Suicide. Wie heeft er, al of niet verslaafd, zich serieus mee bezig gehouden?

Toen ik 16 was, was ik enorm depressief en heb ik maanden lang, dag in dag uit, meerdere keren per dag wel aan zelfmoord gedacht; hoe ik het zou doen, met wat ik het zou kunnen doen, wanneer ik het zou doen, of ik nog een afscheidsbrief zou nalaten en zo ja, wat er dan in zou staan... al die details vulden een aanzienlijk groot deel van waar ik dagelijks aan dacht in die periode. Ook letterlijk de zin "ik wil dood" kwam vaak gewoon tijdens het doen van willekeurige dingen in me op. Ook altijd als ik op de fiets zat en ik iedere keer dezelfde route moest fietsen, zat mijn lichaam op de automatische piloot, terwijl ik zelf tijdens die momenten hele intense dissociaties had waarin ik heel veel traumatische gebeurtenissen herleefde of hypothetische situaties die daarop zouden kunnen volgen eraan begon te plakken. Ik leefde gewoon in een nachtmerrie waarvan ik dacht dat er nooit een einde aan zou komen. Ik dacht dat ik me nooit meer niet zo miserabel als toen zou kunnen voelen en was compleet het gevoel van gelukkig zijn ontleerd. Gelukkig was dat niet zo en heb ik in 2018 een fleurige periode gehad (door psychedelische drugs, best wel belangrijk om erbij te vermelden) maar sinds begin dit jaar zijn de suïcidale gedachten weer terug. Het verschil is nu alleen dat ik weet dat ik gewoon niet in staat ben om zelfmoord te plegen door een mislukte (duh) zelfmoordpoging en de reflectie die ik daarover gedaan heb na die gebeurtenis. Ik durf het namelijk gewoon niet, omdat ik te bang ben om extreme pijn te ervaren. Als ik 100% zeker zou weten dat ik er geen schrijntje van zou voelen, dan zou ik het op momenten waarin ik in mijn diepste dal zit het nog serieus overwegen, maar dat is dus niet het geval. Die depressiviteit zorgt er wel voor dat ik nog veel roekelozer ben met drugs dan ik al was. Drugs waarvan ik zei dat ik ze nooit zou doen zijn nu ineens niet meer zo gek in mijn ogen, omdat ik alleen maar kijk naar welk effect ik eruit kan halen (oxycodon is een goed voorbeeld ervan). Alles om maar even van de wereld te zijn en me goed te voelen. Ben me ervan bewust dat dat enorm slecht is, maar het is niet alsof suïcidaliteit ratio enorm in acht neemt voordat het toelaat, bij mij in ieder geval.

Ik heb 2 jaar bij een psychiater gelopen en ik zit nu sinds kort bij 2 therapeuten die me helpen met PTSS, verslaving en ADD, dus hulp is er wel en ik heb iets om op terug te vallen, maar momenteel lijk ik eigenlijk alleen maar te vallen in plaats van dat ik enigszins terugspring naar een gezonde mentale staat. Het is enorm zwaar en ontmoedigend om gewoon geen progressie te zien, alsof het allemaal gewoon voor niets is, al weet ik dat dat niet zo is, aangezien ik iedere dag opnieuw ontzettend veel over mezelf leer, maar ook dat maakt me heel onzeker, want het geeft me het idee dat ik gewoon continu gedesillusioneerd ben en totaal geen grip heb op wat er nu werkelijk allemaal aan de hand is in mijn hoofd en om me heen. Ik zit vast in een gevangenis die ik zelf gemaakt heb en nog steeds aan het versterken ben, omdat er steeds meer trauma bijkomt en ik het oude trauma nog helemaal niet verwerkt heb.

Maar goed, bedankt voor het openen van dit topic. Het was misschien wel ergens goed voor dat ik dit voor mezelf heb uitgetypt. Het maakt de enorme abstracte rommel in mijn hoofd wat concreter.

Edit: de behandeling voor verslaving is momenteel eigenlijk voornamelijk doordat ik ketamine heel erg misbruik. Het zorgt ervoor dat ik me euforisch voel en als ik k-hole dan geeft het me vaak ook best wel veel flashbacks waarvan ik denk dat ze zinnig zijn, terwijl ze er eigenlijk alleen maar voor zorgen dat ik extreem veel pieker, waardoor ik nog méér ketamine neem om te kalmeren, et cetera. Werkt voor geen meter dus, maar ik heb geen beter alternatief waar ik naar kan grijpen momenteel.