DrugsForum.nl

Hankalender zei:

Daar ben ik het mee eens. Ik realiseerde me dat het heel moeilijk is voor vaders om dezelfde natuurlijke reacties te geven die moeders aan kinderen geven. Soms kan het leven onverwachte verrassingen met zich meebrengen.

Klik om te vergroten...

Er zijn ook moeders die zich zo voelen hoor.
Nog een reden voor mij er niet aan te beginnen is de maatschappij die verloederd. De huidige opvoeding, scholen, etc kan ik me niet in vinden.
Prinsjes, prinsesjes die gepamperd worden tot in den treuren.
Maar dat is weer een heel andere discussie.

De Dunne zei:

Er zijn ook moeders die zich zo voelen hoor.
Nog een reden voor mij er niet aan te beginnen is de maatschappij die verloederd. De huidige opvoeding, scholen, etc kan ik me niet in vinden.
Prinsjes, prinsesjes die gepamperd worden tot in den treuren.
Maar dat is weer een heel andere discussie.

Klik om te vergroten...

Ik kan je heel goed begrijpen en ben het met je eens.
net als een Pink Floyd-liedje Another brick in the wall…

Hankalender zei:

Dingen veranderen volledig. Je relatie wordt ondergeschikt aan de behoeften van het kind, die in de beginjaren 24/7 zullen zijn. Comfort dat je eerder vanzelfsprekend vond, zoals naar je favoriete programma kunnen kijken, of ongehinderd kunnen plassen of poepen, verdampen meestal. Vroeger ontspannen tijd alleen met partner wordt een stressvolle ervaring van constante onderbrekingen. Geen "wij"-tijd meer.

Alles draait om het kind, en het kind vindt het vanzelfsprekend. Naarmate het kind groeit, probeer je met je partner te praten en kun je een zin niet afmaken omdat het kind altijd blaft, zelfs als je praat. Je probeert je partner te knuffelen, je kind rent naar je toe om tussen je in te komen en de knuffel te scheiden. Natuurlijk moeten ze elke nacht met iemand naar bed, dus intimiteit wordt teruggebracht tot één keer per week wanneer je 10 minuten steelt om het staand in de voorraadkast te doen.

Je leven verandert een belachelijke hoeveelheid. Het is helemaal niet verwonderlijk dat zoveel mensen depressief worden, dat zovelen de situatie en hun partner verlaten, dat zoveel mensen hun kind verwaarlozen of misbruiken. Het is best moeilijk om dat allemaal niet te doen. Je moet een soort heilige zijn om niet op zijn minst een depressie te hebben.

En als alles is gezegd en gedaan, zul je merken dat je van je kind houdt, ze zijn de belangrijkste persoon voor jou in de wereld, en het is het allemaal waard, want ondanks alle pijn en frustratie, als je erover nadenkt om dat te vervangen door een perfect comfortabel maar leeg huis, op een manier dat het verdrietig, deprimerend en niet zo de moeite waard zou zijn.

Klik om te vergroten...

Ik zou dit zelf geschreven kunnen hebben. Exact 100% hoe ik er over denk.

Soms voel ik me bekneld en vraag ik me af of het het allemaal wel waard is, maar het meeste van de tijd niet.

Ik heb mezelf nog niet als persoon helemaal ontwikkeld, en merk dat dat nu niet altijd even goed kan. Ik zou best een dag of 2 zonder de kids willen, maar als ze er niet zijn is er een leegte en mis ik ze en wou dat ik ze er wel waren.

Kinderen opvoeding is moeilijk. Een deel van jezelf opgeven eveneens. Niemand is daar echt klaar voor en gaandeweg leer je er mee om te gaan.

Ik heb 2 kleine kids. Bij mij triggerde het een burnout en ADHD. Het hebben van kinderen is enorm zwaar en tegelijk prachtig. Zou niet zonder kids willen leven.

Die ene zei:

Soms voel ik me bekneld

Klik om te vergroten...

Toen ik dat hoorde, had ik het gevoel dat ik hierin niet alleen was. Ik denk dat de meesten van ons dezelfde gevoelens ervaren.

Rivalrie zei:

Ik heb 2 kleine kids. Bij mij triggerde het een burnout en ADHD. Het hebben van kinderen is enorm zwaar en tegelijk prachtig. Zou niet zonder kids willen leven.

Klik om te vergroten...

ik had dezelfde problemen. Soms word ik nog steeds periodiek getriggerd. Maar zoals je zei, ik hou heel veel van mijn kind. Hoe zouden we anders met deze problemen kunnen omgaan?

Rivalrie zei:

Het hebben van kinderen is enorm zwaar en tegelijk prachtig.

Klik om te vergroten...

Het ouderschap in 1 zin...

Rivalrie zei:

Zou niet zonder kids willen leven.

Klik om te vergroten...

Of twee zinnen...

Hankalender zei:

ik had dezelfde problemen. Soms word ik nog steeds periodiek getriggerd. Maar zoals je zei, ik hou heel veel van mijn kind. Hoe zouden we anders met deze problemen kunnen omgaan?

Klik om te vergroten...

Ik had vandaag een gesprek met een man van 60+, en die had dit ook vroeger. Hij zei dat het tijd kost en dat het te maken heeft met acceptatie wat met de jaren groter wordt. Ik denk dat ik me hier in kan vinden

Rivalrie zei:

Ik heb 2 kleine kids. Bij mij triggerde het een burnout en ADHD. Het hebben van kinderen is enorm zwaar en tegelijk prachtig. Zou niet zonder kids willen leven.

Klik om te vergroten...

Het is iets waar ik weleens over nadenk de laatste tijd. Heb geen kids, maar kids zullen ongetwijfeld ook veel diepgang/waarde geven aan je leven. Nu ik sinds een dikke twee jaar oom ben en erg vaak oppas op mijn nichtjes van 2 en 0 jaar, denk ik een beetje beter te begrijpen hoe het is. Al zal je natuurlijk zelf echt kinderen moeten hebben om het echt te weten.

Kinderen groot brengen is inderdaad onwijs zwaar.
Mijn ex was vrachtwagenchauffeur op buitenland.
Hierdoor was hij alleen op zaterdag en zondag thuis.
Alle zorg kwam dus door de weeks 24/7 op mijn schouders terecht.
Daarnaast hebben we enorm veel financiële shit meegemaakt.
Onder zware stress voor kinderen zorgen is heel zwaar.
Maar wat denk je wat het met je doet als je kind gepest word op school.
Dit zijn hele heftige dingen wat niet in de koude kleren gaat zitten.
Heb zelfs x aangifte moeten doen bij zedenpolitie.
Dit omdat een volwassen man op een kinderspellensite mijn kind lastig had gevallen.
Het opvoeden van je kinderen brengt veel stress met zich mee.
Alle kosten wat het met zich mee brengt..
Je kind 24/7 willen /moeten beschermen.
Dan de puberteit...
Toen mijn jongste in puberteit zat liep ik met ptss en later zware depressie erbij.
Kan je vertellen dat is een zeer zware combi.
Ik vond het opvoeden prachtig echt waar.
Maar ook loodzwaar omdat ik er veelal alleen voor stond.
Had ook geen fam om op terug te kunnen vallen.
Nu mijn beide kids op zich zelf wonen denk ik vaak terug aan vroeger.
Wat kon ik genieten om met ze 3e op de fiets dagje naar het water te gaan of naar de kinderboerderij.
Maar aan andere kant is er nu wel soort last van mijn schouders af.
Ik ben en blijf voor altijd moeder maar ik kan mijn taak iets losser laten nu.
En zeker met ptss en depressie geeft dat mij wat meer rust.

Mocht ik oma worden zal ik er denk ik veel meer van kunnen genieten.
🥰

Dingen veranderen volledig. Je relatie wordt ondergeschikt aan de behoeften van het kind, die in de beginjaren 24/7 zullen zijn. Comfort dat je eerder vanzelfsprekend vond, zoals naar je favoriete programma kunnen kijken, of ongehinderd kunnen plassen of poepen, verdampen meestal. Vroeger ontspannen tijd alleen met partner wordt een stressvolle ervaring van constante onderbrekingen. Geen "wij"-tijd meer.

Alles draait om het kind, en het kind vindt het vanzelfsprekend. Naarmate het kind groeit, probeer je met je partner te praten en kun je een zin niet afmaken omdat het kind altijd blaft, zelfs als je praat. Je probeert je partner te knuffelen, je kind rent naar je toe om tussen je in te komen en de knuffel te scheiden. Natuurlijk moeten ze elke nacht met iemand naar bed, dus intimiteit wordt teruggebracht tot één keer per week wanneer je 10 minuten steelt om het staand in de voorraadkast te doen.

Je leven verandert een belachelijke hoeveelheid. Het is helemaal niet verwonderlijk dat zoveel mensen depressief worden, dat zovelen de situatie en hun partner verlaten, dat zoveel mensen hun kind verwaarlozen of misbruiken. Het is best moeilijk om dat allemaal niet te doen. Je moet een soort heilige zijn om niet op zijn minst een depressie te hebben.

En als alles is gezegd en gedaan, zul je merken dat je van je kind houdt, ze zijn de belangrijkste persoon voor jou in de wereld, en het is het allemaal waard, want ondanks alle pijn en frustratie, als je erover nadenkt om dat te vervangen door een perfect comfortabel maar leeg huis, op een manier dat het verdrietig, deprimerend en niet zo de moeite waard zou zijn.

Gedeeltelijk herkenbaar verhaal. Ik vond het hebben van jonge kids ook echt heel zwaar. Ik was gehecht aan mijn vrijheid en aan mijn vrije tijd. En daar blijft, zoals jij ook aangeeft, niet zo heel veel meer van over... Ik vind dat jonge ouders best iets beter voorbereid mogen worden op de shock van het ouderschap. Helemaal omdat je er de eerste jaren toch vooral veel gehuil en gevulde luiers terug krijgt als dank voor al je goede zorgen.

Gelukkig wordt het allemaal een stuk beter als ze iets groter worden. Dan blijkt opeens dat je prachtige kleine wezentjes hebt gecreeerd samen met de persoon waar je helemaal gek op bent. En als die kleine wezentjes dan ook nog "ik hou van papa" of "Dumbledaddy" (een verwijzing naar Professor Dumbledore van Harry Potter) gaan zeggen is het al helemaal pure magie!

Hankalender zei:

Je moet een soort heilige zijn om niet op zijn minst een depressie te hebben.

Klik om te vergroten...

En ondanks alle herkenbare stukjes ben ik het hier toch niet mee eens:

Hankalender zei:

Het is helemaal niet verwonderlijk dat zoveel mensen depressief worden, dat zovelen de situatie en hun partner verlaten, dat zoveel mensen hun kind verwaarlozen of misbruiken.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp dat je het zwaar kunt hebben, ik begrijp dat je het soms misschien niet aan kunt, ik begrijp ook dat je het als ouder niet altijd perfect kunt of hoeft te doen. Maar je kind misbruiken is gewoon echt niet okay! Daar is in mijn ogen gewoon geen excuus voor. Als je het niet meer aankunt ga je hulp halen. Als je merkt dat je je kind zou gaan verwaarlozen of misbruiken dan zorg je dat er een oplossing komt, hoe moeilijk ook. Het verwaarlozen of misbruiken van een kind is in mijn ogen gewoon nooit goed te praten.

Eik zei:

Gedeeltelijk herkenbaar verhaal. Ik vond het hebben van jonge kids ook echt heel zwaar. Ik was gehecht aan mijn vrijheid en aan mijn vrije tijd. En daar blijft, zoals jij ook aangeeft, niet zo heel veel meer van over... Ik vind dat jonge ouders best iets beter voorbereid mogen worden op de shock van het ouderschap. Helemaal omdat je er de eerste jaren toch vooral veel gehuil en gevulde luiers terug krijgt als dank voor al je goede zorgen.

Gelukkig wordt het allemaal een stuk beter als ze iets groter worden. Dan blijkt opeens dat je prachtige kleine wezentjes hebt gecreeerd samen met de persoon waar je helemaal gek op bent. En als die kleine wezentjes dan ook nog "ik hou van papa" of "Dumbledaddy" (een verwijzing naar Professor Dumbledore van Harry Potter) gaan zeggen is het al helemaal pure magie!

En ondanks alle herkenbare stukjes ben ik het hier toch niet mee eens:

Ik begrijp dat je het zwaar kunt hebben, ik begrijp dat je het soms misschien niet aan kunt, ik begrijp ook dat je het als ouder niet altijd perfect kunt of hoeft te doen. Maar je kind misbruiken is gewoon echt niet okay! Daar is in mijn ogen gewoon geen excuus voor. Als je het niet meer aankunt ga je hulp halen. Als je merkt dat je je kind zou gaan verwaarlozen of misbruiken dan zorg je dat er een oplossing komt, hoe moeilijk ook. Het verwaarlozen of misbruiken van een kind is in mijn ogen gewoon nooit goed te praten.

Klik om te vergroten...

Ik ben absoluut tegen misbruik, het mag geen excuus zijn. Ik probeerde gewoon mijn eigen due diligence te doen. ja, naarmate de jaren verstrijken en het kind groeit, wordt het gemakkelijker en soms het tegenovergestelde. Ik denk dat we in de loop van de tijd aan de situatie wennen, liefde wist alle problemen uit

Ik ben absoluut tegen misbruik, er mag geen excuus zijn. Ik probeerde gewoon mijn eigen due diligence te doen. ja, er zijn jaren verstreken en het wordt gemakkelijker naarmate het kind groeit. Of wordt het steeds moeilijker? Ik denk dat we na verloop van tijd de situatie accepteren en eraan wennen en dat liefde de problemen voorloopt.

Ik denk ook dat veel mensen het “nemen” van kinderen als gewoon zien en het totaal onderschatten.
Ik heb bewust geen kinderen omdat ik al jong wist dat een kind opvoeden (dus niet alleen grootbrengen) de zwaarste, grootste en meest verantwoordelijke taak is in je leven.
Een kind moet altijd hoofdzaak zijn, altijd. Helaas zie je steeds meer dat een kind bijzaak is ipv hoofdzaak.

De Dunne zei:

Ik denk ook dat veel mensen het “nemen” van kinderen als gewoon zien en het totaal onderschatten.
Ik heb bewust geen kinderen omdat ik al jong wist dat een kind opvoeden (dus niet alleen grootbrengen) de zwaarste, grootste en meest verantwoordelijke taak is in je leven.
Een kind moet altijd hoofdzaak zijn, altijd. Helaas zie je steeds meer dat een kind bijzaak is ipv hoofdzaak.

Klik om te vergroten...

Daar ben ik het mee eens. Ik realiseerde me dat het heel moeilijk is voor vaders om dezelfde natuurlijke reacties te geven die moeders aan kinderen geven. Soms kan het leven onverwachte verrassingen met zich meebrengen.

Hoe veranderde uw huwelijk na de toevoeging van een pasgeborene in het huis?

Een reactie plaatsen