#1
Ieder mens is verschillend. Gelukkig maar.
De één verwerkt liever zijn problemen één op één, de ander doet dat liever in groepsverband met lotgenoten, en weer anderen hebben baat bij een heftige therapeutische gemeenschap als de Emiliehoeve.
Voor alles valt wel wat te zeggen, want ze hebben allemaal hun voor- en nadelen.
Als ik het stappenplan van de NA goed doorlees is dat zo'n beetje het standaard behandelplan dat de gemiddelde therapeut hanteert als iemand zich met een hulpvraag meldt: toegeven dat je een probleem hebt, dat in kaart brengen en daar vervolgens mee leren omgaan op een positieve manier. Soms kan dat zelfs door gewoon eens met een andere bril naar je onderliggende probleem te kijken. Dan ziet de wereld (en je problemen) er ineens heel anders uit.
Ik denk wel dat sommigen hier wel erg makkelijk zeggen dat ex-verslaafden niet te vertrouwen zijn en nooit eerlijk zijn. Als je even doordenkt roep je dat dan namelijk ook over jezelf af....
Geen leuk zelfbeeld lijkt mij dat.
Ik kan mij voorstellen dat juist een ex-verslaafde het verslaafdenbestaan met al zijn leugens en bedrog zo zat is dat hij dat tot op de bodem wil afbreken. Begrijp me goed, al die leugens zijn ook pas ontstaan als gevolg van de verslaving. Die waren er daarvoor meestal nog niet!
De mens is niet slecht, de omstandigheden kunnen alleen maken dat je je wat slechter kunt gaan gedragen...
Daarin schuilt denk ik nu precies de kracht van een groep als NA. Juist een lotgenoot kent de ins-en outs van een verslaving als geen ander en die ziet bij de ander vaak al de valkuil opdoemen, terwijl diegene zelf nog denkt op stevige bodem te staan. Wat dat betreft is het denk ik makkelijker om een gewone therapeut "te belazeren" dan een groep lotgenoten, die je al doorheeft voordat je je eerste zin gezegd hebt, bij wijze van spreken. Daar komt bij dat je vaak ook heel veel kunt leren van ervaringen van anderen. Dat voorkomt dat je iedere keer zelf opnieuw het wiel moet uitvinden.
Ik maak zelf deel uit van een lotgenotengroep van mensen die getroffen zijn door een onaangename chronische aandoening, die voorheen nog dodelijk was (hiv). Het is hartverwarmend om te zien hoe de groep soms in staat is om mensen, die het soms helemaal niet meer zien zitten, toch weer op te peppen om wat van hun leven te maken. Een enkel woordje is soms al voldoende, omdat je allemaal in het zelfde schuitje zit en allemaal te maken krijgt met diezelfde hobbels op je levenspad. De herkenning bij elkaar doet vaak wonderen, is mijn ervaring. En meestal wordt er heel veel meer gelachen dan gehuild...
Of het nu linksom gaat of rechtom, ik denk dat het zeer belangrijk is om na een verslaving iets met het gat te doen wat dan haast als vanzelf ontstaat. Er gaan gelukkig meer wegen naar Rome...
De één verwerkt liever zijn problemen één op één, de ander doet dat liever in groepsverband met lotgenoten, en weer anderen hebben baat bij een heftige therapeutische gemeenschap als de Emiliehoeve.
Voor alles valt wel wat te zeggen, want ze hebben allemaal hun voor- en nadelen.
Als ik het stappenplan van de NA goed doorlees is dat zo'n beetje het standaard behandelplan dat de gemiddelde therapeut hanteert als iemand zich met een hulpvraag meldt: toegeven dat je een probleem hebt, dat in kaart brengen en daar vervolgens mee leren omgaan op een positieve manier. Soms kan dat zelfs door gewoon eens met een andere bril naar je onderliggende probleem te kijken. Dan ziet de wereld (en je problemen) er ineens heel anders uit.
Ik denk wel dat sommigen hier wel erg makkelijk zeggen dat ex-verslaafden niet te vertrouwen zijn en nooit eerlijk zijn. Als je even doordenkt roep je dat dan namelijk ook over jezelf af....
Geen leuk zelfbeeld lijkt mij dat.
Ik kan mij voorstellen dat juist een ex-verslaafde het verslaafdenbestaan met al zijn leugens en bedrog zo zat is dat hij dat tot op de bodem wil afbreken. Begrijp me goed, al die leugens zijn ook pas ontstaan als gevolg van de verslaving. Die waren er daarvoor meestal nog niet!
De mens is niet slecht, de omstandigheden kunnen alleen maken dat je je wat slechter kunt gaan gedragen...
Daarin schuilt denk ik nu precies de kracht van een groep als NA. Juist een lotgenoot kent de ins-en outs van een verslaving als geen ander en die ziet bij de ander vaak al de valkuil opdoemen, terwijl diegene zelf nog denkt op stevige bodem te staan. Wat dat betreft is het denk ik makkelijker om een gewone therapeut "te belazeren" dan een groep lotgenoten, die je al doorheeft voordat je je eerste zin gezegd hebt, bij wijze van spreken. Daar komt bij dat je vaak ook heel veel kunt leren van ervaringen van anderen. Dat voorkomt dat je iedere keer zelf opnieuw het wiel moet uitvinden.
Ik maak zelf deel uit van een lotgenotengroep van mensen die getroffen zijn door een onaangename chronische aandoening, die voorheen nog dodelijk was (hiv). Het is hartverwarmend om te zien hoe de groep soms in staat is om mensen, die het soms helemaal niet meer zien zitten, toch weer op te peppen om wat van hun leven te maken. Een enkel woordje is soms al voldoende, omdat je allemaal in het zelfde schuitje zit en allemaal te maken krijgt met diezelfde hobbels op je levenspad. De herkenning bij elkaar doet vaak wonderen, is mijn ervaring. En meestal wordt er heel veel meer gelachen dan gehuild...
Of het nu linksom gaat of rechtom, ik denk dat het zeer belangrijk is om na een verslaving iets met het gat te doen wat dan haast als vanzelf ontstaat. Er gaan gelukkig meer wegen naar Rome...
