Geschrokken

ik lust wel een slokje op zn tijd maar wat dat betreft heeft verslavingsangst me wel in de macht. elke zoveel tijd zorg ik dat ik een tijd niet drink rook of blow en geen twee dagen achter elkaar. gewoon omdat ik nog donders goed weet wat er gebeurde met heroine gebruik. had ik niet aan de heroine gegaan had ik nu verslaafd geweest aan alcohol en wiet, dat is iets dat ik zeker weet

het enige dat nu zorgt dat ik me niet weer 'overindulge' in allerhande middelen is het besef dat het al een paar keer fout is gegaan en dat elke keer uiteindelijk toch begon met blowen en of alcohol ... later dan xtc of soms ghb .. dan snuiven ... dan basen .. en dan begint de slow suïcide weer ...
een leven zonder kicks werkt niet hier.. de kunst voor mij bleek kicks te vinden die niet of minder schadelijk waren .. elke dag blowen en of drinken is teveel kick gebleken in het verre verleden, dat leidde al drie keer tot heroïne uiteindelijk, dus de enige regel die ik aan hou is ... als ik het gister deed, doe ik het vandaag niet en eens per half jaar minimaal een maand niet... en daar hou ik me aan. Kost moeite soms .. ga ik maar zitten navelstaren aka mediteren met een beetje oefening en moeite kun je zo je eigen achtbaan maken n je geest hoor

wat zie jij eigenlijk als spirituele verdieping fuller? Jij zegt dat je jaren hebt stilgestaan. Ik denk dat juist het tegendeel waar is ... spiritueel gezien ben je onwijs gegroeid juist, nu moet het besef ervan gaan inzinken in degene die je bent ( of wil zijn ) besef komt na de groei en pas daarna kun je beiden integreren .. daarna komen de vruchtjes die je dan evt mag plukken

Een mens dat iets weet, beseft zich vaak geen donder fuller ... eigenlijk weten ze dus geen drol want ze doen niets met wat ze weten .. yeah yeah drugs are bad boeie ... .. jij was net zo ...

heel wat mensen hier hebben maandenlang gedacht van fullertje fullertje, je wil het zo in de hand houden, maar zie je je eigen excuusjes niet. zie je niet dat er steeds meer bijkomt, aan smoesjes en aan dope .. en tuurlijk zag je dat zelf wel .. je bent niet gek .. je wist wel wat slecht was, maar het besef ervan was er amper, daardoor was je 'spiritueel' gezien in feite nog steeds onwetend.

JE wist, maar handelde er niet naar ... de enige echte wijsheid is toegepaste kennis, pas je kennis niet toe, weet je uiteindelijk nog steeds niets en wat dat betreft zijn er hier heel veel mensen die alles weten en toch nog steeds nix weten

Nu pas is het besef van wat je wel en niet wil zo diep ingezonken dat je er nu wel toe bereid bent om ervoor te werken. Om niet maar gelijk toe te geven aan alles dat makkelijk is, alleen maar omdat het zo makkelijk is ... je hebt in die jaren 'stilstand' honderuit geleerd over wat je niet bent, niet wilt zijn ... uiteindelijk heb je dus ook heel wat geleerd over wat je wel wil zijn nu alleen nog weten voort te borduren en te zorgen dat je de dingen waarvan je weet dat je ze absoluut niet wil, zo gaat bekijken dat je daardoor een stuk beter weet wat je wel wilt.

in het begin is het kut .. been there ( al is het achteraf eigenlijk niet eens zo kut, ik kan helemaal dubbelliggen om mn eigen idioterie inmiddels, had ik al die ellende niet meegemaakt, had ik nu niet geweten hoe het moest en had ik die fouten alsnog gemaakt, op nog latere leeftijd en dus met nog meer schade ... )

In mijn ogen is de basis van elk spiritueel gedachtengoed, leven in het nu ... boeien wat er gisteren gebeurd is, boeien wat je denkt dat er morgen gaat gebeuren .... nu ben ik doe ik wat ik nu doe je verleden kunnen zien als les, waar je uiteindelijk wat aan had in tegenstelling tot straf voor de fouten die je maakt kan dat nu vaak een stuk aangenamer maken

Kanarietjes houden altijd wel van spirituele zweefteverij

Ondanks dat ik een poos (jaren) zeer weinig gebruikte, en er ook niet heel veel stijging in zat ben ik toch veslaafd geraakt. Lichamelijk stoppen was nooit moeilijk voor me, dat beetje griep en vermoeidheid mag geen naam hebben tov waar anderen doorheen gegaan zijn.
Mentaal laat het me echter nog lang niet los en ook heeft zich de zogenaamde cross-adiction voorgedaan. Alcohol was opeens belangrijker voor me geworden. Van de relatie tussen de twee ben ik erg geschrokken.
Na gesprekken met deskundigen heb ik me bij NA aangesloten. Opmerkelijk dat ik daarover nog nooit gelezen heb hier, ik kan het eenieder aanraden. Het betekende voor mij dat ik ook gestopt ben met alcohol. volledige 'Abstinentie', zoals het mooi heet.
Ik zou graag zeggen hoe fantastisch ik me nu voel en zo verder, maar dat zou een leugen zijn. Ik mis de dope, ik vind een nuchter leven bij wijlen saai. Toch weet ik dat ik dit moet doen, om structureel iets aan mijn leven te veranderen. Heroine was een heerlijke deken, die ellende omwikkelde. Ik train nu voor een halve Marathon, ik liep altijd al. belangrijker: ik zoek spirituele verdieping, ik heb een paar jaar stil gestaan.

Ben benieuwd wat jullie op te merken hebben over Alcohol. en over NA.

ps. ik heb me gestoord aan de lompe reacties op de mooie woorden van Atropa. Waarom moet er in forums altijd hufterstemming zijn? Kunnen we cynisme niet voor ons houden?
De drug waar we het hier over hebben is geen party-drug. het raakt (helaas) aan de fundamenten van ons bestaan. We willen gelukkig zijn en deze rot-drug heeft daar invloed op. In het praten daarover hebben filosofie, levensbeschouwing en poezie een rol. Laten we daarvan genieten, laten we dat niet afbreken.

Ook al zit ik hier achter zo’n droog schermpje te lezen en te tikken, ik heb me de laatste weken toch wel afgevraagd hoe het met je gaat.

Je was gestopt met het te kopen (laten we maar gewoon zeggen: scoren) en ik was erg benieuwd naar het verdere verloop. Nou dat liegt er niet om. Je hebt denk ik een hele mooie les uit je ervaring kunnen halen en daar kan je iets mee. Ik snap ergens wel wat je met ‘stilstand’ bedoelt, maar ik zie het toch meer als groei op de lijn van je leven. Groei gaat alleen nooit in een constant tempo en gaat altijd met pieken, gevolgd door dalen of periodes waarin je denkt dat er geen f*ck meer gebeurt

Juist heftige ervaringen en kicks doen je spiritueel groeien denk ik (ik spreek uit eigen ervaring), tenzij je echt iedere nieuwe seconde weer opnieuw kunt genieten van de kalme rimpeling over het water van een verstild vennetje in een bos wanneer daar een zuchtje wind overheen strijkt….of whatever, dat maakt dan eigenlijk niets meer uit….dan ben je er al en dan valt er weinig meer te leren…

We zijn helaas niet-verlichte mensen en hebben afgeleerd in het nu te leven. We dromen onze toekomst en we graven in onze herinneringen. Allemaal erg vermoeiend, want dat gaat gepaard met gevoelens van verdriet, pijn, zorgen etc. En daardoor missen we telkens net die ene nieuwe seconde, waarin het leven zich telkens weer opnieuw voor die fractie van een seconde aan ons openbaart…

Mijn complimenten voor wat de hier Aria zingende kanarie hierover als 'spirituele zweefteverij' heeft gezegd! Ik kan het niet beter verwoorden en ik sluit mij er helemaal bij aan.

Ik hou van alcohol, maar het is bij mij nooit tot een verslaving gekomen. Misschien wel omdat ik het van iets te dichtbij heb meegemaakt met mijn eigen moeder. Ik weet dat ik dát niet wil, want ik heb er genoeg en veel te lang onder geleden. Ook zo’n kutverslaving die er insluipt en iemand heel langzaam bij de strot grijpt…en alleen al het besef dat je gevangen zit doet zo’n pijn dat je dat dan direct weer wilt verdoven…..en de cirkel is ineens rond….

Al die kutsmoesjes, leugentjes en zo...ik kan ze dromen en ik haat ze, want alles draait bij een verslaafde alleen maar om gebruik en niets anders. Al het andere moet wijken!

Toch sla ik haast geen dag over dat ik wel iets drink…ik kan toch niet de hele dag koffie drinken? Ik ben gezegend met een waardeloze tolerantie, dus ik hoef nooit meer te nemen voor hetzelfde effect. Een wijntje of zo…twee, drie, is lekker, daarna gaat het me al snel tegenstaan. Uitzonderingen daargelaten

Ik hou van wiet, maar met drie gram ben ik zo’n twee maanden zoet en dan sla ik haast geen avond over. Tot ik het soms van de ene op de andere dag zat ben en dan blow ik voor maanden (en soms ook jaren) weer niet ……shit, ik word oud

Ik hou van lever, dus ik zal de mijne ook een beetje moeten koesteren. Die wordt toch al iedere dag gebombardeerd met pillen die er voor moeten zorgen dat het virus dat mijn lijf als woonadres geeft gekozen niet zo actief kan worden dat ik er snel aan dood ga. Daarin heb ik weinig te kiezen.

Ik was die site van de NA al eens tegengekomen tijdens mijn eigen zoektocht. Je leest er hier inderdaad nooit iets over. Waarom weet ik eigenlijk niet. Misschien omdat ze iets te anoniem zijn?
Ik hoop dat je daar kunt vinden wat je zoekt. Steun van de juiste mensen op een moment dat je het nodig hebt en er voor openstaat. Als dat werkt is het per definitie waardevol.

Ik hoop dat je de term stilstand uit je geheugen kan schrappen. Stilstand bestaat niet eens in het leven. Naar mijn gevoel is daar bij jou ook geen sprake van. Het verleden bestaat niet meer, alleen nog in je herinnering…

Keep your head up!

Ik ben nogal sloom met reageren, de vorige posts zijn van februari, maar goed. Laten we het maar " rijpe antwoorden" noemen.
Ik ben inmiddels een flinke poos clean. Jullie weten dat ik het met Narcotics Anonymous doe, en " bij ons" (alsof het een kerk is) wordt met clean bedoelt: geen stemmingsverannderende middelen. Dus ook geen alcohol en geen wiet, en pillen.

Stoppen voor mij was dus niet alleen stoppen met Heroine, maar ook met ALcohol. Het gekke is dat het stoppen daardoor iets sensationeler wordt. Het wordt bijna als een drug: oh jee, hoe gaat mijn leven eruit zien als ik helemaal niks neem? Toen ik die angst overwonnen had, kon ik stoppen. De eerste week stond ik huilend te koken, na een productieve dag had ik een glas wijn verdiend vond ik. De eerste weken -zelfs maanden- vond ik het vooral saaiig. Maar toen veranderde er iets, en velen in NA hadden me verteld: wacht geduldig: er gaat je iets veranderen. Ik dacht dat het niet meer zou komen, maar het kwam wel.

Ik voel me nu meestal gelukkiger dan ik was tijdens mijn gebruik. Ik zit meer in het leven, ik duw het minder voor me uit. Ik zweef er niet boven maar ben er. ik ben er helemaal. soms frustrerend, soms gelukzalig.
Even terugkomen op de stilstand, waar boven uitvoerig over geschreven wordt. Dank daarvoor. Ik heb jullie altijd gewaardeerd, en doe dat nog. Ik ben dan wel niet zo'n stamgast, maar ik volg het wel al een hele poos. Dat wat er met Yoro gebeurt is prachtig om te zien. Ik denk dat hij dit forum of Na of iets anders nog en flinke poos nodig gaat hebben. Maar ik wil geen wijsneus zijn.
Stoppen met Harddrugs, waar we het hier over hebben, kan een nazorg hebben van jaren. Het is zuur om te horen, ook voor mezelf, maar ik ben voorlopig nog zoet met van de dope af te blijven. Het is namelijk 1 op er van af te komen, maar het is minstens zo moeilijk ervan af te blijven. Wij (stoppers) moeten een nieuw leven opbouwen. Wij moeten leren omgaan met een clean leven.
Bij Narcotics Anonymous hebben wij een 12 -stappenprogramma. Dat is een methode om je leven, je relaties en gedachten weer op de rails te krijgen. Bijna alle stoppers ervan een spriritueel vacuum. Eigenlijk heel logisch: wij hebben met dope onszelf dag-in-dag-uit op een ander plan / in een andere dimensie getild. Dat gaat nu niet meer gebeuren, omdat ik niet meer neem. Dat gemis repareer je niet zomaar.

De reden dat ik geen alcohol mag drinken (ik mag wel hoor, maar het is de suggestie het niet te doen / ik wordt echter niet de club uitgejaagd) is omdat heel veel drugsgebruikers Alcohol als vervangende dope gaan gebruiken. Ik heb het zelf, toe ik begon met stoppen (wat toen slecht lukte) ook gedaan. Opeens dronk ik om 11 uur 's ochtends, terwijl ik dat nooit deed. Maar ja ik moest de Hero vergeten. Ik was dan ook snel overtuigd, dat Alcohol deel van het probleem geworden was, of zou gaan worden.
Een andere reden om het niet te doen is dat je als je een slok op hebt, veel makkelijker terugvalt. Je beslist makkelijker een lijntje te snuiven als je dronken bent.

Ben ik dan helemaal genezen en een productieve burgerman met zijn gelukkige gezinnetje?
nee, ik ga drie keer per week anderhalf uur met andere ex-dopies praten. Daarna gaan we vaak wat eten of zo. Ik ga er met plezier naar toe, want het zijn hele leuke mensen. Drugsgebruikers vond ik vroeger al leuk, en nu nog steeds. Als ze clean worden, worden ze eigenlijk alleen maar beter. Ze hebben de humor nog, en de grofheid. Ze zijn vaak flink gelauterd. Het contact is nooit oppervlakkig, omdat je iets deelt dat je met je zus en moeder niet deelt. Net als hier op dit forum.

Ik schrijf met weinig van lachebekjes, daar kunnen jullie wel tegen he?

Ik vind je tekst lekker weglezen hoor Fuller, met of zonder lachebekjes
Knap dat je al zo'n tijd clean bent gebleven!!

fuller zei:

Dat wat er met Yoro gebeurt is prachtig om te zien. Ik denk dat hij dit forum of Na of iets anders nog en flinke poos nodig gaat hebben. Maar ik wil geen wijsneus zijn.
Stoppen met Harddrugs, waar we het hier over hebben, kan een nazorg hebben van jaren. Het is zuur om te horen, ook voor mezelf, maar ik ben voorlopig nog zoet met van de dope af te blijven. Het is namelijk 1 op er van af te komen, maar het is minstens zo moeilijk ervan af te blijven. Wij (stoppers) moeten een nieuw leven opbouwen. Wij moeten leren omgaan met een clean leven.

Klik om te vergroten...

Tja, ik kan niet anders dan het helemaal met je eens zijn hoor.
Het clean worden vreet al mijn energie, en de focus ligt daar nu voor de volle 100% op.
Ik heb dan ook weinig, zeg maar haast helemaal geen tijd voor genomen om de nazorg uit te stippelen. En die is zeker zo belangrijk. Ik dacht: ik doe het stap voor stap, eerst maar zorgen dat ik clean word, voordat ik het wil blijven.
Dat heeft tot nu toe goed gewerkt. Het komt nu echter wel heel dichtbij, en ik heb nog steeds geen concrete plannen voor de nazorg...
Uiteraard wel hier op het forum, dat heeft me tot nu toe al heel veel gegeven, en zal dat zonder twijfel ook blijven doen wanneer ik dan eindelijk clean ben.
Maar verder weet ik het gewoon nog niet zo goed.
Het zal iets moeten zijn wat ik op korte termijn kan combineren met m'n tijdrovend werk.
Een 12-stappenprogramma bijvoorbeeld bij de NA lijkt me erg tijdrovend.
Ook ben ik altijd al erg op mezelf geweest met mijn "problemen".
Hier anoniem op het forum heb ik al flink mijn hart kunnen luchten, maar da's toch anders dan in een groep ex-gebruikers.
Mijn voorkeur zou uitgaan naar een wekelijks één op één gesprek met iemand ofzo.
Wie die iemand moet gaan worden daar moet ik dus nog serieus naar op zoek.
Die gedachte is wel vaker in me opgekomen, maar nooit iets mee gedaan.
Toch wil ik het doorzetten.

Ik weet alleen ook nog niet zo goed waar ik terecht moet.
Ik denk zelf dat ik niet eens zo zeer hulp nodig heb betreft mijn gebruik, of beter gezegd mijn niet meer gebruiken. Eerder de achterliggende gedachte waarom ik ben gaan gebruiken.
Zeg maar omgang met onderdrukte gevoelens en emoties uit mijn dagelijks leven en verleden.
Daarvoor denk ik beter terecht te kunnen bij een psycholoog, maar die zal me misschien niet met de combinatie met de drugsverslaving kunnen helpen.

Ik ben dus eigenlijk op zoek naar een psycholoog, maar die ook ervaring heeft met drugsverslaving. Ik heb bijna vakantie en zal daar dan ook serieus mee aan de slag gaan.

Verder doet het goed te lezen dat het jou gelukt is al zo'n poos clean te blijven.
Dit soort voorbeelden geven moed, het is wel degelijk mogelijk.
En als de NA jou daar bij heeft geholpen, en nog steeds helpt lijkt me dat een prima manier!
De manier waarop is denk ik afhankelijk van het persoon. Daar waar jou de NA zo goed geholpen heeft, denk ik dat het mij minder zou helpen. Maar daarin ben ik misschien een uitzondering hoor. Er zijn er vast velen die er wel veel baat bij hebben, of zouden hebben.
iig wens ik je nog veel suc6 verder, sterkte daar waar nodig, en vooral zo doorgaan

Hoi Fuller,

ik was al gewend geraakt aan je teksten zonder lachebekjes, maar je hebt je zelf nu toch echt overtroffen

Knap vind ik het van je dat je nog steeds clean bent gebleven. Een prestatie om trots op te zijn. Samen met anderen hier heb je laten zien dat het haast onmogelijke toch mogelijk is, wat sommige doktoren ook mogen beweren...

Mooi om te lezen als je zegt:

fuller zei:

Ik voel me nu meestal gelukkiger dan ik was tijdens mijn gebruik. Ik zit meer in het leven, ik duw het minder voor me uit. Ik zweef er niet boven maar ben er. ik ben er helemaal. soms frustrerend, soms gelukzalig.

Klik om te vergroten...

Toen je nog gebruikte beschreef je dat je het leven destijds wel aangenaam vond, zo van een kleine afstand. Je kon mensen wat makkelijker aanspreken en zelfs artikelen en lezingen schrijven. Maar je schreef ook over je vermoeidheid - en op het laatst misselijkheid - als je eens niet kon gebruiken...

Je woorden "Ik ben er helemaal" vind ik veelzeggend! Diezelfde euforie lees ik in de woorden van R@R@ elders op dit forum. Weer helemaal terug in het leven met emoties die weer opbloeien - de leuke en de minder leuke- en er weer helemaal voor willen gáán.

Je blijft er toch nuchter onder: ik denk dat je constatering heel wijs is als je zegt dat stoppen 1 is, maar er definitief vanaf blijven nog een verhaal apart is. Dat vergt een heel andere aanpak, om het "gat" dat is ontstaan na het stoppen met het gebruik van heroïne weer in te gaan vullen. Je daarvan bewust zijn is denk ik al het halve werk. Gelukkig heb je veel baat bij de NA en heb je daar ook veel steun, herkenning en erkenning van anderen die in hetzelfde schuitje zitten. Alleen daarom al is dat waardevol. Niets lijkt mij moeilijker dan er helemaal alleen voor te staan, vooral omdat de geest soms listig is en rare kronkels kan maken (de mijne in ieder geval wel). Dan kan een klankbord wonderen verrichten.

Keep up the good work!

Sarori

PS: wordt maar geen burgerlul, das ook zo saai...
tussen wit en zwart zit ook nog mooi grijs

Yoro zei:

Ik heb dan ook weinig, zeg maar haast helemaal geen tijd voor genomen om de nazorg uit te stippelen. En die is zeker zo belangrijk. Ik dacht: ik doe het stap voor stap, eerst maar zorgen dat ik clean word, voordat ik het wil blijven.

Klik om te vergroten...

De nazorg is inderdaad belangrijk.
Toen ik jaren geleden clean werd, ben ik dat 3 jaar gebleven (helemaal clean), maar nazorg vond ik niet nodig.
Best begrijpelijk: ik werd clean, werd vervolgens zwanger van mijn eerste zoontje en de afstand tussen mijn verleden en die situatie was zo groot geworden dat ik me niet meer voor kon stellen dat ik ooit terug zou vallen.
Ik heb bijna 3 jaar geen trek gehad (tot 2 maanden vóór mijn terugval), het "deurtje was echt dicht".
En oh; wat was ik altijd trots op die 3 jaar ("Maar hé, ik ben wél 3 jaar clean geweest!" )
Die 3 jaar zie ik nu niet meer als "zegen"/complimentje voor mezelf, maar juist als risicofactor. Wat was/is het in mij dat ik na 3 jaar (!) nog terugviel?

Ok, ik zat in een extreme situatie (met mijn ex), maar als morgen één van mijn kinderen iets overkomt (afkloppen!) wil ik één ding zeker weten: IK ZAL NIET TERUGVALEN IN ZOIETS DESTRUCTIEFS ALS OPIAATGEBRUIK!
Desnoods leef ik me helemaal uit in de Lesbische scene (om maar een voorbeeld te noemen ), maar DRUGS: NOOIT MEER!
Ik weet nu dat je idd de oorzaak van het willen "vluchten uit de werkelijkheid op zo'n destructieve manier" moet achterhalen (ongeacht wat er speelt in je leven), anders ga je vroeg of laat op je bek.

Dus nu heb ik vandaag met mijn therapeut doelen gesteld, niet volgens het 12 stappenplan (is niet echt mijn "ding"), maar heel concreet: wat wil ik aanpakken, wat moet ik aanpakken om clean te blijven?

Tot mijn eigen verbazing zit traumaverwerking daar niet langer bij.
Ik zal mijn doelen van de week opschrijven in mijn topic, want DF is behalve forum, ook een dagboek voor me geworden.
Zo kan ik mijn zelfontwikkeling volgen.
En wat is er beter dan een dagboek waarbij je ook nog hele goede steun, feedback en af en toe een schop onder je kont krijgt?! Jullie zijn mijn NA-groepje (maar dan met een digitale groepsknuffel )

Yoro (en Fuller), ik denk dat je kan kijken naar waarom je destijds ging gebruiken. Er moet een behoefte zijn geweest die je daarmee wilde bevredigen (heb je al eens uitgebreid beschreven). Is dat nog steeds een risicofactor? Of zijn er nu andere situaties/gevoelens die de kans op terugval vergroten? Denk aan het ergste wat jou zou kunnen overkomen: zou je dan terugvallen? Hoe ga je je leven indelen? Wat zijn jouw dromen? Waar ligt je hart? Moeilijke vragen, maar het is in elk geval een begin.

Hoi!

Ik heb het 12 stappenplan even van internet gehaald; wat destijds niet mijn ding was, kan nu immers wel mijn ding zijn geworden. Ik geef het een kans. Er staat alcohol, dat moet in mijn geval "opiaten" worden.

1. Wij hebben toegegeven dat wij machteloos stonden tegenover de alcohol,dat ons leven stuurloos was geworden.
Ja, dat stond ik zeker wel op bepaalde momenten.
2. Wij zijn gaan geloven dat een Macht groter dan wijzelf ons weer geestelijk gezond kon maken.
Dat geloof ik niet. Ik geloof dat er maar één is die mij beter kan maken en dat ben ikzelf. Als ik ervan uit zou gaan dat alleen een hogere macht mij beter zou kunnen maken, zou Hij ook eindverantwoordelijke zijn. En als ik dan weer was gaan falen, had ik kunnen zeggen: "Hé Jij daarboven; waarom maak Jij mij niet beter?"
3. Wij hebben het besluit genomen onze wil en ons leven toe te vertrouwen aan de hoede van God,zoals wij persoonlijk Hem opvatten.
Ik zal nooit mijn leven en wil (dat is nogal wat!) aan iemand anders kunnen en willen toevertrouwen. Ook hier weer geldt voor mij: dan leg ik ook de verantwoordelijkheid bij een ander, wat dus ook een excuus zou kunnen zijn om maar weer naar de klote te gaan.
4. We hebben een diepgaande en onbevreesde morele inventaris van onszelf opgemaakt.
Dat heb ik zeker wel gedaan, al een aantal jaren geleden.
5. Wij hebben tegenover God, tegenover onszelf en tegenover een ander mens, de juiste aard van onze misstappen toegegeven.
Niet tegen God, wél tegen mezelf en andere mensen.
6. We waren volkomen bereid om God al deze karaktergebreken te laten wegnemen.
Nee, ik wil niet mijn karaktertrekken wegnemen, vind mezelf wel ok zo. Mijn gedrag moest veranderen en hoe ik tegen bepaalde zaken aankeek, maar mijn karakter is van mij, daar leer ik mee leven.
7. Wij hebben Hem nederig gevraagd onze tekortkomingen weg te nemen.
Zelfd als bij punt 6. In deze context is er weinig verschil tussen "bereid zijn" en het vervolgens "vragen" aan God.
8. Wij hebben een lijst gemaakt van allen die wij hadden gekwetst en zijn bereidwillig geworden het bij allen weer goed te maken.
Dat heb ik inderdaad na mijn "in-de-goot-jaar gedaan. Is een aanrader!
9. Wij hebben waar mogelijk het rechtstreeks bij deze mensen weer goedgemaakt,tenzij dit hen of anderen zou krenken.
Zelfde als punt 6 en 7: bereid zijn was voor mij in deze context hetzelfde als ten uitvoer brengen.
10. We zijn doorgegaan met het opmaken van onze persoonlijke inventaris en als wij fout waren hebben wij dat meteen toegegeven.
Ik denk dat als punt 4 helemaal juist was afgehandeld, dat toegeven dat je fout zat ook al was behandeld.
11. Wij hebben ernaar gestreefd door gebed en bezinning ons bewuste contact met God,zoals wij persoonlijk Hem opvatten, te verbeteren, biddend om Zijn wil jegens ons te kennen en om de kracht die uit te voeren.
Dat doe ik niet. Wel het contact in mij en met mezelf en met anderen.
12. Bij het geestelijk ontwaken als gevolg van deze stappen hebben wij getracht deze boodschap aan alcoholisten door te geven en deze principes bij al ons doen en laten toe te passen.
Dat doe ik nu op DF; loud and clearly

Maar nu zie ik ineens een andere op internet, die mij wél aanspreekt (zonder God die erbij betrokken wordt als eindverantwoordelijk en oppermachtig).

Ik heb zojuist mijn therapeut voorgesteld dit samen ook zo te doen.

Houd jullie op de hoogte!

Hoihoi!

Stap 1: erken je dat je niet met drank om kunt gaan en mede daardoor de grip op je leven bent kwijt geraakt;

Stap 2: geef je toe dat je hulp nodig hebt;

Stap 3: aanvaard je die hulp die je geboden wordt;

Stap 4: maak je de balans op van je (verzopen) leven;

Stap 5: ga je beginnen om met de uitkomst van de balans aan de slag te gaan; allereerst door je uit te spreken naar een vertrouwenspersoon (binnen of buiten AA);

Stap 6: kijk je naar je eigen aandeel in hetgeen er misgegaan is en onderzoek je je zwakheden/tekortkomingen;

Stap 7: uit je de bereidheid om te werken aan je gedrag/tekortkomingen en doe je dat ook!

Stap 8: ga je na wie je schade hebt berokkend met je drankmisbruik en uit je de bereidheid die schade te herstellen;

Stap 9: beken je kleur en maak je het – zo mogelijk – goed met deze mensen;

Stap 10: doe je aan zelfonderzoek, waarvan je een gewoonte maakt om op die manier een vinger aan de pols te houden;

Stap 11: creëer je stilte in je leven, d.m.v. gebed, meditatie of anderszins;

Stap 12: geef je dat wat jij hebt geleerd weer door aan een lotgenoot.

Het 12 stappenplan online, waarom ook niet.
De eerste is inderdaad erg God-doordrenkt, ik heb daar ook moeite mee. Realiseer je dat Recovering Addicts (ex verslaafden) in 9 van de tien gevallen "niet in God geloven". er wordt daarom ook gesproken over "een macht groter dan onszelf". Dat kan ook een NA groep zijn, of (zoals op dit forum) een online cluppie. Je realiseert je / geeft toe, dat je in je eentje niet clean kon worden. Ik moet dat toegeven, en mijn postings op dit Forum zijn het bewijs. Het lukte mij alleen niet. Pas toen ik het ging delen met anderen, (Group Of Drugaddics: G.O.D, GOD) lukt het wel. Voor god in de tekst kan je dus ook een groep lezen.
Nogmaals, ik zit met een man of 20 gemiddeld (je mag ook 1 per week, Yoro) waarvan en 18 niet gelovig zijn, in de klassieke zin van het woord.

Wat ook nog belangrijk is, voor een 12 stappenprogramma, is dat je het met iemand deelt. Je het pas een stap genomen als je het met ander uit NA gedeelt heb. Je doet de ene stap na de andere. Ik heb net mn eerste gedaan en I am working my second step. Overigens kan je natuurlijk vooruit lezen, dat staat je vrij. De meesten hebben jaren nodig voor de 12 stappen.
(r@r@: je kan je de kosten van een Psych besparen, door een NA Sponsor te nemen, als je er zelf 1 cleane vrouw mag kiezen, heb je waarschijnlijk iets beters)

Nog niemand heeft iets over de alocohol gezegd. Hoe zou het zijn als je ook niet meer zou drinken? Verlaving is een zich een progressieve ziekte. Wij zijn mensen bij wie iets vreemd zit
in het hoofd. Wij verwerken / reageren op bepaalde dingen door te nemen en daarmee onze gesstestoestand te veranderen. Wij vluchten eruit, wij blijven er soms liever niet bij. Bij Alcohol is dat net zo. Hoe zou het zijn als je niet meer zou drinken?

fuller zei:

R@r@: je kan je de kosten van een Psych besparen, door een NA Sponsor te nemen, als je er zelf 1 cleane vrouw mag kiezen, heb je waarschijnlijk iets beters

Nog niemand heeft iets over de alocohol gezegd. Hoe zou het zijn als je ook niet meer zou drinken?

Klik om te vergroten...

Hoi Fuller,

Ik ben voor jou blij dat het werkt, maar voor mij zou het toch maar niks zijn om tussen verslaafden en ex-verslaafden te zitten.
Ik zit liever tussen cleane mensen (ik bedoel: vooral als het gaat om zaken als therapie en gedragsverandering); goed voorbeeld doet volgen. Ik heb mij nooit prettig gevoeld tussen verslaafden. Nooit zeker kunnen zijn of iemand eerlijk is of niet, over welk onderwerp dan ook.

En ik zit bij Miroya (voor opiaatverslaving), dus mijn therapeut wordt betaald uit AWBZ.

Drinken? Ik houd niet van alcohol (behalve 1 wit biertje op terrasje als het héél heet is; met veel citroen en een stamper! ).
Kan ik dus niet over schrijven...

Groetjes!

r@r@77 zei:

Ik ben voor jou blij dat het werkt, maar voor mij zou het toch maar niks zijn om tussen verslaafden en ex-verslaafden te zitten.
Ik zit liever tussen cleane mensen (ik bedoel: vooral als het gaat om zaken als therapie en gedragsverandering); goed voorbeeld doet volgen. Ik heb mij nooit prettig gevoeld tussen verslaafden. Nooit zeker kunnen zijn of iemand eerlijk is of niet, over welk onderwerp dan ook.

Klik om te vergroten...

Ik heb ook hetzelfde, dat gebrek aan gevoel van vertrouwen, eerlijkheid, openheid...
Dat in combinatie met de zelfkennis die ik in de jaren heb opgebouwd weet ik dat ik niet bekwaam ben om met (ex-verslaafden op zo'n manier in contact te raken/blijven.
Mijn zelfvertrouwen is al een heel stuk gegroeid wat dat betreft, maar mijn zelfkennis behoedt me er toch van. Ook ik prefereer dus mijn heil te zoeken bij cleane mensen.
Daar denk ik het beste geholpen te kunnen worden met mijn onderliggende oorzaakproblemen.
Voor tips adviezen ervaringen over de gevolgproblemen, zeg maar drugs, kan ik hier dan prima op het DF terecht. Hier anoniem en op een fysieke afstand krijg ik wél die eerlijkheid, openheid en vertouwen, en kan ik dus ten alle tijden raadplegen, of zelfs alleen mijn ei kwijt.

De oorzaaksproblemen zou ik liever één op één, face to face willen aanpakken.
Ik ga dus op zoek naar een vrouwelijke zieleknijper waarbij ik me op mijn gemak voel.

Toch kan ik me wel voorstellen dat groepen als de NA voor anderen een goede optie is.
Er zijn er zo veel, dat het wel bewezen is dat het kan werken.
Ik wens jou, Fuller, dan ook een goede afloop en suc6 met je stappenprogramma.

Groeten, Yoro

Ieder mens is verschillend. Gelukkig maar.

De één verwerkt liever zijn problemen één op één, de ander doet dat liever in groepsverband met lotgenoten, en weer anderen hebben baat bij een heftige therapeutische gemeenschap als de Emiliehoeve.

Voor alles valt wel wat te zeggen, want ze hebben allemaal hun voor- en nadelen.

Als ik het stappenplan van de NA goed doorlees is dat zo'n beetje het standaard behandelplan dat de gemiddelde therapeut hanteert als iemand zich met een hulpvraag meldt: toegeven dat je een probleem hebt, dat in kaart brengen en daar vervolgens mee leren omgaan op een positieve manier. Soms kan dat zelfs door gewoon eens met een andere bril naar je onderliggende probleem te kijken. Dan ziet de wereld (en je problemen) er ineens heel anders uit.

Ik denk wel dat sommigen hier wel erg makkelijk zeggen dat ex-verslaafden niet te vertrouwen zijn en nooit eerlijk zijn. Als je even doordenkt roep je dat dan namelijk ook over jezelf af....
Geen leuk zelfbeeld lijkt mij dat.

Ik kan mij voorstellen dat juist een ex-verslaafde het verslaafdenbestaan met al zijn leugens en bedrog zo zat is dat hij dat tot op de bodem wil afbreken. Begrijp me goed, al die leugens zijn ook pas ontstaan als gevolg van de verslaving. Die waren er daarvoor meestal nog niet!
De mens is niet slecht, de omstandigheden kunnen alleen maken dat je je wat slechter kunt gaan gedragen...

Daarin schuilt denk ik nu precies de kracht van een groep als NA. Juist een lotgenoot kent de ins-en outs van een verslaving als geen ander en die ziet bij de ander vaak al de valkuil opdoemen, terwijl diegene zelf nog denkt op stevige bodem te staan. Wat dat betreft is het denk ik makkelijker om een gewone therapeut "te belazeren" dan een groep lotgenoten, die je al doorheeft voordat je je eerste zin gezegd hebt, bij wijze van spreken. Daar komt bij dat je vaak ook heel veel kunt leren van ervaringen van anderen. Dat voorkomt dat je iedere keer zelf opnieuw het wiel moet uitvinden.

Ik maak zelf deel uit van een lotgenotengroep van mensen die getroffen zijn door een onaangename chronische aandoening, die voorheen nog dodelijk was (hiv). Het is hartverwarmend om te zien hoe de groep soms in staat is om mensen, die het soms helemaal niet meer zien zitten, toch weer op te peppen om wat van hun leven te maken. Een enkel woordje is soms al voldoende, omdat je allemaal in het zelfde schuitje zit en allemaal te maken krijgt met diezelfde hobbels op je levenspad. De herkenning bij elkaar doet vaak wonderen, is mijn ervaring. En meestal wordt er heel veel meer gelachen dan gehuild...

Of het nu linksom gaat of rechtom, ik denk dat het zeer belangrijk is om na een verslaving iets met het gat te doen wat dan haast als vanzelf ontstaat. Er gaan gelukkig meer wegen naar Rome...

Oké, wist ik niet van de hiv Sarori.
Heb ik van veraf gezien bij mijn oom en tante, en van dichtbij meegemaakt bij een goede vriendin die sinds een jaar of twee nu in Portugal woont.
Ik vind het dan ook echt superknap dat je desondanks nog zo helder en positief in het leven staat. Respect!

Betreft het oneerlijke van (ex-)gebruikers.
Tja, inderdaad niet echt een mooi een zelfbeeld. Maar naar mijn idee wel behoorlijk realistisch.
Zoals je ook zegt hebben we allen dingen gedaan die we misschien/waarschijnlijk niet gedaan zouden hebben zonder het drugsgebruik. Nou ben ik niet op dat punt als R@ die écht heel sterk dat gevoel altijd heeft gehad. meteen vrezen om bestolen te worden of i.d.
Wat dat betreft ben ik nooit bang geweest. wel voorzichtig geworden door eigen ervaringen.
Maar dat heeft me ook vaak mijn hachje gered.
Nu ga ik even voor mezelf spreken hoor.
Dat oneerlijke houdt volgens mij niet op alleen maar door te stoppen met drugsgebruik.
Het liegen, bedriegen, waarheid verbergen, het anders voordoen, dat is allemaal zo vanzelfsprekend en tweede natuur geworden. Zonder te blikken of blozen vertel ik je nog zo de grootste leugen. Betreft het wantrouwen, ook daar is het zelfbeeld niet zoals ik zou willen.
Mensen die dichtbij me staan zullen me niet hoeven te wantrouwen, maar mensen daarbuiten...
En dan valt het bij mij in verhouding nog mee, maar bij andere gebruikers heb ik van heel dichtbij meer dan genoeg gezien om min standpunt daarover in te nemen.
Ik ga niet alles over één kam scheren, maar naar mijn beleving zullen er van een groep van 20 (ex-)gebruikers nog veel streken niet verleerd zijn.
De omstandigheden hebben dan misschien het gedrag "slecht" gemaakt, maar eenmaal slecht geweest... blijft de kans toch duidelijk aanwezig om hierin zeg maar terug te vallen. Met of zonder drugs. Ik zal mijn handen vol hebben aan mezelf, mijn eigen leven op een rijtje te zetten, mijn gedrag zo aan te passen dat mijn zelfbeeld strookt met het zelfbeeld dat ik graag zou willen hebben. Daarbij zou ik persoonlijk mijn heil niet kunnen vinden bij een groep lotgenoten. Bij een chronische ziekte of iets dergelijks ben ik er 100% voor.
Maar zodra de verslavingen om de hoek komen kijken ben ik daar erg voorzichtig mee.

Grootste reden is voor mij de angst voor terugval.
Het blijven hangen in dat "wereldje" van (ex-)gebruikers zou voor mij averechts werken vrees ik. Ik ben nu eindelijk zo ver dat ik het zo goed als compleet achter me heb weten te laten, dat ik het liefst een "nieuw" leven opbouw met mensen buiten de gebruikersscéne.
Nu zou ik ech al heel veel moeite moeten doen, en dat er een paar dagen over heen gaan voordat ik uberhaupt aan bruin kan komen.
Het in contact blijven en er over bezig blijven..tja ik zie het gelijk helemaal gebeuren.
Gepraat over hoe het allemaal was enzo. En toch blijven velen nog contacten houden, telefoonnummers etc. Ook buiten het gebruiken hoor. Gewoom het hele criminele circuit er omheen zeg maar. Daar probeer ik nu ook ver vandaan te blijven om verleidingen tot snel geld makkelijker te weerstaan. Ik werk nu liever gewoon wit mijn geld bij elkaar.

Je zult misschien zeggen, ook weer een vooroordeel, dat het allemaal criminelen zijn.
Tja, ik kijk weer naar mezel en de gebruikers die ik ken, en moet toch tot de realistische conclusie komen dat (natuurlijk weer niet álles over één kam) maar toch velen op illegale wijze hun geld verdienden. En dit stopt niet altijd samen met het stoppen met drugsgebruik.

Ik wil dus niet alleen uit het gebruikerswereldje, maar ook uit het criminele wereldje.
En het blijven zien,of zelfs ontmoeten van nieuwe (ex-) gebruikers strookt hier naar mijn idee niet mee. In plaats van dat het me zou helpen vrees ik met overtuiging dat het bij mij averechts zou werken. Helemaal niets doen met dat gat na het gebruiken ben ik ook 100% met je eens hoor Sarori. Dat is geen goed idee.
Maar het opvullen van dat gat neem ik dan toch liever via een andere weg die ook tot Rome kan leiden. Omdat dit voor ieder persoontje verschillend is ben ik er ook absoluut niet tegen hoor, tegen groepen als de NA, maar voor mij persoonlijk is het niet de weg die uiteindelijk naar Rome leidt.

Zo ik ga nu gauw mijn ogen dichtknijpen! morgen weer vroeg uit de veren.

Groeten, Yoro

Sarori zei:

Ik denk wel dat sommigen hier wel erg makkelijk zeggen dat ex-verslaafden niet te vertrouwen zijn en nooit eerlijk zijn. Als je even doordenkt roep je dat dan namelijk ook over jezelf af.... Geen leuk zelfbeeld lijkt mij dat.

Klik om te vergroten...

Ik heb toch hele andere ervaringen, hoor. Maar misschien komt dat omdat ik óf nooit met verslaafden omging en toen ik dat kort wél deed (op straat) zie je ook gelijk de extreme gevallen.
Dat verslaafden liegen over gebruik kan ik begrijpen, ik deed dat ook, om zo mijn studenten- en gezinsleventje te kunnen behouden en mijn sociale contacten met niet-verslaafden (ook bijv. praatje met de buurman of bij instanties).
Maar wat ik bedoel is dat veel verslaafden liegen over heel veel andere dingen die niet met gebruik te maken hebben, dan begreep ik gewoon niet: WAAROM?

En nee hoor, het zegt niet juist veel over mij. Zoals ik al schreef: liegen heb ik nooit gedaan (behalve dus over het gebruik zelf), was als kind al zo; heel overdreven eerlijk willen zijn.
En stelen heb ik ook nooit gedaan.
Die 2 dingen waren namelijk mijn enige stukje zelfrespect dat ik had (vanwege wat ik op straat kort tijdens base-periode heb gedaan, zie andere posts).
Daar voelde ik me zó slecht en minderwaardig over dat ik het compenseerde met andere dingen: nooit liegen over andere dingen, niet stelen, geen dealers/verslaafden belazeren etc. Ik was in mijn verslaving een echte controlfreak (zoals niet meer dan 1 tientje bruin per dag, rest met Meet aanvullen etc.) en dit maakte hier onderdeel van uit.

Ik spreek de waarheid hoor. Het zou toch veel makkelijker zijn om hier te vertellen dat ik had gestolen o.i.d voor mijn verslaving dan wat ik hier heb verteld.

Ik denk dat het gewoon waar is dat bij veel verslaafden het liegen een tweede natuur is geworden en dat ze het dan, misschien onbewust, ook doen als het helemaal niet nodig is.

Dat is mijn ervaring althans (op Detoxen en de weinige keren dat ik in een huis verslaafden tegenkwam als ik bruin wilde scoren etc.). Daarom heb ik me ook altijd zo eenzaam gevoeld tussen verslaafden, niets leek echt. Plus dat er alléén maar over gebruiken werd gepraat , vreselijk vond ik dat. Ik vond het verslaafd zijn al erg genoeg, dus hoe minder ik ermee geconfronteerd werd, hoe beter.

Wilde toch even reageren, voelde me een beetje aangesproken...

Groetjes!

fuller zei:

Ben benieuwd wat jullie op te merken hebben over Alcohol. en over NA.

Klik om te vergroten...

Hoi Fuller,

Ik ga morgenavond (toch maar) naar een NA Meeting in Utrecht. Een vriend van mij (wij hebben samen ooit bij 2- daagse therapie van Arta gezeten) introduceert mij en daarna gaan we lekker uit (bios en wat drinken). Ik vind het best spannend.

Aanleiding hiervoor was dat ik een date zou hebben met een bi-vrouw, maar zij liet ineens per mail weten dat ze er toch maar vanaf zag.
Een andere bi-vriendin wilde toch maar even geen contact meer omdat "het haar verward maakte" en de 3e heeft nu een vriend en hij wil niet dat ze vreemdgaat. Allemaal legitime redenen, maar ik voelde me enorm afgewezen. Dat allemaal in 1 week tijd!

Het leidde vanavond tot die bekende onrust. Eerst heb ik het weggeduwd en ben Independence Day gaan kijken, maar vervolgens dacht ik: "Hé R@, waarom nou weer het gevoel wegstoppen, want eigenlijk voel je je gewoon alleen en afgewezen."
Ik besefte dat ik, als ik dit niet open en eerlijk aanpak, misschien ooit nog eens zal terugvallen en dat wil, dat laat ik niet gebeuren!!!

Ik wil me niet alleen en afgewezen voelen en dat is goed beschouwd ook helemaal niet aan de orde.

Morgen ga ik dus wat drinken met die vriendin (degene met dat vriendje) en dinsdag dus naar de NA. Wie weet levert het nog wat op, eeerst maar even gewoon wat snuffelen, kijken of ik me er thuis voel.

Ik houd jullie op de hoogte!

Ben weer helemaal blij!
Hoihoi!

Leuk Rara, ik hoop dat het je wat te bieden heeft.
Ik was er gisteren voor het laatst, en was (weer) geraakt door de eerlijkheid van mensen.

We lazen gisteren de eerste stap, uitgebreid dan. Waarin je toegeeft machteloos te zijn over drugs. Is volgens mij een cruciale stap: toegeven dat je het niet kan. Dat je geen controle heb.
Dat is uiteindelijk de reden ook dat ik hier schrijf, ik wil dat ook hier gelogd hebben. Ik had er uiteindelijk ook geen controle over. Pogingen om te controleren, zoals het opsturen aan jezelf met de post (waar ik geloof ik "bekend" mee geworden ben) zijn tekenen van verslaving. Als je ontspannen omgaat met Alcohol en drugs, hoef je geen controlemaatregelen te nemen.

Er zijn veel mensen die al jaren clean zijn, en blijven komen. Ik hoop dat Utrecht leuk is, ik denk het wel: als een stad leuk is, is de NA er ook leuk. Zo simpel is het eigenlijk.
Ik geloof erg in zelfhulpgroepen, je bent met lotgenoten die je berijpen en die je ook iets kunnen leren. Ze hebben dezelfde leugens, rationaliseringen en ontkenningen gebruikt als wij allen.

Verslaving is best een gecompliceerde ziekte. Er is veel over te leren, het is goed meer te weten van die rare aandoening. Eenvoudige vragen zoals: is verslaving een ziekte van het denken, of een storing van het gevoelsleven? Is het een morele zwakte? Zijn we verantwoordelijk voor onze ziekte?
NA is niet alleen een groepje addicts, het is ook literatuur daarover en een concreet programma. De enige therapie die mij ooit tot gedragsverandering heeft weten te brengen. En dat zonder dwangmaatregelen, en zonder Bupe, oxe, aspe, meeth, enzoverder.

veel plezier, als ik in de buurt was, kwam ik ook.
Oh ja, ik vergeet de lachebekjes al weer.

fuller zei:

Leuk Rara, ik hoop dat het je wat te bieden heeft.

Klik om te vergroten...

Het was interessant, maar eerlijk gezegd niet mijn ding.

Het eerste half uur werden er allemaal dingen voorgelezen waarvan ik dacht: wat een tijdverspilling, dat had ik zelf ook wel eerst kunnen lezen. Het werd ook écht op zo'n voorleestoon gebracht, dat vond ik nog vermoeiender.

Verder wist ik dus niet dat het de bedoeling was dat iedereen apart praat en dat er dus geen feedback wordt gegeven. Dat heb ik echt wel nodig bij dat soort dingen.

En al dat automatische: "Ik ben huppeldepup en ik ben verslaafd..." (zelfs bij een opmerking van 2-3 woorden). En dan de rest: "Welkom huppeldepup." Ik dacht; zeg het dan alleen als je het echt meent, sommigen zeiden het echt automatisch en zo leek het allesbehalve oprecht.

Ik ben als laatste (toch maar) kort wat gaan vertellen; o.a. dat ik vanaf 3 mei, nu dus meer dan 2 maanden, clean ben. En ik kreeg aan het einde een witte sleutelhanger met "welkom" en ze zeiden: "Die van 2 maanden krijg je als je de volgende keer weer komt", terwijl ik dus heel trots ben op mijn 2 maanden.

Ik weet dat het klinkt alsof ik alles afkraak en dat bedoel ik zo niet hoor, Fuller. Maar het voelde gewoon niet mijn ding en ik merk dat ik vanwege dat niet-thuis-voelen alles dan ga afkraken.

Wat ik eigenlijk enkel bedoel: ik voelde me er niet thuis (en ik ga vaak op eerste gevoel af), maar ik ga het wel een kans geven, dus ik ga binnenkort weer.

Ik ben echt niet ant-verslavingstherapie hoor, geef mij maar mijn therapeut van nu óf de 2-daagse van Arta (antroposofisch), die vind ik nog steeds erg goed!

Ben daarna wél met die vriend naar bios geweest en dat was erg gezellig. Toch nog een leuke avond gehad (en een héél leuk meisje in de trein leren kennen, we zien elkaar weer op Hyves ).

Nou, ik ga lekker proberen te slapen, truste!

p.s. Ik zei ook vol overtuiging "... en ik blijf dit keer clean, altijd." Ik werd zo'n beetje meewarig aangekeken, van: jaja, het zal wel...
Terwijl zelfs mijn ouders en man nu zeggen: je bent nu echt anders, zo veel zelfvertrouwen hebben we nooit eerder bij je gezien. Ik voel het zelf ook en dat is fijn. Ik weet ook best wel dat andermans oordeel mij niets zou moeten uitmaken en dat de mensen bij NA natuurlijk die uitspraak bij zichzelf herkennen, maar toch. Nou ja, ik zit weer te lullen, ik bedoel weer: ik voelde me gewoon niet thuis tussen andere verslaafden.

Grappig, je kritiek. Ik moet je gelijk geven, de verhalen vooraf zijn langdradig. Het kan korter. Ik hoor ze altijd in het Engels, of in de lokale taal hier, dat maakt het wat appetijtelijker: het is altijd nog taalles. "We keep wat we have only with vigilance", kom er maar eens om.

Ik had de eerste keer ook de neiging om meteen terug te praten. Dat gebeurt dus inderdaad niet. Het heeft wel wat vind ik. Je leert uit wat mensen zeggen en je groeit door zelf ook dingen te zeggen. In zekere zin, zoals dit forum. Ik vind het wel van openheid getuigen dat je desalniettemin nog een keer terug gaat. Dat vind ik echt knap. Chapeau (hoed).

Verder: het is natuurlijk niet verplicht je op een bepaalde manier voor te stellen. als jij wilt zeggen Ik ben Rara, en ik ben geen addict. of ik ben Rara, en ik ben hier. Dan doe je dat. Ik heb in de start ook niet gezegd: "I'm an addict", het voelde niet zo. Het gaat erom dat jezelf luid uitspreekt. Net als op dit forum.

Oh ja, na (vrijwel) elke meeting is er een 'after meeting', meestal in een cafe of zo. Daar wordt natuurlijk wel teruggepraat. Je wordt dat ook wel aangesproken op wat je gedeeld hebt.

Bij NA vieren we cleantime, met een aandenken, complimenten enzovort. In het begin dacht ik "ik doe daar niet aan mee". Nu heb ik zo'n ding in een lelijke kleur groen, en ben ik er trots op. Het motiveert me op clean te blijven. Als ik nu een glas vodka achterover sla, kom ik namelijk weer op 0 dagen te staan. Zoals ik al zei: Clean heeft een ondubbelzinnige betekenis bij NA. geen enkel stemmingsveranderend middel (ook ALC).

Nog 1 ding:
Wij addicts zijn er heel goed om onszelf NIET deelachtig te voelen van een groep anderen. of van een methode of wat dan ook. Wij zijn Self-centered.
Als we dat niet waren, en ons meer deel voelden van de wereld, van het dorp, van het gezin, van het werk, van de natuur, enz: dan waren we niet verslaafd geworden.
Wij blinken uit in te zeggen: dit werkt niet voor mij, bij mij is dat anders, ik ben daar gek in.
Je kan dat op dit forum, zelfs in deze thread ook vaak lezen. Niemand voelt zich graag deelachtig van een groter geheel. Wij zijn allemaal zo geweldig bijzonder, zo ontypisch. Zulke durf-allen dat we aan de dope gingen. Wij gingen ook nog aan de ergste, de zwaarste, en meest verslavende, de koningin van de drugs. (Coke is namelijk voor Pussy's. Dat weten ze nog niet, maar dat weten wij).
Wij moeten leren om ons weer deel te voelen van het gewone, het alledaagse. Rara zegt terecht: lekker van mn kinderen genieten. Het alledaagse moet weer gewaardeerd worden door ons.
"we were unable to live life under life's conditions", staat in 1 van die saaie verhalen, di aan het begin gelezen wordt. Ik vind dat een prachtige zin, die -voor mij- de kern treft.
Toen die voor het eerst tot me doordrong, moest ik ervan huilen. Midden in zo'n meeting. Emo zouden jullie dat noemen.

mijn dochter gaat nu de lachebekjes kiezen: (ze mag er 5, ze is 4)
:

fuller zei:

Wij addicts zijn er heel goed om onszelf NIET deelachtig te voelen van een groep anderen. of van een methode of wat dan ook. Wij zijn Self-centered.

Klik om te vergroten...

Spijt me, maar bij die groep hoor ik ook niet . Zoals ik al zei (zojuist nog eens aangevuld, vóór ik jouw bericht las): ik vond en vind de 2-daagse van Arta erg goed. Dat is ook een groepstherapie, met veel verschillende therapie-, spel- en kunstzinnige vormen. Twee dagen per week, totaal ongeveer een jaar.
Daar voelde ik me echt thuis en ook deel van de groep.
En verslaafd geworden omdat je je niet deel voelde van een groep?
Ik denk dat dat zeker waar is bij velen (inclusief mezelf destijds).
Maar we worden allemaal ouder en ik denk dat dit niet zozeer typisch verslavingsgedrag is, maar vaak ook gewoon pubergedrag.
De meesten worden immers verslaafd in de puberteit.
Ik vind NA te zeker van allerlei beweringen/overtuigingen.
Bij Arta werd alles heel goed afgewogen en mocht je altijd een andere mening hebben (wél onderbouwen).
Ik denk dat het belangrijk is om altijd zelf na te blijven denken en kritisch te durven blijven (en zeker niet allerlei teksen na zitten praten als groep); niet om het gelijk te krijgen, maar om inzicht te krijgen in het probleem en de evt. oplossing.

Ik kreeg bij de NA aan het eind van iedereen een "hug", gewoon omdat dat kennelijk zo hoort.
Daar hield ik ook niet van.
Ik dacht: geef die maar op een bepaald moment als JIJ daar behoefte aan hebt, of als je denkt dat ik daar behoefte aan heb. Maar niet omdat het zo hoort, kuddegedrag, bah, zo komt het op mij over.

Zorg op maat; ik geloof niet dat voor iedereen het 12-stappenplan werkt en zeker niet dat als het niet goed voelt, iemand in "de ontkenning" zou zitten.
Als ik nou alle therapieën van mijn leven zou afkraken (en dat zijn er zó veel ), heb je zeker een punt maar nogmaals: NA voor jou, Arta (vroeger) en één-op-één en DF (nu) voor mij.

Goed dat we allemaal anders in elkaar zitten en dat op elk potje een (therapeutisch) dekseltje past.

Groetjes, R@