Relatie advies nodig

Hi, ik heb sinds 2,5 jaar een relatie met Maarten (fictieve naam), en we hebben vanaf het begin al super vaak, intense ruzies gehad, vaak over de kleinste dingen.

Nu hebben we al twee dagen ruzie en ik sta op het punt er mee te kappen want ik word er zo ontzettend verdrietig van. Nu het dilemma, ik kan me geen leven zonder hem voorstellen en ik wil hem helemaal niet kwijt.
Wat moet ik doen???
Dit is natuurlijk een vrij beknopt verhaal, maar stel gerust vragen. Ik ben gewoon benieuwd naar andere mensen hun visie…

Heftige situatie, en velen van ons zullen zich hierin wel herkennen.

Een relatie is een bijzonder iets, het wekt vaak de mooiste gevoelens op die je nergens anders kan beleven, maar de keerzijde is dat het ook wel eens doorslaat naar de andere kant.

Met de geringe informatie die je deelt, zou ik zeggen dat je bovenal nu nog erg emotioneel bent na de meest recente ruzie. Het feit dat je er zowel mee wil kappen als dat je je geen leven zonder hem kan voorstellen, maakt het onmogelijk in je eigen hoofd momenteel.

Ik ben vooral benieuwd naar hoe goed je het hierover met 'Maarten' kan hebben. Vanuit deze gesprekken kan je voor jezelf halen of jullie allebei bereid zijn om voldoende moeite voor elkaar te doen en om een aantal zaken te veranderen. Als die bereidwilligheid er van één of twee kanten niet voldoende is, dan zit er geen toekomst in.

Bovenal, heel veel sterkte, en vergeet niet dat het uiteindelijk JOUW leven is.

Le Duc zei:

Heftige situatie, en velen van ons zullen zich hierin wel herkennen.

Een relatie is een bijzonder iets, het wekt vaak de mooiste gevoelens op die je nergens anders kan beleven, maar de keerzijde is dat het ook wel eens doorslaat naar de andere kant.

Met de geringe informatie die je deelt, zou ik zeggen dat je bovenal nu nog erg emotioneel bent na de meest recente ruzie. Het feit dat je er zowel mee wil kappen als dat je je geen leven zonder hem kan voorstellen, maakt het onmogelijk in je eigen hoofd momenteel.

Ik ben vooral benieuwd naar hoe goed je het hierover met 'Maarten' kan hebben. Vanuit deze gesprekken kan je voor jezelf halen of jullie allebei bereid zijn om voldoende moeite voor elkaar te doen en om een aantal zaken te veranderen. Als die bereidwilligheid er van één of twee kanten niet voldoende is, dan zit er geen toekomst in.

Bovenal, heel veel sterkte, en vergeet niet dat het uiteindelijk JOUW leven is.

Klik om te vergroten...

Bedankt, deze reactie helpt me al enorm.
Ik heb het hier al zo vaak met hem over gepraat en ook aangegeven dat ik sterk de behoefte voel om meer te praten over ons en onze relatie. Ik heb hem gisteren zelfs een hele lange brief geschreven waarin ik dit nogmaals benadruk, echter lijkt hij dit niet te kunnen. Ik heb al veel initiatieven getoond om dit te stimuleren, we zouden 1x per week bijvoorbeeld samen wandelen om het over ons te hebben. Dit hebben we 1x gedaan en daarna ben ik er nog wel een paar keer over begonnen maar geeft hij er geen opvolging aan. Toen heb ik 1x per week date night geïnitieerd, maar dan kijken we een serie en gaan we naar bed dus wordt er ook weinig gesproken over ‘ons’. Ik heb hem al zo vaak gevraagd wat hij van mij nodig heeft om wel wat vaker echt het gesprek aan te gaan, maar het lijkt allemaal niet echt te helpen..

Klote om te horen, als je het zo beschrijft, dan toon jij (voldoende) initiatief om het te laten werken.

Kleine advocaat van de duivel, en met de vijf talen van de liefde in het achterhoofd, zou het kunnen dat zijn manier van liefde tonen zich op een heel andere manier uit - waardoor jullie volstrekt langs elkaar heen liefhebben?

Ja dit heb ik ook letterlijk tegen hem gezegd: dat we langs elkaar heen leven, niet op dezelfde golflengte zitten.. maar hoe los je dat op?

Le Duc zei:

Klote om te horen, als je het zo beschrijft, dan toon jij (voldoende) initiatief om het te laten werken.

Kleine advocaat van de duivel, en met de vijf talen van de liefde in het achterhoofd, zou het kunnen dat zijn manier van liefde tonen zich op een heel andere manier uit - waardoor jullie volstrekt langs elkaar heen liefhebben?

Klik om te vergroten...

Tijd, tijd, tijd...en veel moeite doen (wat wel echt voelbaar moet zijn voor beide kanten), maar in essentie is mijn opvatting dat een relatie nooit voor lange tijd meer werken dan plezier mag/kan zijn, waarmee ik bedoel dat een relatie vaak het fijnste en gezondste is als het meeste vanzelf gaat.

Soms is houden van los laten hoe moeilijk dat ook is. En het lijkt alsof je niet zonder kan maar dat kan je wel.

Vaak en veel ruzie is niet gezond voor jou en hem. En blijkbaar word het niet minder. Wil je in een toxic relatie blijven investeren of op jouzelf focussen en iets van jou eigen leven maken?

De ander kan je niet veranderen.
En een relatie heb je natuurlijk SAMEN als partners. Samen een team.
Een beetje door de regels heen lees (jou kant van het verhaal) dat jij vanalles doet om over jullie te praten.. Maar het lijkt bij hem niet echt te vallen/lukken/beseffen

De vraag is wat willen jullie beide los van elkaar.
Hoe zien/ervaren jullie de relatie.
Wat verwacht je van elkaar en wil/kan je dat waarmaken.
Wat heb je nodig. (Wat kan je jezelf geven)
Probeer te communiceren vanuit non violent communication ( althans is een manier)
Willen jullie/jij zo verder. Zo nee hoe dan wel.. En zo ja hoe dan..
Hoe maak je ruzie.. (hoe onstaan ze) waardoor, wat gebeurt er en eigenlijk samen terug kijken wat er gebeurt en waar het mis ging.. Niet perse makkelijk maar kan wel veel helpen en inzichten geven... (b.v ik werd getriggerd door... Ik voelde afwijzing... en daardoor reageerde ik afstandelijk/afwijzend om eigenlijk mijn eigen pijn niet te hoeven voelen)
Het is goed omte weten dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn of haar triggerst en hoe je daarmee omgaat..
En ook, leer veilig ruzie maken.. B.v we schreeuwen niet naar elkaar, geven elkaar ruimte, luisteren naar elkaar enz (wat past voor jullie)

Zoveel vragen en dingen die jullie samen met elkaar moeten bespreken. Misschien spannend en eng maar ja als je beetje een gezonde volwassen relatie wil dan is goed communiceren stap 1.

Diamant zei:

Hi, ik heb sinds 2,5 jaar een relatie met Maarten (fictieve naam), en we hebben vanaf het begin al super vaak, intense ruzies gehad, vaak over de kleinste dingen.

Nu hebben we al twee dagen ruzie en ik sta op het punt er mee te kappen want ik word er zo ontzettend verdrietig van. Nu het dilemma, ik kan me geen leven zonder hem voorstellen en ik wil hem helemaal niet kwijt.
Wat moet ik doen???
Dit is natuurlijk een vrij beknopt verhaal, maar stel gerust vragen. Ik ben gewoon benieuwd naar andere mensen hun visie…

Klik om te vergroten...

Jij gaat weer jullie relatie een kans geven. Zo werkt het altijd. Want als je totaal met hem
Klaar was dan had je geen behoefte gehad om ons je vraag te stellen . Lees maar even over het codependent gedrag.

Heel lastig!
Ik ben al een stuk ouder.
Samen kinderen en al meer dan 20 jaar samen.
Op jongere leeftijd meer emotie, mijn vrouw was verder dan ik in het leven, dat herken ik bij jou ook een beetje.
Zij bereikte mij toen ook niet goed en ze vertelt dat me nog wel eens.
We hebben wel altijd samen willen investeren in de relatie, ik ook.
Verraste haar met bloemen, cadeautje of zelfs een weekend weg.
Nu ben ik me, ook door m’n leeftijd, veel meer bewust wat zij nodig heeft en zij weet dat ook van mij.
Vanzelf gaat het niet, er moet wel voldoende zijn wat jullie samen verbindt.

Wij hebben heel lang geleden wel eens apart van elkaar opgeschreven wat positief is als we uit elkaar gaan en ook wat we zouden missen.
Dat hebben we elkaar laten zien en besproken.
Dat kan heel waardevol zijn!

Drugs is geen oplossing voor problemen, maar samen een mdma sessie thuis kan jullie ook heel dicht bij elkaar brengen. Voor ons wat het een reset ❤️

Zeehond zei:

Wij hebben heel lang geleden wel eens apart van elkaar opgeschreven wat positief is als we uit elkaar gaan en ook wat we zouden missen.
Dat hebben we elkaar laten zien en besproken.
Dat kan heel waardevol zijn!

Klik om te vergroten...

Even heel snel tussendoor, want ik wil dit topic niet ontsporen... Maar was dat ook erg confronterend voor jullie, die positieve punten?

Diamant zei:

Hi, ik heb sinds 2,5 jaar een relatie met Maarten (fictieve naam), en we hebben vanaf het begin al super vaak, intense ruzies gehad, vaak over de kleinste dingen.

Nu hebben we al twee dagen ruzie en ik sta op het punt er mee te kappen want ik word er zo ontzettend verdrietig van. Nu het dilemma, ik kan me geen leven zonder hem voorstellen en ik wil hem helemaal niet kwijt.
Wat moet ik doen???
Dit is natuurlijk een vrij beknopt verhaal, maar stel gerust vragen. Ik ben gewoon benieuwd naar andere mensen hun visie…

Klik om te vergroten...

Wat een rottige situatie waarin je zit. Ik lees dat je een datenight wilde invoeren en vaste gesprekken over jullie relatie. Het klinkt wel heel technisch. Ik denk maar dat is een aanname dat het je niet om het gesprek en een avond samen gaat maar om een gewenst effect. Hechter worden voelen dat hij wil vechten voor de relatie en geliefd voelen.
De vraag is of je dat kan bereiken met agendapunten. Hou je van hem zoals hij nu is of hou je van een soort fantasiebeeld over hem. Waarin hij verandert en jullie toekomst veilig is.

Het is alweer een poos geleden maar toen mijn relatie op het punt stond te knappen realiseerde ik mij dat ik niet bang was hem kwijt te raken ik was bang voor de onzekere toekomst. Maar vaak bereik je pas de top als je door het dal gaat. Misschien is deze relatie al voorbij maar durf je het niet uit te spreken omdat je denkt dat je dan het laatste stukje hoop zelf weggooit.

Excuses als ik er naast zit dan hoor ik het graag natuurlijk. Maar zoals het nu is is dat de man waar je oud mee wilt worden? Ik heb zelf de ironie geleerd dat ik pas echt de goede eigenschappen van mijn partner kon waarderen als het mijn ex was emoties moeten eerst zakken. Een momentopname die al 2 jaar duurt is genoeg om te oordelen of je iemand nog in je leven wilt daarintegen hoop ik altijd dat mensen mij niet veroordelen op iets wat een momentopname in contrast met mij hele leven is maar dat is een ander proces. Ik hoop dat je hier wat aan hebt veel sterkte

Mindless zei:

Even heel snel tussendoor, want ik wil dit topic niet ontsporen... Maar was dat ook erg confronterend voor jullie, die positieve punten?

Klik om te vergroten...

Ja dat was het zeker. De ander las die punten terwijl die ander dat ook echt wel wist. Maar als je het leest komt het anders binnen.
We wisten allebei: dit zijn geen eigenschappen maar een bepaald gedrag (of een verkeerde reactie). Omdat het op papier stond konden we het daar over hebben. Daarmee kreeg het een plek.
Die blaadjes hebben we ook heel lang bewaard en af en toe weer eens gelezen.
Werkte voor ons goed.

Aan de andere kant was ik zelf ook gevleid door de positieve punten die er over mij stonden. En andersom was dat ook zo.

Het is wel echt lang geleden hoor, >10 jaar..

Zeehond zei:

Ja dat was het zeker. De ander las die punten terwijl die ander dat ook echt wel wist. Maar als je het leest komt het anders binnen.
We wisten allebei: dit zijn geen eigenschappen maar een bepaald gedrag (of een verkeerde reactie). Omdat het op papier stond konden we het daar over hebben. Daarmee kreeg het een plek.
Die blaadjes hebben we ook heel lang bewaard en af en toe weer eens gelezen.
Werkte voor ons goed.

Aan de andere kant was ik zelf ook gevleid door de positieve punten die er over mij stonden. En andersom was dat ook zo.

Het is wel echt lang geleden hoor, >10 jaar..

Klik om te vergroten...

Wauw wat een supergoede manier eigenlijk om er zo mee om te gaan!

Kan me wel wat voorstellen dat dat dan anders binnenkomt. Jullie hebben er immers echt voor gezeten en over nagedacht.

Diamant zei:

Hi, ik heb sinds 2,5 jaar een relatie met Maarten (fictieve naam), en we hebben vanaf het begin al super vaak, intense ruzies gehad, vaak over de kleinste dingen.

Nu hebben we al twee dagen ruzie en ik sta op het punt er mee te kappen want ik word er zo ontzettend verdrietig van. Nu het dilemma, ik kan me geen leven zonder hem voorstellen en ik wil hem helemaal niet kwijt.
Wat moet ik doen???
Dit is natuurlijk een vrij beknopt verhaal, maar stel gerust vragen. Ik ben gewoon benieuwd naar andere mensen hun visie…

Klik om te vergroten...

Ik heb hierbij het gevoel dat jullie niet echt naar elkaar luisteren.

Tuurlijk, je houdt van Maarten en ik ga ervan uit dat hij net zoveel van jou houdt.
Het is echter belangrijk om te communiceren, te luisteren naar wat je wederhelft nodig heeft en hij van jou.

Zijn er verschillen in hoe jullie allebei tegen het leven aankijken? Zeg het!

Hebben jullie allebei andere behoeften? Zeg het!

Zijn er dingen die je irriteren? Zeg het!

''Zeg het en gij zult vinden.''

Zeggen we dan maar...

Goed dat je zo open bent Diamont. Je vult voor hem in dat hij wel wil veranderen maar niet weet hoe. Ik denk dat iedereen wel een verbeterde versie wil zijn. Maar als hij het echt wil dan had hij toch allang hulp gezocht. Denk je echt dat hij een perfecte vader zal zijn met al die ruzies en geen communicatie? Ik zou ervoor waken zijn hulpverlener te willen zijn. Dan rest ook nog de vraag mocht hij intensief therapie krijgen of hij ineens je droomman word. Wat veel vrouwen doen is een soort ultimatum stellen; je moet dit veranderen want anders.. Maar is dat effectief?

Ander perspectief; is het wel echte liefde als jij hem 'dwingt' te veranderen. Zou het niet echte liefde naar elkaar en jezelf zijn als jij hem iemand gunt die hem accepteert zoals hij is. En dat hij en jezelf jou de kans gunt om een toekomst zonder ruzies te hebben, iemand die je liefde vertrouwen en communicatie geeft zoals je verdient en wat jij zelf ook kan bieden?

Le Duc zei:

Tijd, tijd, tijd...en veel moeite doen (wat wel echt voelbaar moet zijn voor beide kanten), maar in essentie is mijn opvatting dat een relatie nooit voor lange tijd meer werken dan plezier mag/kan zijn, waarmee ik bedoel dat een relatie vaak het fijnste en gezondste is als het meeste vanzelf gaat.

Klik om te vergroten...

Helemaal mee eens hoor, maar ik ben soms bang dat we nu al zo in bepaalde patronen en gedragingen zitten dat de dynamiek tussen ons niet uit zichzelf gaat veranderen. Nu hebben we allebei het gevoel dat we op onze tenen moeten lopen en dat effect versterkt zichzelf alleen maar ben ik bang..

N3K0 zei:

Soms is houden van los laten hoe moeilijk dat ook is. En het lijkt alsof je niet zonder kan maar dat kan je wel.

Vaak en veel ruzie is niet gezond voor jou en hem. En blijkbaar word het niet minder. Wil je in een toxic relatie blijven investeren of op jouzelf focussen en iets van jou eigen leven maken?

De ander kan je niet veranderen.
En een relatie heb je natuurlijk SAMEN als partners. Samen een team.
Een beetje door de regels heen lees (jou kant van het verhaal) dat jij vanalles doet om over jullie te praten.. Maar het lijkt bij hem niet echt te vallen/lukken/beseffen

De vraag is wat willen jullie beide los van elkaar.
Hoe zien/ervaren jullie de relatie.
Wat verwacht je van elkaar en wil/kan je dat waarmaken.
Wat heb je nodig. (Wat kan je jezelf geven)
Probeer te communiceren vanuit non violent communication ( althans is een manier)
Willen jullie/jij zo verder. Zo nee hoe dan wel.. En zo ja hoe dan..
Hoe maak je ruzie.. (hoe onstaan ze) waardoor, wat gebeurt er en eigenlijk samen terug kijken wat er gebeurt en waar het mis ging.. Niet perse makkelijk maar kan wel veel helpen en inzichten geven... (b.v ik werd getriggerd door... Ik voelde afwijzing... en daardoor reageerde ik afstandelijk/afwijzend om eigenlijk mijn eigen pijn niet te hoeven voelen)
Het is goed omte weten dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn of haar triggerst en hoe je daarmee omgaat..
En ook, leer veilig ruzie maken.. B.v we schreeuwen niet naar elkaar, geven elkaar ruimte, luisteren naar elkaar enz (wat past voor jullie)

Zoveel vragen en dingen die jullie samen met elkaar moeten bespreken. Misschien spannend en eng maar ja als je beetje een gezonde volwassen relatie wil dan is goed communiceren stap 1.

Klik om te vergroten...

Bedankt voor dit advies!
grappig dat je over een team begint waarin je samen werkt, en de dingen die je noemt om bij stil te staan doe ik voor mijn gevoel zelf al wel heel erg, het proberen herkennen wanneer een ruzie ontstaat en dit vervolgens temperen. Ik vraag ook super vaak of hij nog wel blij is en wat hij wil in de relatie alleen kan hij hier gewoon letterlijk niet over praten. Dus van mijn eigen gedrag ben ik heel bewust, alleen laat hij mij niet toe in zijn beleving wat het voor mij moeilijk maakt om zijn gedrag soms te begrijpen. Maar als we dit samen als team willen doorzetten, zal hij zich echt moeten gaan openstellen naar mij. En dat zal niet van de een op de andere dag lukken, maar hopelijk staat hij ervoor open om het samen te leren..

Javelin zei:

Jij gaat weer jullie relatie een kans geven. Zo werkt het altijd. Want als je totaal met hem
Klaar was dan had je geen behoefte gehad om ons je vraag te stellen . Lees maar even over het codependent gedrag.

Klik om te vergroten...

Haha toen ik dit eerste zinnetje las, kreeg ik een warm gevoel van binnen. Want dat is wat ik het liefste wil, dat het gewoon goed komt.
grappig ook dat je codependent gedrag, ik volg nu een cursus voor mijn werk waarbij het over interdependent relations gaat, wat ik letterlijk als voorbeeld heb genoemd in de brief naar Maarten. Dat ik een interdependent relatie met hem wil waarbij we gelijkwaardig zijn aan elkaar en nodig hebben. Thanks en zal me hier nog eens verder in verdiepen.

Zeehond zei:

Heel lastig!
Ik ben al een stuk ouder.
Samen kinderen en al meer dan 20 jaar samen.
Op jongere leeftijd meer emotie, mijn vrouw was verder dan ik in het leven, dat herken ik bij jou ook een beetje.
Zij bereikte mij toen ook niet goed en ze vertelt dat me nog wel eens.
We hebben wel altijd samen willen investeren in de relatie, ik ook.
Verraste haar met bloemen, cadeautje of zelfs een weekend weg.
Nu ben ik me, ook door m’n leeftijd, veel meer bewust wat zij nodig heeft en zij weet dat ook van mij.
Vanzelf gaat het niet, er moet wel voldoende zijn wat jullie samen verbindt.

Wij hebben heel lang geleden wel eens apart van elkaar opgeschreven wat positief is als we uit elkaar gaan en ook wat we zouden missen.
Dat hebben we elkaar laten zien en besproken.
Dat kan heel waardevol zijn!

Drugs is geen oplossing voor problemen, maar samen een mdma sessie thuis kan jullie ook heel dicht bij elkaar brengen. Voor ons wat het een reset ❤️

Klik om te vergroten...

Wat fijn om te lezen dat jullie samen 20 jaar verder zijn en kinderen hebben, want dat zou ik ook het liefste willen (ooit). Dat is ook wat ons verbindt, we hebben heel erg hetzelfde idee over de toekomst en willen dan ook graag kinderen en dat zie ik ook heel goed werken, mits hij zich meer open gaat stellen naar mij.
misschien dat wij ook kunnen proberen wat jullie hebben gedaan met de positieve en negatieve punten. Heeft dit bij jou ervoor gezorgd dat je je meer kon openstellen denk je?

ik herken wat je zegt over drugs, alleen dan lukt het om een 100% open en eerlijk gesprek met mijn vriend te voeren.. maar dat doen we niet vaak meer samen.

Diamant zei:

Heeft dit bij jou ervoor gezorgd dat je je meer kon openstellen denk je?

Klik om te vergroten...

Het zorgde voor meer begrip en bewustwording bij mij. Kon me zeker openstellen maar was echt niet zomaar opgelost, omdat ik vooral onvoorspelbaar was in die tijd.
Mijn empathisch vermogen was verder altijd goed en ik ben ook altijd heel open.
Bij ons was het probleem dus anders.

Kinderen zijn een verrijking, absoluut. Maar het is ook heel pittig voor je relatie omdat je veel minder tijd hebt voor elkaar.
Blijf elkaar dus goed vasthouden als je begrijpt wat ik bedoel.