten uittreden wegens een blessure die niet meer te herstellen was, bleef deze tijd plus ervaringen door mijn hoofd spoken.
Ik kreeg nachtmerries, en heb ptss ontwikkeld.
En ja, weer terug begin het gebruik weer, alcohol met name, totdat ik vond, dat het genoeg was geweest met die drank.
Ik ben ermee gestopt.
Dat wil helaas niet zeggen, dat het allemaal een goede afloop is geweest. Nee.
Dat gebeurt alleen in sprookjes...
Nog steeds, in de donkere momenten, denk suïcidaal. Jazeker. Je komt er nooit meer vanaf, zo lijkt het..
Ik was al zover, dat ik ben gaan uitzoeken waar ik de benodigdheden kon gaan krijgen/ halen.
Zover is het ( gelukkig!) Niet (nog,) niet gekomen.
Of dit verandert, ik kan het niet zeggen.
Je weet immers maar nooit...